പഞ്ചമഃ പ്രശ്നഃ
അഥ ഹൈനം ശൈബ്യ-സ്സത്യകാമഃ പപ്രച്ഛ।
സ യോ ഹ വൈ ത-ദ്ഭഗവ-ന്മനുഷ്യേഷു പ്രായണാന്തമോങ്കാരമഭിധ്യായീത കതമം-വാഁവ സ തേന ലോക-ഞ്ജയതീതി ॥1॥
സ യോ ഹ വൈ ത-ദ്ഭഗവ-ന്മനുഷ്യേഷു പ്രായണാന്തമോങ്കാരമഭിധ്യായീത കതമം-വാഁവ സ തേന ലോക-ഞ്ജയതീതി ॥1॥
തസ്മൈ സ ഹോവാച ഏതദ് വൈ സത്യകാമ പര-ഞ്ചാപര-ഞ്ച ബ്രഹ്മ യദോങ്കാരഃ।
തസ്മാദ് വിദ്വാനേതേനൈവായതനേനൈകതരമന്വേതി ॥2॥
തസ്മാദ് വിദ്വാനേതേനൈവായതനേനൈകതരമന്വേതി ॥2॥
സ യദ്യേകമാത്രമഭിധ്യായീത സ തേനൈവ സംവേഁദിതസ്തൂര്ണമേവ ജഗത്യാമഭിസമ്പദ്യതേ।
തമൃചോ മനുഷ്യലോകമുപനയന്തേ സ തത്ര തപസാ ബ്രഹ്മചര്യേണ ശ്രദ്ധയാ സമ്പന്നോ മഹിമാനമനുഭവതി ॥3॥
തമൃചോ മനുഷ്യലോകമുപനയന്തേ സ തത്ര തപസാ ബ്രഹ്മചര്യേണ ശ്രദ്ധയാ സമ്പന്നോ മഹിമാനമനുഭവതി ॥3॥
അഥ യദി ദ്വിമാത്രേണ മനസി സമ്പദ്യതേ സോ-ഽന്തരിക്ഷം-യഁജുര്ഭിരുന്നീയതേ സോമലോകമ്।
സ സോമലോകേ വിഭൂതിമനുഭൂയ പുനരാവര്തതേ ॥4॥
സ സോമലോകേ വിഭൂതിമനുഭൂയ പുനരാവര്തതേ ॥4॥
യഃ പുനരേത-ന്ത്രിമാത്രേണോമിത്യേതേനൈവാക്ഷരേണ പര-മ്പുരുഷമഭിധ്യായീത സ തേജസി സൂര്യേ സമ്പന്നഃ।
യഥാ പാദോദരസ്ത്വചാ വിനിര്മുച്യതേ ഏവം ഹ വൈ സ പാപ്മനാ വിനിര്മുക്ത-സ്സ സാമഭിരുന്നീയതേ ബ്രഹ്മലോകം സ ഏതസ്മാജ്ജീവഘനാത്പരാത്പര-മ്പുരിശയ-മ്പുരുഷമീക്ഷതേ തദേതൌ ശ്ലോകൌ ഭവതഃ ॥5॥
യഥാ പാദോദരസ്ത്വചാ വിനിര്മുച്യതേ ഏവം ഹ വൈ സ പാപ്മനാ വിനിര്മുക്ത-സ്സ സാമഭിരുന്നീയതേ ബ്രഹ്മലോകം സ ഏതസ്മാജ്ജീവഘനാത്പരാത്പര-മ്പുരിശയ-മ്പുരുഷമീക്ഷതേ തദേതൌ ശ്ലോകൌ ഭവതഃ ॥5॥
തിസ്രോ മാത്രാ മൃത്യുമത്യഃ പ്രയുക്താ അന്യോന്യസക്താഃ അനവിപ്രയുക്താഃ।
ക്രിയാസു ബാഹ്യാഭ്യന്തരമധ്യമാസു സമ്യക്പ്രയുക്താസു ന കമ്പതേ ജ്ഞഃ ॥6॥
ക്രിയാസു ബാഹ്യാഭ്യന്തരമധ്യമാസു സമ്യക്പ്രയുക്താസു ന കമ്പതേ ജ്ഞഃ ॥6॥
ഋഗ്ഭിരേതം-യഁജുര്ഭിരന്തരിക്ഷം സാമഭിര്യത്തത്കവയോ വേദയന്തേ।
തമോങ്കാരേണൈവായതനേനാന്വേതി വിദ്വാന് യത്തച്ഛാന്തമജരമമൃതമഭയ-മ്പര-ഞ്ചേതി ॥7॥
തമോങ്കാരേണൈവായതനേനാന്വേതി വിദ്വാന് യത്തച്ഛാന്തമജരമമൃതമഭയ-മ്പര-ഞ്ചേതി ॥7॥