നാരായണീയം ദശക 3 - ഉത്തമഭക്തസ്യ ഗുണാഃ

പഠന്തോ നാമാനി പ്രമദഭരസിന്ധൌ നിപതിതാഃ
സ്മരന്തോ രൂപം തേ വരദ കഥയന്തോ ഗുണകഥാഃ ।
ചരന്തോ യേ ഭക്താസ്ത്വയി ഖലു രമന്തേ പരമമൂ-
നഹം ധന്യാന് മന്യേ സമധിഗതസര്വാഭിലഷിതാന് ॥1॥

ഗദക്ലിഷ്ടം കഷ്ടം തവ ചരണസേവാരസഭരേഽ-
പ്യനാസക്തം ചിത്തം ഭവതി ബത വിഷ്ണോ കുരു ദയാമ് ।
ഭവത്പാദാമ്ഭോജസ്മരണരസികോ നാമനിവഹാ-
നഹം ഗായം ഗായം കുഹചന വിവത്സ്യാമി വിജനേ ॥2॥

കൃപാ തേ ജാതാ ചേത്കിമിവ ന ഹി ലഭ്യം തനുഭൃതാം
മദീയക്ലേശൌഘപ്രശമനദശാ നാമ കിയതീ ।
ന കേ കേ ലോകേഽസ്മിന്നനിശമയി ശോകാഭിരഹിതാ
ഭവദ്ഭക്താ മുക്താഃ സുഖഗതിമസക്താ വിദധതേ ॥3॥

മുനിപ്രൌഢാ രൂഢാ ജഗതി ഖലു ഗൂഢാത്മഗതയോ
ഭവത്പാദാമ്ഭോജസ്മരണവിരുജോ നാരദമുഖാഃ ।
ചരന്തീശ സ്വൈരം സതതപരിനിര്ഭാതപരചി -
ത്സദാനന്ദാദ്വൈതപ്രസരപരിമഗ്നാഃ കിമപരമ് ॥4॥

ഭവദ്ഭക്തിഃ സ്ഫീതാ ഭവതു മമ സൈവ പ്രശമയേ-
ദശേഷക്ലേശൌഘം ന ഖലു ഹൃദി സന്ദേഹകണികാ ।
ന ചേദ്വ്യാസസ്യോക്തിസ്തവ ച വചനം നൈഗമവചോ
ഭവേന്മിഥ്യാ രഥ്യാപുരുഷവചനപ്രായമഖിലമ് ॥5॥

ഭവദ്ഭക്തിസ്താവത് പ്രമുഖമധുരാ ത്വത് ഗുണരസാത്
കിമപ്യാരൂഢാ ചേദഖിലപരിതാപപ്രശമനീ ।
പുനശ്ചാന്തേ സ്വാന്തേ വിമലപരിബോധോദയമില-
ന്മഹാനന്ദാദ്വൈതം ദിശതി കിമതഃ പ്രാര്ഥ്യമപരമ് ॥6॥

വിധൂയ ക്ലേശാന്മേ കുരു ചരണയുഗ്മം ധൃതരസം
ഭവത്ക്ഷേത്രപ്രാപ്തൌ കരമപി ച തേ പൂജനവിധൌ ।
ഭവന്മൂര്ത്യാലോകേ നയനമഥ തേ പാദതുലസീ-
പരിഘ്രാണേ ഘ്രാണം ശ്രവണമപി തേ ചാരുചരിതേ ॥7॥

പ്രഭൂതാധിവ്യാധിപ്രസഭചലിതേ മാമകഹൃദി
ത്വദീയം തദ്രൂപം പരമസുഖചിദ്രൂപമുദിയാത് ।
ഉദഞ്ചദ്രോമാഞ്ചോ ഗലിതബഹുഹര്ഷാശ്രുനിവഹോ
യഥാ വിസ്മര്യാസം ദുരുപശമപീഡാപരിഭവാന് ॥8॥

മരുദ്ഗേഹാധീശ ത്വയി ഖലു പരാഞ്ചോഽപി സുഖിനോ
ഭവത്സ്നേഹീ സോഽഹം സുബഹു പരിതപ്യേ ച കിമിദമ് ।
അകീര്തിസ്തേ മാ ഭൂദ്വരദ ഗദഭാരം പ്രശമയന്
ഭവത് ഭക്തോത്തംസം ഝടിതി കുരു മാം കംസദമന ॥9॥

കിമുക്തൈര്ഭൂയോഭിസ്തവ ഹി കരുണാ യാവദുദിയാ-
ദഹം താവദ്ദേവ പ്രഹിതവിവിധാര്തപ്രലപിതഃ ।
പുരഃ ക്ലൃപ്തേ പാദേ വരദ തവ നേഷ്യാമി ദിവസാ-
ന്യഥാശക്തി വ്യക്തം നതിനുതിനിഷേവാ വിരചയന് ॥10॥