Lord Vishnu

ശ്രീഗജേന്ദ്രമോക്ഷഃ

(Shri Gajendra Moksha in Malayalam)

From Srimad Bhagavatam (Vyasa)

The Shri Gajendra Moksha is a profound philosophical hymn from the Bhagavata Purana, uttered by Gajendra, the king of elephants, in a moment of extreme peril. Trapped by a mighty crocodile and facing certain death, Gajendra, with no other recourse, turns his entire being towards the Supreme Lord. This stotra is a fervent prayer of surrender, recognizing the Absolute Truth as the ultimate source, sustainer, and dissolver of the cosmos, beyond all material attributes, yet manifest through His own divine potency. It encapsulates deep vedantic wisdom, describing the Lord as self-existent, the unhindered witness, and the refuge of all sincere seekers, offering a path to liberation through complete devotion and understanding of the Supreme's transcendental nature, even in the direst circumstances.

ശ്രീഗജേന്ദ്രമോക്ഷഃ
ശ്രീശുക ഉവാച
ഏവം വ്യവസിതോ ബുദ്ധ്യാ സമാധായ മനോഹൃദി ।
ജജാപ പരമം ജാപ്യം പ്രാഗ്ജന്മന്യനുശിക്ഷിതമ് ॥ ൧॥
ഗജേന്ദ്ര ഉവാച
നമോ ഭഗവതേ തസ്മൈ യത ഏതച്ചിദാത്മകമ് ।
പുരുഷായാദിബീജായ പരേശായാഭിധീമഹി ॥ ൨॥
യസ്മിന്നിദം യതശ്ചേദം യേനേദം യ ഇദം സ്വയമ് ।
യോഽസ്മാത്പരസ്മാച്ച പരസ്തം പ്രപദ്യേ സ്വയമ്ഭുവമ് ॥ ൩॥
യഃ സ്വാത്മനീദം നിജമായയാര്പിതം
ക്വചിദ്വിഭാതം ക്വ ച തത്തിരോഹിതമ് ।
അവിദ്ധദൃക് സാക്ഷ്യുഭയം തദീക്ഷതേ
സ ആത്മമൂലോഽവതു മാം പരാത്പരഃ ॥ ൪॥
കാലേന പഞ്ചത്വമിതേഷു കൃത്സ്നശോ
ലോകേഷു പാലേഷു ച സര്വഹേതുഷു ।
തമസ്തദാഽഽസീദ്ഗഹനം ഗഭീരം
യസ്തസ്യ പാരേഽഭിവിരാജതേ വിഭുഃ ॥ ൫॥
ന യസ്യദേവാ ഋഷയഃപദം വിദു-
ര്ജന്തുഃ പുനഃ കോഽര്ഹതി ഗന്തുമീരിതുമ് ।
യഥാ നടസ്യാകൃതിഭിര്വിചേഷ്ടതോ
ദുരത്യയാനുക്രമണഃ സ മാവതു ॥ ൬॥
ദിദൃക്ഷവോ യസ്യ പദം സുമങ്ഗലം
വിമുക്ത സങ്ഗാ മുനയഃ സുസാധവഃ ।
ചരന്ത്യലോകവ്രതമവ്രണം വനേ
ഭൂതാത്മഭൂതാഃ സുഹൃദഃ സ മേ ഗതിഃ ॥ ൭॥
ന വിദ്യതേ യസ്യ ച ജന്മ കര്മ വാ
ന നാമരൂപേ ഗുണദോഷ ഏവ വാ ।
തഥാപി ലോകാപ്യയസമ്ഭവായ യഃ
സ്വമായയാ താന്യനുകാലമൃച്ഛതി ॥ ൮॥
തസ്മൈ നമഃ പരേശായ ബ്രഹ്മണേഽനന്തശക്തയേ ।
അരൂപായോരുരൂപായ നമ ആശ്ചര്യകര്മണേ ॥ ൯॥
നമ ആത്മപ്രദീപായ സാക്ഷിണേ പരമാത്മനേ ।
നമോ ഗിരാം വിദൂരായ മനസശ്ചേതസാമപി ॥ ൧൦॥
സത്ത്വേന പ്രതിലഭ്യായ നൈഷ്കര്മ്യേണ വിപശ്ചിതാ ।
നമഃ കൈവല്യനാഥായ നിര്വാണസുഖസംവിദേ ॥ ൧൧॥
നമഃ ശാന്തായ ഘോരായ മൂഢായ ഗുണധര്മിണേ ।
നിര്വിശേഷായ സാമ്യായ നമോ ജ്ഞാനഘനായ ച ॥ ൧൨॥
ക്ഷേത്രജ്ഞായ നമസ്തുഭ്യം സര്വാധ്യക്ഷായ സാക്ഷിണേ ।
പുരുഷായാത്മമൂലായ മൂലപ്രകൃതയേ നമഃ ॥ ൧൩॥
സര്വേന്ദ്രിയഗുണദൃഷ്ടേ സര്വ പ്രത്യയ ഹേതവേ ।
അസതാച്ഛായയോക്തായ സദാഭാസായ തേ നമഃ ॥ ൧൪॥
നമോ നമസ്തേഽഖിലകാരണായ
നിഷ്കാരണായാദ്ഭുതകാരണായ ।
സര്വാഗമാമ്നായമഹാര്ണവായ
നമോഽപവര്ഗായ പരായണായ ॥ ൧൫॥
ഗുണാരണിച്ഛന്നചിദൂഷ്മപായ
തത്ക്ഷോഭവിസ്ഫൂര്ജിതമാനസായ ।
നൈഷ്കര്മ്യഭാവേന വിവര്ജിതാഗമ-
സ്വയംപ്രകാശായ നമസ്കരോമി ॥ ൧൬॥
മാദൃക്പ്രപന്നപശുപാശവിമോക്ഷണായ
മുക്തായ ഭൂരികരുണായ നമോഽലയായ ॥
സ്വാംശേന സര്വതനുഭൃന്മനസി പ്രതീത-
പ്രത്യഗ്ദൃശേ ഭഗവതേ ബൃഹതേ നമസ്തേ ॥ ൧൭॥
ആത്മാഽഽത്മജാപ്തഗൃഹവിത്തജനേഷു സക്തൈ-
ര്ദുഷ്പ്രാപണായ ഗുണസങ്ഗവിവര്ജിതായ ।
മുക്താത്മഭിഃ സ്വഹൃദയേ പരിഭാവിതായ
ജ്ഞാനാത്മനേ ഭഗവതേ നമ ഈശ്വരായ ॥ ൧൮॥
യം ധര്മകാമാര്ഥവിമുക്തികാമാ
ഭജന്ത ഇഷ്ടാം ഗതിമാപ്നുവന്തി ।
കിം ത്വാശിഷോ രാത്യപി ദേഹമവ്യയം
കരോതു മേഽദഭ്രദയോ വിമോക്ഷണമ് ॥ ൧൯॥
ഏകാന്തിനോ യസ്യ ന കഞ്ചനാര്ഥം
വാഞ്ഛന്തി യേ വൈ ഭഗവത്പ്രപന്നാഃ ।
അത്യദ്ഭുതം തച്ചരിതം സുമങ്ഗലം
ഗായന്ത ആനന്ദസമുദ്രമഗ്നാഃ ॥ ൨൦॥
തമക്ഷരമ്ബ്രഹ്മ പരം പരേശ-
മവ്യക്തമാധ്യാത്മികയോഗഗമ്യമ് ।
അതീന്ദ്രിയം സൂക്ഷ്മമിവാതിദൂര-
മനന്തമാദ്യം പരിപൂര്ണമീഡേ ॥ ൨൧॥
യസ്യ ബ്രഹ്മാദയോ ദേവാ വേദാ ലോകാശ്ചരാചരാഃ ।
നാമരൂപവിഭേദേന ഫല്ഗ്വ്യാ ച കലയാ കൃതാഃ ॥ ൨൨॥
യഥാര്ചിഷോഽഗ്നേഃ സവിതുര്ഗഭസ്തയോ
നിര്യാന്തി സംയാന്ത്യസകൃത്സ്വരോചിഷഃ ।
തഥാ യതോഽയം ഗുണസമ്പ്രവാഹോ
ബുദ്ധിര്മനഃ ഖാനി ശരീരസര്ഗാഃ ॥ ൨൩॥
സ വൈ ന ദേവാസുരമര്ത്യതിര്യങ്
ന സ്ത്രീ ന ഷണ്ഡോ ന പുമാന്ന ജന്തുഃ ।
നായം ഗുണഃ കര്മ ന സന്ന ചാസന്
നിഷേധശേഷോ ജയതാദശേഷഃ ॥ ൨൪॥
ജിജീവിഷേ നാഹമിഹാമുയാ കി-
മന്തര്ബഹിശ്ചാവൃതയേഭയോന്യാ ।
ഇച്ഛാമി കാലേന ന യസ്യ വിപ്ലവ-
സ്തസ്യാത്മലോകാവരണസ്യ മോക്ഷമ് ॥ ൨൫॥
സോഽഹം വിശ്വസൃജം വിശ്വമവിശ്വം വിശ്വവേദസമ് ।
വിശ്വാത്മാനമജം ബ്രഹ്മ പ്രണതോഽസ്മി പരം പദമ് ॥ ൨൬॥
യോഗരന്ധിതകര്മാണോ ഹൃദി യോഗവിഭാവിതേ ।
യോഗിനോ യം പ്രപശ്യന്തി യോഗേശം തം നതോഽസ്മ്യഹമ് ॥ ൨൭॥
നമോ നമസ്തുഭ്യമസഹ്യ വേഗ-
ശക്തിത്രയായാഖിലധീഗുണായ ।
പ്രപന്നപാലായ ദുരന്തശക്തയേ
കദിന്ദ്രിയാണാമനവാപ്യവര്ത്മനേ ॥ ൨൮॥
നായം വേദ സ്വമാത്മാനം യച്ഛക്ത്യാഹന്ധിയാ ഹതമ് ।
തം ദുരത്യയമാഹാത്മ്യം ഭഗവന്തമിതോഽസ്മ്യഹമ് ॥ ൨൯॥
ശ്രീശുക ഉവാച
ഏവം ഗജേന്ദ്രമുപവര്ണിതനിര്വിശേഷം
ബ്രഹ്മാദയോ വിവിധലിങ്ഗഭിദാഭിമാനാഃ ।
നൈതേ യദോപസസൃപുര്നിഖിലാത്മകത്വാത്
തത്രാഖിലാമരമയോ ഹരിരാവിരാസീത് ॥ ൩൦॥
തം തദ്വദാര്ത്തമുപലഭ്യ ജഗന്നിവാസഃ
സ്തോത്രം നിശമ്യ ദിവിജൈഃ സഹ സംസ്തുവഭിഃ ।
ഛന്ദോമയേന ഗരുഡേന സമുഹ്യമാന-
ശ്ചക്രായുധോഽഭ്യഗമദാശു യതോ ഗജേന്ദ്രഃ ॥ ൩൧॥
സോഽന്തസ്സരസ്യുരുബലേന ഗൃഹീത ആര്ത്തോ
ദൃഷ്ട്വാ ഗരുത്മതി ഹരിം ഖ ഉപാത്തചക്രമ് ।
ഉത്ക്ഷിപ്യ സാമ്ബുജകരം ഗിരമാഹ കൃച്ഛ്രാ-
ന്നാരായണാഖിലഗുരോ ഭഗവന് നമസ്തേ ॥ ൩൨॥
തം വീക്ഷ്യ പീഡിതമജഃ സഹസാവതീര്യ
സഗ്രാഹമാശു സരസഃ കൃപയോജ്ജഹാര ।
ഗ്രാഹാദ്വിപാടിതമുഖാദരിണാ ഗജേന്ദ്രം
സമ്പശ്യതാം ഹരിരമൂമുചദുസ്ത്രിയാണാമ് ॥ ൩൩॥
ഇതി ശ്രീമദ്ഭാഗവതേ മഹാപുരരാണേ സംഹിതായാമഷ്ടസ്കന്ധേ
ശ്രീഗജേന്ദ്രമോക്ഷണം നാമ തൃതീയോഽധ്യായഃ ॥

Also Chanted For

Health & Healing

Explore More