শুক্ল চতুৰ্দশী সোম দিন লিযো নৰসিংহ অৱতাৰ ॥
তুমৰে সুমৰন সে প্ৰভু , পূৰন হো সব কাম ॥
ধন বল ৱিদ্যা দান দে মোহি ॥1॥
কৰো সদা ভক্তন প্ৰতিপালা ॥2 ॥
মহাকাল কালন কো কালা ॥3 ॥
অল্প বুদ্ধি মেং না কছু জানোম্ ॥4॥
তেহি কে ভাৰ মহী অকুলানী ॥5॥
নাম ভক্ত প্ৰহলাদ কহাযে ॥6॥
পিতা কিযো মাৰন পৰসাযা ॥7॥
অগ্নিদাহ কিযো প্ৰচণ্ডা ॥8॥
দুষ্ট-দলন হৰণ মহিভাৰা ॥9॥
প্ৰহ্লাদ কে প্ৰাণ পিযাৰে ॥10॥
দেখ দুষ্ট-দল ভযে অচম্ভা ॥11॥
ঊৰ্ধ্ৱ কেশ মহাদষ্ট্ৰ ৱিৰাজা ॥12॥
কো ৱৰনে তুম্হৰোং ৱিস্তাৰা ॥13॥
নখ জিহ্ৱা হৈ অতি ৱিকৰালা ॥14॥
কানন কুণ্ডল কী ছৱি ন্যাৰী ॥15॥
হিৰণা কুশ খল ক্ষণ মহ মাৰা ॥16॥
ইন্দ্ৰ মহেশ সদা মন লাৱে ॥17॥
শেষ শাৰদা পাৰন পাৱে ॥18॥
তাকো হোয সদা কল্যানা ॥19॥
ভৱ বন্ধন প্ৰভু আপ হী টাৰো ॥20॥
দুঃখ ৱ্যাধি হো নিস্তাৰা ॥21॥
মন ইচ্ছিত সো নৰ সুত পাৱে ॥22॥
নৰ দৰিদ্ৰ ধনী হোঈ জাৱে ॥23॥
তাহি ৱিপত্তি সপনেং নহী আৱে ॥24॥
সব নিশ্চয সো সিদ্ধ হুঈ জাহী ॥25॥
নিশ্চয নৰসিংহ সুমৰে সোঈ ॥26 ॥
তাকি কাযা কঞ্চন হোঈ ॥27॥
গ্ৰহ-ৱ্যাধি অৰু যম ৱিকৰালা ॥28॥
যম কে দূত নিকট নহীং আৱে ॥29॥
ৰোগ-শোক কবহূং নহী লাগে ॥30॥
সো নৰসিংহ চালীসা গাঈ ॥31॥
বচন সত্য সাখী ভগৱানা ॥32॥
সো নৰ মন ৱাঞ্ছিত ফল পাৱে ॥33॥
হো জাৱে ৱহ নৰ জগ মানী ॥34॥
সো নৰ ৰহে তুম্হাৰা প্যাৰা ॥35॥
দুঃখ দৰিদ্ৰ তাকে নিকট ন আৱে ॥36॥
সো নৰ জগ মেং সব কুছ পাৱে ॥37॥
পঢএ ৰঙ্ক হোৱে অৱনীসা ॥38॥
তোহী ৱিমুখ বহু দুঃখ উঠাৱে ॥39॥
হৰো নাথ সব ৱিপত্তি হমাৰী ॥40 ॥
নিজ ভক্তনু কে প্ৰাণ হিত লিযো জগত অৱতাৰ ॥
উস ঘৰ আনন্দ ৰহে ৱৈভৱ বঢএ অপাৰ ॥
