Lord Dattatreya

শ্ৰী গুৰুচৰিত্ৰ অধ্যায 9

(Shri Gurucharitra Adhyay 9 in Assamese)

Saraswati Gangadhar

Also known as Gurucharitra · Gurucharitra adhyay 9 · Shri Guru Charitra

Shri Gurucharitra Adhyay 9. Shri Gurucharitra, the central scripture of the Datta sampradaya, written by Saraswati Gangadhar in the fifteenth century. It tells the lives of Shripad Shrivallabha and Shri Nrisimha Saraswati, the first two incarnations of Dattatreya, as a dialogue between Siddha and Namdharak. Traditionally read as a saptaha — the whole book over seven days — most often in the month of Margashirsha. This adhyay is named in its colophon for रजकवरप्रदानं.

॥ শ্ৰী গণেশায নমঃ ॥
ঐকোনি সিদ্ধাচে ৱচন । নামধাৰক কৰী নমন ।
ৱিনৱীত কৰ জোডূন । ভক্তিভাৱে কৰোনিযা ॥১॥
শ্ৰীপাদ কুৰৱপুৰী অসতা । পুঢে ৱৰ্তলী কৈসী কথা ।
ৱিস্তাৰূনি সাংগ আতা । কৃপামুৰ্তি দাতাৰা ॥২॥
সিদ্ধ ম্হণে নামধাৰকা । পুঢে কথা অপূৰ্ৱ দেখা ।
তযা গ্ৰামী ৰজক একা । সেৱক ঝালা শ্ৰীগুৰূচা ॥৩॥
ভক্তৱত্সল শ্ৰীগুৰুৰাৱ । জাণোনি শিষ্যাচা ভাৱ ।
ৱিস্তাৰ কৰোনি ভক্তীস্তৱ । নিৰোপিত গুৰুচৰিত্ৰ ॥৪॥
নিত্য শ্ৰীপাদ গংগেসী যেতী । ৱিধিপূৰ্ৱক স্নান কৰিতী ।
লোকৱেৱ্হাৰ সংপাদিতী । ত্ৰযমূৰ্তি আপণ ॥৫॥
জ্যাচে দৰ্শন গংগাস্নান । ত্যাসী কাযসে আচৰণ ।
লোকানুগ্ৰহাকাৰণ । স্নান কৰীত পৰিযেসা ॥৬॥
ৱৰ্ততা ঐসে একে দিৱশী । শ্ৰীপাদ যতি যেতী স্নানাসী ।
গংগা ৱহাত অসে দশদিশী । মধ্যে অসতী আপণ ॥৭॥
তযা গংগাতটাকাংত । ৰজক অসে ৱস্ত্ৰে ধূত ।
নিত্য যেঊনি অসে নমিত । শ্ৰীপাদগুৰুমূৰ্তীসী ॥৮॥
নিত্য ত্ৰিকাল় যেৱোনিযা । দংডপ্ৰমাণ কৰোনিযা ।
নমন কৰী অতিৱিনযা । মনোৱাক্কাযকৰ্মে ॥৯॥
ৱৰ্ততা ঐসে একে দিৱশী । আলা ৰজক নমস্কাৰাসী ।
শ্ৰীপাদ ম্হণতী তযাসী । একচিত্তে পৰিযেসা ॥১০॥
শ্ৰীপাদ ম্হণতী ৰজকাসী । কা নিত্য কষ্টতোসী ।
তুষ্টলো মী তুঝ্যা ভক্তীসী । সুখে ৰাজ্য কৰী আতা ॥১১॥
ঐকতা গুৰূচে ৱচন । গাঠী বাংধী পল্লৱী শকুন ।
ৱিনৱীতসে কৰ জোডূন । সত্যসংকল্প গুৰুমূৰ্তি ॥১২॥
ৰজক সাংডী সংসাৰচিংতা । সেৱক জাহলা একচিত্তা ।
দুৰোনি কৰী দংডৱতা । মঠা গেলিযা যেণেচি পৰী ॥১৩॥
ঐসে বহুত দিৱসাংৱৰী । ৰজক তো সেৱা কৰী ।
আংগণ ঝাডী প্ৰোক্ষী ৱাৰী । নিত্য নেমে যেণে ৱিধী ॥১৪॥
অসতা একে দিৱশী দেখা । ৱসংতঋতু ৱৈশাখা ।
ক্ৰীডা কৰীত নদীতটাকা । আলা ৰাজা ম্লেছ এক ॥১৫॥
স্ত্ৰিযাংসহিত ৰাজা আপণ । অলংকৃত আভৰণ ।
ক্ৰীডা কৰীত স্ত্ৰিযা আপণ । গংগেমধূন যেতসে ॥১৬॥
সৰ্ৱ দল় যেত দোনী থডী । অমিত অসতী হস্তী ঘোডী ।
মিৰৱিতাতী ৰত্নকোডী । অলংকৃত সেৱকজন ॥১৭॥
ঐসা গংগেচ্যা প্ৰৱাহাত । ৰাজা আলা খেল়ত ।
অনেক ৱাদ্যনাদ গৰ্জত । কৃষ্ণাৱেণি থডিযেসী ॥১৮॥
ৰজক হোতা নমস্কাৰিত । শব্দ ঝালা তো দুশ্চিত ।
অসে গংগেত অৱলোকিত । সমাৰংভ ৰাজযাচা ॥১৯॥
ৱিস্ময কৰী বহু মানসী । জন্মোনিযা সংসাৰাসী ।
জৰী ন দেখিজে সৌখ্যাসী । পশুসমান দেহ আপুলা ॥২০॥
ধন্য ৰাজযাচে জিণে । ঐসে সৌখ্য ভোগণে ।
স্ত্ৰিযা ৱস্ত্ৰে অনেক ভূষণে । কৈসা ভক্ত ঈশ্ৱৰাচ ॥২১॥
কৈসে যাচে আৰ্জৱ ফল়লে । কৱণ্যা দেৱা আৰাধিলে ।
কৈসে শ্ৰীগুৰু অসতী ভেটলে । মগ পাৱলা ঐসী দশা ॥২২॥
ঐসে মনী চিংতিত । কৰীতসে দংডৱত ।
শ্ৰীপাদৰায কৃপাৱংত । ৱল়খিলী ৱাসনা তযাচী ॥২৩॥
ভক্তৱত্সল শ্ৰীগুৰুমূৰ্তি । জাণোনি অংতৰী ত্যাচী স্থিতি ।
বোলাৱূনিযা পুসতী । কায চিংতিসী মনাংত ॥২৪॥
ৰজক ম্হণে স্ৱামীসী । দেখিলে দৃষ্টী ৰাযাসী ।
সংতোষ ঝালা মানসী । কেৱল় দাস শ্ৰীগুৰূচা ॥২৫॥
পূৰ্ৱী আৰাধোনি দেৱাসী । পাৱলা আতা যা পদাসী ।
ম্হণোনি চিংতিতো মানসি । কৃপাসিংধু দাতাৰা ॥২৬॥
ঐসে অৱিদ্যাসংবংধেসী । নানা ৱাসনা ইংদ্ৰিযাংসী ।
চাড নাহী যা ভোগাসী । চৰণী তুঝে মজ সৌখ্য ॥২৭॥
শ্ৰীপাদ ম্হণতী ৰজকাসী । জন্মাদাৰভ্য কষ্টলাসী ।
ৱাংছা অসে ভোগাৱযাসী । ৰাজ্যভোগ তমোৱৃত্তি ॥২৮॥
নিৱৱী ইংদ্ৰিযে সকল় । নাতৰী মোক্ষ নৱ্হে নিৰ্মল় ।
বাধা কৰিতী পুঢে কেৱল় । জন্মাংতৰী পৰিযেসী ॥২৯॥
তুষ্টৱাৱযা ইংদ্ৰিযাংসী । তুৱা জাৱে ম্লেছৱংশাসী ।
আৱডী জাহলী তুঝে মানসী । ৰাজ্য ভোগী জায ত্ৱৰিত ॥৩০॥
ঐকোনি স্ৱাংমীচে ৱচন । ৱিনৱী ৰজক কৰ জোডূন ।
কৃপাসাগৰূ তূ গুৰুৰাজ পূৰ্ণ । উপেক্ষূ নকো ম্হণতসে ॥৩১॥
অংতৰতীল তুঝে চৰণ । দ্যাৱে মাতে পুনৰ্দৰ্শন ।
তুঝা অনুগ্ৰহ অসে কাৰণ । জ্ঞান দ্যাৱে দাতাৰা ॥৩২॥
শ্ৰীগুৰু ম্হণতী তযাসী । ৱৈদুৰানগৰী জন্ম ঘেসী ।
ভেটী দেঊ অংতকাল়াসী । কাৰণ অসে যেণে আম্হা ॥৩৩॥
ভেটী হোতাংচি আম্হাংসী । জ্ঞান হোল তুঝে মানসী ।
ন কৰী চিংতা ভৰৱসী । আম্হা যেণে ঘডেল ॥৩৪॥
আণিক কাৰ্যকাৰণাসী । অৱতাৰ ঘেঊ পৰিযেসী ।
ৱেষ ধৰোনি সংন্যাসী । নাম নৃসিংহসৰস্ৱতী ॥৩৫॥
ঐসে তযা সংবোধূনি । নিৰোপ দেতী জায ম্হণোনি ।
ৰজক লাগলা তযে চৰণী । নমস্কাৰীত তযে ৱেল়ী ॥৩৬॥
দেখোনি শ্ৰীগুৰু কৃপামূৰ্তি । ৰজকাসী জৱল়ী পাচাৰিতী ।
ইহ ভোগিসী কী পুঢতী । ৰাজ্যভোগ সাংগ মজ ॥৩৭॥
ৰজক ৱিনৱীত শ্ৰীপাদাসী । ঝালো আপণ ৱৃদ্ধৱযেসী ।
ভোগ ভোগীন বাল়াভ্যাসী । যৌৱনগোড ৰাজ্যভোগ ॥৩৮॥
ঐকোনি ৰজকাচে ৱচন । নিৰোপ দেতী শ্ৰীগুৰু আপণ ।
ত্ৱৰিত জাঈ ৰে ম্হণোন । জন্মাংতৰী ভোগী ম্হণতী ॥৩৯॥
নিৰোপ দেতা তযা ৱেল়ী । ত্যজিলা প্ৰাণ তত্কাল়ী ।
জন্মাতা ঝালা ম্লেছকুল়ী । ৱৈদুৰানগৰী ৱিখ্যাত ॥৪০॥
ঐসী ৰজকাচী কথা । পুঢে সাংগূন ৱিস্তাৰতা ।
সিদ্ধ ম্হণে নামধাৰকা আতা । চৰিত্ৰ পুঢতী অৱধাৰী ॥৪১॥
ঐসে ঝালীযা অৱসৰী । শ্ৰীপাদৰায কুৰৱপুৰী ।
অসতা মহিমা অপৰংপাৰী । প্ৰখ্যাত অসে পৰিযেসা ॥৪২॥
মহিমা সকল় সাংগতা । ৱিস্তাৰ হোঈল বহু কথা ।
পুঢীল অৱতাৰ অসে খ্যাতা । সাংগেন ঐক নামধাৰকা ॥৪৩॥
মহত্ত্ৱ ৱৰ্ণাৱযা শ্ৰীগুৰূচে । শক্তি কৈচী যা ৱাচে ।
নৱল হে অমৃতদৃষ্টীচে । স্থানমহিমা ঐসা ॥৪৪॥
শ্ৰীগুৰু ৰাহতী জে স্থানী । অপাৰ মহিমা ত্যা ভুৱনী ।
ৱিচিত্ৰ জযাচী কৰণী । দৃষ্টান্তে তুজ সাংগেন ॥৪৫॥
স্থানমহিমাপ্ৰকাৰ । সাংগেন ঐক একাগ্ৰ ।
প্ৰখ্যাত অসে কুৰৱপূৰ । মনকামনা পুৰতী তেথে ॥৪৬॥
ঐসে কিত্যেক দিৱসাংৱৰী । শ্ৰীপাদ হোতে কুৰৱপুৰী ।
কাৰণ অসে পুঢে অৱতাৰী । ম্হণোনি অদৃশ্য হোতে তেথে ॥৪৭॥
আশ্ৱিন ৱদ্য দ্ৱাদশী । নক্ষত্ৰ মৃগৰাজ পৰিযেসী ।
শ্ৰীগুৰু বৈসলে নিজানংদেসী । অদৃশ্য ঝালে গংগেত ॥৪৮॥
লৌকিকী দিসতী অদৃশ্য জাণ । কুৰৱপুৰী অসতী আপণ ।
শ্ৰীপাদৰাৱ নিৰ্ধাৰ জাণ । ত্ৰযমূৰ্তিচা অৱতাৰ ॥৪৯॥
অদৃশ্য হোৱোনি তযা স্থানী । শ্ৰীপাদ ৰাহিলে নিৰ্গুণী ।
দৃষ্টান্ত সাংগেন ৱিস্তাৰোনি । ম্হণে সৰস্ৱতীগংগাধৰূ ॥৫০॥
জে জন অসতী ভক্ত কেৱল় । ত্যাংসী দিসতী শ্ৰীগুৰু নিৰ্মল় ।
কুৰৱপূৰ ক্ষেত্ৰ অপূৰ্ৱ স্থল় । অসে প্ৰখ্যাত ভূমংডল়ী ॥৫১॥
সিদ্ধ সাংগে নামধাৰকাসী । তেচি কথা ৱিস্তাৰেসী ।
সাংগতসে সকল়িকাংসী । গংগাধৰাচা আত্মজ ॥৫২॥
ইতি শ্ৰীগুৰুচৰিত্ৰপৰমকথাকল্পতৰৌ শ্ৰীনৃসিংহসৰস্ৱত্যুপাখ্যানে
সিদ্ধনামধাৰকসংৱাদে ৰজকৱৰপ্ৰদানং নাম নৱমোঽধ্যাযঃ ॥৯॥
॥ ওৱীসংখ্যা ॥৫২॥
॥শ্ৰীগুৰুদত্তাত্ৰেযাৰ্পণমস্তু॥

Explore More