Lord Krishna

ଉଦ୍ଧଵଗୀତା - ପ୍ରଥମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

(Uddhava Gita - First Chapter in Odia)

From Shrimad Bhagavata Purana

The Uddhava Gita is a profound philosophical discourse found within the eleventh skandha of the Shrimad Bhagavata Purana. Attributed to the sage Veda Vyasa, it captures the final instructions imparted by Lord Krishna to his dear devotee and friend, Uddhava, as the Lord prepares to depart from the earthly realm. This dialogue delves into the essence of detachment, self-realization, and the path of devotion. By studying these verses, practitioners seek to transcend material illusions and cultivate unwavering wisdom, ultimately attaining inner peace, spiritual clarity, and a deeper understanding of the divine nature of Lord Krishna.

ଶ୍ରୀରାଧାକୃଷ୍ଣାଭ୍ଯାଂ ନମଃ ।
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍ ।
ଏକାଦଶଃ ସ୍କନ୍ଧଃ । ଉଦ୍ଧଵ ଗୀତା ।
ଅଥ ପ୍ରଥମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ।
ଶ୍ରୀବାଦରାଯଣିଃ ଉଵାଚ
କୃତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯଵଧଂ କୃଷ୍ଣଃ ସରମଃ ଯଦୁଭିଃ ଵୃତଃ ।
ଭୁଵଃ ଅଵତାରଵତ୍ ଭାରଂ ଜଵିଷ୍ଠନ୍ ଜନଯନ୍ କଲିମ୍ ॥ 1॥
ଯେ କୋପିତାଃ ସୁବହୁ ପାଣ୍ଡୁସୁତାଃ ସପତ୍ନୈଃ
ଦୁର୍ଦ୍ଯୂତହେଲନକଚଗ୍ରହଣ ଆଦିଭିଃ ତାନ୍ ।
କୃତ୍ଵା ନିମିତ୍ତଂ ଇତର ଇତରତଃ ସମେତାନ୍
ହତ୍ଵା ନୃପାନ୍ ନିରହରତ୍ କ୍ଷିତିଭାରଂ ଈଶଃ ॥ 2॥
ଭୂଭାରରାଜପୃତନା ଯଦୁଭିଃ ନିରସ୍ଯ
ଗୁପ୍ତୈଃ ସ୍ଵବାହୁଭିଃ ଅଚିନ୍ତଯତ୍ ଅପ୍ରମେଯଃ ।
ମନ୍ଯେ ଅଵନେଃ ନନୁ ଗତଃ ଅପି ଅଗତଂ ହି ଭାରମ୍
ଯତ୍ ଯାଦଵଂ କୁଲଂ ଅହୋ ହି ଅଵିଷହ୍ଯଂ ଆସ୍ତେ ॥ 3॥
ନ ଏଵ ଅନ୍ଯତଃ ପରିଭଵଃ ଅସ୍ଯ ଭଵେତ୍ କଥଞ୍ଚିତ୍
ମତ୍ ସଂଶ୍ରଯସ୍ଯ ଵିଭଵ ଉନ୍ନହନ୍ ଅସ୍ଯ ନିତ୍ଯମ୍ ।
ଅନ୍ତଃକଲିଂ ଯଦୁକୁଲସ୍ଯ ଵିଧ୍ହାଯ ଵେଣୁଃ
ତମ୍ବସ୍ଯ ଵହ୍ନିଂ ଇଵ ଶାନ୍ତିଂ ଉପୈମି ଧାମ ॥ 4॥
ଏଵଂ ଵ୍ଯଵସିତଃ ରାଜନ୍ ସତ୍ଯସଙ୍କଲ୍ପଃ ଈଶ୍ଵରଃ ।
ଶାପଵ୍ଯାଜେନ ଵିପ୍ରାଣାଂ ସଞ୍ଜହ୍ଵେ ସ୍ଵକୁଲଂ ଵିଭୁଃ ॥ 5॥
ସ୍ଵମୂର୍ତ୍ଯା ଲୋକଲାଵଣ୍ଯନିର୍ମୁକ୍ତ୍ଯା ଲୋଚନଂ ନୃଣାମ୍ ।
ଗୀର୍ଭିଃ ତାଃ ସ୍ମରତାଂ ଚିତ୍ତଂ ପଦୈଃ ତାନ୍ ଈକ୍ଷତାଂ କ୍ରିଯା ॥ 6॥
ଆଚ୍ଛିଦ୍ଯ କୀର୍ତିଂ ସୁଶ୍ଲୋକାଂ ଵିତତ୍ଯ ହି ଅଞ୍ଜସା ନୁ କୌ ।
ତମଃ ଅନଯା ତରିଷ୍ଯନ୍ତି ଇତି ଅଗାତ୍ ସ୍ଵଂ ପଦଂ ଈଶ୍ଵରଃ ॥ 7॥
ରାଜା ଉଵାଚ
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯାନାଂ ଵଦାନ୍ଯାନାଂ ନିତ୍ଯଂ ଵୃଦ୍ଧୌପସେଵିନାମ୍ ।
ଵିପ୍ରଶାପଃ କଥଂ ଅଭୂତ୍ ଵୃଷ୍ଣୀନାଂ କୃଷ୍ଣଚେତସାମ୍ ॥ 8॥
ଯତ୍ ନିମିତ୍ତଃ ସଃ ଵୈ ଶାପଃ ଯାଦୃଶଃ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ ।
କଥଂ ଏକାତ୍ମନାଂ ଭେଦଃ ଏତତ୍ ସର୍ଵଂ ଵଦସ୍ଵ ମେ ॥ 9॥
ଶ୍ରୀଶୁକଃ ଉଵାଚ
ବିଭ୍ରତ୍ ଵପୁଃ ସକଲସୁନ୍ଦରସନ୍ନିଵେଶମ୍
କର୍ମାଚରନ୍ ଭୁଵି ସୁମଙ୍ଗଲଂ ଆପ୍ତକାମଃ ।
ଆସ୍ଥାଯ ଧାମ ରମମାଣଃ ଉଦାରକୀର୍ତିଃ
ସଂହର୍ତୁଂ ଐଚ୍ଛତ କୁଲଂ ସ୍ଥିତକୃତ୍ଯଶେଷଃ ॥ 10॥
କର୍ମାଣି ପୁଣ୍ଯନିଵହାନି ସୁମଙ୍ଗଲାନି
ଗାଯତ୍ ଜଗତ୍ କଲିମଲାପହରାଣି କୃତ୍ଵା ।
କାଲ ଆତ୍ମନା ନିଵସତା ଯଦୁଦେଵଗେହେ
ପିଣ୍ଡାରକଂ ସମଗମନ୍ ମୁନଯଃ ନିସୃଷ୍ଟାଃ ॥ 11॥
ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଃ ଅସିତଃ କଣ୍ଵଃ ଦୁର୍ଵାସାଃ ଭୃଗୁଃ ଅଙ୍ଗିରାଃ ।
କଶ୍ଯପଃ ଵାମଦେଵଃ ଅତ୍ରିଃ ଵସିଷ୍ଠଃ ନାରଦ ଆଦଯଃ ॥ 12॥
କ୍ରୀଡନ୍ତଃ ତାନ୍ ଉପଵ୍ରଜ୍ଯ କୁମାରାଃ ଯଦୁନନ୍ଦନାଃ ।
ଉପସଙ୍ଗୃହ୍ଯ ପପ୍ରଚ୍ଛୁଃ ଅଵିନୀତା ଵିନୀତଵତ୍ ॥ 13॥
ତେ ଵେଷଯିତ୍ଵା ସ୍ତ୍ରୀଵେଷୈଃ ସାମ୍ବଂ ଜାମ୍ବଵତୀସୁତମ୍ ।
ଏଷା ପୃଚ୍ଛତି ଵଃ ଵିପ୍ରାଃ ଅନ୍ତର୍ଵତ୍ ନ୍ଯସିତ ଈକ୍ଷଣା ॥ 14॥
ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵିଲଜ୍ଜତି ସାକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରବ୍ରୂତ ଅମୋଘଦର୍ଶନାଃ ।
ପ୍ରସୋଷ୍ଯନ୍ତି ପୁତ୍ରକାମା କିଂସ୍ଵିତ୍ ସଞ୍ଜନଯିଷ୍ଯତି ॥ 15॥
ଏଵଂ ପ୍ରଲବ୍ଧ୍ଵା ମୁନଯଃ ତାନ୍ ଊଚୁଃ କୁପିତା ନୃପ ।
ଜନଯିଷ୍ଯତି ଵଃ ମନ୍ଦାଃ ମୁସଲଂ କୁଲନାଶନମ୍ ॥ 16॥
ତତ୍ ଶ‍ଋତ୍ଵା ତେ ଅତିସନ୍ତ୍ରସ୍ତାଃ ଵିମୁଚ୍ଯ ସହସୋଦରମ୍ ।
ସାମ୍ବସ୍ଯ ଦଦୃଶୁଃ ତସ୍ମିନ୍ ମୁସଲଂ ଖଲୁ ଅଯସ୍ମଯମ୍ ॥ 17॥
କିଂ କୃତଂ ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯୈଃ କିଂ ଵଦିଷ୍ଯନ୍ତି ନଃ ଜନାଃ ।
ଇତି ଵିହ୍ଵଲିତାଃ ଗେହାନ୍ ଆଦାଯ ମୁସଲଂ ଯଯୁଃ ॥ 18॥
ତତ୍ ଚ ଉପନୀଯ ସଦସି ପରିମ୍ଲାନମୁଖଶ୍ରିଯଃ ।
ରାଜ୍ଞଃ ଆଵେଦଯାନ୍ ଚକ୍ରୁଃ ସର୍ଵଯାଦଵସନ୍ନିଧୌ ॥ 19॥
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅମୋଘଂ ଵିପ୍ରଶାପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ମୁସଲଂ ନୃପ ।
ଵିସ୍ମିତାଃ ଭଯସନ୍ତ୍ରସ୍ତାଃ ବଭୂଵୁଃ ଦ୍ଵାରକୌକସଃ ॥ 20॥
ତତ୍ ଚୂର୍ଣଯିତ୍ଵା ମୁସଲଂ ଯଦୁରାଜଃ ସଃ ଆହୁକଃ ।
ସମୁଦ୍ରସଲିଲେ ପ୍ରାସ୍ଯତ୍ ଲୋହଂ ଚ ଅସ୍ଯ ଅଵଶେଷିତମ୍ ॥ 21॥
କଶ୍ଚିତ୍ ମତ୍ସ୍ଯଃ ଅଗ୍ରସୀତ୍ ଲୋହଂ ଚୂର୍ଣାନି ତରଲୈଃ ତତଃ ।
ଉହ୍ଯମାନାନି ଵେଲାଯାଂ ଲଗ୍ନାନି ଆସନ୍ କିଲ ଐରିକାଃ ॥ 22॥
ମତ୍ସ୍ଯଃ ଗୃହୀତଃ ମତ୍ସ୍ଯଘ୍ନୈଃ ଜାଲେନ ଅନ୍ଯୈଃ ସହ ଅର୍ଣଵେ ।
ତସ୍ଯ ଉଦରଗତଂ ଲୋହଂ ସଃ ଶଲ୍ଯେ ଲୁବ୍ଧକଃ ଅକରୋତ୍ ॥ 23॥
ଭଗଵାନ୍ ଜ୍ଞାତସର୍ଵାର୍ଥଃ ଈଶ୍ଵରଃ ଅପି ତଦନ୍ଯଥା ।
କର୍ତୁଂ ନ ଐଚ୍ଛତ୍ ଵିପ୍ରଶାପଂ କାଲରୂପୀ ଅନ୍ଵମୋଦତ ॥ 24॥
ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମେକାଦଶସ୍କନ୍ଧେ ଵିପ୍ରଶାପୋ ନାମ ପ୍ରଥମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ॥

Explore More