Lord Krishna

ശ്രീമദ്ഭഗവദ്ഗീതാ പാരായണ - തൃതീയോഽധ്യായഃ

(Shrimad Bhagavad Gita Parayanam - Chapter 3 in Malayalam)

From Mahabharata (Vyasa)

The third chapter of the Bhagavad Gita, known as Karma Yoga, features a pivotal dialogue where Arjuna seeks clarity on whether knowledge or action is superior. Lord Krishna explains the necessity of performing one's prescribed duties without attachment to results, emphasizing that action is inevitable for human existence. By reciting this chapter, seekers gain profound insight into the path of selfless service, learning to harmonize their worldly responsibilities with spiritual growth. It serves as a transformative guide to overcoming confusion, fostering discipline, and attaining inner peace through the dedicated execution of one's sacred duty.

ഓം ശ്രീ പരമാത്മനേ നമഃ

അഥ തൃതീയോഽധ്യായഃ

കര്മയോഗഃ അര്ജുന ഉവാച

ജ്യായസീ ചേത്കര്മണസ്തേ മതാ ബുദ്ധിര്ജനാര്ദന ।
തത്കിം കര്മണി ഘോരേ മാം നിയോജയസി കേശവ ॥1॥
വ്യാമിശ്രേണേവ വാക്യേന ബുദ്ധിം മോഹയസീവ മേ ।
തദേകം വദ നിശ്ചിത്യ യേന ശ്രേയോഽഹമാപ്നുയാമ് ॥2॥

ശ്രീ ഭഗവാനുവാച

ലോകേഽസ്മിന്​ദ്വിവിധാ നിഷ്ഠാ പുരാ പ്രോക്താ മയാഽനഘ ।
ജ്ഞാനയോഗേന സാങ്ഖ്യാനാം കര്മയോഗേന യോഗിനാമ് ॥3॥
ന കര്മണാമനാരമ്ഭാത് നൈഷ്കര്മ്യം പുരുഷോഽശ്നുതേ ।
ന ച സന്ന്യസനാദേവ സിദ്ധിം സമധിഗച്ഛതി ॥4॥
ന ഹി കശ്ചിത്ക്ഷണമപി ജാതു തിഷ്ഠത്യകര്മകൃത് ।
കാര്യതേ ഹ്യവശഃ കര്മ സര്വഃ പ്രകൃതിജൈര്ഗുണൈഃ ॥5॥
കര്മേന്ദ്രിയാണി സംയമ്യ യ ആസ്തേ മനസാ സ്മരന് ।
ഇന്ദ്രിയാര്ഥാന്വിമൂഢാത്മാ മിഥ്യാചാരഃ സ ഉച്യതേ ॥6॥
യസ്ത്വിന്ദ്രിയാണി മനസാ നിയമ്യാരഭതേഽര്ജുന ।
കര്മേന്ദ്രിയൈഃ കര്മയോഗമ് അസക്തഃ സ വിശിഷ്യതേ ॥7॥
നിയതം കുരു കര്മ ത്വം കര്മ ജ്യായോ ഹ്യകര്മണഃ ।
ശരീരയാത്രാഽപി ച തേ ന പ്രസിദ്ധ്യേദകര്മണഃ ॥8॥
യജ്ഞാര്ഥാത്കര്മണോഽന്യത്ര ലോകോഽയം കര്മബന്ധനഃ ।
തദര്ഥം കര്മ കൌന്തേയ മുക്തസങ്ഗഃ സമാചര ॥9॥
സഹയജ്ഞാഃ പ്രജാഃ സൃഷ്ട്വാ പുരോവാച പ്രജാപതിഃ ।
അനേന പ്രസവിഷ്യധ്വം ഏഷ വോഽസ്ത്വിഷ്ടകാമധുക് ॥10॥
ദേവാന്ഭാവയതാഽനേന തേ ദേവാ ഭാവയന്തു വഃ ।
പരസ്പരം ഭാവയന്തഃ ശ്രേയഃ പരമവാപ്സ്യഥ ॥11॥
ഇഷ്ടാന്ഭോഗാന്ഹി വോ ദേവാഃ ദാസ്യന്തേ യജ്ഞഭാവിതാഃ ।
തൈര്ദത്താനപ്രദായൈഭ്യഃ യോ ഭുങ്ക്തേ സ്തേന ഏവ സഃ ॥12॥
യജ്ഞശിഷ്ടാശിനഃ സന്തഃ മുച്യന്തേ സര്വകില്ബിഷൈഃ ।
ഭുഞ്ജതേ തേ ത്വഘം പാപാഃ യേ പചന്ത്യാത്മകാരണാത് ॥13॥
അന്നാദ്ഭവന്തി ഭൂതാനി പര്ജന്യാദന്നസമ്ഭവഃ ।
യജ്ഞാദ്ഭവതി പര്ജന്യഃ യജ്ഞഃ കര്മസമുദ്ഭവഃ ॥14॥
കര്മ ബ്രഹ്മോദ്ഭവം വിദ്ധി ബ്രഹ്മാക്ഷരസമുദ്ഭവമ് ।
തസ്മാത്സര്വഗതം ബ്രഹ്മ നിത്യം യജ്ഞേ പ്രതിഷ്ഠിതമ് ॥15॥
ഏവം പ്രവര്തിതം ചക്രം നാനുവര്തയതീഹ യഃ ।
അഘായുരിന്ദ്രിയാരാമഃ മോഘം പാര്ഥ സ ജീവതി ॥16॥
യസ്ത്വാത്മരതിരേവ സ്യാത് ആത്മതൃപ്തശ്ച മാനവഃ ।
ആത്മന്യേവ ച സന്തുഷ്ടഃ തസ്യ കാര്യം ന വിദ്യതേ ॥17॥
നൈവ തസ്യ കൃതേനാര്ഥഃ നാകൃതേനേഹ കശ്ചന ।
ന ചാസ്യ സര്വഭൂതേഷു കശ്ചിദര്ഥവ്യപാശ്രയഃ ॥18॥
തസ്മാദസക്തഃ സതതം കാര്യം കര്മ സമാചര ।
അസക്തോ ഹ്യാചരന്കര്മ പരമാപ്നോതി പൂരുഷഃ ॥19॥
കര്മണൈവ ഹി സംസിദ്ധിം ആസ്ഥിതാ ജനകാദയഃ ।
ലോകസങ്ഗ്രഹമേവാപി സമ്പശ്യന്കര്തുമര്ഹസി ॥20॥
യദ്യദാചരതി ശ്രേഷ്ഠഃ തത്തദേവേതരോ ജനഃ ।
സ യത്പ്രമാണം കുരുതേ ലോകസ്തദനുവര്തതേ ॥21॥
ന മേ പാര്ഥാസ്തി കര്തവ്യം ത്രിഷു ലോകേഷു കിഞ്ചന ।
നാനവാപ്തമവാപ്തവ്യം വര്ത ഏവ ച കര്മണി ॥22॥
യദി ഹ്യഹം ന വര്തേയ ജാതു കര്മണ്യതന്ദ്രിതഃ ।
മമ വര്ത്മാനുവര്തന്തേ മനുഷ്യാഃ പാര്ഥ സര്വശഃ ॥23॥
ഉത്സീദേയുരിമേ ലോകാഃ ന കുര്യാം കര്മ ചേദഹമ് ।
സങ്കരസ്യ ച കര്താ സ്യാമ് ഉപഹന്യാമിമാഃ പ്രജാഃ ॥24॥
സക്താഃ കര്മണ്യവിദ്വാംസഃ യഥാ കുര്വന്തി ഭാരത ।
കുര്യാദ്വിദ്വാംസ്തഥാഽസക്തഃ ചികീര്ഷുര്ലോകസങ്ഗ്രഹമ് ॥25॥
ന ബുദ്ധിഭേദം ജനയേത് അജ്ഞാനാം കര്മസങ്ഗിനാമ് ।
ജോഷയേത്സര്വകര്മാണി വിദ്വാന്യുക്തഃ സമാചരന് ॥26॥
പ്രകൃതേഃ ക്രിയമാണാനി ഗുണൈഃ കര്മാണി സര്വശഃ ।
അഹങ്കാരവിമൂഢാത്മാ കര്താഽഹമിതി മന്യതേ ॥27॥
തത്ത്വവിത്തു മഹാബാഹോ ഗുണകര്മവിഭാഗയോഃ ।
ഗുണാ ഗുണേഷു വര്തന്തേ ഇതി മത്വാ ന സജ്ജതേ ॥28॥
പ്രകൃതേര്ഗുണസമ്മൂഢാഃ സജ്ജന്തേ ഗുണകര്മസു ।
താനകൃത്സ്നവിദോ മന്ദാന് കൃത്സ്നവിന്ന വിചാലയേത് ॥29॥
മയി സര്വാണി കര്മാണി സന്ന്യസ്യാധ്യാത്മചേതസാ ।
നിരാശീര്നിര്മമോ ഭൂത്വാ യുധ്യസ്വ വിഗതജ്വരഃ ॥30॥
യേ മേ മതമിദം നിത്യമ് അനുതിഷ്ഠന്തി മാനവാഃ ।
ശ്രദ്ധാവന്തോഽനസൂയന്തഃ മുച്യന്തേ തേഽപി കര്മഭിഃ ॥31॥
യേ ത്വേതദഭ്യസൂയന്തഃ നാനുതിഷ്ഠന്തി മേ മതമ് ।
സര്വജ്ഞാനവിമൂഢാംസ്താന് വിദ്ധി നഷ്ടാനചേതസഃ ॥32॥
സദൃശം ചേഷ്ടതേ സ്വസ്യാഃ പ്രകൃതേര്ജ്ഞാനവാനപി ।
പ്രകൃതിം യാന്തി ഭൂതാനി നിഗ്രഹഃ കിം കരിഷ്യതി ॥33॥
ഇന്ദ്രിയസ്യേന്ദ്രിയസ്യാര്ഥേ രാഗദ്വേഷൌ വ്യവസ്ഥിതൌ ।
തയോര്ന വശമാഗച്ഛേത് തൌ ഹ്യസ്യ പരിപന്ഥിനൌ ॥34॥
ശ്രേയാന്സ്വധര്മോ വിഗുണഃ പരധര്മാത്സ്വനുഷ്ഠിതാത് ।
സ്വധര്മേ നിധനം ശ്രേയഃ പരധര്മോ ഭയാവഹഃ ॥35॥

അര്ജുന ഉവാച

അഥ കേന പ്രയുക്തോഽയം പാപം ചരതി പൂരുഷഃ ।
അനിച്ഛന്നപി വാര്ഷ്ണേയ ബലാദിവ നിയോജിതഃ ॥36॥

ശ്രീ ഭഗവാനുവാച

കാമ ഏഷ ക്രോധ ഏഷഃ രജോഗുണസമുദ്ഭവഃ ।
മഹാശനോ മഹാപാപ്മാ വിദ്ധ്യേനമിഹ വൈരിണമ് ॥37॥
ധൂമേനാവ്രിയതേ വഹ്നിഃ യഥാഽഽദര്ശോ മലേന ച ।
യഥോല്ബേനാവൃതോ ഗര്ഭഃ തഥാ തേനേദമാവൃതമ് ॥38॥
ആവൃതം ജ്ഞാനമേതേന ജ്ഞാനിനോ നിത്യവൈരിണാ ।
കാമരൂപേണ കൌന്തേയ ദുഷ്പൂരേണാനലേന ച ॥39॥
ഇന്ദ്രിയാണി മനോ ബുദ്ധിഃ അസ്യാധിഷ്ഠാനമുച്യതേ ।
ഏതൈര്വിമോഹയത്യേഷഃ ജ്ഞാനമാവൃത്യ ദേഹിനമ് ॥40॥
തസ്മാത്ത്വമിന്ദ്രിയാണ്യാദൌ നിയമ്യ ഭരതര്ഷഭ ।
പാപ്മാനം പ്രജഹി ഹ്യേനം ജ്ഞാനവിജ്ഞാനനാശനമ് ॥41॥
ഇന്ദ്രിയാണി പരാണ്യാഹുഃ ഇന്ദ്രിയേഭ്യഃ പരം മനഃ ।
മനസസ്തു പരാബുദ്ധിഃ യോ ബുദ്ധേഃ പരതസ്തു സഃ ॥42॥
ഏവം ബുദ്ധേഃ പരം ബുദ്ധ്വാ സംസ്തഭ്യാത്മാനമാത്മനാ ।
ജഹി ശത്രും മഹാബാഹോ കാമരൂപം ദുരാസദമ് ॥43॥
॥ ഓം തത്സദിതി ശ്രീമദ്ഭഗവദ്ഗീതാസു ഉപനിഷത്സു ബ്രഹ്മവിദ്യായാം
യോഗശാസ്ത്രേ ശ്രീകൃഷ്ണാര്ജുനസംവാദേ കര്മയോഗോ നാമ തൃതീയോഽധ്യായഃ ॥

Explore More