നാരായണീയം ദശക 73 - ശ്രീകൃഷ്ണസ്യ മഥുരായാത്രാ

നിശമയ്യ തവാഥ യാനവാര്താം ഭൃശമാര്താഃ പശുപാലബാലികാസ്താഃ ।
കിമിദം കിമിദം കഥം ന്വിതീമാഃ സമവേതാഃ പരിദേവിതാന്യകുര്വന് ॥1॥

കരുണാനിധിരേഷ നന്ദസൂനുഃ കഥമസ്മാന് വിസൃജേദനന്യനാഥാഃ ।
ബത നഃ കിമു ദൈവമേവമാസീദിതി താസ്ത്വദ്ഗതമാനസാ വിലേപുഃ ॥2॥

ചരമപ്രഹരേ പ്രതിഷ്ഠമാനഃ സഹ പിത്രാ നിജമിത്രമണ്ഡലൈശ്ച ।
പരിതാപഭരം നിതമ്ബിനീനാം ശമയിഷ്യന് വ്യമുചഃ സഖായമേകമ് ॥3॥

അചിരാദുപയാമി സന്നിധിം വോ ഭവിതാ സാധു മയൈവ സങ്ഗമശ്രീഃ ।
അമൃതാമ്ബുനിധൌ നിമജ്ജയിഷ്യേ ദ്രുതമിത്യാശ്വസിതാ വധൂരകാര്ഷീഃ ॥4॥

സവിഷാദഭരം സയാച്ഞമുച്ചൈഃ അതിദൂരം വനിതാഭിരീക്ഷ്യമാണഃ ।
മൃദു തദ്ദിശി പാതയന്നപാങ്ഗാന് സബലോഽക്രൂരരഥേന നിര്ഗതോഽഭൂഃ ॥5॥

അനസാ ബഹുലേന വല്ലവാനാം മനസാ ചാനുഗതോഽഥ വല്ലഭാനാമ് ।
വനമാര്തമൃഗം വിഷണ്ണവൃക്ഷം സമതീതോ യമുനാതടീമയാസീഃ ॥6॥

നിയമായ നിമജ്യ വാരിണി ത്വാമഭിവീക്ഷ്യാഥ രഥേഽപി ഗാന്ദിനേയഃ ।
വിവശോഽജനി കിം ന്വിദം വിഭോസ്തേ നനു ചിത്രം ത്വവലോകനം സമന്താത് ॥7॥

പുനരേഷ നിമജ്യ പുണ്യശാലീ പുരുഷം ത്വാം പരമം ഭുജങ്ഗഭോഗേ ।
അരികമ്ബുഗദാമ്ബുജൈഃ സ്ഫുരന്തം സുരസിദ്ധൌഘപരീതമാലുലോകേ ॥8॥

സ തദാ പരമാത്മസൌഖ്യസിന്ധൌ വിനിമഗ്നഃ പ്രണുവന് പ്രകാരഭേദൈഃ ।
അവിലോക്യ പുനശ്ച ഹര്ഷസിന്ധോരനുവൃത്ത്യാ പുലകാവൃതോ യയൌ ത്വാമ് ॥9॥

കിമു ശീതലിമാ മഹാന് ജലേ യത് പുലകോഽസാവിതി ചോദിതേന തേന ।
അതിഹര്ഷനിരുത്തരേണ സാര്ധം രഥവാസീ പവനേശ പാഹി മാം ത്വമ് ॥10॥