Lord Dattatreya

শ্ৰী গুৰুচৰিত্ৰ অধ্যায 22

(Shri Gurucharitra Adhyay 22 in Assamese)

Saraswati Gangadhar

Also known as Gurucharitra · Gurucharitra adhyay 22 · Shri Guru Charitra

Shri Gurucharitra Adhyay 22. Shri Gurucharitra, the central scripture of the Datta sampradaya, written by Saraswati Gangadhar in the fifteenth century. It tells the lives of Shripad Shrivallabha and Shri Nrisimha Saraswati, the first two incarnations of Dattatreya, as a dialogue between Siddha and Namdharak. Traditionally read as a saptaha — the whole book over seven days — most often in the month of Margashirsha. This adhyay is named in its colophon for वंध्यामहिषीदोहनं.

#of 67
॥ শ্ৰীগণেশায নমঃ ॥
নামধাৰক শিষ্যৰাণা । লাগে সিদ্ধাচিযা চৰণা ।
কৰ জোডোনিযা জাণা । ৱিনৱীতসে পৰিযেসা ॥১॥
জয জযাজী যোগীশ্ৱৰা । শিষ্যজনমনোহৰা ।
তূচি তাৰক ভৱসাগৰা । অজ্ঞানতিমিৰাজ্যোতী তূ ॥২॥
তুঝা চৰণসংপৰ্ক হোতা । ঝালে জ্ঞান মজ আতা ।
পৰমাৰ্থৱাসনা তত্ত্ৱতাং । ঝালী তুঝে প্ৰসাদে ॥৩॥
দাখৱিলী গুৰূচী সোয । তেণে সকল় জ্ঞান হোয ।
তূচি তাৰক যোগিৰায । পৰমপুৰুষা সিদ্ধমুনী ॥৪॥
গুৰুচৰিত্ৰকামধেনু । সাংগিতলে মজ ৱিস্তাৰোনি ।
অদ্যাপি ন ধায মাঝে মনু । আণিক আৱডী হোতসে ॥৫॥
মাগে তুম্হী নিৰোপিলে । শ্ৰীগুৰু গাণগাপুৰী আলে ।
পুঢে কৈসে ৱৰ্তলে । ৱিস্তাৰাৱে দাতাৰা ॥৬॥
ঐকোনি শিষ্যাচে ৱচন । সাংগে সিদ্ধ সংতোষোন ।
ম্হণে শিষ্যা তূ সগুণ । গুৰুকৃপেচ বাল়ক ॥৭॥
ধন্য ধন্য তুঝে জীৱন । ধন্য ধন্য তুঝে মন ।
হোসী তূচি পূজ্যমান । যা সমস্ত লোকাংত ॥৮॥
তুৱা প্ৰশ্ন কেলাসী । সংতোষ মাঝ্যা মানসী ।
উল্হাস হোতো সাংগাৱযাসী । গুৰুচৰিত্ৰকামধেনু ॥৯॥
পুঢে ৱাঢলা অনংত মহিমা । সাংগতাং অসে অনুপমা ।
শ্ৰীগুৰু আলে গাণগাভুৱনী । ৰাহিলে সংগমী গুপ্তৰূপে ॥১০॥
ভীমা উত্তৰৱাহিনীসী । অমৰজাসংগমৱিশেষী ।
অশ্ৱত্থ নাৰাযণ পৰিযেসী । মহাৱৰদ স্থান অসে ॥১১॥
অমৰজা নদী থোৰ । সংগম ঝালা ভীমাতীৰ ।
প্ৰযাগাসমান অসে ক্ষেত্ৰ । অষ্টতীৰ্থে অসতী তেতেহ ॥১২॥
তযা তীৰ্থাংচে মহিমান । অপাৰ অসে আখ্যান ।
পুঢে তুজ ৱিস্তাৰোন । সাংগেন ঐক শিষ্যোত্তমা ॥১৩॥
তযা স্থানী শ্ৰীগুৰুমূৰ্তি । হোতী গৌপ্য অতিপ্ৰীতী ।
তীৰ্থমহিমা কৰণে খ্যাতি । ভক্তজনতাৰণাৰ্থ ॥১৪॥
সমস্ত তীৰ্থে শ্ৰীগুৰুচৰণী । ঐসে বোলতী ৱেদপুৰাণী ।
ত্যাসী কাযসে তীৰ্থ গহনী । প্ৰকাশ কৰী ক্ষেত্ৰাংসী ॥১৫॥
ভক্তজনতাৰণাৰ্থ । তীৰ্থে হিংডে শ্ৰীগুৰুনাথ ।
গৌপ্য হোতী কলিযুগাত । প্ৰকট কেলী গুৰুনাথে ॥১৬॥
তেথীল মহিমা অনুক্ৰমেসী । সাংগো পুঢে ৱিস্তাৰেসী ।
প্ৰকট ঝালে শ্ৰীগুৰূ কৈসী । সাংগেন ঐকা একচিত্তে ॥১৭॥
ঐসা সংগম মনোহৰ । তেথে ৱসতী শ্ৰীগুৰুৱৰ ।
ত্ৰিমূৰ্তীংচা অৱতাৰ । গৌপ্য হোয কৱণেপৰী ॥১৮॥
সহস্ত্ৰ কিৰণে সূৰ্যাসী । কেৱী ৰাহৱেল গৌপ্যেসী ।
আপোআপ প্ৰকাশী । হোয সহজ গুণ তযাচে ॥১৯॥
ৱসতী ৰানী সংগমাসী । জাতী নিত্য ভিক্ষেসী ।
তযা গাণগাপুৰাসী । মাধ্যাহ্নকাল়ী পৰিযেসা ॥২০॥
তযা গ্ৰামী দ্ৱিজৱৰ । অসতী একশত ঘৰ ।
হোতে পূৰ্ৱী অগ্ৰহাৰ । ৱেদপাঠক ব্ৰাহ্মণ অসতী ॥২১॥
তযা স্থানী ৱিপ্ৰ এক । ৰাহত অসে সুক্ষীণ দেখ ।
ভাৰ্যা ত্যাচী পতিসেৱক । পতিৱ্ৰতাশিৰোমণী ॥২২॥
ৱৰ্তত অসতা দৰিদ্ৰদোষী । অসে এক ৱাংঝ মহিষী ।
ৱেসণ ঘাতলী তিযেসী । দংতহীন অতিৱৃদ্ধ ॥২৩॥
নদীতীৰী মল়িযাসী । ক্ষাৰমৃত্তিকা ৱহাৱযাসী ।
নিত্য দ্ৰৱ্য দেতী ত্যাসী । মৃত্তিকা ক্ষাৰ ৱহাৱযা ॥২৪॥
তেণে দ্ৰৱ্যে ৱৰো ঘেতী । যেণে ৰীতী কাল় ক্ৰমিতী ।
শ্ৰীগুৰুনাথ অতিপ্ৰীতী । যেতী ভিক্ষেসী ত্যাচে ঘৰা ॥২৫॥
ৱিপ্ৰ লোক নিংদা কৰিতী । কৈচা আলা যতি ম্হণতী ।
আম্হী ব্ৰাহ্মণ অসো শ্ৰোতী । ন যে ভিক্ষা আমুচে ঘৰী ॥২৬॥
নিত্য আমুচে ঘৰী দেখা । ৱিশেষ অন্ন অনেক শাকা ।
অসে ত্যজুনী যতি ঐকা । জাতো দৰিদ্ৰিযাচে ঘৰী ॥২৭॥
ঐসে বোলতী ৱিপ্ৰ সমস্ত । ভক্তৱত্সল শ্ৰীগুৰুনাথ ।
প্ৰপংচৰহিত পৰমাৰ্থ । কৰণে অসে আপুল্যা মনী ॥২৮॥
পাহে পা ৱিদুৰাচ্যা ঘৰা । প্ৰীতী কৈসী শাৰ্ঙগধৰা ।
দুৰ্যোধনৰাজদ্ৱাৰা । কধী ন ৱচে পৰিযেসা ॥২৯॥
সাত্ত্ৱিকবুদ্ধী জে ৱৰ্ততী । শ্ৰীগুৰূচী ত্যাংসী অতিপ্ৰীতি ।
ইহ সৌখ্য অপৰা গতি । দেতো আপল্যা ভক্তাংসী ॥৩০॥
ঐসা কৃপাল়ূ পৰম পুৰুষ । ভক্তাৱৰী প্ৰেম হৰ্ষ ।
ত্যাসী দুৰ্বল় কায দোষ । ৰংকা ৰাজ্য দেউ শকে ॥৩১॥
জৰী কোপে এখাদ্যাসী । ভস্ম কৰীল পৰিযেসী ।
ৱৰ দেতা দৰিদ্ৰিযাসী । ৰাজ্য হোয ক্ষিতীচে ॥৩২॥
ব্ৰহ্মদেৱে আপুল্যা কৰে । লিহিলী অসতী দুষ্ট অক্ষৰে ।
শ্ৰীগুৰুচৰণসংপৰ্কে । দুষ্টাক্ষৰে তী শুভ হোতী ॥৩৩॥
ঐসে ব্ৰীদ শ্ৰীগুৰুচে । ৱৰ্ণূ ন শকে মাঝে ৱাচে ।
থোৰ পুণ্য ত্যা ব্ৰাহ্মণাচে । শ্ৰীগুৰু জাতী তযা ঘৰা ॥৩৪॥
ৱৰ্তত অসতা একে দিৱসী । ন মিল়ে ৱৰূ ত্যা ব্ৰাহ্মণাসী ।
ঘৰী অসে ৱাংঝ মহিষী । নেলী নাহী মৃত্তিকেসী ॥৩৫॥
তযা ৱিপ্ৰমংদিৰাসী । শ্ৰীগুৰু আলে ভিক্ষেসী ।
মহা উষ্ণ ৱৈশাখমাসী । মাধ্যাহ্নকাল়ী পৰিযেসা ॥৩৬॥
ঐসে শ্ৰীগুৰুকৃপামূৰ্তি । গেলে দ্ৱিজগৃহাপ্ৰতী ।
ৱিপ্ৰ গেলা যাচকৱৃত্তী । ৱনিতা ত্যাচী ঘৰী অসে ॥৩৭॥
ভিক্ষা ম্হণতা শ্ৰীগুৰুনাথ । পতিৱ্ৰতা আলী ধাৱত ।
সাষ্টাংগী দংডৱত । কৰিতী ঝালী তযে ৱেল়ী ॥৩৮॥
নমন কৰূনি শ্ৰীগুৰূসী । ৱিনৱীতসে ভক্তীসী ।
আপলা পতী যাচকৱৃত্তীসী । গেলা অসে অৱধাৰা ॥৩৯॥
উত্কৃষ্ট ধান্য ঘৰী বহুত । ঘেৱোনি যেতিল পতী ত্ৱৰিত ।
তৱৱৰী স্ৱামী বৈসা ম্হণত । পিঢে ঘাতলে বৈসাৱযা ॥৪০॥
শ্ৰীগুৰুমূৰ্তি হাস্যৱদন । বৈসতে ঝালে শুভাসন ।
তিযে ৱিপ্ৰস্ত্ৰিযেসী ৱচন । বোলতী ক্ষীৰ কা ৱো ন ঘালিসী ॥৪১॥
তুঝে দ্ৱাৰী অসতা মহিষী । ক্ষীৰ কাহো ন ঘালিসী ভিক্ষেসী ।
আম্হাতে তূ কা চাল়ৱিসী । নাহী ৱৰূ ম্হণোনিযা ॥৪২॥
শ্ৰীগুৰুৱচন ঐকোন । ৱিপ্ৰৱনিতা কৰী নমন ।
ৱাংঝ মহিষী দংতহীন । ৱৃদ্ধত্ৱ ঝালে তিযেসী ॥৪৩॥
উপজতাংচী আমুচে ঘৰী । ৱাংঝ ঝালী দগডাপৰী ।
গাভা ন ৱাচে কৱণেপৰী । ৰেডা ম্হণোনি পোশিতো ॥৪৪॥
যাচি কাৰণে তিযেসী । ৱেসণ ঘাতলী পৰিযেসী ।
ৱাহতাতী মৃত্তিকেসী । তেণে আমুচা যোগক্ষেম ॥৪৫॥
শ্ৰীগুৰু ম্হণতী তিযেসী । মিথ্যা বোলসী আম্হাংসী ।
ত্ৱৰিত জাৱোনিযা মহিষীসী । দুহূনি আণী ক্ষীৰ আম্হা ॥৪৬॥
ঐসে ৱচন ঐকোনি । ৱিশ্ৱাস ঝালা তিচে মনী ।
কাষ্ঠপাত্ৰ ঘেৱোনি । গেলী ঐকা দোহাৱযা ॥৪৭॥
শ্ৰীগুৰুৱচন ঐকোন । ৱিপ্ৰৱনিতা জাতা ক্ষণ ।
দুভলী ক্ষীৰ সংতোষোন । ভৰণে দোন তযে ৱেল়ী ॥৪৮॥
ৱিস্ময কৰী ৱিপ্ৰৱনিতা । ম্হণে ঈশ্ৱৰ হা তত্ত্ৱতা ।
যাচে ৱাক্য পৰিসতা । কায নৱল ম্হণতসে ॥৪৯॥
ক্ষীৰ ঘেৱোনি ঘৰাত । আলী পতিৱ্ৰতা ত্ৱৰিত ।
তাপৱিতী ঝালী অগ্নীত । সৱেচি ৱিনৱী পৰিযেসা ॥৫০॥
শ্ৰীগুৰু ম্হণতী তিযেসী । ঘালী হো ক্ষীৰ ভিক্ষেসী ।
জাণে আম্হা স্ৱস্থানাসী । ম্হণোনি নিৰোপিতী তযে ৱেল়ী ॥৫১॥
পৰিসোনি স্ৱামীচে ৱচন । ঘেৱোনি আলী ক্ষীৰভৰণ ।
কেলে গুৰুনাথে প্ৰাশন । অতিসংতোষে কৰূনিযা ॥৫২॥
সংতোষোনি শ্ৰীগুৰুমূৰ্তি । ৱৰ দেতী অতিপ্ৰীতী ।
তুঝে ঘৰী অখংডিতী । লক্ষ্মী ৰাহে নিৰংতৰ ॥৫৩॥
পুত্ৰপৌত্ৰী শ্ৰিযাযুক্ত । তুম্হী নাংদাল নিশ্চিত ।
ম্হণোনি নিঘালে ত্ৱৰিত । সংগমস্থানাসী আপুল্যা ॥৫৪॥
শ্ৰীগুৰু গেলে সংগমাসী । আলা ৱিপ্ৰ ঘৰাসী ।
ঐকতা ঝালা ৱিস্তাৰেসী । মহিমা শ্ৰীগুৰুমূৰ্তীচা ॥৫৫॥
ম্হণে অভিনৱ ঝালে থোৰ । হোঈল ঈশ্ৱৰী অৱতাৰ ।
আমুচ্যা দৃষ্টী দিসে নৰ । পৰমপুৰুষ তোচি সত্য ॥৫৬॥
ৱিপ্ৰ ম্হণে স্ত্ৰিযেস । আমুচে গেলে দৰিদ্ৰদোষ ।
ভেট জাহলী শ্ৰীগুৰুৱিশেষ । সকল়াভীষ্টে সাধলী ॥৫৭॥
ম্হণোনি মনী নিৰ্ধাৰ কৰিতী । ভেটী জাঊ কৈচা যতি ।
হাতী ঘেৱোনি আৰতী । গেলে দংপতী সংগমাসী ॥৫৮॥
ভক্তিপূৰ্ৱক শ্ৰীগুৰূসী । গংধাক্ষতাধূপদীপেসী ।
নৈৱেদ্যতাংবূলপ্ৰদক্ষিণেসী । পূজা কৰিতী সদ্ভাৱে ॥৫৯॥
যেণেপৰী দ্ৱিজৱৰ । লাধতা জাহলা জৈসা ৱৰ ।
কন্যাপুত্ৰ লক্ষ্মী স্থিৰ । পূৰ্ণ আযুষ্য ঝালে জাণ ॥৬০॥
সিদ্ধ ম্হণে শিষ্যাসী । শ্ৰীগুৰুকৃপা হোয জ্যাসী ।
দৈন্য কৈসে ত্যা নৰাসী । অষ্টৈশ্ৱৰ্যৈ ভোগীতসে ॥৬১॥
ম্হণে সৰস্ৱতীগংগাধৰ । সাংগে গুৰুচৰিত্ৰৱিস্তাৰ ।
ঐকতা হোয মনোহৰ । দৈন্যাৱেগল়া হোয ত্ৱৰিত ॥৬২॥
ইতিশ্ৰীগুৰুচৰিত্ৰামৃত । ৱংধ্যা মহিষী দুগ্ধ দেত ।
নিশ্চযাচে বল়ে সত্য । ভাগ্য আলে ৱিপ্ৰাসী ॥৬৩॥
ইতি শ্ৰীগুৰুচৰিত্ৰপৰমকথাকল্পতৰৌ শ্ৰীনৃসিংহসৰস্ৱত্যুপাখ্যানে
সিদ্ধনামধাৰকসংৱাদে ৱংধ্যামহিষীদোহনং নাম দ্ৱাৱিংশোঽধ্যাযঃ ॥২২॥
॥ ওৱীসংখ্যা ॥৬৩॥
॥শ্ৰীগুৰুদত্তাত্ৰেযাৰ্পণমস্তু॥

Explore More