Lord Dattatreya

শ্ৰী গুৰুচৰিত্ৰ অধ্যায 30

(Shri Gurucharitra Adhyay 30 in Assamese)

Saraswati Gangadhar

Also known as Gurucharitra · Gurucharitra adhyay 30 · Shri Guru Charitra

Shri Gurucharitra Adhyay 30. Shri Gurucharitra, the central scripture of the Datta sampradaya, written by Saraswati Gangadhar in the fifteenth century. It tells the lives of Shripad Shrivallabha and Shri Nrisimha Saraswati, the first two incarnations of Dattatreya, as a dialogue between Siddha and Namdharak. Traditionally read as a saptaha — the whole book over seven days — most often in the month of Margashirsha. This adhyay is named in its colophon for प्रेतांगनाशोको.

#of 156
। শ্ৰীগণেশায নমঃ ।
শ্ৰীসৰস্ৱত্যৈ নমঃ । শ্ৰীগুৰুভ্যো নমঃ ।
নামধাৰক শিষ্যৰাণা । লাগে সিদ্ধাচিযা চৰণা ।
ৱিনৱীতসে কৰ জোডূন । ভক্তিভাৱেকৰূনিযা ॥১॥
জয জযা সিদ্ধমুনি । তূচি তাৰক ভৱাৰ্ণী ।
অজ্ঞানতিমিৰ নাসোনি । জ্যোতিঃস্ৱৰূপ তূচি হোসী ॥২॥
অৱিদ্যামাযাসাগৰী । বুডালো হোতো মহাপুৰী ।
তুঝী কৃপা জাহলী তৰী । তাৰিলে মাতে স্ৱামিযা ॥৩॥
তুৱা দাৱিলা নিজ-পংথ । জেণে জোডে পৰমাৰ্থ ।
ৱিশ্ৱপালক গুৰুনাথ । তূচি হোসী স্ৱামিযা ॥৪॥
গুৰুচৰিত্ৰ সুধাৰস । তুৱা পাজিলা আম্হাংস ।
তৃপ্ত ন হোয গা মানস । তৃষা আণিক হোতসে ॥৫॥
তুৱা কেলিযা উপকাৰাসী । উত্তীৰ্ণ নৱ্হে মী ৱংশোৱংশী ।
নিজস্ৱৰূপ আম্হাংসী । দাৱিলে তুম্হী সিদ্ধমুনি ॥৬॥
মাগে কথা নিৰোপিলীসী । অভিনৱ জাহলে সৃষ্টীসী ।
পতিতাকৰৱী খ্যাতীসী । ৱেদ চাৰী ম্হণৱিলে ॥৭॥
ত্ৰিৱিক্ৰম মহামুনেশ্ৱৰাসী । বোধিলে জ্ঞান প্ৰকাশী ।
পুঢে কথা ৱৰ্তলী কৈশী । ৱিস্তাৰাৱে দাতাৰা ॥৮॥
ঐকোনি শিষ্যাচে ৱচন । সংতোষলা সিদ্ধ আপণ ।
প্ৰেমভাৱে আলিংগোন । আশ্ৱাসীতসে তযে ৱেল়ী ॥৯॥
ধন্য ধন্য শিষ্যমৌল়ী । তুজ লাধলে অভীষ্ট সকল়ী ।
গুৰূচী কৃপা তাত্কাল়ী । জাহলী আতা পৰিযেসা ॥১০॥
ধন্য ধন্য তুঝী ৱাণী । ৱেধ লাগলা শ্ৰীগুৰুচৰণী ।
তূচি তৰলাসী ভৱাৰ্ণী । সকল়াভীষ্টে সাধতীল ॥১১॥
তুৱা পুসিলা ৱৃত্তাংত । সংতোষ ঝালা আজি বহুত ।
শ্ৰীগুৰুমহিমা অসে খ্যাত । অগম্য অসে সাংগতা ॥১২॥
একেক মহিমা সাংগতা । ৱিস্তাৰ হোঈল বহু কথা ।
সংকেতমাৰ্গে তুজ আতা । নিৰোপীতসে পৰিযেসী ॥১৩॥
পুঢে অসতা ৱৰ্তমানী । তযা গাণগগ্ৰামভুৱনী ।
মহিমা হোতসে নিত্যনূতনী । প্ৰখ্যাতৰূপ হোঊনিযা ॥১৪॥
ত্ৰযমূৰ্তীচা অৱতাৰ । ঝালা নৃসিংহসৰস্ৱতী নৰ ।
মহিমা ত্যাচী অপৰংপাৰু । সাংগতা অগম্য পৰিযেসা ॥১৫॥
মহিমা তযা ত্ৰযমূৰ্তীচী । সাংগতা শক্তি আম্হা কৈচী কাযা ধৰূনি মানৱাচী ।
চৰিত্ৰ কেলে ভূমীৱৰী ॥১৬॥
তযা স্থানী অসতা গুৰু । খ্যাতি ঝালী অপৰাংপৰু ।
প্ৰকাশত্ৱ চাৰী ৰাষ্ট্ৰ । সমস্ত যেতী দৰ্শনা ॥১৭॥
যেতী ভক্ত যাত্ৰেসী । একোভাৱে ভক্তীসী ।
শ্ৰীগুৰুদৰ্শনমাত্ৰেসী । সকল়াভীষ্ট পাৱতী ॥১৮॥
দৈন্য পুৰুষ হোতী শ্ৰিযাযুক্ত । ৱাংঝেসী পুত্ৰ হোয ত্ৱৰিত ।
কুষ্ঠে অসেল জো পীডিত । সুৱৰ্ণ হোয দেহ ত্যাচা ॥১৯॥
অক্ষহীনা অক্ষ যেতী । বধিৰ কৰ্ণী ঐকতী ।
অপস্মাৰাদি ৰোগ জাতী । শ্ৰীগুৰুচৰণদৰ্শনমাত্ৰে ॥২০॥
পৰীস লাগতা লোহাসী । সুৱৰ্ণ হোয নৱল কাযসী ।
শ্ৰীগুৰুকৃপা হোয জ্যাসী । সকল়াভীষ্ট পাৱিজে ॥২১॥
ঐসে অসতা ৱৰ্তমানী । উত্তৰ দিশে মাহুৰস্থানী ।
হোতা ৱিপ্ৰ মহাঘনী । নাম তযা ’গোপীনাথ’ ॥২২॥
তযা পুত্ৰ হোঊনি মৰতী । কৰী দুঃখ অনেক ৰীতী ।
দত্তাত্ৰেযা আৰাধিতী । স্ত্ৰীপুৰুষ দোঘেজণ ॥২৩॥
পুঢে জাহলা আণিক সুত । তযা নাম ঠেৱিতী ’দত্ত’ ।
অসতী আপণ ধনৱংত । অতি প্ৰীতী ৱাঢৱিলে ॥২৪॥
একচি পুত্ৰ তযা ঘৰী । অতি প্ৰীতি তযাৱৰী ।
ঝালা পাচ সংৱত্সৰী । ৱ্ৰতবংধ কেলা তযাসী ॥২৫॥
ৱৰ্ষে বাৰা হোতা তযাসী । ৱিৱাহ কৰিতী প্ৰীতীসী ।
অতিসুংদৰ নোৱৰীসী । ৱিচাৰূনি প্ৰীতিকৰে ॥২৬॥
মদনাচে ৰতীসৰসী । ৰূপ দিসে নোৱৰীসী ।
অতি প্ৰীতি সাসূশ্ৱশুৰাসী । মহাপ্ৰেমে প্ৰতিপাল়িতী ॥২৭॥
দংপতী একচি ৱযেসী । অতি প্ৰিয মহা হৰ্ষী ।
ৱৰ্ধতা ঝালী ষোডশী । ৱৰ্ষে তযা পুত্ৰাসী ॥২৮॥
দোঘে সুংদৰ সুলক্ষণ । একাপৰীস এক প্ৰাণ ।
ন ৱিসংবিতী ক্ষণ ক্ষণ । অতিপ্ৰিয পৰিযেসা ॥২৯॥
ঐসী প্ৰেমে অসতা দেখা । ৱ্যাধি আলী ত্যা পুৰুষা ।
অনেক ঔষধে দেতা ঐকা । আৰোগ্য নোহে তযাসী ॥৩০॥
নৱচে অন্ন তযাসী । সদা ৰাহে উপৱাসী ।
ত্যাচী ভাৰ্যা প্ৰীতীসী । আপণ ন ঘে সদা অন্ন ॥৩১॥
পুৰুষাৱৰী আপুলা প্ৰাণ । কৰী নিত্য উপোষণ ।
পতীস দেতা ঔষধে জাণ । প্ৰাশন কৰী পৰিযেসা ॥৩২॥
যেণেপৰী তীন ৱৰ্ষী । ঝালী ৱ্যাধি-ক্ষযাসী ।
পতিৱ্ৰতা স্ত্ৰী কৈসী । পুৰুষাসৱে কষ্টতসে ॥৩৩॥
পুৰুষদেহ ক্ষীণ ঝালা । আপণ তযাসৰসী অবলা ।
তীৰ্থ ঘেঊনি চৰণকমল়া । কাল় ক্ৰমী তযাজৱল়ী ॥৩৪॥
দুৰ্গংধি ঝালে দেহ ত্যাচে । জৱল়ী ন যেতী ৱৈদ্য সাচে ।
পতিৱ্ৰতা সুমন তিচে । ন ৱিসংবেচি ক্ষণভৰী ॥৩৫॥
জিতুকে অন্ন পতীসী । তিতুকেচি গ্ৰাস আপণাসী ।
জৈসে ঔষধ দেতী ত্যাসী । আপণ ঘেতসে পৰিযেসা ॥৩৬॥
মাতাপিতা দাযাদ গোতী । সমস্ত তিসী ৱাৰিতী ।
পতিৱ্ৰতা জ্ঞানৱংতী । ন ঐকে বোল কৱণাচে ॥৩৭॥
দিৱ্যৱস্ত্ৰাদি আভৰণে । ত্যজিলী সমস্ত ভূষণে ।
পুৰুষাৱৰী আপুলা প্ৰাণ । কায সুখ ম্হণতসে ॥৩৮॥
উভযতাংচী মাতাপিতা । মহাধনিক শ্ৰীমংতা ।
পুত্ৰকন্যেসী পাহতা । দুঃখ কৰিতী পৰিযেসা ॥৩৯॥
অনেক জপানুষ্ঠান । মংত্ৰৱিদ্যা মহাহৱন ।
অপৰিমিত ব্ৰাহ্মণভোজন । কৰৱিতাতি অৱধাৰা ॥৪০॥
অনেক পৰীচে ৱৈদ্য যেতী । দিৱ্য ৰস-ঔষধে দেতী ।
শমন নৱ্হে কৱণে ৰীতী । মহাৱ্যাধীনে ৱ্যাপিলে ॥৪১॥
পুসতী জাণত্যা জ্যোতিষ্যাসি । পূজা কৰিতী কুল়দেৱতাংসী ।
কাহী কেলিযা পুত্ৰাসী । আৰোগ্য নোহে সৰ্ৱথা ॥৪২॥
ৱৈদ্য ম্হণতী তযে ৱেল়ী । নৱ্হে বৰৱে ত্যাসী অঢল়ী ।
ৰাখীল জৰী চংদ্ৰমৌল়ী । মনুষ্যযত্ন নৱ্হে আতা ॥৪৩॥
ঐসে ঐকোনি মাতাপিতা । দুঃখে দাটলী কৰিতী চিংতা ।
জয জযা জগন্নাথা । দত্তাত্ৰেযা গুৰুমূৰ্তি ॥৪৪॥
আৰাধোনিযা তুম্হাংসী । পুত্ৰ লাধলো সংতোষী ।
পাপৰূপ আপণাসী । নিধান কেৱী ৰাহো পাহে ॥৪৫॥
একচি পুত্ৰ আমচে ৱংশী । ত্যাতে জৰী ন ৰাখিসী ।
প্ৰাণ দেঊ তযাসৰসী । দত্তাত্ৰেযা স্ৱামিযা ॥৪৬॥
ঐসে নানাপৰী দেখা । দুঃখ কৰিতী জননীজনকা ।
ৱাৰীতসে পুত্ৰ ঐকা । মাতাপিতা আলিংগোনি ॥৪৭॥
ম্হণে আপুলে ভোগ সৰলে । জিতুকে ঋণ তুম্হা দিধলে ।
অধিক কৈচে ঘেঊ ভলে । ঋণানুবংধ ন চুকেচি ॥৪৮॥
ঐসে ঐকোনি মাতাপিতা । দোঘে জাহলী মূৰ্চ্ছাগতা ।
পুত্ৰাৱৰী লোল়তা । মহাদুঃখে দাটোনিযা ॥৪৯॥
ম্হণতী তাতা পুত্ৰৰাযা । আমুচীআশা ঝালী ৱাযা ।
পোষিসী আম্হা ম্হণোনিযা । নিশ্চয কেলা হোতা আপণ ॥৫০॥
উবগোনিযা আম্হাংসী । সোডূনি কেৱী জাঊ পাহসী ।
ৱৃদ্ধাপ্যপণী আপণাংসী । ধৰ্ম ঘডে কেৱী তুজ ॥৫১॥
ঐকোনি মাতাপিতাৱচন । ৱিনৱীতসে আক্ৰংদোন ।
কৰণী ঈশ্ৱৰাধীন । মনুষ্যযত্ন কায চালে ॥৫২॥
মাতাপিত্যাংচে ঋণ । পুত্ৰে কৰাৱে উত্তীৰ্ণ ।
তৰীচ পুত্ৰত্ৱ পাৱণে । নাহী তৰী দগডাপৰী ॥৫৩॥
মাতেনে কেলে মজ পোষণ । একে ঘডীচে স্তনপান ।
উত্তীৰ্ণ নৱ্হে ভৱাৰ্ণ । জন্মাংতৰী যেঊনিযা ॥৫৪॥
আপণ জন্মলো তুমচে উদৰী । কষ্ট দাৱিলে অতিভাৰী ।
সৌখ্য ন দেখা কৱণেপৰী । ঐসা আপণ পাপী দেখা ॥৫৫॥
আতা তুম্হী দুঃখ ন কৰণে । পৰমাৰ্থী দৃষ্টী দেণে ।
জৈসে কাহী অসেল হোণে । ব্ৰহ্মাদিকা ন সুটেচি ॥৫৬॥
যেণেপৰী জননীজনকা । সংভাষীতসে পুত্ৰ নিকা ।
তেণেপৰী স্ত্ৰিযেসী দেখা । সাংগতসে পৰিযেসা ॥৫৭॥
ম্হণে ঐক প্ৰাণেশ্ৱৰী । ঝালে আমুচে দিৱস সৰী ।
মজনিমিত্তে কষ্টলীস ভাৰী । ৱৃথা গেলে কষ্ট তুঝে ॥৫৮॥
পূৰ্ৱজন্মীচে ৱৈৰপণ । তুজসী হোতা মাঝা শীণ ।
ম্হণোনি তূতে দিধলে জাণ । জন্মাংতৰীচে কষ্ট দেখা ॥৫৯॥
তূ জৰী ৰহাসী আমুচে ঘৰী । তুজ পোশিতীল পৰিকৰী ।
তুজ ৱাটেল কষ্ট ভাৰী । জাঈ আপুলে মাহেৰা ॥৬০॥
ঐসে তুঝে সুংদৰীপণ । ন লাধে আপণ দৈৱহীন ।
ন ৰাহে তুঝে অহেৱপণ । মাঝে অংগ স্পৰ্শতা ॥৬১॥
ঐকোনি পতীচে ৱচন । মূৰ্চ্ছা আলী তত্ক্ষণ ।
মাথা লাৱূনিযা চৰণা । দুঃখ কৰী তযে ৱেল়ী ॥৬২॥
ম্হণে স্ৱামী প্ৰাণেশ্ৱৰা । তুম্হী মজ ন অৱ্হেৰা ।
তুহাংসৰী দাতাৰা । আণিক নাহী গতি আপণা ॥৬৩॥
জেথে অসে তুমচা দেহ । সৱেচি অসে আপণ পাহে ।
মনী ন কৰা সংদেহ । সমাগমী তুমচী আপণ ॥৬৪॥
ঐসে দোঘাংচিযা ৱচনী । ঐকোনিযা জনকজননী ।
দেহ টাকোনিযা ধৰণী । দুঃখ কৰিতী তযেৱেল়ী ॥৬৫॥
উঠৱূনিযা শ্ৱশুৰাসী । সংবোখীতসে সাসূসী ।
ন কৰা চিংতা, হো ভৰৱসী । পতি আপুলা ৱাচেল ॥৬৬॥
ৱিনৱীতসে তযে ৱেল়ী । আম্হা ৰাখেল চংদ্ৰমৌল়ী ।
পাঠৱা এখাদ্যা স্থল়ী । পতি আপুলা ৱাচেল ॥৬৭॥
সাংগতী লোক মহিমা খ্যাতি । নৰসিংহসৰস্ৱতী শ্ৰীগুৰুমূৰ্তি ।
গাণগাপুৰী ৱাস কৰিতী । তযা স্ৱামী পহাৱে ॥৬৮॥
ত্যাচে দৰ্শনমাত্ৰেসী । আৰোগ্য হোঈল পতীসী ।
আম্হা পাঠৱা ত্ৱৰিতেসী । ম্হণোনি চৰণা লাগলী ॥৬৯॥
মানৱলী গোষ্ট সমস্তাংসী । মাতাপিতাশ্ৱশুৰাংসী ।
নিৰোপ ঘেঊনি সকল়িকাংসী । নিঘতী ঝালী তযে ৱেল়ী ॥৭০॥
তযা ৰোগিযা কৰোনি ডোলী । ঘেৱোনি নিঘালী তে বাল়ী ।
ৱিনৱীতসে তযে ৱেল়ী । আপলে সাসূশ্ৱশুৰাংসী ॥৭১॥
স্থিৰ কৰূনি অংতঃকৰণ । সুখে ৰহাৱে দোঘেজণ ।
পতি অসে মাঝা প্ৰাণ । ৰাখীল মাঝে কুল়দৈৱত ॥৭২॥
ম্হণোনি সাসূশ্ৱশুৰাংসী । নমন কৰী প্ৰীতীসী ।
আশীৰ্ৱাদ দেতী হৰ্ষী । অহেৱপণ স্থিৰ হোয ॥৭৩॥
তুঝে দৈৱে তৰী আতা । আমুচা পুত্ৰ ৱাচো ৱো মাতা ।
ম্হণোনি নিঘালে বোল়ৱীত । আশীৰ্ৱাদ দেতাতি ॥৭৪॥
যেণেপৰী পতীসহিত । নিঘতী ঝালী পতিৱ্ৰতা ।
ক্ৱচিত্কাল় মাৰ্গ ক্ৰমিতা । আলী গাণগাপুৰাসী ॥৭৫॥
মাৰ্গ ক্ৰমিতা ৰোগিযাসী । অধিক জাহলা ত্ৰিদোষী ।
উতৰতা গ্ৰামপ্ৰদেশী । অতিসংকট জাহলে পৈ ॥৭৬॥
ৱিচাৰিতা শ্ৰীগুৰূসী গেলে হোতে সংগমাসী ।
জাৱে ম্হণোনি দৰ্শনাসী । নিঘতী ঝালী তযে ৱেল়ী ॥৭৭॥
পতিৱ্ৰতা তযে ৱেল় । আলী আপুলে পতীজৱল় ।
পহাতা জাহলা অংতকাল় । প্ৰাণ গেলা তত্ক্ষণী ॥৭৮॥
আকাংত কৰী তে নাৰী । লোল়তসে ধৰণীৱৰী ।
ভোসকূনি ঘ্যাৱযা ঘেতা সুৰী । ৱাৰিতী তিযেসী গ্ৰাম লোক ॥৭৯॥
আফল়ী শিৰে ভূমীসী । হাণী উৰী পাষাণেসী ।
কেশ মোকল়ে আক্ৰোশী । প্ৰলাপীতসে পৰিযেসা ॥৮০॥
হা হা দেৱা কায কেলে । কা মজ গাঈসী গাংজিলে ।
আশা কৰূনি আল্যে । ৰাখিসী প্ৰাণ ম্হণোনি ॥৮১॥
পূজেসী জাতা দেউল়াত । পডে দেঊল় কৰী ঘাত ।
ঐশী কানী ন ঐকো মাত । দৃষ্টাংত ঝালা আপণাসী ॥৮২॥
উষ্ণকাল়ী তাপোনি নৰু । ঠাকোনি জায এখাদা তৰু ।
ৱৃক্ষচি পডে আঘাত থোৰু । তযাপৰী ঝালে মজ ॥৮৩॥
তৃষেকৰূনি পীডিত । জায মনুষ্য গংগেত ।
সংধী সুসৰী কৰী ঘাত । তযাপৰী মজ ঝালে ॥৮৪॥
ৱ্যাঘ্ৰভযে পল়ে ধেনু । জায আধাৰ ম্হণোনু ।
তেথেচি ৱধিতী যৱনু । তযাপৰী ঝালে মজ ॥৮৫॥
ঐসী পাপী দৈৱহীন । আপুলে পতীচা ঘেতলা প্ৰাণ ।
মাতাপিতৰাংসী ত্যজূন । ঘেৱোনি আল্যে ৱিদেশী ॥৮৬॥
যেণেপৰী দুঃখ কৰীত । পাহূ আলে জন সমস্ত ।
সংভাষিতাতি দুঃখশমতা । অনেকপৰীকৰূনিযা ॥৮৭॥
ৱাৰিতাতি নাৰী সুৱাসিনী । কা ৱো দুঃখ কৰিসী কামিনী ।
ৱিচাৰ কৰী অংতঃকৰণী । হোণাৰ ন চুকে সকল়িকাংসী ॥৮৮॥
ঐসে ম্হণতা নগৰনাৰী । তিসী দুঃখ ঝালে ভাৰী ।
আঠৱীতসে পৰোপৰী । আপুলে জন্মকৰ্ম সকল় ॥৮৯॥
ঐকা তুম্হী মাযবহিণী । আতা কৈচী ৱাচূ প্ৰাণী ।
পতীসী আল্যে ঘেঊনি । যাচী আশা কৰোনিযা ॥৯০॥
আতা কৱণা শৰণ জাৱে । ৰাখেল কোণ মজ জীৱে ।
প্ৰাণেশ্ৱৰা ত্যজূনি জীৱে । কেৱী ৱাচূ ম্হণতসে ॥৯১॥
বাল়পণী গৌৰীসী । পূজা কেলী শংকৰাসী ।
ৱিৱাহ হোতা পৰিযেসী । পূজা কেলী মংগল়াগৌৰী ॥৯২॥
অহেৱপণাচে আশেনী । পূজা কেলী ম্যা ভৱানী ।
সাংগতী মাতে সুৱাসিনী । অনেকপৰী ৱ্ৰতাদিকে ॥৯৩॥
জে জে সাংগতী মাতে ৱ্ৰত । কেলী পূজা অখংডিত ।
সমস্ত জাহলে আতা ৱ্যৰ্থ । ৰুসলী গৌৰী আপণাৱৰী ॥৯৪॥
আতা মাঝিযে হল়দীসী । চোৰ পডলে গল়েসৰীসী ।
সৰ্ৱস্ৱ দিধলে ৱন্হীসী । কংকণ-কংচুকী পৰিযেসা ॥৯৫॥
কোঠে গেলে মাঝে পুণ্য । ৱৃথা পূজিলা গৌৰীৰমণ ।
কৈসে কেলে মজ নিৰ্ৱাণ । ঐকা মাযবহিণী হো ॥৯৬॥
কেৱী ৰাহূ আতা আপণ । পতি হোতা মাঝা প্ৰাণ ।
লোকাংসৰিসা নোহে জাণ । প্ৰাণেশ্ৱৰ পৰিযেসা ॥৯৭॥
ঐসে নানাপৰী দেখা । কৰী পতিৱ্ৰতা দুঃখা ।
পতীচ্যা পাহূনিযা মুখা । আণিক দুঃখ অধিক কৰী ॥৯৮॥
আলিংগোনি প্ৰেতাসি । ৰোদন কৰী বহুৱসী ।
আঠৱী আপুলে পূৰ্ৱ দিৱসী । পূৰ্ৱস্নেহ তযে ৱেল়ী ॥৯৯॥
ম্হণে পুৰুষা প্ৰাণেশ্ৱৰা । কৈসে মাঝে ত্যজিলে কৰা ।
উবগ আলা তুম্হা থোৰা । ম্হণোনি মাতে উপেক্ষিলে ॥১০০॥
কৈসী আপণ দৈৱহীন । তটাকী খাপৰ লাগতা ভিন্ন ।
হোতাসি তূ নিধান । আযুষ্য তুঝে উণে জহালে ॥১॥
তুমচে মাতাপিতযাংসী । সাংডূনি আণিলে পৰদেশী ।
জেণেপৰী শ্ৰাৱণাসী । ৱধিলে ৰাযে দশৰথে ॥২॥
তৈসী তুমচী জনকজননী । তুম্হা আণিলে ত্যজূনি ।
তুমচী ৱাৰ্তা ঐকোনি । প্ৰাণ ত্যজিতীল দোঘেজণ ॥৩॥
তীন হত্যা ভৰৱসী । ঘডল্যা মজ পাপিণীসী ।
ৱৈৰিণী হোয মী তুম্হাংসী । পতিঘাতকী আপণ সত্য ॥৪॥
ঐশী পাপিণী চাংডাল়ী । নিংদা কৰিতী লোক সকল়ী ।
প্ৰাণে ঘেতলা মীচি বল়ী । প্ৰাণেশ্ৱৰা দাতাৰা ॥৫॥
স্ত্ৰী নৱ্হে মী তুমচী ৱৈৰী । জৈসী তিখট শস্ত্ৰ সুৰী ।
ৱেধিলী তুমচে শৰীৰী । ঘেতলা প্ৰাণ আপণচি ॥৬॥
মাতাপিতা বংধু সকল়ী । জৰী অসতী তুম্হাজৱল়ী ।
মুখ পাহতী অংতকাল়ী । ত্যাংসি ৱিঘ্ন আপণ কেলে ॥৭॥
মাঝ্যা ৱৃদ্ধ সাসূসাসৰ্যাত । হোতী তুমচী আস ।
পুৰলা নাহী ত্যাংচা সোস । ত্যাতে সাংডোনি কেৱী জাতা ॥৮॥
একচি উদৰী তুম্হী ত্যাসী । উবগলেতি পোসাৱযাসী ।
আম্হা কোঠে ঠেৱূনি জাসী । প্ৰাণেশ্ৱৰা দাতাৰা ॥৯॥
আতা আপণ কোঠে জাৱে । কৱণ মাতে পোসীল জীৱে ।
ন সাংগতা আম্হাংসী বৰৱে । নিঘোনি গেলাসী প্ৰাণেশ্ৱৰা ॥১১০॥
তূ মাঝা প্ৰাণেশ্ৱৰু । তুঝে মমত্ৱ কেৱী ৱিসৰূ ।
লোকাসমান নৱ্হসী নৰু । প্ৰতিপাল়িলে প্ৰীতিভাৱে ॥১১॥
কধী নেণে পৃথক্শযন । ৱামহস্ত-উসেৱীণ ।
ফুটতসে অংতঃকৰণ । কেৱী ৱাচো প্ৰাণেশ্ৱৰা ॥১২॥
কিতী আঠৱূ তুঝে গুণ । পতি নৱ্হসী মাঝা প্ৰাণ ।
সোডোনি জাতোসি নিৰ্ৱাণ । কৱণেপৰী ৱাচূ মী ॥১৩॥
আতা কৱণ থাৰ্য জাণে । কৱণ ঘেতীল মজ পোসণে ।
’বালৱিধৱা’ ম্হণোনি জন । নিংদাপৱাদ ঠেৱিতী ॥১৪॥
একহী বুদ্ধি মজ ন সাংগতা । ত্যজিলা আত্মা প্ৰাণনাথা ।
কোঠে জাৱে আপণ আতা । কেশৱপন কৰূনি ॥১৫॥
তুঝে প্ৰেম হোতে ভৰল্যে । মাতাপিতযাতে ৱিসৰল্যে ।
ত্যাংচে ঘৰা নাহী গেল্যে । বোলাৱনী নিত্য যেতী ॥১৬॥
কেৱী জাঊ ত্যাংচ্যা ঘৰা । উপেক্ষিতীল প্ৰাণেশ্ৱৰা ।
দৈন্যৱৃত্তী দাতাৰা । চিত্তৱৃত্তি কেৱী ধৰূ ॥১৭॥
জৱৱৰী হোতাসী তূ ছত্ৰ । সৰ্ৱা ঠাযী মী পৱিত্ৰ ।
মানিতী সকল় ইষ্টমিত্ৰ । আতা নিংদা কৰতীল ॥১৮॥
সাসূশ্ৱশুৰাপাশী জাণে । মজ দেখতা ত্যাহী মৰণে ।
গৃহ জহালে অৰণ্য । তুম্হাৱিণে প্ৰাণেশ্ৱৰা ॥১৯॥
ঘেৱোনি আল্যে আৰোগ্যাসী । যেথে ঠেৱূনি তুম্হাংসী ।
কেৱী জাঊ ঘৰাসী । ৰাক্ষসী মী পাপীণ ॥১২০॥
ঐসে নানাপৰী তে নাৰী । দুঃখ কৰী অপৰাংপৰী ।
ইতুকে হোতা অৱসৰী । আলা তেথে সিদ্ধ এক ॥২১॥
ভস্মাংকিত জটাধাৰী । ৰুদ্ৰাক্ষমাল়াভূষণ-অল়ংকাৰী ।
ত্ৰিশূল় ধৰিলা অসে কৰী । যেঊনি জৱল়ী উভা ঠেলা ॥২২॥
সংভাষীতসে তযা ৱেল়ী । কা ৱো প্ৰলাপিসী স্থূল়ী ।
জৈসে লিহিলে কপাল়ী । তযাপৰী হোতসে ॥২৩॥
পূৰ্ৱজন্মীচে তপফল় । ভোগণে আপণ হে অঢল় ।
ৱাযা ৰডসী নিৰ্ফল় । শোক আতা কৰূ নকো ॥২৪॥
দিৱস আঠ জৰী তূ ৰডসী । ন যে প্ৰাণ প্ৰেতাসী ।
জৈসে লিহিলে ললাটেসী । তযাপৰী ঘডেল জাণ ॥২৫॥
মূঢপণে দুঃখ কৰিসী । সমস্তা মৰণ তূ জাণসী ।
কৱণ ৱাচলা অসে ধৰিত্ৰীসী । সাংগ আম্হা ম্হণতসে ॥২৬॥
আপুলা ম্হণসী প্ৰাণেশ্ৱৰু । কোঠে উপজলা তো নৰু ।
তুঝা জন্ম ঝালা যেৰু । কৱণ তুঝী মাতাপিতা ॥২৭॥
পূৰ যেতা গংগেত । নানাপৰীচী কাষ্ঠে ৱাহত ।
যেঊনি একে ঠাযী মিল়ত । ফাকতী আণিক চহূকডে ॥২৮॥
পাহে পা একা ৱৃক্ষাৱৰী । যেতী পক্ষী অপৰাংপৰী ।
ক্ৰমোনি প্ৰহৰ চাৰী । জাতী মাগুতী চহূকডে ॥২৯॥
তৈসা হা সংসাৰ জাণ নাৰী । কৱণ ৱাচলা অসে স্থিৰী ।
মাযামোহে কলত্ৰপুত্ৰী । পতি ম্হণসী আপুলা ॥১৩০॥
গংগেমধ্যে জৈসা ফেন । তেণেপৰী দেহ জাণ ।
স্থিৰ নোহে যাচি কাৰণ । শোক ৱৃথা কৰূ নকো ॥৩১॥
পংচভূতাত্মক দেহ । তত্সংবংধী গুণ পাহে ।
আপুলে কৰ্ম কৈসে আহে । তৈসা গুণ উদ্ভৱে ॥৩২॥
গুণানুবংধে কৰ্মে ঘডতী । কৰ্মাসাৰিখী দুঃখ-প্ৰাপ্তি ।
মাযামোহাচিযা ৰীতী । মাযামযসংবংধে ॥৩৩॥
মাযাসংবংধে মাযাগুণ । উপজে সত্ত্ৱ-ৰজ-তমোগুণ ।
যেণেচি তীন্হি দেহ জাণ । ত্ৰিগুণাত্মক দেহ হা ॥৩৪॥
হা সংসাৰ ৱৰ্তমান । সমস্ত কৰ্মাচে অধীন ।
সুখদুঃখ আপুলে গুণ । ভোগিজে আপুলে আৰ্জৱ ॥৩৫॥
কল্পকোটী দিৱসৱৰী । দেৱাস আযুষ্য আহে জৰী ।
ত্যাসী কাল় ন চুকে সৰী । মনুষ্যাচা কৱণ পাড ॥৩৬॥
কাল় সমস্তাংসী কাৰণ । কৰ্মাধীন দেহ-গুণ ।
স্থিৰ কল্পিতা সাধাৰণ । পংচভূত দেহাসী ॥৩৭॥
কাল়-কৰ্ম-গুণাধীন । পংচভূতাত্মক দেহ জাণ ।
উপজতা সংতোষ নকো মনা । মেলিযা দুঃখ ন কৰাৱে ॥৩৮॥
জধী গৰ্ভ হোতা নৰু । জাণিজে নশ্য ম্হণোনি প্ৰখ্যাত থোৰু ।
ত্যাচে জৈসে গুণকৰ্ম-ৱিৱৰু । তৈসে মৰণ জন্ম পৰিযেসা ॥৩৯॥
কোণা মৃত্যু পূৰ্ৱৱযসী । কৱণা মৃত্যু ৱৃদ্ধাপ্যেসী ।
জৈসে আৰ্জৱ অসে জ্যাসী । তযাপৰী ঘডে জাণা ॥১৪০॥
পূৰ্ৱজন্মাৰ্জৱাসৰসী । ভোগণে হোয সুখদুঃখঅংশী ।
কলত্ৰ-পুত্ৰ-পতি হৰ্ষী । পাপপুণ্যাংশে জাণা ॥৪১॥
আযুষ্য সুখদুঃখ জাণা । সমস্ত পাপৱশ্য-পুণ্য ।
ললাটী লিহিলে অসে ব্ৰহ্মানে । অঢল় জাণ ৱিদ্ৱজ্জনা ॥৪২॥
এখাদে সমযী কৰ্মাসী । লংঘিজেল পুণ্যৱশী ।
দেৱদানৱমনুষ্যাংসী । কাল় ন চুকে ভৰৱসে ॥৪৩॥
সংসাৰ ম্হণজে স্ৱপ্নাপৰী । ইংদ্ৰজাল-গাৰুডীসৰী ।
মিথ্যা জাণ তযাপৰী । দুঃখ আপণ কৰূ নযে ॥৪৪॥
শতসহস্ত্ৰকোটি জন্মী । তূ কৱণাচী কোণ হোতীস গৃহিণী ।
ৱাযা দুঃখ কৰিসী ঝণী । মূৰ্খপণেকৰূনিযা ॥৪৫॥
পংচভূতাত্মক শৰীৰ । ত্ৱচা মাংস শিৰা ৰুধিৰ ।
মেদ মজ্জা অস্থি নৰ । ৱিষ্ঠা-মূত্ৰ-শ্ৰ্লেষ্মসংবংধী ॥৪৬॥
ঐশা শৰীৰঅঘোৰাত । পাহতা কায অসে স্ৱাৰ্থ ।
মল মূত্ৰ ভৰলে ৰক্ত । তযাকাৰণে শোক কা কৰিসী ॥৪৭॥
ৱিচাৰ পাহে পুঢে আপুলা । কোণেপৰী মাৰ্গ অসে ভলা ।
সংসাৰসাগৰ পাহিজে তৰলা । তৈসা মাৰ্গ পাহে বাল়ে ॥৪৮॥
যেণেপৰী তিযেসী । বোধিতা ঝালা তাপসী ।
জ্ঞান ঝালে তিযেসী । সাংডী শোক তযাৱেল়ী ॥৪৯॥
কৰ জোডোনি তযে ৱেল়ী । মাথা ঠেৱিনি চৰণকমল়ী ।
ৱিনৱীতসে কৰুনাবহাল়ী । উদ্ধৰী স্ৱামী ম্হণোনিযা ॥১৫০॥
কৱণ মাৰ্গ আপণাসী । জৈসা স্ৱামী নিৰোপ দেসী ।
জনক জননী তূ আম্হাসী । তাৰী তাৰী ম্হণতসে ॥৫১॥
কৱণেপৰী তৰেন আপণ । হা সংসাৰ ভৱাৰ্ণ ।
তুঝা নিৰোপ কৰীন । ম্হণোনি চৰণা লাগলী ॥৫২॥
ঐকোনি তিযেচে ৱচন । সাংগে যোগী প্ৰসন্নৱদন ।
বোলতসে ৱিস্তাৰূন । আচৰণ স্ত্ৰিযাংচে ॥৫৩॥
ম্হণোনি সৰস্ৱতী গংগাধৰ । সাংগে গুৰুচৰিত্ৰৱিস্তাৰ ।
ঐকতা সমস্ত পাপ দূৰ । সকল়াভীষ্টে সাধতী ॥১৫৪॥
ইতি শ্ৰীগুৰুচৰিত্ৰামৃতে পৰমকথাকল্পতৰৌ শ্ৰীনৃসিংহসৰস্ৱত্যুপাখ্যানে
সিদ্ধনামধাৰকসংৱাদে প্ৰেতাংগনাশোকো নাম ত্ৰিংশত্তমোঽধ্যাযঃ ॥৩০॥
॥ শ্ৰীগুৰুদত্তাত্ৰেযাৰ্পণমস্তু ॥ শ্ৰীগুৰুদেৱ দত্ত ॥

Explore More