നാരായണീയം ദശക 66 - ഗോപീജനാഹ്ലാദനമ്

ഉപയാതാനാം സുദൃശാം കുസുമായുധബാണപാതവിവശാനാമ് ।
അഭിവാഞ്ഛിതം വിധാതും കൃതമതിരപി താ ജഗാഥ വാമമിവ ॥1॥

ഗഗനഗതം മുനിനിവഹം ശ്രാവയിതും ജഗിഥ കുലവധൂധര്മമ് ।
ധര്മ്യം ഖലു തേ വചനം കര്മ തു നോ നിര്മലസ്യ വിശ്വാസ്യമ് ॥2॥

ആകര്ണ്യ തേ പ്രതീപാം വാണീമേണീദൃശഃ പരം ദീനാഃ ।
മാ മാ കരുണാസിന്ധോ പരിത്യജേത്യതിചിരം വിലേപുസ്താഃ ॥3॥

താസാം രുദിതൈര്ലപിതൈഃ കരുണാകുലമാനസോ മുരാരേ ത്വമ് ।
താഭിസ്സമം പ്രവൃത്തോ യമുനാപുലിനേഷു കാമമഭിരന്തുമ് ॥4॥

ചന്ദ്രകരസ്യന്ദലസത്സുന്ദരയമുനാതടാന്തവീഥീഷു ।
ഗോപീജനോത്തരീയൈരാപാദിതസംസ്തരോ ന്യഷീദസ്ത്വമ് ॥5॥

സുമധുരനര്മാലപനൈഃ കരസങ്ഗ്രഹണൈശ്ച ചുമ്ബനോല്ലാസൈഃ ।
ഗാഢാലിങ്ഗനസങ്ഗൈസ്ത്വമങ്ഗനാലോകമാകുലീചകൃഷേ ॥6॥

വാസോഹരണദിനേ യദ്വാസോഹരണം പ്രതിശ്രുതം താസാമ് ।
തദപി വിഭോ രസവിവശസ്വാന്താനാം കാന്ത സുഭ്രുവാമദധാഃ ॥7॥

കന്ദലിതഘര്മലേശം കുന്ദമൃദുസ്മേരവക്ത്രപാഥോജമ് ।
നന്ദസുത ത്വാം ത്രിജഗത്സുന്ദരമുപഗൂഹ്യ നന്ദിതാ ബാലാഃ ॥8॥

വിരഹേഷ്വങ്ഗാരമയഃ ശൃങ്ഗാരമയശ്ച സങ്ഗമേ ഹി ത്വമ് നിതരാമങ്ഗാരമയസ്തത്ര പുനസ്സങ്ഗമേഽപി ചിത്രമിദമ് ॥9॥

രാധാതുങ്ഗപയോധരസാധുപരീരമ്ഭലോലുപാത്മാനമ് ।
ആരാധയേ ഭവന്തം പവനപുരാധീശ ശമയ സകലഗദാന് ॥10॥