॥ দোহা ॥
বালাজী চালীসা লিখে, দাস স্নেহী কল্যাণ॥
ৱিশ্ৱ ৱিদিত ৱৰ দানী, সংকট হৰণ হনুমান।
মৈংহদীপুৰ মেং প্ৰগট ভযে, বালাজী ভগৱান॥
॥ চৌপাঈ ॥
প্ৰগট ভযে যহাং তীনোং দেৱা॥
প্ৰেতৰাজ ভৈৰৱ বলৱানা।
কোতৱাল কপ্তানী হনুমানা॥
মৈংহদীপুৰ অৱতাৰ লিযা হৈ।
ভক্তোং কা উধ্দাৰ কিযা হৈ॥
বালৰূপ প্ৰগটে হৈং যহাং পৰ।
সংকট ৱালে আতে জহাঁ পৰ॥
মশান চুডৈল ভূত ভূতনীং॥
জাকে ভয তে সব ভাগ জাতে।
স্যাতে ভোপে যহাঁ ঘবৰাতে॥
চৌকী বন্ধন সব কট জাতে।
দূত মিলে আনন্দ মনাতে॥
সচ্চা হৈ দৰবাৰ তিহাৰা।
শৰণ পডে সুখ পাৱে ভাৰা॥
সন্মুখ জিনকে সিয ৰামা॥
কনক মুকুট মণি তেজ প্ৰকাশা।
সবকী হোৱত পূৰ্ণ আশা॥
মহন্ত গণেশপুৰী গুণীলে।
ভযে সুসেৱক ৰাম ৰংগীলে॥
অদ্ভুত কলা দিখাঈ কৈসী।
কলযুগ জ্যোতি জলাঈ জৈসী॥
স্ৱৰ্ণ কলশ হৈং উন্নত জগ মেং॥
ধৰ্ম সত্য কা ডংকা বাজে।
সিযাৰাম জয শংকৰ ৰাজে॥
আন ফিৰাযা মুগদৰ ঘোটা।
ভূত জিন্দ পৰ পডতে সোটা॥
ৰাম লক্ষ্মন সিয হৃদয কল্যাণা।
বাল ৰূপ প্ৰগটে হনুমানা॥
পুৰী পৰিৱাৰ কৰত হৈং সেৱা॥
লড্ডূ চূৰমা মিশ্ৰী মেৱা।
অৰ্জী দৰখাস্ত লগাঊ দেৱা॥
দযা কৰে সব ৱিধি বালাজী।
সংকট হৰণ প্ৰগটে বালাজী॥
জয বাবা কী জন জন ঊচাৰে।
কোটিক জন তেৰে আযে দ্ৱাৰে॥
তিমিৰ ময জগ কীন্হো তীন্হা॥
দেৱন ৱিনতী কী অতি ভাৰী।
ছাঁড দিযো ৰৱি কষ্ট নিহাৰী॥
লাংঘি উদধি সিযা সুধি লাযে।
লক্ষ্মন হিত সংজীৱন লাযে॥
ৰামানুজ প্ৰাণ দিৱাকৰ।
শংকৰ সুৱন মাঁ অংজনী চাকৰ॥
ৰামানন্দ সদা সুখ সন্দন॥
সিযা ৰাম কে প্ৰাণ পিযাৰে।
জব বাবা কী ভক্ত ঊচাৰে॥
সংকট দুখ ভংজন ভগৱানা।
দযা কৰহু হে কৃপা নিধানা॥
সুমৰ বাল ৰূপ কল্যাণা।
কৰে মনোৰথ পূৰ্ণ কামা॥
ভক্ত জন আৱে বহু ভাৰী॥
মেৱা অৰু মিষ্ঠান প্ৰৱীনা।
ভৈংট চঢাৱেং ধনি অৰু দীনা॥
নৃত্য কৰে নিত ন্যাৰে ন্যাৰে।
ৰিদ্ধি সিদ্ধিযাং জাকে দ্ৱাৰে॥
অৰ্জী কা আদেশ মিলতে হী।
ভৈৰৱ ভূত পকডতে তবহী॥
প্ৰেতৰাজ সংকট কল্যাণী॥
চৌকী বন্ধন কটতে ভাঈ।
জো জন কৰতে হৈং সেৱকাঈ॥
ৰামদাস বাল ভগৱন্তা।
মৈংহদীপুৰ প্ৰগটে হনুমন্তা॥
জো জন বালাজী মেং আতে।
জন্ম জন্ম কে পাপ নশাতে॥
নিৰ্মল হো আনন্দ মনাতে॥
ক্ৰূৰ কঠিন সংকট ভগ জাৱে।
সত্য ধৰ্ম পথ ৰাহ দিখাৱে॥
জো সত পাঠ কৰে চালীসা।
তাপৰ প্ৰসন্ন হোয বাগীসা॥
কল্যাণ স্নেহী, স্নেহ সে গাৱে।
সুখ সমৃদ্ধি ৰিদ্ধি সিদ্ধি পাৱে॥
॥ দোহা ॥
সংকট মোচন ক্ষমহু মম, দাস স্নেহী কল্যাণ॥
