Lord Dattatreya

শ্ৰী গুৰুচৰিত্ৰ অধ্যায 10

(Shri Gurucharitra Adhyay 10 in Assamese)

Saraswati Gangadhar

Also known as Gurucharitra · Gurucharitra adhyay 10 · Shri Guru Charitra

Shri Gurucharitra Adhyay 10. Shri Gurucharitra, the central scripture of the Datta sampradaya, written by Saraswati Gangadhar in the fifteenth century. It tells the lives of Shripad Shrivallabha and Shri Nrisimha Saraswati, the first two incarnations of Dattatreya, as a dialogue between Siddha and Namdharak. Traditionally read as a saptaha — the whole book over seven days — most often in the month of Margashirsha.

॥ শ্ৰী গণেশায নমঃ ॥
ঐকোনি সিদ্ধাচে ৱচন । নামধাৰক ৱিনৱী জাণ ।
কুৰৱপুৰীচে মহিমান । কেৱী জাহলে পৰিযেসা ॥১॥
ম্হণতী শ্ৰীপাদ নাহী গেলে । আণি ম্হণতী অৱতাৰ ঝালে ।
ৱিস্তাৰ কৰোনিযা সগল়ে । নিৰোপাৱে ম্হণতসে ॥২॥
সিদ্ধ সাংগে নামধাৰকাসী । শ্ৰীগুৰুমহিমা কায পুসসী ।
অনংতৰূপে হোতী পৰিযেসী । ৱিশ্ৱৱ্যাপক পৰমাত্মা ॥৩॥
পুঢে কাৰ্যকাৰণাসী । অৱতাৰ ঝালে পৰিযেসী ।
ৰাহিলে আপণ গুপ্তৱেষী । তযা কুৰৱক্ষেত্ৰাংত ॥৪॥
পাহে পা ভাৰ্গৱৰাম দেখা । অদ্যাপৱৰী ভূমিকা ।
অৱতাৰ জাহলে অনেকা । ত্যাচেচ একী অনেক ॥৫॥
সৰ্ৱা ঠাযী ৱাস আপণ । মূৰ্তি এক নাৰাযণ ।
ত্ৰিমূৰ্তীচে তীন গুণ উত্পত্তী স্থিতি আণি প্ৰলয ॥৬॥
ভক্তজনা তাৰাৱযাসী । অৱতৰতো হ্ৰষীকেশী ।
শাপ দেত দুৰ্ৱাসঋষি । কাৰণ অসে তযাংচে ॥৭॥
ত্ৰযমূৰ্তীচা অৱতাৰ । যাচা কৱণা ন কল়ে পাৰ ।
নিধান তীৰ্থ কুৰৱপূৰ । ৱসে তেথে গুৰুমূৰ্তি ॥৮॥
জে জে চিংতাৱে ভক্তজনে । তে তে পাৱে গুৰুদৰ্শনে ।
শ্ৰীগুৰু ৱসাৱযাচী স্থানে । কামধেনু অসে জাণা ॥৯॥
শ্ৰীপাদৱল্লভস্থানমহিমা । ৱৰ্ণাৱযা অনুপমা ।
অপাৰ অসে সাংগতো তুম্হা । দৃষ্টান্তেসী অৱধাৰা ॥১০॥
তুজ সাংগাৱযা কাৰণ । গুৰুভক্তি ৱৃথা নৱ্হে জাণ ।
সৰ্ৱথা ন কৰী নিৰ্ৱাণ । পাহে ৱাট ভক্তাংচী ॥১১॥
ভক্তি কৰাৱী দৃঢতৰ । গংভীৰপণে অসাৱে ধীৰ ।
তৰীচ উতৰিজে পৈলপাৰ । ইহপৰত্ৰী সৌখ্য পাৱে ॥১২॥
যাচি কাৰণে দৃষ্টান্তে তুজ । সাংগেন ঐক ৱৰ্তলে সহজ ।
কাশ্যপগোত্ৰী হোতা দ্ৱিজ । নাম তযা ৱল্লভেশ ॥১৩॥
সুশীল দ্ৱিজ আচাৰৱংত । উদীম কৰূনি উদৰ ভৰীত ।
প্ৰতিসংৱত্সৰী যাত্ৰেস যেত । তযা শ্ৰীপাদক্ষেত্ৰাসী ॥১৪॥
অসতা পুঢে ৱৰ্তমানী । উদীমা নিঘালা তো ধনী ।
নৱস কেলা অতিগহনী । সংতৰ্পাৱে ব্ৰাহ্মণাসী ॥১৫॥
উদীম আলিযা ফল়াসী । যাত্ৰেসী যেঈন ৱিশেষী ।
সহস্ত্ৰ সংখ্যা ব্ৰাহ্মণাংসী । ইচ্ছাভোজন দেঈন ম্হণে ॥১৬॥
নিশ্চয কৰোনি মানসী । নিঘালা দ্ৱিজৱৰ উদীমাসী ।
চৰণ ধ্যাতসে মানসী । সদা শ্ৰীপাদৱল্লভাচে ॥১৭॥
জে জে ঠাযী জায দেখা । অনংত সংতোষ পাৱে নিকা ।
শতগুণে লাভ ঝালা ঐকা । পৰমানংদা প্ৰৱৰ্তলা ॥১৮॥
লয লাৱূনি শ্ৰীপাদচৰণী । যাত্ৰেসি নিঘালা তে ক্ষণী ।
ৱেচাৱযা ব্ৰাহ্মণসংতৰ্পণী । দ্ৰৱ্য ঘেতলে সমাগমে ॥১৯॥
দ্ৰৱ্য ঘেঊনি দ্ৱিজৱৰ । নিঘতা দেখতী তস্কৰ ।
কাপট্যৱেষে সত্ৱৰ । তেহী সাংগতে নিঘালে ॥২০॥
দোন-তীন দিৱসাংৱৰী । তস্কৰ অসতী সংগিকাৰী ।
একে দিৱশী মাৰ্গী ৰাত্ৰী । জাত অসতা মাৰ্গস্থ ॥২১॥
তস্কৰ ম্হণতী দ্ৱিজৱৰাসী । আম্হী জাঊ কুৰৱপুৰাসী ।
শ্ৰীপাদৱল্লভদৰ্শনাসী । প্ৰতিৱৰ্ষী নেম অসে ॥২২॥
ঐসে বোলতী মাৰ্গাসী । তস্কৰী মাৰিলে দ্ৱিজাসী ।
শিৰ ছেদূনিযা পৰিযেসী । দ্ৰৱ্য ঘেতলে সকল়িক ॥২৩॥
ভক্তজনাংচা কৈৱাৰী । শ্ৰীপাদৰাৱ কুৰৱপুৰী ।
পাতলা ত্ৱৰিত ৱেষধাৰী । জটামংডিত ভস্মাংকিত ॥২৪॥
ত্ৰিশূল় খট্ৱাংগ ঘেঊনি হাতী । উভা ঠেলা তস্কৰাংপুঢতী ।
ৱধিতা ঝালা তযাংপ্ৰতী । ত্ৰিশূল়েকৰূনি তাত্কাল় ॥২৫॥
সমস্ত তস্কৰা মাৰিতা । এক তস্কৰ যেঊনি ৱিনৱিতা ।
কৃপাল়ুৱা জগন্নাথা । নিৰপৰাধী আপণ অসে ॥২৬॥
নেণে যাতে ৱধিতীল ম্হণোনি । আলো আপণ সংগী হোঊনি ।
তূ সৰ্ৱোত্তমা জাণসী মনী । ৱিশ্ৱাচী মনৱাসনা ॥২৭॥
ঐকোনি তস্কৰাচী ৱিনংতী । শ্ৰীপাদ ত্যাতে বোলাৱিতী ।
হাতী দেঊনিযা ৱিভূতি । ৱিপ্ৰাৱৰী প্ৰোক্ষী ম্হণে ॥২৮॥
মন লাৱূনি তযা ৱেল়া । মংত্ৰোনি লাৱিতী ৱিভূতী গল়া ।
সজীৱ জাহলা তাত্কাল়া । ঐক ৱত্সা ঐকচিত্তে ॥২৯॥
ইতুকে ৱৰ্ততা পৰিযেসী । উদয জাহলা দিনকৰাসী ।
শ্ৰীপাদ জাহলে গুপ্তেসী । ৰাহিলা তস্কৰ দ্ৱিজাজৱল়ী ॥৩০॥
ৱিপ্ৰ পুসতসে তস্কৰাসী । ম্হণে তূ মাতে কা ধৰিলেসী ।
কৱণে ৱধিলে তস্কৰাসী । ম্হণোনি পুসে তযা ৱেল়ী ॥৩১॥
তস্কৰ সাংগে দ্ৱিজাসী । আলা হোতা এক তাপসী ।
জাহলে অভিনৱ পৰিযেসী । ৱধিলে তস্কৰ ত্ৰিশূল়ে ॥৩২॥
মজ ৰক্ষিলে তুজনিমিত্তে । ধৰোনি বৈসৱিলে স্ৱহস্তে ।
ৱিভূতি লাৱূনি মগ তূতে । সজীৱ কেলা তৱ দেহ ॥৩৩॥
উভা হোতা আতা জৱল়ী । অদৃশ্য জাহলা তত্কাল়ী ।
ন কল়ে কৱণ মুনি বল়ী । তুঝা প্ৰাণ ৰক্ষিলা ॥৩৪॥
হোঈল ঈশ্ৱৰ ত্ৰিপুৰাৰি । ভস্মাংগী হোয জটাধাৰী ।
তুঝী ভক্তি নিৰ্ধাৰী । ম্হণোনি আলা ঠাকোনিযা ॥৩৫॥
ঐকোনি তস্কৰাচে ৱচন । ৱিশ্ৱাসলা তো ব্ৰাহ্মণ ।
তস্কৰাজৱল়িল দ্ৰৱ্য ঘেঊন । গেলা যাত্ৰেসী কুৰৱপুৰা ॥৩৬॥
নানাপৰী পূজা কৰী । ব্ৰাহ্মণভোজন সহস্ত্ৰ চাৰী ।
অনংতভক্তী প্ৰীতিকৰী । পূজা কৰী শ্ৰীপাদুকাংচী ॥৩৭॥
ঐসে অনংত ভক্তজন । মিল়ূনি সেৱিতী শ্ৰীপাদচৰণ ।
কুৰৱপূৰ প্ৰখ্যাত জাণ । অপাৰ মহিমা ॥৩৮॥
সিদ্ধ ম্হণে নামধাৰকাসী । সংশয ন ধৰী তূ মানসী ।
শ্ৰীপাদ আহেতী কুৰৱপুৰাসী । অদৃশ্যৰূপ হোঊনিযা ॥৩৯॥
পুঢে অৱতাৰ অসে হোণে । গুপ্ত অসতী যাচি গুণে ।
ম্হণতী অনংতৰূপ নাৰাযণ । পৰিপূৰ্ণ সৰ্ৱা ঠাযী ॥৪০॥
ঐসী শ্ৰীপাদৱল্লভমূৰ্তি । লৌকিকী প্ৰগটলী খ্যাতি ।
ঝালা অৱতাৰ পুঢতী । নৃসিংহসৰস্ৱতী ৱিখ্যাত ॥৪১॥
ম্হণোনি সৰস্ৱতীগংগাধৰূ । সাংগত কথেচা ৱিস্তাৰূ ।
ঐকতা হোয মনোহৰূ । সকল়াভীষ্টে সাধতী ॥৪২॥
ইতি শ্ৰীগুৰুচৰিত্ৰপৰমকথাকল্পতৰৌ শ্ৰীনৃসিংহসৰস্ৱত্যুপাখ্যানে
সিদ্ধনামধাৰকসংৱাদে ভক্তসংকটহৰণং নাম দশমঽধ্যাযঃ ॥১০॥
॥ শ্ৰীগুৰুদত্তাত্ৰেযাৰ্পিতমস্তু ॥
॥ ওৱীসংখ্যা ॥৪২॥
॥শ্ৰীগুৰুদত্তাত্ৰেযাৰ্পণমস্তু॥

Explore More