The Guru

શ્રી દાસબોધ અધ્યાય 7

(Dasbodh Dashak 7 in Gujarati)

Samartha Ramdas

Also known as Dasbodh · Dasbodh adhyay 7 · Shri Dasbodh

Dasbodh Dashak 7. The Dasbodh of Samartha Ramdas, spoken in the caves at Shivthar Ghal and set down by his disciple Kalyan Swami. Cast as a dialogue between guru and disciple across twenty dashaks, each of ten samasas, it moves from the discipline of listening through discrimination between the real and the unreal to the nature of the Self — practical throughout, and addressed to people living in the world. This dashak is named in its colophon for देहातीतनिरूपणं.

#of 602
ચૌદા બ્રહ્માંચા
સમાસ પહિલા : ગણેશસ્તવન ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ દુસરા : ગણેશસ્તવન ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ તિસરા : શારદાસ્તવન ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ ચવથા : સદ્ગુરુસ્તવન ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ પાંચવા : સંતસ્તવન ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ સહાવા : શ્રોતેજનસ્તવન ॥ શ્રીરામ્ ॥
સમાસ સાતવા : કવેશ્વરસ્તવન ॥ શ્રીરામ્ ॥
સમાસ આઠવા : સભાસ્તવન ॥ શ્રીરામ્ ॥
સમાસ નવવા : પરમાર્થસ્તવન ॥ શ્રીરામ્ ॥
સમાસ દહાવા : નરદેહસ્તવનનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ્ ॥
સમાસ પહિલા : મંગલાચરણ ॥ શ્રીરામ ॥
વિદ્યાવંતાંચા પૂર્વજૂ । ગજાનન એકદ્વિજૂ ।
ત્રિનયન ચતુર્ભુજૂ । પરશુપાણિ ॥ ૧॥
કુબેરાપાસૂન અર્થ । વેદાંપાસૂન પરમાર્થ ।
લક્ષ્મીપાસૂન સમર્થ । ભાગ્યાસી આલે ॥ ૨॥
તૈશી મંગળમૂર્તી આદ્યા । તિયેપાસૂન ઝાલ્યા સકળ વિદ્યા ।
તેણેં કવિ લાઘવગદ્યા । સત્પાત્રેં જાહલીં ॥ ૩॥
જૈશીં સમર્થાચીં લેકુરેં । નાના અલંકારીં સુંદરેં ।
મૂળપુરુષાચેનિ દ્વારેં । તૈસે કવી ॥ ૪॥
નમૂં ઐશિયા ગણેંદ્રા । વિદ્યાપ્રકાશપૂર્ણચંદ્રા ।
જયાચેનિ બોધસમુદ્રા । ભરતેં દાટે બળેં ॥ ૫॥
જો કર્તૃત્વાસ આરંભ । મૂળપુરુષ મૂળારંભ ।
જો પરાત્પર સ્વયંભ । આદિ અંતીં ॥ ૬॥
તયાપાસૂન પ્રમદા । ઇચ્છાકુમારી શારદા ।
આદિત્યાપાસૂન ગોદા । મૃગજળ વાહે ॥ ૭॥
જે મિથ્યા મ્હણતાંચ ગોંવી । માયિકપણેં લાઘવી ।
વક્તયાસ વેઢા લાવી । વેગળેપણેં ॥ ૮॥
જે દ્વૈતાચી જનની । કીં તે અદ્વૈતાચી ખાણી ।
મૂળમાયા ગવસણી । અનંત બ્રહ્માંડાંચી ॥ ૯॥
કીં તે અવડંબરી વલ્લી । અનંત બ્રહ્માંડેં લગડલી ।
મૂળપુરુષાચી માઉલી । દુહિતારૂપેં ॥ ૧૦॥
વંદૂં ઐશી વેદમાતા । આદિપુરુષાચી જે સત્તા ।
આતાં આઠવીન સમર્થા । સદ્ગુરૂસી ॥ ૧૧॥
જયાચેનિ કૃપાદૃષ્ટી । હોય આનંદાચી વૃષ્ટી ।
તેણેં ગુણેં સર્વ સૃષ્ટી । આનંદમય ॥ ૧૨॥
કીં તો આનંદાચા જનક । સાયુજ્યમુક્તીચા નાયક ।
કૈવલ્યપદદાયક । અનાથબન્ધૂ ॥ ૧૩॥
મુમુક્ષચાતકીં સુસ્વર । કરુણાં પાહિજે અંબર ।
વોળે કૃપેચા જલધર । સાધકાંવરી ॥ ૧૪॥
કીં તેં ભવાર્ણવીંચેં તારૂં । બોધેં પાવવી પૈલપારૂ ।
મહાઆવર્તીં આધારૂ । ભાવિકાંસી ॥ ૧૫॥
કીં તો કાળાચા નિયંતા । નાના સંકટીં સોડવિતા ।
કીં તે ભાવિકાચી માતા । પરમ સ્નેહાળ ॥ ૧૬॥
કીં તો પરત્રીંચા આધારૂ । કીં તો વિશ્રાંતીચા થારૂ ।
નાતરી સુખાચેં માહેરૂ । સુખરૂપ ॥ ૧૭॥
ઐસા સદ્ગુરુ પૂર્ણપણીં । તુટે ભેદાચી કડસણી ।
દેહેંવિણ લોટાંગણીં । તયા પ્રભૂસી ॥ ૧૮॥
સાધુ સંત આણિ સજ્જન । વંદૂનિયાં શ્રોતેજન ।
આતાં કથાનુસંધાન । સાવધ ઐકા ॥ ૧૯॥
સંસાર હાચિ દીર્ઘ સ્વપ્ન । લોભેં વોસણતી જન ।
માઝી કાંતા માઝેં ધન । કન્યા પુત્ર માઝે ॥ ૨૦॥
જ્ઞાનસૂર્ય માવળલા । તેણેં પ્રકાશ લોપલા ।
અંધકારેં પૂર્ણ ઝાલા । બ્રહ્મગોળ અવઘા ॥ ૨૧॥
નાહીં સત્વાચેં ચાંદણેં । કાંહીં માર્ગ દિસે જેણેં ।
સર્વ ભ્રાંતીચેનિ ગુણેં । આપેંઆપ ન દિસે ॥ ૨૨॥
દેહબુદ્ધિઅહંકારે । નિજલે ઘોરતી ઘોરે ।
દુઃખેં આક્રંદતી થોરે । વિષયસુખાકારણેં ॥ ૨૩॥
નિજલે અસતાંચિ મેલે । પુનઃ ઉપજતાંચ નિજલે ।
ઐસે આલે આણિ ગેલે । બહુત લોક ॥ ૨૪॥
નિદસુરેપણેંચિ સૈરાવૈરા । બહુતીં કેલ્યા યેરઝારા ।
નેણોનિયાં પરમેશ્વરા । ભોગિલે કષ્ટ ॥ ૨૫॥
ત્યા કષ્ટાંચેં નિરસન । વ્હાવયા પાહિજે આત્મજ્ઞાન ।
મ્હણોનિ હેં નિરૂપણ । અધ્યાત્મગ્રંથીં ॥ ૨૬॥
સકળ વિદ્યામધ્યેં સાર । અધ્યાત્મવિદ્યેચા વિચાર ।
દશમાધ્યાયીં શાઙ્ર્ગધર । ભગવદ્ગીતેંત બોલિલા ॥ ૨૭॥
અધ્યાત્મવિદ્યા વિદ્યાનાં વાદઃ પ્રવદતામહમ્ ॥
યાકારણેં અદ્વૈતગ્રંથ । અધ્યાત્મવિદ્યેચા પરમાર્થ ।
પાવાવયા તોચિ સમર્થ । જો સર્વાંગેં શ્રોતા ॥ ૨૮॥
જયાચેં ચંચળ હૃદય । તેણેં ગ્રંથ સોડૂંચિ નયે ।
સોડિતાં અલભ્ય હોય । અર્થ યેથીંચા ॥ ૨૯॥
જયાસ જોડલા પરમાર્થ । તેણેં પહાવા હા ગ્રંથ ।
અર્થ શોધિતાં પરમાર્થ । નિશ્ચયો બાણે ॥ ૩૦॥
જયાસ નાહીં પરમાર્થ । તયાસ ન કળે યેથીંચા અર્થ ।
નેત્રેંવિણ નિધાનસ્વાર્થ । અંધાસ ન કળે ॥ ૩૧॥
એક મ્હણતી મરાઠેં કાયે । હેં તોં ભલ્યાનેં ઐકોં નયે ।
તીં મૂર્ખેં નેણતી સોયેં । અર્થાન્વયાંચી ॥ ૩૨॥
લોહાચી માંદૂસ કેલી । નાના રત્નેં સાંઠવિલીં ।
તીં અભાગ્યાનેં ત્યાગિલીં । લોખંડ મ્હણોનિ ॥ ૩૩॥
તૈશી ભાષા પ્રાકૃત । અર્થ વેદાંત આણિ સિદ્ધાંત ।
નેણોનિ ત્યાગિતી ભ્રાંત । મંદબુદ્ધીસ્તવ ॥ ૩૪॥
અહાચ સાંપડતાં ધન । ત્યાગ કરણેં મૂર્ખપણ ।
દ્રવ્ય ઘ્યાવેં સાંઠવણ । પાહોંચિ નયે ॥ ૩૫॥
પરિસ દેખિલા અંગણીં । માર્ગીં સાંપડલા ચિંતામણી ।
અવ્હા વેલ મહાગુણી । કૂપામધ્યેં ॥ ૩૬॥
તૈસેં પ્રાકૃતીં અદ્વૈત । સુગમ આણિ સપ્રચીત ।
અધ્યાત્મ લાભે અકસ્માત । તરી અવશ્ય ઘ્યાવેં ॥ ૩૭॥
ન કરિતાં વ્યુત્પત્તીચા શ્રમ । સકળ શાસ્ત્રાર્થ હોય સુગમ ।
સત્સમાગમાચેં વર્મ । તેં હેં ઐસેં અસે ॥ ૩૮॥
જેં વ્યુત્પત્તીનેં ન કળે । તેં સત્સમાગમેં કળે ।
સકળ શાસ્ત્રાર્થ આકળે । સ્વાનુભવાસી ॥ ૩૯॥
મ્હણોનિ કારણ સત્સમાગમ । તેથેં નલગે વ્યુત્પત્તિશ્રમ ।
જન્મસાર્થકાચેં વર્મ । વેગળેંચિ અસે ॥ ૪૦॥
ભાષાભેદાશ્ચ વર્તન્તે અર્થ એકો ન સંશયઃ ।
પાત્રદ્વયે યથા ખાદ્યં સ્વાદભેદો ન વિદ્યતે ॥ ૧॥
ભાષાપાલટેં કાંહીં । અર્થ વાયા જાત નાહીં ।
કાર્યસિદ્ધિ તે સર્વહી । અર્થાચપાસીં ॥ ૪૧॥
તથાપિ પ્રાકૃતાકરિતાં । સંસ્કૃતાચી સાર્થકતા ।
યેર઼્હવ્હીં ત્યા ગુપ્તાર્થા । કોણ જાણે ॥ ૪૨॥
આતાં અસો હેં બોલણેં । ભાષા ત્યાગૂન અર્થ ઘેણેં ।
ઉત્તમ ઘેઊન ત્યાગ કરણેં । સાલીટરફલાંચા ॥ ૪૩॥
અર્થ સાર ભાષા પોંચટ । અભિમાનેં કરવી ખટપટ ।
નાના અહંતેનેં વાટ । રોધિલી મોક્ષાચી ॥ ૪૪॥
શોધ ઘેતાં લક્ષ્યાંશાચા । તેથેં આધીં વાચ્યાંશ કૈંચા ।
અગાધ મહિમા ભગવંતાચા । કળલા પાહિજે ॥ ૪૫॥
મુકેપણાચેં બોલણેં । હેં જયાચેં તોચિ જાણેં ।
સ્વાનુભવાચિયે ખુણેં । સ્વાનુભવી પાહિજે ॥ ૪૬॥
અર્થ જાણે અધ્યાત્માચા । ઐસા શ્રોતા મિળેલ કૈંચા ।
જયાસિ બોલતાં વાચેચા । હવ્યાસચિ પુરે ॥ ૪૭॥
પરીક્ષાવંતાપુઢેં રત્ન । ઠેવિતાં હોય સમાધાન ।
તૈસેં જ્ઞાનિયાપુઢેં જ્ઞાન । બોલાવેં વાટે ॥ ૪૮॥
માયાજાળેં દુશ્ચિત હોય । તેં નિરૂપણેં કામા નયે ।
સંસારિકા કળે કાય । અર્થ યેથીંચા ॥ ૪૯॥
વ્યવસાયાત્મિકા બુદ્ધિરેકેહ કુરુનંદન ।
બહુશાખા હ્યનંતાશ્ચ બુદ્ધયો । અવ્યવસાયિનામ્ ॥ ૧॥
વ્યવસાયી જો મળિણ । ત્યાસિ ન કળે નિરૂપણ ।
યેથેં પાહિજે સાવધપણ । અતિશયેંસીં ॥ ૫૦॥
નાના રત્નેં નાના નાણીં । દુશ્ચિતપણેં ઘેતાં હાની ।
પરીક્ષા નેણતાં પ્રાણી । ઠકલા તેથેં ॥ ૫૧॥
તૈસેં નિરૂપણીં જાણા । આહાચ પાહતાં કળેના ।
મરાઠેંચિ ઉમજેના । કાંહીં કેલ્યા ॥ ૫૨॥
જેથેં નિરૂપણાચે બોલ । આણિ અનુભવાચી ઓલ ।
તે સંસ્કૃતાપરી સખોલ । અધ્યાત્મશ્રવણ ॥ ૫૩॥
માયા બ્રહ્મ વોળખાવેં । તયાસ અધ્યાત્મ મ્હણાવેં ।
તરી તેં માયેચેં જાણાવેં । સ્વરૂપ આધીં ॥ ૫૪॥
માયા સગુણ સાકાર । માયા સર્વ વિકાર ।
માયા જાણિજે વિસ્તાર । પંચભૂતાંચા ॥ ૫૫॥
માયા દૃશ્ય દૃષ્ટીસ દિસે । માયાભાસ મનાસ ભાસે ।
માયા ક્ષણભંગુર નાસે । વિવેકેં પાહતાં ॥ ૫૬॥
માયા અનેક વિશ્વરૂપ । માયા વિષ્ણૂચેં સ્વરૂપ ।
માયેચી સીમા અમૂપ । બોલિજે તિતુકી થોડી ॥ ૫૭॥
માયા બહુરૂપ બહુરંગ । માયા ઈશ્વરાચા સંગ ।
માયા પાહતાં અભંગ । અખિલ વાટે ॥ ૫૮॥
માયા સૃષ્ટીચી રચના । માયા આપલી કલ્પના ।
માયા તોડિતાં તુટેના । જ્ઞાનેંવિણ ॥ ૫૯॥
ઐશી માયા નિરૂપિલી । સ્વલ્પ સંકેતેં બોલિલી ।
પુઢેં વૃત્તિ સાવધ કેલી । પાહિજે શ્રોતીં ॥ ૬૦॥
પુઢેં બ્રહ્મનિરૂપણ । નિરૂપિલેં બ્રહ્મજ્ઞાન ।
જેણેં તુટે માયાભાન । એકસરેં ॥ ૬૧॥
હરિઃ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સપ્તમદશકે મંગલાચરણનિરૂપણં નામ
પ્રથમઃ સમાસઃ ॥ ૧॥
સમાસ દુસરા : બ્રહ્મનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
બ્રહ્મ નિર્ગુણ નિરાકાર । બ્રહ્મ નિઃસંગ નિરાકાર ।
બ્રહ્માસ નાહીં પારાવાર । બોલતી સાધૂ ॥ ૧॥
બ્રહ્મ સર્વાંસ વ્યાપક । બ્રહ્મ અનેકીં એક ।
બ્રહ્મ શાશ્વત હા વિવેક । બોલિલા શાસ્ત્રીં ॥ ૨॥
બ્રહ્મ અચ્યુત અનંત । બ્રહ્મ સદોદિત સંત ।
બ્રહ્મ કલ્પનેરહિત । નિર્વિકલ્પ ॥ ૩॥
બ્રહ્મ દૃશ્યાવેગળેં । બ્રહ્મ શૂન્યત્વાનિરાળેં ।
બ્રહ્મ ઇન્દ્રિયાંચ્યા મેળેં । ચોજવેના ॥ ૪॥
બ્રહ્મ દૃષ્ટીસ દિસેના । બ્રહ્મ મૂર્ખાસ અસેના ।
બ્રહ્મ સદ્ગુરુવિણ યેઇના । અનુભવાસી ॥ ૫॥
બ્રહ્મ સકળાંહૂનિ થોર । બ્રહ્મા ઐસેં નાહીં સાર ।
બ્રહ્મ સૂક્ષ્મ અગોચર । બ્રહ્માદિકાંસી ॥ ૬॥
બ્રહ્મ શબ્દીં ઐસેં તૈસેં । બોલિજે ત્યાહૂનિ અનારિસેં ।
પરી તેં શ્રવણઅભ્યાસેં । પાવિજે બ્રહ્મ ॥ ૭॥
બ્રહ્માસ નામેં અનંત । પરી તેં બ્રહ્મ નામાતીત ।
બ્રહ્માસ હે દૃષ્ટાંત । દેતાં ન શોભતી ॥ ૮॥
બ્રહ્માસારિખેં દુસરેં । પાહતાં કાય આહે ખરેં ।
બ્રહ્મીં દૃષ્ટાંતઉત્તરેં । કદા ન સાહતી ॥ ૯॥
યતો વાચો નિવર્તન્તે અપ્રાપ્ય મનસા સહ ॥
જેથેં વાચા નિવર્તતી । મનાસ નાહીં બ્રહ્મપ્રાપ્તી ।
ઐસેં બોલિતી શ્રુતી । સિદ્ધાંતવચન ॥ ૧૦॥
કલ્પનારૂપ મન પાહીં । બ્રહ્મીં કલ્પનાચિ નાહીં ।
મ્હણોનિ હેં વાક્ય કાંહીં । અન્યથા નવ્હે ॥ ૧૧॥
આતાં મનાસિ જેં અપ્રાપ્ત । તેં કૈસેનિ હોઈલ પ્રાપ્ત ।
ઐસેં મ્હણાલ તરી કૃત્ય । સદ્ગુરુવિણ નાહીં ॥ ૧૨॥
ભાંડારગૃહેં ભરલીં । પરી અસતી આડકલીં ।
હાતાસ ન યેતાં કિલ્લી । સર્વહી અપ્રાપ્ત ॥ ૧૩॥
તરી તે કિલ્લી કવણ । મજ કરાવી નિરૂપણ ।
ઐસી શ્રોતા પુસે ખૂણ । વક્તયાસી ॥ ૧૪॥
સદ્ગુરુકૃપા તેચિ કિલ્લી । જેણેં બુદ્ધી પ્રકાશલી ।
દ્વૈતકપાટેં ઉઘડલીં । એકસરાં ॥ ૧૫॥
તેથેં સુખ અસે વાડ । નાહીં મનાસી પવાડ ।
મનેંવિણ કૈવાડ । સાધનાંચા ॥ ૧૬॥
ત્યાચી મનાવિણ પ્રાપ્તી । કીં વાસનેવિણ તૃપ્તી ।
તેથેં ન ચલે વ્યુત્પત્તી । કલ્પનેચી ॥ ૧૭॥
તેં પરેહુની પર । મનબુદ્ધિઅગોચર ।
સંગ સોડિતાં સત્વર । પાવિજે તેં ॥ ૧૮॥
સંગ સોડાવા આપુલા । મગ પહાવેં તયાલા ।
અનુભવી તો યા બોલા । સુખાવેલ ગા ॥ ૧૯॥
આપણ મ્હણજે મીપણ । મીપણ મ્હણજે જીવપણ ।
જીવપણ મ્હણજે અજ્ઞાન । સંગ જડલા ॥ ૨૦॥
સોડિતાં તયા સંગાસી । ઐક્ય હોય નિઃસંગાસી ।
કલ્પનેવિણ પ્રાપ્તીસી । અધિકાર ઐસા ॥ ૨૧॥
મી કોણ ઐસેં નેણિજે । તયા નાંવ અજ્ઞાન બોલિજે ।
અજ્ઞાન ગેલિયા પાવિજે । પરબ્રહ્મ તેં ॥ ૨૨॥
દેહબુદ્ધીચેં થોરપણ । પરબ્રહ્મીં ન ચલે જાણ ।
તેથેં હોતસે નિર્વાણ । અહંભાવાસી ॥ ૨૩॥
ઊંચ નીચ નાહીં પરી । રાયારંકા એકચ સરી ।
ઝાલા પુરુષ અથવા નારી । તરી એકચિ પદ ॥ ૨૪॥
બ્રાહ્મણાંચેં બ્રહ્મ તેં સોંવળેં । શૂદ્રાચેં બ્રહ્મ તેં ઓંવળેં ।
ઐસેં વેગળેં આગળેં । તેથેં અસેચિના ॥ ૨૫॥
ઊંચ બ્રહ્મ તેં રાયાસી । નીચ બ્રહ્મ તેં પરિવારાસી ।
ઐસા ભેદ તયાપાશીં । મુળીંચ નાહીં ॥ ૨૬॥
સકળાંસ મિળોન બ્રહ્મ એક । તેથેં નાહીં અનેક ।
રંક અથવા બ્રહ્માદિક । તેથેંચિ જાતી ॥ ૨૭॥
સ્વર્ગ મૃત્યુ આણિ પાતાળ । તિહીં લોકીંચે જ્ઞાતે સકળ ।
સકળાંસિ મિળોનિ એકચિ સ્થળ । વિશ્રાંતીચેં ॥ ૨૮॥
ગુરુશિષ્યાં એકચિ પદ । તેથેં નાહીં ભેદાભેદ ।
પરી યા દેહાચા સંબંધ । તોડિલા પાહિજે ॥ ૨૯॥
દેહબુદ્ધીચ્યા અંતીં । સકળાંસિ એકચિ પ્રાપ્તી ।
એકં બ્રહ્મ દ્વિતીયં નાસ્તિ । હેં શ્રુતીચેં વચન ॥ ૩૦॥
સાધુ દિસતી વેગળાલે । પરી તે સ્વસ્વરૂપીં મિળાલે ।
અવઘે મિળોનિ એકચિ ઝાલે । દેહાતીત વસ્તુ ॥ ૩૧ ।
બ્રહ્મ નાહીં નવેં જુનેં । બ્રહ્મ નાહીં અધિક ઉણેં ।
ઉણેં ભાવીલ તેં સુણેં । દેહબુદ્ધીચેં ॥ ૩૨॥
દેહબુદ્ધીચા સંશયો । કરી સમાધાનાચા ક્ષયો ।
ચુકે સમાધાનસમયો । દેહબુદ્ધિયોગેં ॥ ૩૩॥
દેહાચેં જેં થોરપણ । તેંચિ દેહબુદ્ધીચેં લક્ષણ ।
મિથ્યા જાણોન વિચક્ષણ । નિંદિતી દેહ ॥ ૩૪॥
દેહ પાવે જંવરી મરણ । તંવરી ધરી દેહાભિમાન ।
પુન્હા દાખવી પુનરાગમન । દેહબુદ્ધિ માગુતી ॥ ૩૫॥
દેહાચેનિ થોરપણેં । સમાધાનાસિ આણિલેં ઉણેં ।
દેહ પડેલ કોણ્યા ગુણેં । હેંહી કળેના ॥ ૩૬॥
હિત આહે દેહાતીત । મ્હણોનિ નિરૂપિતી સંત ।
દેહબુદ્ધીનેં અનહિત । હો)ઊંચિ લાગે ॥ ૩૭॥
સામર્થ્યબળેં દેહબુદ્ધિ । યોગિયાંસ તેહી બાધી ।
દેહબુદ્ધીચી ઉપાધી । પૈસાવોં લાગે ॥ ૩૮॥
મ્હણોનિ દેહબુદ્ધિ ઝડે । તરીચ પરમાર્થ ઘડે ।
દેહબુદ્ધીનેં બિઘડે । ઐક્યતા બ્રહ્મીંચી ॥ ૩૯॥
વિવેક વસ્તૂકડે ઓઢી । દેહબુદ્ધિ તેથૂનિ પાડી ।
અહંતા લાવૂનિ નિવડી । વેગળેપણેં ॥ ૪૦॥
વિચક્ષણેં યાકારણેં । દેહબુદ્ધિ ત્યજાવી શ્રવણેં ।
સત્ય બ્રહ્મીં સાચારપણેં । મિળોન જાવેં ॥ ૪૧॥
સત્ય બ્રહ્મ તેં કવણ । ઐસા શ્રોતા કરી પ્રશ્ન ।
પ્રત્યુત્તર દે આપણ । વક્તા શ્રોતયાસી ॥ ૪૨॥
મ્હણે બ્રહ્મ એકચિ અસે । પરી તેં બહુવિધ ભાસે ।
અનુભવ દેહીં અનારિસે । નાના મતીં ॥ ૪૩॥
જેં જેં જયા અનુભવલેં । તેંચિ તયાસી માનલેં ।
તેથેંચિ ત્યાચેં વિશ્વાસલેં । અંતઃકરણ ॥ ૪૪॥
બ્રહ્મ નામરૂપાતીત । અસોનિ નામેં બહુત ।
નિર્મળ નિશ્ચળ નિવાંત । નિજાનન્દ ॥ ૪૫॥
અરૂપ અલક્ષ અગોચર । અચ્યુત અનંત અપરંપાર ।
અદૃશ્ય અતર્ક્ય અપાર । ઐશીં નામેં ॥ ૪૬॥
નાદરૂપ જ્યોતિરૂપ । ચૈતન્યરૂપ સત્તારૂપ ।
સ્વસ્વરૂપ સાક્ષરૂપ । ઐશીં નામેં ॥ ૪૭॥
શૂન્ય આણિ સનાતન । સર્વેશ્વર આણિ સર્વજ્ઞ ।
સર્વાત્મા જગજ્જીવન । ઐશીં નામેં ॥ ૪૮॥
સહજ આણિ સદોદિત । શુદ્ધ બુદ્ધ સર્વાતીત ।
શાશ્વત આણિ શબ્દાતીત । ઐશીં નામેં ॥ ૪૯॥
વિશાળ વિસ્તીર્ણ વિશ્વંભર । વિમળ વસ્તુ વ્યોમાકાર ।
આત્મા પરમાત્મા પરમેશ્વર । ઐશીં નામેં ॥ ૫૦॥
પરમાત્મા જ્ઞાનઘન । એકરૂપ પુરાતન ।
ચિદ્રૂપ ચિન્માત્ર જાણ । નામેં અનામ્યાચીં ॥ ૫૧॥
ઐશીં નામેં અસંખ્યાત । પરી તો પરેશ નામાતીત ।
ત્યાચા કરાવયા નિશ્ચિતાર્થ । ઠેવિલીં નામેં ॥ ૫૨॥
તો વિશ્રાંતીચા વિશ્રામ । આદિપુરુષ આત્મારામ ।
તેં એકચિ પરબ્રહ્મ । દુસરેં નાહીં ॥ ૫૩॥
તેંચિ કળાવયાકારણેં । ચૌદા બ્રહ્માંચીં લક્ષણેં ।
સાંગિજેતી તેણેં શ્રવણેં । નિશ્ચયો બાણે ॥ ૫૪॥
ખોટેં નિવડિતાં એકસરેં । ઉરલેં તેં જાણિજે ખરેં ।
ચૌદા બ્રહ્મેં શાસ્ત્રાધારેં । બોલિજેતી ॥ ૫૫॥
હરિ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સપ્તમદશકે બ્રહ્મનિરૂપણં નામ
દ્વિતીયઃ સમાસઃ ॥ ૨॥
સમાસ તીસરા : ચદુર્ધ્શબ્રહ્મનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
શ્રોતાં વ્હાવેં સાવધાન । આતાં સાંગતોં બ્રહ્મજ્ઞાન ।
જેણેં હોયે સમાધાન । સાધકાંચેં ॥ ૧॥
રત્નેં સાધાયા કારણેં । મૃત્તિકા લાગે એકવટણેં ।
ચૌદા બ્રહ્માંચીં લક્ષણેં । જાણિજે તૈસીં ॥ ૨॥
પદાર્થેંવિણ સંકેત । દ્વૈતાવેગળા દૃષ્ટાંત ।
પૂર્વપક્ષેંવિણ સિદ્ધાંત । બોલતાંચિ નયે ॥ ૩॥
આધીં મિથ્યા ઉભારાવેં । મગ તેં ઓળખોન સાંડાવેં ।
પુઢેં સત્ય તેં સ્વભાવેં । અંતરીં બાણે ॥ ૪॥
મ્હણોન ચૌદા બ્રહ્માંચા સંકેત । બોલિલા કળાવયા સિદ્ધાંત ।
યેથેં શ્રોતીં સાવચિત્ત । ક્ષણ એક અસાવેં ॥ ૫॥
પહિલેં તેં શબ્દબ્રહ્મ । દુજેં ઓમિત્યેકાક્ષરં બ્રહ્મ ।
તિસરેં ખંબ્રહ્મ । બોલિલી શ્રુતી ॥ ૬॥
ચૌથેં જાણ સર્વબ્રહ્મ । પાંચવેં ચૈતન્યબ્રહ્મ ।
સહાવેં સત્તાબ્રહ્મ । સાક્ષિબ્રહ્મ સાતવેં ॥ ૭॥
આઠવેં સગુણબ્રહ્મ । નવવેં નિર્ગુણ બ્રહ્મ ।
દહાવેં વાચ્યબ્રહ્મ । જાણાવેં પૈં ॥ ૮॥
અનુભવ તેં અકરાવેં । આનંદબ્રહ્મ તેં બારાવેં ।
તદાકાર તેં તેરાવેં । ચૌદાવેં અનિર્વાચ્ય ॥ ૯॥
ઐશીં હીં ચૌદા બ્રહ્મેં । યાંચીં નિરૂપિલીં નામેં ।
આતાં સ્વરૂપાંચીં વર્મેં । સંકેતેં દાવૂં ॥ ૧૦॥
અનુભવેંવિણ ભ્રમ । યા નાં શબ્દબ્રહ્મ ।
આતાં ઓમિત્યેકાક્ષરં બ્રહ્મ । તેં એકાક્ષર ॥ ૧૧॥
ખં શબ્દેં આકાશબ્રહ્મ । મહદાકાશ વ્યાપક બ્રહ્મ ।
આતાં બોલિજેલ સૂક્ષ્મ બ્રહ્મ । સર્વબ્રહ્મ ॥ ૧૨॥
પંચભૂતાંચેં કુવાડેં । જેં જેં તત્ત્વ દૃષ્ટીસ પડે ।
તેં તેં બ્રહ્મચિ રોકડેં । બોલિજેત આહે ॥ ૧૩॥
યા નાંવ સર્વબ્રહ્મ । શ્રુતિઆશ્રયાચેં વર્મ ।
આતાં ચૈતન્યબ્રહ્મ । બોલિજેલ ॥ ૧૪॥
પંચભૂતાદિ માયેતેં । ચૈતન્યચિ ચેતવિતેં ।
મ્હણોનિયાં ચૈતન્યાતેં । ચૈતન્યબ્રહ્મ બોલિજે ॥ ૧૬॥
ચૈતન્યાસ જ્યાચી સત્તા । તેં સત્તાબ્રહ્મ તત્ત્વતાં ।
તયે સત્તેસ જાણતા । યા નાંવ સાક્ષિબ્રહ્મ ॥ ૧૭॥
સાક્ષિત્વ જયાપાસૂની । તેંહીં આકળિલેં ગુણીં ।
સગુણબ્રહ્મ હે વાણી । તયાસિ વદે ॥ ૧૮॥
જેથેં નાહીં ગુણવાર્તા । તેં નિર્ગુણબ્રહ્મ તત્ત્વતાં ।
વાચ્યબ્રહ્મ તેંહી આતાં । બોલિજેલ ॥ ૧૯॥
યા નાંવ અનુભવબ્રહ્મ । આનંદવૃત્તીચા ધર્મ ।
પરંતુ યાચેંહી વર્મ । બોલવેના ॥ ૨૦॥
ઐસેં હેં બ્રહ્મ આનંદ । તદાકાર તેં અભેદ ।
અનિર્વાચ્ય સંવાદ । તુટોનિ ગેલા ॥ ૨૧॥
ઐશીં હીં ચૌદા બ્રહ્મેં । નિરૂપિલીં અનુક્રમેં ।
સાધકેં પાહતાં ભ્રમેં । બાધિજેના ॥ ૨૨॥
બ્રહ્મ જાણાવેં શાશ્વત । માયા તેચિ અશાશ્વત ।
ચૌદા બ્રહ્માંચા સિદ્ધાંત । હોઈલ આતાં ॥ ૨૩॥
શબ્દબ્રહ્મ તેં શાબ્દિક । અનુભવેંવિણ માયિક ।
શાશ્વતાચા વિવેક । તેથેં નાહીં ॥ ૨૪॥
જેથેં ક્ષર ના અક્ષર । તેથેં કૈંચેં ઓમિત્યેકાક્ષર ।
શાશ્વતાચા વિચાર । તેથેં ન દિસે ॥ ૨૫॥
ખંબ્રહ્મ ઐસેં વચન । તરી શૂન્યાતેં નાશી જ્ઞાન ।
શાશ્વતાચેં અધિષ્ઠાન । તેથેં ન દિસે ॥ ૨૬॥
સર્વત્રાંસ હોતો અંત । હેં તોં પ્રગટચિ દિસત ।
પ્રળય બોલિલા નિશ્ચિત । વેદાંતશાસ્ત્રીં ॥ ૨૭॥
બ્રહ્મપ્રળય માંડેલ જેથેં । ભૂતાન્વય કૈંચા તેથેં ।
મ્હણોનિઅ સર્વબ્રહ્માતેં । નાશ આહે ॥ ૨૮॥
અચળાસી આણી ચળણ । નિર્ગુણાસ લાવિતાં ગુણ ।
આકારાસ વિચક્ષણ । માનીતના ॥ ૨૯॥
જેં નિર્માણ પંચભૂત । તેં પ્રત્યક્ષ નાશવંત ।
સર્વબ્રહ્મ હે માત । ઘડે કેંવીં ॥ ૩૦॥
અસો આતાં હેં બહુત । સર્વબ્રહ્મ નાશવંત ।
વેગળેપણાસ અંત । પાહણેં કૈંચેં ॥ ૩૧॥
આતાં જયાસ ચેતવાવેં । તેંચિ માયિક સ્વભાવેં ।
તેથેં ચૈતન્યાચ્યા નાંવેં । નાશ આલા ॥ ૩૨॥
પરિવારેંવિણ સત્તા । તે સત્તા નવ્હે તત્ત્વતાં ।
પદાર્થેંવિણ સાક્ષતા । તેહી મિથ્યા ॥ ૩૩॥
સગુણાસ નાશ આહે । પ્રત્યક્ષાસ પ્રમાણ કાયે ।
સગુણબ્રહ્મ નિશ્ચયેં । નાશવંત ॥ ૩૪॥
નિર્ગુણ ઐસેં જેં નાંવ । ત્યા નાંવાસ કૈંચા ઠાવ ।
ગુણેંવીણ ગૌરવ । યેઈલ કૈંચેં ॥ ૩૫॥
માયા જૈસેં મૃગજળ । ઐસેં બોલતી સકળ ।
કાં તેં કલ્પનેચેં આભાળ । નાથિલેંચિ ॥ ૩૬॥
ગ્રામો નાસ્તિ કુતઃ સીમા । જન્મેંવિણ જીવાત્મા ।
અદ્વૈતાસી ઉપમા । દ્વૈતાચી અસે ॥ ૩૭॥
માયેવિરહિત સત્તા । પદાર્થાવિણ જાણતા ।
અવિદ્યેવિણ ચૈતન્યતા । કોણાસ આલી ॥ ૩૮॥
સત્તા ચૈતન્યતા સાક્ષી । સર્વહી ગુણાંચિયે પાશીં ।
ઠાયીંચેં નિર્ગુણ ત્યાસીં । ગુણ કૈંચેં ॥ ૩૯॥
ઐસેં જેં ગુણરહિત । તેથેં નામાચા સંકેત ।
તોચિ જાણાવા અશાશ્વત । નિશ્ચયેંસીં ॥ ૪૦॥
નિર્ગુણ બ્રહ્માસી સંકેતેં । નામેં ઠેવિલીં બહુતેં ।
તેં વાચ્યબ્રહ્મ ત્યાતેં । નાશ આહે ॥ ૪૧॥
આનંદાચા અનુભવ । હાહી વૃત્તીચાચ ભાવ ।
તદાકારીં ઠાવ । વૃત્તીસ નાહીં ॥ ૪૨॥
અનિર્વાચ્ય યાકારણેં । સંકેતવૃત્તીચ્યા ગુણેં ।
તયા સંકેતાસ ઉણેં । નિવૃત્તીનેં આણિલેં ॥ ૪૩॥
અનિર્વાચ્ય તે નિવૃત્તી । તેચિ ઉન્મનીચી સ્થિતી ।
નિરુપાધિ વિશ્રાંતી । યોગિયાંચી ॥ ૪૪॥
વસ્તુ જે કાં નિરુપાધી । તેચિ સહજ સમાધી ।
જેણેં તુટે આધિવ્યાધી । ભવદુઃખાચી ॥ ૪૫॥
જો ઉપાધીચા અંત । તોચિ જાણાવા સિદ્ધાંત ।
સિદ્ધાંત આણિ વેદાંત । ધાદાંત આત્મા ॥ ૪૬॥
અસો ઐસેં જેં શાશ્વત બ્રહ્મ । જેથેં નાહીં માયાભ્રમ ।
અનુભવી જાણે વર્મ । સ્વાનુભવેં ॥ ૪૭॥
આપુલેનિ અનુભવેં । કલ્પનેસિ મોડાવેં ।
મગ સુકાળીં પડાવેં । અનુભવાચે ॥ ૪૮॥
નિર્વિકલ્પાસિ કલ્પાવેં । કલ્પના મોડે સ્વભાવેં ।
મગ નસોનિ અસાવેં । કલ્પકોટી ॥ ૪૯॥
કલ્પનેચેં એક બરેં । મોહરિતાંચ મોહરે ।
સ્વરૂપીં ઘાલિતાં ભરે । નિર્વિકલ્પીં ॥ ૫૦॥
નિર્વિકલ્પાસ કલ્પિતાં । કલ્પનેચિ નુરે વાર્તા ।
નિઃસંગાસ ભેટોં જાતાં । નિઃસંગ હોઇજે ॥ ૫૧॥
પદાર્થા ઐસેં બ્રહ્મ નવ્હે । મા તેં હાતીં ધરૂનિ દ્યાવેં ।
અસો હેં અનુભવાવેં । સદ્ગુરુમુખેં ॥ ૫૨॥
પુઢેં કથેચ્યા અન્વયેં । કેલાચિ કરૂં નિશ્ચયે ।
જેણેં અનુભવાસ યે । કેવળ બ્રહ્મ ॥ ૫૩॥
હરિ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સપ્તમદશકે ચતુર્દશબ્રહ્મનિરૂપણં નામ
તૃતીયઃ સમાસઃ ॥ ૩॥
સમાસ ચવથા : વિમલબ્રહ્મનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
બ્રહ્મ નભાહૂનિ નિર્મળ । પાહતાં તૈસેંચિ પોકળ ।
અરૂપ આણિ વિશાળ । મર્યાદેવેગળેં ॥ ૧॥
એકવીસ સ્વર્ગેં સપ્ત પાતાળ । મિળોન એક બ્રહ્મગોળ ।
ઐસેં અનંત તેં નિર્મળ । વ્યાપૂન અસે ॥ ૨॥
અનંત બ્રહ્માંડાંખાલતેં । અનંત બ્રહ્માંડાંવરુતેં ।
તેણેંવિણ સ્થળ રિતેં । અણુમાત્ર નાહીં ॥ ૩॥
જળીં સ્થળીં કાષ્ઠીં પાષાણીં । ઐશી વદે લોકવાણી ।
તેણેંવિણ રિતા પ્રાણી । એકહી નાહીં ॥ ૪॥
જળચરાં જૈસેં જળ । બાહ્ય અભ્યંતરીં નિખળ ।
તૈસેં બ્રહ્મ હેં કેવળ । જીવમાત્રાસી ॥ ૫॥
જળાવેગળા ઠાવ આહે । બ્રહ્માબાહેરી જાતાં ન યે ।
મ્હણોનિ ઉપમા ન સાહે । જળાચી તયા ॥ ૬॥
આકાશાબાહેરી પળોં જાતાં । પુઢેં આકાશચિ તત્ત્વતાં ।
તૈસા તયા અનંતા । અંતચિ નાહીં ॥ ૭॥
પરી જેં અખંડ ભેટલેં । સર્વાંગાસ લિગડિલેં ।
અતિ નિકટ પરી ચોરલેં । સકળાંસિ જેં ॥ ૮॥
તયામધ્યેંચિ અસિજે । પરી તયાસી નેણિજે ।
ઉપજે ભાસ નુપજે । પરબ્રહ્મ તેં ॥ ૯॥
આકાશામધ્યેં આભાળ । તેણેં આકાશ વાટે ડહુળ ।
પરી તેં મિથ્યા નિવળ । આકાશચિ અસે ॥ ૧૦॥
નેહાર દેતાં આકાશીં । ચક્રેં દિસતી ડોળ્યાંસી ।
તૈસેં દૃશ્ય જ્ઞાનિયાંસી । મિથ્યારૂપ ॥ ૧૧॥
મિથ્યાચિ પરી આભાસે । નિદ્રિતાંસી સ્વપ્ન જૈસેં ।
જાગા ઝાલિયા આપૈસેં । બુઝોં લાગે ॥ ૧૨॥
તૈસેં આપુલેનિ અનુભવેં । જ્ઞાનેં જાગૃતીસ યાવેં ।
મગ માયિક સ્વભાવેં । કળોં લાગે ॥ ૧૩॥
આતાં અસો હેં કુવાડેં । જેં બ્રહ્માંડાપૈલીકડે ।
તેંચિ આતાં નિવાડેં । ઉમજોન દાવૂં ॥ ૧૪॥
બ્રહ્મ બ્રહ્માંડીં કાલવલેં । પદાર્થમાત્રાસિ વ્યાપૂન ઠેલેં ।
સર્વાંમધ્યેં વિસ્તારલેં । અંશમાત્રેં ॥ ૧૫॥
બ્રહ્મામધ્યેં સૃષ્ટી ભાસે । સૃષ્ટીમધ્યેં બ્રહ્મ અસે ।
અનુભવ ઘેતાં આભાસે । અંશમાત્રેં ॥ ૧૬॥
અંશમાત્રેં સૃષ્ટીભીતરીં । બાહેરી મર્યાદા કોણ કરી ।
સગળેં બ્રહ્મ બ્રહ્માંડોદરીં । માઈલ કૈસેં ॥ ૧૭॥
અમૃતીમધ્યેં આકાશ । સગળેં સાંઠવતાં પ્રયાસ ।
મ્હણોન તયાચા અંશ । બોલિજે તો ॥ ૧૮॥
બ્રહ્મ તૈસેં કાલવલેં । પરી તેં નાહીં હાલવલેં ।
સર્વાંત પરી સંચલેં । સંચલેપણેં ॥ ૧૯॥
પંચભૂતીં અસે મિશ્રિત । પરંતુ તેં પંચભૂતાતીત ।
પંકીં આકાશીં અલિપ્ત । અસોનિ જૈસેં ॥ ૨૦॥
બ્રહ્માસ દૃષ્ટાંત ન ઘડે । બુઝાવયા દેણેં ઘડે ।
પરી દૃષ્ટાંતીં સાહિત્ય પડે । વિચારિતાં આકાશ ॥ ૨૧॥
ખંબ્રહ્મ ઐશી શ્રુતી । ગગનસદૃશં હે સ્મૃતી ।
મ્હણોન બ્રહ્માસ દૃષ્ટાંતીં । આકાશ ઘડે ॥ ૨૨॥
કાળિમા નસતાં પિતળ । મગ તેં સોનેંચિ કેવળ ।
શૂન્યત્વ નસતાં નિર્મળ । આકાશ બ્રહ્મ ॥ ૨૩॥
મ્હણોન બ્રહ્મ જૈસેં ગગન । આણિ માયા જૈસા પવન ।
આઢળે પરી દર્શન । નવ્હે ત્યાચેં ॥ ૨૪॥
શબ્દસૃષ્ટીચી રચના । હોત જાત ક્ષણક્ષણાં ।
પરંતુ તે સ્થિરાવેના । વાયૂચ ઐસી ॥ ૨૫॥
અસો ઐશી માયા માયિક । શાશ્વત તેં બ્રહ્મ એક ।
પાહોં જાતાં અનેક । વ્યાપૂન અસે ॥ ૨૬॥
પૃથ્વીસિ ભેદૂનિ આહે । પરી તેં બ્રહ્મ કઠિણ નવ્હે ।
દુજી ઉપમા ન સાહે । તયા મૃદુત્વાસી ॥ ૨૭॥
પૃથ્વીહૂનિ મૃદુ જળ । જળાહૂનિ તો અનળ ।
અનળાહૂનિ કોમળ । વાયુ જાણાવા ॥ ૨૮॥
વાયૂહૂનિ તેં ગગન । અત્યંતચિ મૃદુ જાણ ।
ગગનાહૂનિ મૃદુ પૂર્ણ । બ્રહ્મ જાણાવેં ॥ ૨૯॥
વજ્રાસ અસે ભેદિલેં । પરી મૃદુત્વ નાહીં ગેલેં ।
ઉપમેરહિત સંચલેં । કઠિણ ના મૃદુ ॥ ૩૦॥
પૃથ્વીમધ્યેં વ્યાપૂનિ અસે । પૃથ્વી નાસે તેં ન નાસે ।
જળ શોષે તેં ન શોષે । જળીં અસોની ॥ ૩૧॥
તેજીં અસે પરી જળેના । પવનીં અસે તરી ચળેના ।
ગગનીં અસે પરી કળેના । પરબ્રહ્મ તેં ॥ ૩૨॥
શરીરીં અવઘેં વ્યાપલેં । પરી તેં નાહીં આઢળલેં ।
જવળીચ દુરાવલેં । નવલ કૈસેં ॥ ૩૩॥
સન્મુખચિ ચહૂંકડે । તયામધ્યેં પાહણેં ઘડે ।
બાહ્યાભ્યંતરીં રોકડેં । સિદ્ધચિ આહે ॥ ૩૪॥
તયાંમધ્યેંચિ આપણ । આપણાં સબાહ્ય તેં જાણ ।
દૃશ્યા વેગળી ખૂણ । ગગનાસારિખી ॥ ૩૫॥
કાંહીં નાહીંસેં વાટલેં । તેથેંચિ તેં કોંદાટલેં ।
જૈસેં ન દિસેં આપુલેં । આપણાસિ ધન ॥ ૩૬॥
જો જો પદાર્થ દૃષ્ટીસ પડે । તેં ત્યા પદાર્થા પૈલીકડે ।
અનુભવે હેં કુવાડેં । ઉકલાવેં ॥ ૩૭॥
માગેં પુઢેં આકાશ । પદાર્થેંવિણ જો પૈસ ।
પૃથ્વીવિણ ભકાશ । એકરૂપ ॥ ૩૮॥
જેં જેં રૂપ આણિ નામ । તો તો નાથિલાચિ ભ્રમ ।
નામરૂપાતીત વર્મ । અનુભવી જાણતી ॥ ૩૯॥
નભીં ધૂમ્રાચે ડોંગર । ઉચલતી થોર થોર ।
તૈસેં દાવી વોડંબર । માયાદેવી ॥ ૪૦॥
ઐશી માયા અશાશ્વત । બ્રહ્મ જાણાવેં શાશ્વત ।
સર્વાંઠાયીં સદોદિત । ભરલેં અસે ॥ ૪૧॥
પોથી વાચૂં જાતાં પાહે । માતૃકામધ્યેં ભરલેં આહે ।
નેત્રીં રિઘોનિયાં રાહે । મૃદુપણેં ॥ ૪૨॥
શ્રવણેં શબ્દ ઐકતાં । મનેં વિચાર પાહતાં ।
મના સબાહ્ય તત્ત્વતાં । પરબ્રહ્મ તેં ॥ ૪૩॥
ચરણીં ચાલતાં માર્ગીં । જેં આડળે સર્વાંગીં ।
કરેં ઘેતાં વસ્તુલાગીં । આડવેં બ્રહ્મ ॥ ૪૪॥
અસો ઇંદ્રિયસમુદાવ । તયામધ્યેં વર્તે સર્વ ।
જાણોં જાતાં મોડે હાંવ । ઇંદ્રિયાંચી ॥ ૪૫॥
જેં જવળીચ અસે । પાંહોં જાતાં ન દિસે ।
ન દિસોન વસે । કાંહીં એક ॥ ૪૬॥
જેં અનુભવેંચિ જાણાવેં । સૃષ્ટીચેનિ અભાવેં ।
આપુલેનિ સ્વાનુભવેં । પાવિજે બ્રહ્મ ॥ ૪૭॥
જ્ઞાનદૃષ્ટીચેં દેખણેં । ચર્મદૃષ્ટી પાહોં નેણે ।
અંતરવૃત્તીચિયે ખુણે । અંતરવૃત્તિ સાક્ષ ॥ ૪૮॥
જાણે બ્રહ્મ જાણે માયા । જાણે અનુભવાચ્યા ઠાયા ।
તે યેક જાણાવી તુર્યા । સર્વસાક્ષિણી ॥ ૪૯॥
સાક્ષત્વ વૃત્તીચેં કારણ । ઉન્મની તે નિવૃત્તિ જાણ ।
જેથેં વિરે જાણપણ । વિજ્ઞાન તેં ॥ ૫૦॥
જેથેં અજ્ઞાન સરે । જ્ઞાન તેંહી નુરે ।
વિજ્ઞાનવૃત્તિ મુરે । પરબ્રહ્મીં ॥ ૫૧॥
ઐસેં બ્રહ્મ શાશ્વત । જેથેં કલ્પનેસી અંત ।
યોગિજના એકાંત । અનુભવેં જાણાવા ॥ ૫૨॥
હરિ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સપ્તમદશકે વિમલબ્રહ્મનિરૂપણં નામ
ચતુર્થઃ સમાસઃ ॥ ૪॥
સમાસ પાંચવા : દ્વૈતકલ્પનાનિરસન ॥ શ્રીરામ ॥
કેવળબ્રહ્મ જેં બોલિલેં । તેં અનુભવાસ આલેં ।
આણિ માયેચેંહિ લાગલેં । અનુસંધાન ॥ ૧॥
બ્રહ્મ અંતરીં પ્રકાશે । આણિ માયાહી પ્રત્યક્ષ દિસે ।
આતાં હેં દ્વૈત નિરસે । કવણેપરી ॥ ૨॥
તરી આતાં સાવધાન । એકાગ્ર કરૂનિયાં મન ।
માયાબ્રહ્મ હેં કવણ । જાણતાહે ॥ ૩॥
સત્ય બ્રહ્માચા સંકલ્પ । મિથ્યા માયેચા વિકલ્પ ।
ઐશિયા દ્વૈતાચા જલ્પ । મનચિ કરી ॥ ૪॥
જાણે બ્રહ્મ જાણે માયા । તે યેક જાણાવી તુર્યા ।
સર્વ જાણે મ્હણોનિયાં । સર્વસાક્ષિણી ॥ ૫॥
ઐક તુર્યેચેં લક્ષણ । જેથેં સર્વ જાણપણ ।
સર્વચિ નાહીં કવણ । જાણેલ ગા ॥ ૬॥
સંકલ્પવિકલ્પાચી સૃષ્ટી । જાલી મનાચિયેં પોટીં ।
તેં મનચિ મિથ્યા શેવટીં । સાક્ષી કવણુ ॥ ૭॥
સાક્ષત્વ ચૈતન્યત્વસત્તા । હે ગુણ બ્રહ્માચિયા માથાં ।
આરોપલે જાણ વૃથા । માયાગુણેં ॥ ૮॥
ઘટામઠાચેનિ ગુણેં । ત્રિવિધા આકાશ હેં બોલણેં ।
માયેચેનિ ખરેંપણેં । ગુણ બ્રહ્મીં ॥ ૯॥
જંવ ખરેપણ માયેસી । તંવચિ સાક્ષિત્વ બ્રહ્માસી ।
માયેઅવિદ્યેચે નિરાસીં । દ્વૈત કૈંચેં ॥ ૧૦॥
મ્હણોનિ સર્વસાક્ષી મન । તેંચિ જાલિયા ઉન્મન ।
મગ તુર્યારૂપ જ્ઞાન । તેં માવળોન ગેલેં ॥ ૧૧॥
જયાસ દ્વૈત ભાસલેં । તેં મન ઉન્મન ઝાલેં ।
દ્વૈતાઅદ્વૈતાંચેં તુટલેં । અનુસંધાન ॥ ૧૨॥
એવં દ્વૈત આણિ અદ્વૈત । હોયે વૃત્તીચા સંકેત ।
વૃત્તિ ઝાલિયા નિર્વૃત્ત । દ્વૈત કૈંચેં ॥ ૧૩॥
વૃત્તિરહિત જેં જ્ઞાન । તેંચિ પૂર્ણ સમાધાન ।
જેથેં તુટે અનુસંધાન । માયાબ્રહ્મીંચેં ॥ ૧૪॥
માયાબ્રહ્મ ઐસા હેત । મનેં કલ્પિલા સંકેત ।
બ્રહ્મ કલ્પનેરહિત । જાણતી જ્ઞાની ॥ ૧૫॥
જેં મનબુદ્ધિઅગોચર । જેં કલ્પનેહૂન પર ।
તેં અનુભવિતાં સાચાર । દ્વૈત કૈંચેં ॥ ૧૬॥
દ્વૈત પાહતાં બ્રહ્મ નસે । બ્રહ્મ પાહતાં દ્વૈત નાસે ।
દ્વૈતાદ્વૈત ભાસે । કલ્પનેસી ॥ ૧૭॥
કલ્પના માયા નિવારી । કલ્પના બ્રહ્મ થાવરી ।
સંશય ધરી આણિ વારી । તેહી કલ્પના ॥ ૧૮॥
કલ્પના કરી બંધન । કલ્પના દે સમાધાન ।
બ્રહ્મીં લાવી અનુસંધાન । તેહી કલ્પના ॥ ૧૯॥
કલ્પના દ્વૈતાચી માતા । કલ્પનાચિ જ્ઞપ્તિ તત્ત્વતા ।
બદ્ધતા આણિ મુક્તતા । કલ્પનાગુણેં ॥ ૨૦॥
કલ્પના અંતરીં સબળ । નસતે દાવી બ્રહ્મગોળ ।
ક્ષણ એક તે નિર્મળ । સ્વરૂપ કલ્પી ॥ ૨૧॥
ક્ષણ એક ધોકા વાહે । ક્ષણ એક સ્થિર રાહે ।
ક્ષણ એક પાહે । વિસ્મિત હૌની ॥ ૨૨॥
ક્ષણ એકાંત ઉમજે । ક્ષણ એક નિર્બુજે ।
નાના વિકાર કરિજે । તે કલ્પના જાણાવી ॥ ૨૩॥
કલ્પના જન્માચેં મૂળ । કલ્પના ભક્તીચેં ફળ ।
કલ્પના તેચિ કેવળ । મોક્ષદાત્રી ॥ ૨૪॥
અસો ઐશી હે કલ્પના । સાધનેં દે સમાધાના ।
યેર઼્હવીં હે પતના । મૂળચ કીં ॥ ૨૫॥
મ્હણોનિ સર્વાંચેં મૂળ । તે હે કલ્પનાચિ કેવળ ।
ઇચેં કેલિયા નિર્મૂળ । બ્રહ્મપ્રાપ્તી ॥ ૨૬॥
શ્રવણ આણિ મનન । નિજધ્યાસેં સમાધાન ।
મિથ્યા કલ્પનેચેં ભાન । ઉડોનિ જાય ॥ ૨૭॥
શુદ્ધ બ્રહ્માચા નિશ્ચય । કરી કલ્પનેચા જય ।
નિશ્ચિતાર્થેં સંશય । તુટોનિ જાય ॥ ૨૮॥
મિથ્યા કલ્પનેચેં કોડેં । કૈસેં રાહે સાચાપુઢેં ।
જૈસેં સૂર્યાચેનિ ઉજેડેં । નાસે તમ ॥ ૨૯॥
તૈસેં જ્ઞાનાચેનિ પ્રકાશેં । મિથ્યા કલ્પના હે નાસે ।
મગ હેં તુટે આપૈસેં । દ્વૈતાનુસંધાન ॥ ૩૦॥
કલ્પનેનેં કલ્પના ઉડે । જૈસા મૃગેં મૃગ સાંપડે ।
કાં શરેં શર આતુડે । આકાશમાર્ગીં ॥ ૩૧॥
શુદ્ધ કલ્પનેચેં બળ । ઝાલિયા નાસે શબલ ।
હેંચિ વચન પ્રંજળ । સાવધ ઐકા ॥ ૩૨॥
શુદ્ધ કલ્પનેચી ખૂણ । સ્વયેં કલ્પિજે નિર્ગુણ ।
સ્વસ્વરૂપીં વિસ્મરણ । પડોંચિ નેદી ॥ ૩૩॥
સદા સ્વરૂપાનુસંધાન । કરી દ્વૈતાચેં નિરસન ।
અદ્વૈતનિશ્ચયાચેં જ્ઞાન । તેચિ શુદ્ધ કલ્પના ॥ ૩૪॥
અદ્વૈત કલ્પી તે શુદ્ધ । દ્વૈત કલ્પી તે અશુદ્ધ ।
અશુદ્ધ તેંચિ પ્રસિદ્ધ । શબલ જાણાવેં ॥ ૩૫॥
શુદ્ધ કલ્પનેચા અર્થ । અદ્વૈતાચા નિશ્ચિતાર્થ ।
આણિ શબલ તે વ્યર્થ । દ્વૈત કલ્પી ॥ ૩૬॥
અદ્વૈતકલ્પના પ્રકાશે । તેચ ક્ષણીં દ્વૈત નાસે ।
દ્વૈતાસરિસી નિરસે । શબલકલ્પના ॥ ૩૭॥
કલ્પનેનેં કલ્પના સરે । ઐસેં જાણાવેં ચતુરેં ।
શબલ ગેલિયાનંતરેં । ઉરલી તી શુદ્ધ ॥ ૩૮॥
શુદ્ધ કલ્પનેચેં રૂપ । તેંચિ કલ્પી સ્વરૂપ ।
સ્વરૂપ કલ્પિતાં તદ્રૂપ । હોય આપણ ॥ ૩૯॥
કલ્પનેસી મિથ્યત્વ આલેં । સહજચિ તદ્રૂપ ઝાલેં ।
આત્મનિશ્ચયેં નાશિલેં । કલ્પનેસી ॥ ૪૦॥
જેચિ ક્ષણીં નિશ્ચય ચળે । તેચિ ક્ષણીં દ્વૈત ઉફાળે ।
જૈસા અસ્તમાનીં પ્રબળે । અંધકાર ॥ ૪૧॥
તૈસેં જ્ઞાન હોતાં મલિન । અજ્ઞાન પ્રબળે જાણ ।
યાકારણેં શ્રવણ । અખંડ અસાવેં ॥ ૪૨॥
આતાં અસો હેં બોલણેં જાલેં । આશંકા ફેડૂં યેકા બોલેં ।
જયાસ દ્વૈત ભાસલેં । તેં તૂં નવ્હેસી સર્વથા ॥ ૪૩॥
માગીલ આશંકા ફિટલી । ઇતુકેન હી કથા સંપલી ।
પુઢેં વૃત્તિ સાવધ કેલી । પાહિજે શ્રોતીં ॥ ૪૪॥
હરિૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સપ્તમદશકે દ્વૈતકલ્પનાનિરસનનિરૂપણં નામ
પંચમઃ સમાસઃ ॥ ૫॥
સમાસ સહાવા : બદ્ધમુક્તનિરૂપણ
॥
શ્રીરામ ॥
અદ્વૈતબ્રહ્મ નિરૂપિલેં । જેં કલ્પનેરહિત સંચલેં ।
ક્ષણએક તદાકાર કેલેં । મજ યા નિરૂપણેં ॥ ૧॥
પરી મ્યાં તદાકાર વ્હાવેં । બ્રહ્મચિ હોઊન અસાવેં ।
પુનઃ સંસારાસ ન યાવેં । ચંચળપણેં સર્વથા ॥ ૨॥
કલ્પનારહિત જેં સુખ । તેથેં નાહીં સંસારદુઃખ ।
મ્હણોનિ તેંચિ એક । હોઊન અસાવેં ॥ ૩॥
બ્રહ્મચિ હોઇજે શ્રવણેં । પુન્હાં વૃત્તિવરી લાગે યેણેં ।
ઐસેં સદા યેણેં જાણેં । ચુકેના કીં ॥ ૪॥
મનેં અંતરિક્ષીં જાવેં । ક્ષણએક બ્રહ્મચિ વ્હાવેં ।
પુન્હાં તેથૂન કોસળાવેં । વૃત્તિવરી માગુતી ॥ ૫॥
પ્રત્યાવૃત્તિ સૈરાવૈરા । કિતી કરૂં યેરજારા ।
પાયીં લાવૂનિયાં દોરા । કીટક જૈસા ॥ ૬॥
ઉપદેશકાળીં તદાકાર । હોતાં પડે હેં શરીર ।
અથવા નેણેં આપપર । ઐસેં ઝાલેં પાહિજે ॥ ૭॥
ઐસેં નસતાં જેં બોલણેં । તેંચિ વાટે લાજિરવાણેં ।
બ્રહ્મ હોઊન સંસાર કરણેં । હેંહી વિપરીત દિસે ॥ ૮॥
જો સ્વયેં બ્રહ્મચિ ઝાલા । તો માગુતા કૈસા આલા ।
ઐસેં જ્ઞાન માઝેં મજલા । પ્રશસ્ત ન વાટે ॥ ૯॥
બ્રહ્મચિ હોઊન જાવેં । કાં તેં સંસારીચ અસાવેં ।
દોહીંકડે ભરંગળાવેં । કિતી મ્હણોનિ ॥ ૧૦॥
નિરૂપણીં જ્ઞાન પ્રબળે । ઉઠોન જાતાં તેં માવળે ।
માગુતા કામ ક્રોધ ખવળે । બ્રહ્મરૂપાસી ॥ ૧૧॥
ઐસા કૈસા બ્રહ્મ ઝાલા । દોહીંકડે અંતરલા ।
વોડગસ્તપણેંચિ ગેલા । સંસાર ત્યાચા ॥ ૧૨॥
ઘેતાં બ્રહ્મસુખાચી ગોડી । સંસારિક માગેં વોઢી ।
સંસાર કરિતાં આવડી । બ્રહ્મીં ઉપજે માગુતી ॥ ૧૩॥
બ્રહ્મસુખ નેલેં સંસારેં । સંસાર ગેલા જ્ઞાનદ્વારેં ।
દોહીં અપુરીં પુરેં । એકહી નાહીં ॥ ૧૪॥
યાકારણેં માઝેં ચિત્ત । ચંચળ ઝાલેં દુશ્ચિત ।
કાય કરણેં નિશ્ચિતાર્થ । એકહી નાહીં ॥ ૧૫॥
ઐસા શ્રોતા કરી વિનંતી । આતાં રહાવેં કોણે રીતીં ।
મ્હણે અખંડ માઝી મતી । બ્રહ્માકાર નાહીં ॥ ૧૬॥
આતાં યાચેં પ્રત્યુત્તર । વક્તા દેઈલ સુંદર ।
શ્રોતીં વ્હાવેં નિરુત્તર । ક્ષણ એક આતાં ॥ ૧૭॥
બ્રહ્મચિ હોઊન જે પડલે । તેચિ મુક્તિપદાસ ગેલે ।
યેર તે કાય બુડાલે । વ્યાસાદિક ॥ ૧૮॥
શ્રોતા વિનંતી કરી પુઢતી । શુક મુક્તો વામદેવો વા હે શ્રુતી ।
દોઘેચિ મુક્ત આદિઅંતીં । બોલત અસે ॥ ૧૯॥
વેદેં બદ્ધ કેલે સર્વ । મુક્ત શુક વામદેવ ।
વેદવચનીં અભાવ । કૈસા ધરાવા ॥ ૨૦॥
ઐસા શ્રોતા વેદાધારેં । દેતા ઝાલા પ્રત્યુત્તરેં ।
દોઘેચિ મુક્ત અત્યાદરેં । પ્રતિપાદ્ય કેલે ॥ ૨૧॥
વક્તા બોલે યાઉપરી । દોઘેચિ મુક્ત સૃષ્ટીવરી ।
ઐસેં બોલતાં ઉરી । કોણાસ આહે ॥ ૨૨॥
બહુ ઋષિ બહુ મુની । સિદ્ધ યોગી આત્મજ્ઞાની ।
ઝાલે પુરુષ સમાધાની । અસંખ્યાત ॥ ૨૩॥
પ્રર઼્હાદનારદપરાશરપુંડરીક- વ્યાસાંબરીષશુકશૌનકભીષ્મદાલ્ભ્યાન્ ।
રુક્માંગદાર્જુનવસિષ્ઠવિભીષણાદીન્ પુણ્યાનિમાન્પરમભાગવતાન્સ્મરામિ ॥ ૧॥
કવિર઼રિરંતરિક્ષઃ પ્રબુદ્ધઃ પિપ્પલાયનઃ ।
આવિર઼ોત્રો । અથ દ્રુમિલશ્ચમસઃ કરભાજનઃ ॥ ૨॥
યાંહીવેગળે થોર થોર । બ્રહ્મા વિષ્ણુ મહેશ્વર ।
આદિકરૂન દિગંબર । વિદેહાદિક ॥ ૨૪॥
શુક વામદેવ મુક્ત ઝાલે । યેર હે અવઘેચ બુડાલે ।
યા વચનેં વિશ્વાસલે । તે પઢતમૂર્ખ ॥ ૨૫॥
તરી વેદ કૈસા બોલિલા । તો કાય તુમ્હીં મિથ્યા કેલા ।
ઐકોન વક્તા દેતા ઝાલા । પ્રત્યુત્તર ॥ ૨૬॥
વેદ બોલિલા પૂર્વપક્ષ । મૂર્ખ તેથેંચિ લાવી લક્ષ ।
સાધુ આણિ વ્યુત્પન્ન દક્ષ । ત્યાંસ હેં ન માને ॥ ૨૭॥
તથાપિ હેં જરી માનલેં । તરી વેદસામર્થ્ય બુડાલેં ।
વેદાચેનિ ઉદ્ધરિલેં । ન વચે કોણા ॥ ૨૮॥
વેદાઅંગીં સામર્થ્ય નસે । તરી યા વેદાસિ કોણ પુસે ।
મ્હણોનિ વેદીં સામર્થ્ય અસે । જન ઉદ્ધરાવયા ॥ ૨૯॥
વેદાક્ષર ઘડે જ્યાસી । તો બોલિજે પુણ્યરાશી ।
મ્હણોનિ વેદીં સામર્થ્યાસી । કાય ઉણેં ॥ ૩૦॥
વેદ શાસ્ત્ર પુરાણ । ભાગ્યેં ઝાલિયા શ્રવણ ।
તેણેં હોઇજે પાવન । હેં બોલતી સાધુ ॥ ૩૧॥
શ્લોક અથવા શ્લોકાર્ધ । નાહીં તરી શ્લોકપાદ ।
શ્રવણ હોતાં એક શબ્દ । નાના દોષ જાતી ॥ ૩૨॥
વેદ શાસ્ત્રીં પુરાણીં । ઐશા વાક્યાંચ્યા આયણી ।
અગાધ મહિમા વ્યાસવાણી । વદોનિ ગેલી ॥ ૩૩॥
એકાક્ષર હોતાં શ્રવણ । તાત્કાળચિ હોઇજે પાવન ।
ઐસેં ગ્રંથાચેં મહિમાન । ઠાયીં ઠાયીં બોલિલેં ॥ ૩૪॥
દોહીંવેગળા તિજા નુદ્ધરે । તરી મહિમા કૈંચા ઉરે ।
અસો હેં જાણિજે ચતુરેં । યેરાં ગાથાગોવી ॥ ૩૫॥
વેદ શાસ્ત્રેં પુરાણેં । કૈશીં હોતી અપ્રમાણેં ।
દોઘાવાંચૂનિ તિસરા કોણેં । ઉદ્ધરાવા ॥ ૩૬॥
મ્હણસી કાષ્ઠ હોઊનિ પડિલા । તોચિ એક મુક્ત ઝાલા ।
શુક તોહી અનુવાદલા । નાના નિરૂપણેં ॥ ૩૭॥
શુક મુક્ત ઐસેં વચન । વેદ બોલિલા હેં પ્રમાણ ।
પરી તો નવ્હતા અચેતન । બ્રહ્માકાર ॥ ૩૮॥
અચેતન બ્રહ્માકાર । અસતા શુક યોગીશ્વર ।
તરી સારાસાર વિચાર । બોલણેં ન ઘડે ॥ ૩૯॥
જો બ્રહ્માકાર ઝાલા । તો કાષ્ઠ હોઊન પડિલા ।
શુક ભાગવત બોલિલા । પરીક્ષિતીપુઢેં ॥ ૪૦॥
નિરૂપણ હેં સારાસાર । બોલિલા પાહિજે વિચાર ।
ધાંડોળાવેં ચરાચર । દૃષ્ટાંતાકારણેં ॥ ૪૧॥
ક્ષણ એક બ્રહ્મચિ વ્હાવેં । ક્ષણ એક દૃશ્ય ધાંડોળાવેં ।
નાના દૃષ્ટાંતીં સંપાદાવેં । વક્તૃત્વાસી ॥ ૪૨॥
અસો ભાગવતનિરૂપણ । શુક બોલિલા આપણ ।
તયા અંગીં બદ્ધપણ । લાવૂં નયે કીં ॥ ૪૩॥
મ્હણોનિ બોલતાં ચાલતાં । નિચેષ્ટિત પડિલેં નસતાં ।
મુક્તિ લાભે સાયુજ્યતા । સદ્ગુરુબોધેં ॥ ૪૪॥
યેક મુક્ત એક નિત્યમુક્ત । એક જાણાવે જીવન્મુક્ત ।
યેક યોગી વિદેહમુક્ત । સમાધાની ॥ ૪૫॥
સચેતન તે જીવન્મુક્ત । અચેતન તે વિદેહમુક્ત ।
દોહીવેગળે નિત્યમુક્ત । યોગેશ્વર જાણાવે ॥ ૪૬॥
સ્વરૂપબોધેં સ્તબ્ધતા । તે જાણાવી તટસ્થતા ।
તટસ્થતા આણિ સ્તબ્ધતા । હા દેહસંબંધ ॥ ૪૭॥
યેથેં અનુભવાસીચ કારણ । યેર સર્વ નિષ્કારણ ।
તૃપ્તિ પાવાવી આપણ । આપુલ્યા સ્વાનુભવેં ॥ ૪૮॥
કંઠમર્યાદ જેવિલા । ત્યાસ મ્હણતી ભુકેલા ।
તેણેં શબ્દેં જાજાવલા । હેં તોં ઘડેના ॥ ૪૯॥
સ્વરૂપીં નાહીં દેહ । તેથેં કાયસા સંદેહ ।
બદ્ધ મુક્ત ઐસા ભાવ । વિદેહાચકડે ॥ ૫૦॥
દેહબુદ્ધી ધરૂન ચિંતીં । મુક્ત બ્રહ્માદિક નવ્હેતી ।
તેથેં શુકાચી કોણ ગતી । મુક્તપણાચી ॥ ૫૧॥
મુક્તપણ હેંચિ બદ્ધ । મુક્ત બદ્ધ હેં અબદ્ધ ।
સ્વસ્વરૂપ સ્વતઃસિદ્ધ । બદ્ધ ના મુક્ત ॥ ૫૨॥
મુક્તપણાચી પોટીં શિળા । બાંધતાં જાઇજે પાતાળા ।
દેહબુદ્ધીચી અર્ગળા । સ્વરૂપીં ન સંટે ॥ ૫૩॥
મીપણાપાસૂન સુટલા । તોચિ એક મુક્ત જાહલા ।
મુકા અથવા બોલિલા । તરી તો મુક્ત ॥ ૫૪॥
જયાસ બાંધાવેં તેં વાવ । તેથેં કૈંચા મુક્તભાવ ।
પાહોં જાતાં સકળ વાવ । ગુણવાર્તા ॥ ૫૫॥
બદ્ધો મુક્ત ઇતિ વ્યાખ્યા ગુણતો ન મે વસ્તુતઃ ।
ગુણસ્ય માયામૂલત્વાન્ન મે મોક્ષો ન બંધનમ્ ॥ ૧॥
તત્ત્વજ્ઞાતા પરમશુદ્ધ । તયાસિ નાહીં મુક્ત બદ્ધ ।
મુક્ત બદ્ધ હા વિનોદ । માયાગુણેં ॥ ૫૬॥
જેથેં નામ રૂપ હેં સરે । તેથેં મુક્તપણ કૈંચેં ઉરે ।
મુક્ત બદ્ધ હેં વિસરે । વિસરપણેંશીં ॥ ૫૭॥
બદ્ધ મુક્ત ઝાલા કોણ । ઐસા શ્રોતા કરી પ્રશ્ન ।
બાધક જાણાવેં મીપણ । ધર્ત્યાસ બાધી ॥ ૫૮॥
એવં હા અવઘા શ્રમ । અહંતેચા જાણ ભ્રમ ।
માયાતીત જો વિશ્રામ । સેવિલા નાહીં ॥ ૫૯॥
અસો બદ્ધતા આણિ મુક્તતા । આલી કલ્પનેચ્યા માથાં ।
તે કલ્પના તરી તત્ત્વતાં । સાચ આહે ॥ ૬૦॥
મ્હણોનિ હેં મૃગજળ । માયા નાથિલેં આભાળ ।
સ્વપ્ન મિથ્યા તાત્કાળ । જાગૃતીસ હોય ॥ ૬૧॥
સ્વપ્નીં બદ્ધ મુક્ત ઝાલા । તો જાગૃતીસ નાહીં આલા ।
કૈંચા કોણ કાય ઝાલા । કાંહીં કળેના ॥ ૬૨॥
મ્હણોન મુક્ત વિશ્વજન । જયાંસ ઝાલેં આત્મજ્ઞાન ।
શુદ્ધજ્ઞાનેં મુક્તપણ । સમૂળ વાવ ॥ ૬૩॥
બદ્ધ મુક્ત હા સંદેહ । ધરી કલ્પનેચા દેહ ।
સાધુ સદા નિઃસંદેહ । દેહાતીત વસ્તુ ॥ ૬૪॥
આતાં અસો હેં પુઢતી । પુઢેં રહાવેં કોણેં રીતીં ।
તેંચિ નિરૂપણ શ્રોતીં । સાવધ પરિસાવેં ॥ ૬૫॥
હરિ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સપ્તમદશકે બદ્ધમુક્તનિરૂપણં નામ
ષષ્ઠઃ સમાસઃ ॥ ૬॥
સમાસ સાતવા : સાધનપ્રતિષ્ઠાનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
વસ્તૂસિ જરી કલ્પાવેં । તરી તે નિર્વિકલ્પ સ્વભાવેં ।
તેથેં કલ્પનેચ્યા નાવેં । શૂન્યાકાર ॥ ૧॥
તથાપિ કલ્પૂં જાતાં । ન યે કલ્પનેચ્યા હાતા ।
ઓળખી ઠાયીં ન પડે ચિત્તા । ભ્રંશ પડે ॥ ૨॥
કાંહીં દૃષ્ટીસ ન દિસે । મનાસ તેહી ન ભાસે ।
ન ભાસે ન દિસે । કૈંસેં ઓળખાવેં ॥ ૩॥
પાહોં જાતાં નિરાકાર । મનાસિ પડે શૂન્યાકાર ।
કલ્પૂં જાતાં અંધકાર । ભરલા વાટે ॥ ૪॥
કલ્પૂં જાતાં વાટે કાળેં । પરી તે કાળેં ના પિંવળેં ।
આરક્ત નિળેં ના ઢવળેં । વર્ણરહિત ॥ ૫॥
જયાસ વર્ણવ્યક્તિ નસે । ભાસાહૂનિ અનારિસેં ।
રૂપચિ નાહીં કૈસેં । ઓળખાવેં ॥ ૬॥
ન દિસતાં ઓળખણ । કિતી ધરાવી આપણ ।
હેં તોં શ્રમાસીચ કારણ । હોત અસે ॥ ૭॥
જો નિર્ગુણ ગુણાતીત । જો અદૃશ્ય અવ્યક્ત ।
જો અચિંત્ય ચિંતનાતીત । પરમપુરુષ ॥ ૮॥
અચિંત્યાવ્યક્તરૂપાય નિર્ગુણાય ગુણાત્મને ।
સમસ્તજગદાધારમૂર્તયે બ્રહ્મણે નમઃ ॥ ૧॥
અચિંત્ય તેં ચિંતાવેં । અવ્યક્તાસ આઠવાવેં ।
નિર્ગુણાસ ઓળખાવેં । કોણેપરી ॥ ૯॥
જેં દૃષ્ટીસચિ ન પડે । જેં મનાસહી નાતુડે ।
તયા કૈસેં પાહણેં ઘડે । નિર્ગુણાસી ॥ ૧૦॥
અસંગાચા સંગ ધરણેં । નિરવલંબીં વાસ કરણેં ।
નિઃશબ્દાસી અનુવાદણેં । કોણેપરી ॥ ૧૧॥
અચિંત્યાસિ ચિંતૂં જાતાં । નિર્વિકલ્પાસિ કલ્પિતાં ।
અદ્વૈતાચેં ધ્યાન કરિતાં । દ્વૈતચિ ઉઠે ॥ ૧૨॥
આતાં ધ્યાનચિ સાંડાવેં । અનુસંધાન તેં મોડાવેં ।
તરી માગુતેં પડાવેં । મહાસંશયીં ॥ ૧૩॥
દ્વૈતાચ્યા ભેણેં અંતરીં । વસ્તુ ન પાહિજે તરી ।
તેણેં સમાધાના ઉરી । કદા અસેચિના ॥ ૧૪॥
સવે લાવિતાં સવે પડે । સવે પડતાં વસ્તુ આતુડે ।
નિત્યાનિત્યવિચારેં ઘડે । સમાધાન ॥ ૧૫॥
વસ્તુ ચિંતિતાં દ્વૈત ઉપજે । સોડી કરિતાં કાંહીંચ નુમજે ।
શૂન્યત્વેં સંદેહીં પડિજે । વિવેકેંવિણ ॥ ૧૬॥
મ્હણોનિ વિવેક ધરાવા । જ્ઞાનેં પ્રપંચ સારાવા ।
અહંભાવ ઓસરાવા । પરી તો ઓસરેના ॥ ૧૭॥
પરબ્રહ્મ તેં અદ્વૈત । કલ્પિતાંચ ઉઠે દ્વૈત ।
તેથેં હેતુ આણિ દૃષ્ટાંત । કાંહીંચ ન ચલે ॥ ૧૮॥
તેં આઠવિતાં વિસરિજે । કાં તેં વિસરોન આઠવિજે ।
જાણોનિયાં નેણિજે । પરબ્રહ્મ તેં ॥ ૧૯॥
ત્યાસ ન ભેટતાં હોય ભેટી । ભેટોં જાતાં પડે તુટી ।
ઐસી હે નવલ ગોષ્ટી । મુકેપણાચી ॥ ૨૦॥
તેં સાધૂં જાતાં સાધવેના । નાતરી સોડિતાં સુટેના ।
લાગલા સંબંધ તુટેના । નિરંતર ॥ ૨૧॥
તેં અસતચિ સદા અસે । નાતરી પાહતાં દુરાશે ।
ન પાહતાં પ્રકાશે । જેથેં તેથેં ॥ ૨૨॥
જેથેં અપાય તેથેં ઉપાય । આણિ ઉપાય તોચિ અપાય ।
હેં અનુભવેંવિણ કાય । ઉમજોં જાણે ॥ ૨૩॥
તેં નુમજતાંચિ ઉમજે । ઉમજોન કાંહીંચ નુમજે ।
તેં વૃત્તિવિણ પાવિજે । નિવૃત્તિપદ ॥ ૨૪॥
તેં ધ્યાનીં ધરિતાં નયે । ચિંતનીં ચિંતાવેં તેં કાયે ।
મનામધ્યેં ન સમાયે । પરબ્રહ્મ તેં ॥ ૨૫॥
ત્યાસ ઉપમે દ્યાવેં જળ । તરી તેં નિર્મળ નિશ્ચળ ।
વિશ્વ બુડાલેં સકળ । પરી તેં કોરડેંચિ અસે ॥ ૨૬॥
નવ્હે પ્રકાશાસારિખેં । અથવા નવ્હે કાળોખેં ।
આતાં તેં કાસયાસારિખેં । સાંગાવેં હો ॥ ૨૭॥
ઐસેં બ્રહ્મ નિરંજન । કદા નવ્હે દૃશ્યમાન ।
લાવાવેં તેં અનુસંધાન । કોણે પરી ॥ ૨૮॥
અનુસંધાન લાવૂં જાતાં । કાંહીં નાહીં વાટે આતાં ।
નેણે મનાચિયે માથાં । સંદેહ વાજે ॥ ૨૯॥
લટિકેંચિ કાય પહાવેં । કોઠેં જાઊન રહાવેં ।
અભાવ ઘેતલા જીવેં । સત્યસ્વરૂપાચા ॥ ૩૦॥
અભાવચિ મ્હણોં સત્ય । તરી વેદ શાસ્ત્રેં કૈસેં મિથ્ય ।
આણિ વ્યાસાદિકાંચેં કૃત્ય । વાઉગેં નવ્હે ॥ ૩૧॥
મ્હણોનિ મિથ્યા મ્હણતાં નયે । બહુત જ્ઞાનાચે ઉપાય ।
બહુતીં નિર્મિલીં તેં કાય । મિથ્યા મ્હણાવેં ॥ ૩૨॥
અદ્વૈતજ્ઞાનાચા ઉપદેશ । ગુરુગીતા તો મહેશ ।
સાંગતાં હોય પાર્વતીસ । મહાજ્ઞાન ॥ ૩૩॥
અવધૂત ગીતા કેલી । ગોરક્ષાસ નિરૂપિલી ।
તે અવધૂતગીતા બોલિલી । જ્ઞાનમાર્ગ ॥ ૩૪॥
વિષ્ણુ હોઊન રાજહંસ । વિધીસ કેલા ઉપદેશ ।
તે હંસગીતા જગદીશ । બોલિલા સ્વમુખેં ॥ ૩૫॥
બ્રહ્મા નારદાતેં ઉપદેશિત । ચતુઃશ્લોકી ભાગવત ।
પુઢેં વ્યાસમુખેં બહુત । વિસ્તારલેં ॥ ૩૬॥
વાસિષ્ઠસાર વસિષ્ઠ ઋષી । સાંગતા ઝાલા રઘુનાથાસી ।
કૃષ્ણ સાંગે અર્જુનાસી । સપ્તશ્લોકી ગીતા ॥ ૩૭॥
ઐસેં સાંગાવેં તેં કિતી । બહુત ઋષિ બોલિલે બહુતીં ।
અદ્વૈતજ્ઞાન આદિ અંતીં । સત્યચિ અસે ॥ ૩૮॥
મ્હણોન મિથ્યા આત્મજ્ઞાન । મ્હણતાં પાવિજે પતન ।
પ્રજ્ઞેરહિત તે જન । તયાંસ હેં કળેના ॥ ૩૯॥
જેથેં શેષાચી પ્રજ્ઞા મંદલી । શ્રુતીસ મૌનમુદ્રા પડિલી ।
જાણપણેં ન વચે વદલી । સ્વરૂપસ્થિતી ॥ ૪૦॥
આપણાસ નુમજે બરવેં । મ્હણોનિ મિથ્યા કૈસેં કરાવેં ।
નાતરી સુદૃઢ ધરાવેં । સદ્ગુરુમુખેં ॥ ૪૧॥
મિથ્યા તેંચિ સત્ય ઝાલેં । સત્ય અસોનિ મિથ્યા કેલેં ।
સંદેહસાગરીં બુડાલેં । અકસ્માત મન ॥ ૪૨॥
મનાસ કલ્પાયાચી સવે । મનેં કલ્પિલેં તેં નવ્હે ।
તેણેં ગુણેં સંદેહ ધાંવે । મીપણાચેનિ પંથેં ॥ ૪૩॥
તરી તો પંથચિ મોડાવા । મગ પરમાત્મા જોડાવા ।
સમૂળ સંદેહ તોડાવા । સાધૂચેનિ સંગતીં ॥ ૪૪॥
મીપણ શસ્ત્રેં તુટેના । મીપણ ફોડિતાં ફુટેના ।
મીપણ સોડિતાં સુટેના । કાંહીં કેલ્યા ॥ ૪૫॥
મીપણેં વસ્તુ નાકળે । મીપણેં ભક્તિ માવળે ।
મીપણેં શક્તિ ગળે । વૈરાગ્યાચી ॥ ૪૬॥
મીપણેં પ્રપંચ ન ઘડે । મીપણેં પરમાર્થ બુડે ।
મીપણેં સકળહી ઉડે । યશ કીર્તિ પ્રતાપ ॥ ૪૭॥
મીપણેં મૈત્રી તુટે । મીપણેં પ્રીતિ આટે ।
મીપણેં લિગટે । અભિમાન અંગીં ॥ ૪૮॥
મીપણેં વિકલ્પ ઉઠે । મીપણેં કલહ સુટે ।
મીપણેં સંમોહ ફુટે । ઐક્યતેચા ॥ ૪૯॥
મીપણ કોણાસીચ ન સાહે । તેં ભગવંતીં કૈસેનિ સાહે ।
મ્હણૂન મીપણ સાંડૂન રાહે । તોચિ સમાધાની ॥ ૫૦॥
મીપણ કૈસે । મ્ ત્યાગાવેં । બ્રહ્મ કૈસેં અનુભવાવેં ।
સમાધાન કૈસેં પાવાવેં । નિઃસંગપણેં ॥ ૫૧॥
આણિક એક સમાધાન । મીપણેંવિણ સાધન ।
કરૂં જાણે તોચિ ધન્ય । સમાધાની ॥ ૫૨॥
મી બ્રહ્મચિ ઝાલોં સ્વતાં । સાધન કરીલ કોણ આતાં ।
ઐસેં મનીં કલ્પૂં જાતાં । કલ્પનાચિ ઉઠે ॥ ૫૩॥
બ્રહ્મીં કલ્પના ન સાહે । તેચિ તેથેં ઉભી રાહે ।
તયેસી શોધૂનિ પાહે । તોચિ સાધુ ॥ ૫૫॥
નિર્વિકલ્પાસિ કલ્પાવેં । પરી કલ્પિલેં તેં આપણ ન વ્હાવેં ।
મીપણાસ ત્યાગાવેં । યેણેં રીતીં ॥ ૫૬॥
બ્રહ્મવિદ્યેચ્યા લપણીં । કાંહીંચ ન વ્હાવેં અસોની ।
દક્ષ આણિ સમાધાની । તોચિ હેં જાણેં ॥ ૫૭॥
જયાસ આપણ કલ્પાવેં । તેંચિ આપણ સ્વભાવેં ।
યેથેં કલ્પનેચ્યા નાંવેં । શૂન્ય આલેં ॥ ૫૮॥
પદીંહૂન ચળોં નયે । કરાવે સાધનઉપાયે ।
તરીચ સાંપડે સોયે । અલિપ્તપણાચી ॥ ૫૯॥
રાજા રાજપદીં અસતાં । ઉગીચ ચાલે સર્વ સત્તા ।
સાધ્યચિ હોઊન તત્ત્વતાં । સાધન કરાવેં ॥ ૬૦॥
સાધન આલેં દેહાચ્યા માથાં । આપણ દેહ નવ્હે સર્વથા ।
ઐસા કરૂન અકર્તા । સહજચિ આહે ॥ ૬૧॥
દેહ આપણ ઐસેં કલ્પાવેં । તરીચ સાધન ત્યાગાવેં ।
દેહાતીત અસતાં સ્વભાવેં । દેહ કૈંચા ॥ ૬૨॥
ના તેં સાધન ના તેં દેહ । આપણ આપલા નિઃસંદેહ ।
દેહીંચ અસોન વિદેહ । સ્થિતિ ઐશી ॥ ૬૩॥
સાધનેંવિણ બ્રહ્મ હોતાં । લાગોં પાહે દેહમમતા ।
આળસ પ્રબળે તત્ત્વતાં । બ્રહ્મજ્ઞાનમિસેં ॥ ૬૪॥
પરમાર્થમિસેં અર્થ જાગે । ધ્યાનમિસેં નિદ્રા લાગે ।
મુક્તિમિસેં દોષ ભોગે । અનર્ગળતા ॥ ૬૫॥
નિરૂપણમિસેં નિંદા ઘડે । સંવાદમિસેં વિવાદ પડે ।
ઉપાધિમિસેં યેઊન જડે । અભિમાન અંગીં ॥ ૬૬॥
તૈસા બ્રહ્મજ્ઞાનમિસેં । આળસ અંતરીં પ્રવેશે ।
મ્હણે સાધનાચેં પિસેં । કાય કરાવેં ॥ ૬૭॥
કિં કરોમિ ક્વ ગચ્છામિ કિં ગૃહ્ણામિ ત્યજામિ કિમ્ ।
આત્મના પૂરિતં સર્વં મહાકલ્પાંબુના યથા ॥ ૧॥
વચન આધારીં લાવિલેં । જૈસેં શસ્ત્ર ફિરવિલેં ।
સ્વતાં હાણોનિ ઘેતલેં । જયાપરી ॥ ૬૮॥
તૈસા ઉપાયાચા અપાય । વિપરીતપણેં સ્વહિત જાય ।
સાધન સોડિતાં હોય । મુક્તપણેં બદ્ધ ॥ ૬૯॥
સાધન કરિતાંચ સિદ્ધપણ । હાતીંચેં જાઈલ નિઘોન ।
તેણેંગુણેં સાધન । કરૂંચ નાવડે ॥ ૭૦॥
લોક મ્હણતી હા સાધક । હેચિ લજ્જા વાટે એક ।
સાધન કરિતી બ્રહ્માદિક । હેં ઠાઉકેં નાહીં ॥ ૭૧॥
આતાં અસો હે અવિદ્યા । અભ્યાસસારિણી વિદ્યા ।
અભ્યાસેં પાવિજે આદ્યા । પૂર્ણ બ્રહ્મ ॥ ૭૨॥
અભ્યાસ કરાવા કવણ । ઐસા શ્રોતા કરી પ્રશ્ન ।
પરમાર્થાચેં સાધન । બોલિલેં પાહિજે ॥ ૭૩॥
યાચેં ઉત્તર શ્રોતયાસી । દિધલેં પુઢિયલેં સમાસીં ।
નિરૂપિલેં સાધનાસી । પરમાર્થાચ્યા ॥ ૭૪॥
હરિ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સપ્તમદશકે સાધનપ્રતિષ્ઠાનિરૂપણં નામ
સપ્તમઃ સમાસઃ ॥ ૭॥
સમાસ આઠવા : શ્રવણનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
ઐક પરમાર્થાચેં સાધન । જેણેં હોય સમાધાન ।
તેં તૂં જાણ ગા શ્રવણ । નિશ્ચયેંસીં ॥ ૧॥
શ્રવણેં આતુડે ભક્તી । શ્રવણેં ઉદ્ભવે વિરક્તી ।
શ્રવણેં તુટે આસક્તી । વિષયાંચી ॥ ૨॥
શ્રવણેં ઘડે ચિત્તશુદ્ધી । શ્રવણેં હોય દૃઢ બુદ્ધી ।
શ્રવણેં તુટે ઉપાધી । અભિમાનાચી ॥ ૩॥
શ્રવણેં નિશ્ચયો ઘડે । શ્રવણેં મમતા મોડે ।
શ્રવણેં અંતરીં જોડે । સમાધાન ॥ ૪॥
શ્રવણેં આશંકા ફિટે । શ્રવણેં સંશયો તુટે ।
શ્રવણ હોતાં પાલટે । પૂર્વગુણ આપુલા ॥ ૫॥
શ્રવણેં આવરે મન । શ્રવણેં ઘડે સમાધાન ।
શ્રવણેં તુટે બંધન । દેહબુદ્ધીચેં ॥ ૬॥
શ્રવણેં મીપણ જાય । શ્રવણેં ધોકા ન યે ।
શ્રવણેં નાના અપાય । ભસ્મ હોતી ॥ ૭॥
શ્રવણેં હોય કાર્યસિદ્ધિ । શ્રવણેં લાગે સમાધી ।
શ્રવણેં ઘડે સર્વસિદ્ધી । સમાધાનાચી ॥ ૮॥
સત્સંગાવરી શ્રવણ । તેણેં કળે નિરૂપણ ।
શ્રવણેં હો)ઇજે આપણ । તદાકાર ॥ ૯॥
શ્રવણેં પ્રબોધ વાઢે । શ્રવણેં પ્રજ્ઞા ચઢે ।
શ્રવણેં વિષયાંચે ઓઢે । તુટોનિ જાતી ॥ ૧૦॥
શ્રવણેં વિચાર કળે । શ્રવણેં જ્ઞાન હેં પ્રબળે ।
શ્રવણેં વસ્તુ નિવળે । સાધકાંસી ॥ ૧૧॥
શ્રવણેં સદ્બુદ્ધિ લાગે । શ્રવણેં વિવેક જાગે ।
શ્રવણેં મન હેં માગે । ભગવંતાસી ॥ ૧૨॥
શ્રવણેં કુસંગ તુટે । શ્રવણેં કામ ઓહટે ।
શ્રવણેં ધોકા આટે । એકસરાં ॥ ૧૩॥
શ્રવણેં મોહ નાસે । શ્રવણેં સ્ફૂર્તિ પ્રકાશે ।
શ્રવણેં સદ્વસ્તુ ભાસે । નિશ્ચયાત્મક ॥ ૧૪॥
શ્રવણેં હોય ઉત્તમ ગતી । શ્રવણેં આતુડે શાંતી ।
શ્રવણેં પાવિજે નિવૃત્તી । અચળપદ ॥ ૧૫॥
શ્રવણા-ઐસેં સાર નાહીં । શ્રવણેં ઘડે સર્વ કાંહીં ।
ભવનદીચ્યા પ્રવાહીં । તરણોપાય શ્રવણેં ॥ ૧૬॥
શ્રવણ ભજનાચા આરંભ । શ્રવણ સર્વીં સર્વારંભ ।
શ્રવણેં હોય સ્વયંભ । સર્વ કાંહીં ॥ ૧૭॥
પ્રવૃત્તિ અથવા નિવૃત્તિ । શ્રવણેંવિણ ન ઘડે પ્રાપ્તી ।
હે તોં સકળાંસ પ્રચીતી । પ્રત્યક્ષ આહે ॥ ૧૮॥
ઐકિલ્યાવિણ કળેના । હેં ઠાઉકેં આહે જનાં ।
ત્યાકારણેં મૂળ પ્રયત્ના । શ્રવણ આધીં ॥ ૧૯॥
જેં જન્મીં ઐકિલેંચિ નાહીં । તેથેં પડિજે સંદેહીં ।
મ્હણોનિયા દુજેં કાંહીં । સામ્યતા ન ઘડે ॥ ૨૦॥
બહુત સાધનેં પાહતાં । શ્રવણાસ ન ઘડે સામ્યતા ।
શ્રવણેંવિણ તત્ત્વતા । કાર્ય ન ચલે ॥ ૨૧॥
ન દેખતાં દિનકર । પડે અવઘા અંધકાર ।
શ્રવણેંવિણ પ્રકાર । તૈસા હોય ॥ ૨૨॥
કૈશી નવવિધા ભક્તી । કૈશી ચતુર્વિધા મુક્તી ।
કૈશી આહે સહજસ્થિતી । હેં શ્રવણેંવિણ ન કળે ॥ ૨૩॥
ન કળે ષટ્કર્માચરણ । ન કળે કૈસેં પુરશ્ચરણ ।
ન કળે કૈસેં ઉપાસન । વિધિયુક્ત ॥ ૨૪॥
નાના વ્રતેં નાના દાનેં । નાના તપેં નાના સાધનેં ।
નાના યોગ તીર્થાટણેં । શ્રવણેંવિણ ન કળતી ॥ ૨૫॥
નાના વિદ્યા પિંડજ્ઞાન । નાના તત્ત્વાંચેં શોધન ।
નાના કળા બ્રહ્મજ્ઞાન । શ્રવણેંવિણ ન કળે ॥ ૨૬॥
અઠરા ભાર વનસ્પતી । એક્યા જળેં પ્રબળતી ।
એક્યા રસેં ઉત્પત્તી । સકળ જીવાંચી ॥ ૨૭॥
સકળ જીવાંસ એક પૃથ્વી । સકળ જીવાંસ એક રવી ।
સકળ જીવાંસ વર્તવી । એક વાયુ ॥ ૨૮॥
સકળ જીવાંસ એક પૈસ । જયાસ બોલિજે આકાશ ।
સકળ જીવાંચા વાસ । એક પરબ્રહ્મીં ॥ ૨૯॥
તૈસેં સકળ જીવાંસ મિળોન । સાર એકચિ સાધન ।
તેં હેં જાણ શ્રવણ । પ્રાણિમાત્રાંસીં ॥ ૩૦॥
નાના દેશ ભાષા મતેં । ભૂમંડળીં અસંખ્યાતેં ।
સર્વાંસ શ્રવણાપરતેં । સાધનચિ નાહીં ॥૩૧॥
શ્રવણેં ઘડે ઉપરતી । બદ્ધાચે મુમુક્ષુ હોતી ।
મુમુક્ષૂચે સાધક અતી । નેમેંસિં ચાલતી ॥ ૩૨॥
સાધકાંચે હોતિ સિદ્ધ । અંગીં બાણતાં પ્રબોધ ।
હેં તોં આહે પ્રસિદ્ધ । સકળાંસ ઠાઉકેં ॥ ૩૩॥
ઠાયીંચે ખળ ચાંડાળ । તેચિ હોતી પુણ્યશીળ ।
ઐસા ગુણ તાત્કાળ । શ્રવણાચા ॥ ૩૪॥
જો દુર્બુદ્ધિ દુરાત્મા । તોચિ હોય પુણ્યાત્મા ।
અગાધ શ્રવણાચા મહિમા । બોલિલા ન વચે ॥ ૩૫॥
તીર્થવ્રતાંચી ફળશ્રુતી । પુઢેં હોણાર સાંગતી ।
તૈસેં નવ્હે હાતીંચ્યા હાતીં । સપ્રચીત શ્રવણેં ॥ ૩૬॥
નાના રોગ નાના વ્યાધી । તત્કાળ તોડિજે ઔષધી ।
તૈશી આહે શ્રવણસિદ્ધી । અનુભવી જાણતી ॥ ૩૭॥
શ્રવણાચા વિચાર કળે । તરીચ ભાગ્યશ્રી પ્રબળે ।
મુખ્ય પરમાત્મા આકળે । સ્વાનુભવાસી ॥ ૩૮॥
યા નાંવ જાણાવેં મનન । અર્થાલાગીં સાવધાન ।
નિદિધ્યાસેં સમાધાન । હોત અસે ॥ ૩૯॥
બોલિલ્યાચા અર્થ કળે । તરીચ સમાધાન નિવળે ।
અકસ્માત અંતરીં વોળે । નિઃસંદેહ ॥ ૪૦॥
સંદેહ જન્માચેં મૂળ । તેં શ્રવણેં હોય નિર્મૂળ ।
પુઢેં સહજચિ પ્રાંજળ । સમાધાન ॥ ૪૧॥
જેથેં નાહીં શ્રવણ મનન । તેથેં કૈંચેં સમાધાન ।
મુક્તપણાચેં બંધન । જડલેં પાયીં ॥ ૪૨॥
મુમુક્ષુ સાધક અથવા સિદ્ધ । શ્રવણેંવિણ તો બદ્ધ ।
શ્રવણમનનેં શુદ્ધ । ચિત્તવૃત્તિ હોય ॥ ૪૩॥
જેથેં નાહીં નિત્ય શ્રવણ । તેં જાણાવેં વિલક્ષણ ।
તેથેં સાધકેં એક ક્ષણ । ક્રમૂં નયે સર્વથા ॥ ૪૪॥
જેથેં નાહીં શ્રવણસ્વાર્થ । તેથેં કૈંચા હો પરમાર્થ ।
માગેં કેલેં તિતુકેં વ્યર્થ । શ્રવણેંવિણ હોય ॥ ૪૫॥
તસ્માત્ શ્રવણ કરાવેં । સાધન મનીં ધરાવેં ।
નિત્ય નેમેં તરાવેં । સંસારસાગરીં ॥ ૪૬॥
સેવિલેંચિ સેવાવેં અન્ન । ઘેતલેંચિ ઘ્યાવેં જીવન ।
તૈસેં શ્રવણ મનન । કેલેંચિ કરાવેં ॥ ૪૭॥
શ્રવણાચા અનાદર । આળસ કરી જો નર ।
ત્યાચા હોય અપહાર । સ્વહિતાવિષયીં ॥ ૪૮॥
આળસાચેં સંરક્ષણ । પરમાર્થાચી બુડવણ ।
યાકારણેં નિત્ય શ્રવણ । કેલેંચિ પાહિજે ॥ ૪૯॥
આતાં શ્રવણ કૈસેં કરાવેં । કોણ્યા ગ્રંથાસ પાહાવેં ।
પુઢિલિયે સમાસીં આઘવેં । સાંગિજેલ ॥ ૫૦॥
હરિ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સપ્તમદશકે શ્રવણનિરૂપણં નામ
અષ્ટમઃ સમાસઃ ॥ ૮॥
સમાસ નવવા : શ્રવણનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
આતાં શ્રવણ કૈસેં કરાવેં । તેંહી સાંગિજેલ સ્વભાવેં ।
શ્રોતીં અવધાન દ્યાવેં । એકચિત્તેં ॥ ૧॥
એક વક્તૃત્વ શ્રવણીં પડે । તેણેં ઝાલેં સમાધાન મોડે ।
કેલા નિશ્ચયો વિઘડે । અકસ્માત ॥ ૨॥
તેં વક્તૃત્વ ત્યાગાવેં । જેં માયિક સ્વભાવેં ।
તેથેં નિશ્ચયાચ્યા નાંવેં । શૂન્યાકાર ॥ ૩॥
એક્યા ગ્રંથેં નિશ્ચયો કેલા । તો દુજયાનેં ઉડવિલા ।
તેણેં સંશયચિ વાઢલા । જન્મવરી ॥ ૪॥
જેથેં સંશય તુટતી । હોય આશંકાનિવૃત્તી ।
અદ્વૈતગ્રંથ પરમાર્થીં । શ્રવણ કરાવે ॥ ૫॥
જો મોક્ષાચા અધિકારી । તો પરમાર્થપંથ ધરી ।
પ્રીતિ લાગલી અંતરીં । અદ્વૈતગ્રંથાચી ॥ ૬॥
જેણેં સાંડિલા ઇહલોક । જો પરલોકીંચા સાધક ।
તેણેં પાહાવા વિવેક । અદ્વૈતશાસ્ત્રીં ॥ ૭॥
જયાસ પાહિજે અદ્વૈત । તયાપુઢેં ઠેવિતાં દ્વૈત ।
તેણેં ક્ષોભલેં ઉઠે ચિત્ત । તયા શ્રોતયાંચેં ॥ ૮॥
આવડીસારિખેં મિળે । તેણેં સુખચિ ઉચંબળે ।
નાહીં તરી કંટાળે । માનસ ઐકતાં ॥ ૯॥
જ્યાચી ઉપાસના જૈસી । ત્યાસિ પ્રીતિ વાઢે તૈસી ।
તેથેં વર્ણિતાં દુજયાસી । પ્રશસ્ત ન વાટે ॥ ૧૦॥
પ્રીતીચેં લક્ષણ ઐસેં । અંતરીં ઉઠે અનાયાસેં ।
પાણી પાણવાટેં જૈસેં । આપણચિ ધાંવે ॥ ૧૧॥
તૈસા જો આત્મજ્ઞાની નર । તયાસ નાવડે ઇતર ।
તેથેં પાહિજે સારાસાર- । વિચારણા તે ॥ ૧૨॥
જેથેં કુળદેવી ભગવતી । તેથેં પાહિજે સપ્તશતી ।
ઇતર દેવાંચી સ્તુતી । કામા ન યે સર્વથા ॥ ૧૩॥
ઘેતાં અનંતાચ્યા વ્રતા । તેથેં નલગે ભગવદ્ગીતા ।
સાધુજનાંસિ વાર્તા । ફળાશેચિ નાહીં ॥ ૧૪॥
વીરકંકણ ઘાલિતાં નાકીં । પરી તેં શોભા પાવેના કીં ।
જેથીલ તેથેં આણિકીં । કામા ન યે સર્વથા ॥ ૧૫॥
નાના માહાત્મ્યેં બોલિલીં । જેથીલ તેથેં વંદ્ય ઝાલીં ।
વિપરીત કરૂન વાચિલીં । તરી તેં વિલક્ષણ ॥ ૧૬॥
મલ્હારીમાહાત્મ્ય દ્વારકેસી । દ્વારકામાહાત્મ્ય નેલેં કાશીસી ।
કાશીમાહાત્મ્ય વ્યંકટેશીં । શોભા ન પાવે ॥ ૧૭॥
ઐસેં સાંગતાં અસે વાડ । પરી જેથીલ તેથેંચિ ગોડ ।
તૈસી જ્ઞાનિયાંસ ચાડ । અદ્વૈતગ્રંથાચી ॥ ૧૮॥
યોગિયાંપુઢે રાહાણ । પરીક્ષાવંતાપુઢેં પાષાણ ।
પંડિતાપુઢેં ડફગાણ । શોભા ન પાવે ॥ ૧૯॥
વેદજ્ઞાપુઢેં જતી । નિસ્પૃહાપુઢેં ફળશ્રુતિ ।
જ્ઞાનિયાપુઢેં પોથી । કોકશાસ્ત્રાચ્ચી ॥ ૨૦॥
બ્રહ્મચર્યાપુઢેં નાચણી । રાસક્રીડા નિરૂપણીં ।
રાજહંસાપુઢેં પાણી । ઠેવિલેં જૈસેં ॥ ૨૧॥
તૈસેં અંતર્નિષ્ઠાપુઢેં । ઠેવિલેં શૃંગારી ટીપડેં ।
તેણેં ત્યાચેં કૈસેં ઘડે । સમાધાન ।
૨૨॥ રાયાસ રંકાચી આશા । તક્ર સાંગણેં પીયૂષા ।
સંન્યાશાસ વોવસા । ઉચ્છિષ્ટચાંડાળીચા ॥ ૨૩॥
કર્મનિષ્ઠા વશીકરણ । પંચાક્ષરીયા નિરૂપણ ।
તેથેં ભંગે અંતઃકરણ । સહજચિ ત્યાચેં ॥ ૨૪॥
તૈસે પારમાર્થિક જન । તયાંસ નસતાં આત્મજ્ઞાન ।
ગ્રંથ વાચિતાં સમાધાન । હોણાર નાહીં ॥ ૨૫॥
આતાં અસો હેં બોલણેં । જયાસ સ્વહિત કરણેં ।
તેણેં સદા વિવરણેં । અદ્વૈતગ્રંથીં ॥ ૨૬॥
આત્મજ્ઞાની એકચિત્ત । તેણેં પાહણેં અદ્વૈત ।
એકાંત સ્થળીં નિવાંત । સમાધાન ॥ ૨૭॥
બહુત પ્રકારેં પાહતાં । ગ્રંથ નાહીં અદ્વૈતાપરતા ।
પરમાર્થાસ તત્વતાં । તારૂંચ કીં ॥ ૨૮॥
ઇતર જે પ્રાપંચિક । હાસ્ય વિનોદ નવરસિક ।
હિત નવ્હે તેં પુસ્તક । પરમાર્થાસી ॥ ૨૯॥
જેણેં પરમાર્થ વાઢે । અંગીં અનુતાપ ચઢે ।
ભક્તિસાધન આવડે । ત્યા નાંવ ગ્રંથ ॥ ૩૦॥
જો ઐકતાંચ ગર્વ ગળે । કાં તે ભ્રાંતીચ માવળે ।
નાતરી એકસરી વોળે । મન ભગવંતીં ॥ ૩૧॥
જેણેં હોય ઉપરતી । અવગુણ અવઘે પાલટતી ।
જેણેં ચુકે અધોગતી । ત્યા નાંવ ગ્રંથ ॥ ૩૨॥
જેણેં ધારિષ્ટ ચઢે । જેણેં પરોપકાર ઘડે ।
જેણેં વિષયવાસના મોડે । ત્યા નાંવ ગ્રંથ ॥ ૩૩॥
જેણેં ગ્રંથ પરત્ર સાધન । જેણેં ગ્રંથેં હોય જ્ઞાન ।
જેણેં હોઇજે પાવન । ત્યા નાંવ ગ્રંથ ॥ ૩૪॥
ગ્રંથ બહુત અસતી । નાના વિધાનેં ફળશ્રુતી ।
જેથેં નુપજે વિરક્તી ભક્તિ । તો ગ્રંથચિ નવ્હે ॥ ૩૫॥
મોક્ષેંવિણ ફળશ્રુતી । તે દુરાશેચી પોથી ।
ઐકતાં ઐકતાં પુઢતી । દુરાશાચ વાઢે ॥ ૩૬॥
શ્રવણીં લોભ ઉપજેલ જેથેં । વિવેક કૈંચા અસેલ તેથેં ।
બૈસલીં દુરાશેચીં ભૂતેં । તયાં અધોગતી ॥ ૩૭॥
ઐકોનીચ ફળશ્રુતી । પુઢેં તરી પાવોં મ્હણતી ।
તયાં જન્મ અધોગતી । સહજચિ જાહલી ॥ ૩૮॥
નાના ફળેં પક્ષી ખાતી । તેણેંચિ તયાં હોય તૃપ્તી ।
પરી ત્યા ચકોરાચે ચિત્તીં । અમૃત વસે ॥ ૩૯॥
તૈસેં સંસારી મનુષ્ય । પાહે સંસારાચી વાસ ।
પરી જે ભગવંતાચે અંશ । તે ભગવંત ઇચ્છિતી ॥ ૪૦॥
જ્ઞાનિયાસ પાહિજે જ્ઞન । ભજકાસ પાહિજે ભજન ।
સાધકાસ પાહિજે સાધન । ઇચ્છેસારિખેં ॥ ૪૧॥
પરમાર્થ્યાસ પાહિજે પરમાર્થ । સ્વાર્થ્યાસ પાહિજે સ્વાર્થ ।
કૃપણાસ પાહિજે અર્થ । મનાપાસૂની ॥ ૪૨॥
યોગિયાસ પાહિજે યોગ । ભોગિયાસ પાહિજે ભોગ ।
રોગિયાસ પાહિજે રોગ- । હરતી માત્રા ॥ ૪૩॥
કવીસ પાહિજે પ્રબંધ । તાર્કિકાસ પાહિજે તર્કવાદ ।
ભાવિકાસ સંવાદ । ગોડ વાટે ॥ ૪૪॥
પંડિતાસ પાહિજે વ્યુત્પત્તી । વિદ્વાનાસ અધ્યયનપ્રીતી ।
કલાવંતાસ આવડતી । નાના કળા ॥ ૪૫॥
હરિદાસાંસ આવડે કીર્તન । શુચિર્ભૂતાંસ સંધ્યાસ્નાન ।
કર્મનિષ્ઠાંસ વિધિવિધાન । પાહિજે તેં ॥ ૪૬॥
પ્રેમળાસ પાહિજે કરુણા । દક્ષતા પાહિજે વિચક્ષણા ।
ચાતુર્ય પાહે શહાણા । આદરેંસીં ॥ ૪૭॥
ભક્ત પાહે મૂર્તિધ્યાન । સંગીત પાહે તાલજ્ઞાન ।
રાગજ્ઞાની તાનમાન । મૂર્ચ્છના પાહે ॥ ૪૮॥
યોગાભ્યાસી પિંડજ્ઞાન । તત્ત્વજ્ઞાની તત્ત્વજ્ઞાન ।
નાડીજ્ઞાની માત્રાજ્ઞાન । પાહતસે ॥ ૪૯॥
કામિક પાહે કોકશાસ્ત્ર । ચેટકી પાહે ચેટકીમંત્ર ।
યંત્રી પાહે નાના યંત્ર । આદરેંસી ॥ ૫૦॥
ટવાળાસિ આવડે વિનોદ । ઉન્મતાસ નાના છંદ ।
તામસાસ પ્રમાદ । ગોડ વાટે ॥ ૫૧॥
મૂર્ખ હોય નાદલુબ્ધી । નિંદક પાહે ઉણી સંધી ।
પાપી પાહે પાપબુદ્ધી । લાવૂન અંગીં ॥ ૫૨॥
એકાં પાહિજે રસાળ । એકાં પાહિજે પાલ્હાળ ।
એકાં પાહિજે કેવળ । સાબડી ભક્તી ॥ ૫૩॥
આગમી પાહે આગમ । શૂર પાહે સંગ્રામ ।
એક પાહતી નાના ધર્મ । ઇચ્છેસારિખે ॥ ૫૪॥
મુક્ત પાહે મુક્તલીલા । સર્વજ્ઞ પાહે સર્વજ્ઞકળા ।
જ્યોતિષી ભવિષ્ય પિંગળા । વર્ણૂં પાહે ॥ ૫૫॥
ઐસેં સાંગાવેં તેં કિતી । આવડીસારિખેં ઐકતી ।
નાના પુસ્તકેં વાચિતી । સર્વકાળ ॥ ૫૬॥
પરી પરત્રસાધનેંવિણ । મ્હણોં નયે તેં શ્રવણ ।
જેથેં નાહીં આત્મજ્ઞાન । તયા નાંવ કરમણૂક ॥ ૫૭॥
ગોડીવિણ ગોડપણ । નાકેંવિણ સુલક્ષણ ।
જ્ઞાનેંવિણ નિરૂપણ । બોલોંચિ નયે ॥ ૫૮॥
આતાં અસો હેં બહુત । ઐકાવા પરમાર્થ ગ્રંથ ।
પરમાર્થગ્રંથેંવિણ વ્યર્થ । ગાથાગોવી ॥ ૫૯॥
મ્હણોનિ નિત્યાનિત્યવિચાર । જેથેં બોલિલા સારાસાર ।
તોચિ ગ્રંથ પૈલપાર । પાવવી વિવેકેં ॥ ૬૦॥
હરિ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સપ્તમદશકે શ્રવણનિરૂપણં નામ
નવમઃ સમાસઃ ॥ ૯॥
સમાસ દહાવા : દેહાન્તનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
મિથ્યા તેંચિ ઝાલેં સત્ય । સત્ય તેંચિ ઝાલેં અસત્ય ।
માયાવિભ્રમાચેં કૃત્ય । ઐસેં અસે પાહતાં ॥ ૧॥
સત્ય કળાવયાકારણેં । બોલિલીં નાના નિરૂપણેં ।
તરી ઉઠેના ધરણેં । અસત્યાચેં ॥ ૨॥
અસત્ય અંતરીં બિંબલેં । ન સાંગતાં તેં દૃઢ ઝાલેં ।
સત્ય અસોન હરપલેં । જેથીલ તેથેં ॥ ૩॥
વેદ શાસ્ત્રેં પુરાણેં સાંગતી । સત્યાચા નિશ્ચયો કરિતી ।
તરિ ન યે આત્મપ્રચીતી । સત્ય સ્વરૂપ ॥ ૪॥
સત્ય અસોન આચ્છાદલેં । મિથ્યા અસોન સત્ય ઝાલેં ।
ઐસેં વિપરીત વર્તલેં । દેખતદેખતાં ॥ ૫॥
ઐસી માયેચી કરણી । કળોં આલી તત્ક્ષણીં ।
સંતસંગેં નિરૂપણીં । વિચાર ઘેતાં ॥ ૬॥
માગાં ઝાલેં નિરૂપણ । દેખિલેં આપણાસિ આપણ ।
તેણેં બાણલી ખૂણ । પરમાર્થાચી ॥ ૭॥
તેણેં સમાધાન ઝાલેં । ચિત્ત ચૈતન્યીં મિળાલેં ।
નિજસ્વરૂપેં ઓળખિલેં । નિજવસ્તૂસી ॥ ૮॥
પ્રારબ્ધેં ટાકિલા દેહો । બોધેં ફિટલા સંદેહો ।
આતાંચિ પડો અથવા રાહો । મિથ્યા કલેવર ॥ ૯॥
જ્ઞાનિયાંચેં જેં શરીર । તેં મિથ્યત્વેં નિર્વિકાર ।
જેથેં પડે તેચિ સાર । પુણ્યભૂમી ॥ ૧૦॥
સાધુદર્શનેં પાવન તીર્થ । પુરતી ત્યાંચે મનોરથ ।
સાધૂ ન યેતાં જિણેં વ્યર્થ । તયા પુણ્યક્ષેત્રાંચેં ॥ ૧૧॥
પુણ્યનદીચેં જેં તીર । તેથેં પડાવેં હેં શરીર ।
હા ઇતર જનાંચા વિચાર । સાધુ તોંચિ નિત્યમુક્ત ॥ ૧૨॥
ઉત્તરાયણ તેં ઉત્તમ । દક્ષિણાયન તેં અધમ ।
હા સંદેહીં વસે ભ્રમ । સાધુ તો નિઃસંદેહી ॥ ૧૩॥
શુક્લપક્ષ ઉત્તરાયણ । ગૃહીં દીપ દિવામરણ ।
અંતીં રહાવેં સ્મરણ । ગતીકારણેં ॥ ૧૪॥
ઇતુકેં નલગે યોગિયાસી । તો જિતચિ મુક્ત પુણ્યરાશી ।
તિલાંજલી પાપપુણ્યાસી । દિધલી તેણેં ॥ ૧૫॥
દેહાચા અંત બરા ઝાલા । દેહ સુખરૂપ ગેલા ।
ત્યાસ મ્હણતી ધન્ય ઝાલા । અજ્ઞાન જન ॥ ૧૬॥
જનાંચેં વિપરીત મત । અંતીં ભેટતો ભગવંત ।
ઐસેં કલ્પૂન ઘાત । કરિતી આપુલા સ્વયેં ॥ ૧૭॥
જિતાં સાર્થક નાહીં કેલેં । વ્યર્થ આયુષ્ય નિઘોન ગેલેં ।
મુળીં ધાન્યચિ નાહીં પેરિલેં । તેં ઉગવેલ કૈંચેં ॥ ૧૮॥
જરી કેલેં ઈશ્વરભજન । તરી તો હોઇજે પાવન ।
જૈસેં વેવ્હારિતાં ધન । રાશી માથાં લાભે ॥ ૧૯॥
દિધલ્યાવિણ પાવિજેના । પેરિલ્યાવિણ ઉગવેના ।
ઐસેં હેં વાક્ય જનાં । ઠાઉકેંચિ આહે ॥ ૨૦॥
ન કરિતાં સેવેચ્યા વ્યાપારા । સ્વામીસ મ્હણે કોઠેં મુશારા ।
તૈસેં અંતીં અભક્ત નરા । સ્વહિત ન ઘડે ॥ ૨૧॥
જિતાં નાહીં ભગવદ્ભક્તી । મેલ્યા કૈંચી હોઈલ મુક્તી ।
અસો જે જે ઐસેં કરિતી । તે તે પાવતી તૈસેંચિ ॥ ૨૨॥
એવં ન કરિતાં ભગવદ્ભજન । અંતીં ન હોઇજે પાવન ।
જરી આલેં બરવેં મરણ । તરી ભક્તિવિણ અધોગતી ॥ ૨૩॥
મ્હણોન સાઅધૂનેં આપુલેં । જીત અસતાંચ સાર્થક કેલેં ।
શરીર કારણીં લાગલેં । ધન્ય ત્યાચેં ॥ ૨૪॥
જે કાં જીવન્મુક્ત જ્ઞાની । ત્યાંચેં શરીર પડો રાનીં ।
અથવા પડો સ્મશાનીં । તરી તે ધન્ય ઝાલે ॥ ૨૫॥
સાધૂંચા દેહ ખિતપલા । અથવા શ્વાનાદિકીં ભક્ષિલા ।
હેં પ્રશસ્ત ન વાટે જનાંલા । મંદબુદ્ધીસ્તવ ॥ ૨૬॥
અંત બરા નવ્હેચિ મ્હણોન । કષ્ટી હોતી ઇતર જન ।
પરી તે બાપુડે અજ્ઞાન । નેણતી વર્મ ॥ ૨૭॥
જો જન્મલાચિ નાહીં ઠાયીંચા । ત્યાસ મૃત્યુ યેઈલ કૈંચા ।
વિવેકબળેં જન્મમૃત્યૂચા । ઘોટ ભરિલા જેણેં ॥ ૨૮॥
સ્વરૂપાનુસંધાનબળેં । સગળીચ માયા નાડળે ।
તયાચા પાર ન કળે । બ્રહ્માદિકાંસી ॥ ૨૯॥
તો જિત અસતાંચિ મેલા । મરણાસ મારૂન જિયાલા ।
જન્મ મૃત્યુ ન સ્મરે ત્યાલા । વિવેકબળેં ॥ ૩૦॥
તો જનીં દિસતો પરી વેગળા । વર્તતાં ભાસે નિરાળા ।
દૃશ્ય પદાર્થ ત્યા નિર્મળા । સ્પર્શલાચિ નાહીં ॥ ૩૧॥
અસો ઐસે સાધુ જન । ત્યાંચેં ઘડલિયા ભજન ।
તેણેં ભજનેં પાવન । ઇતર જન હોતી ॥ ૩૨॥
સદ્ગુરૂચા જો અંકિત સાધક । તેણેં કેલાચ કરાવા વિવેક ।
વિવેક કેલિયા તર્ક । ફુટે નિરૂપણીં ॥ ૩૩॥
હેંચિ સાધકાસી નિરવણેં । અદ્વૈત પ્રાંજળ નિરૂપણેં ।
તુમચેંહિ સમાધાન બાણે । સાધૂચ ઐસેં ॥ ૩૪॥
જો સંતાંસી શરણ ગેલા । તો સંતચિ હોઊન ઠેલા ।
ઇતર જનાં ઉપયોગા આલા । કૃપાળુપણેં ॥ ૩૫॥
ઐસેં સંતાંચેં મહિમાન । સંતસંગેં હોતેં જ્ઞાન ।
સત્સંગાપરતેં સાધન । આણિક નાહીં ॥ ૩૬॥
ગુરુભજનાચેનિ આધારેં । નિરૂપણાચેનિ વિચારેં ।
ક્રિયાશુદ્ધ નિર્ધારેં । પાવિજે પદ ॥ ૩૭॥
પરમાર્થાચેં જન્મસ્થાન । તેંચિ સદ્ગુરૂચેં ભજન ।
સદ્ગુરુભજનેં સમાધાન । અકસ્માત બાણે ॥ ૩૮॥
દેહ મિથ્યા જાણોનિ જીવેં । યાચેં સાર્થકચિ કરાવેં ।
ભજનભાવેં તોષવાવેં । ચિત્ત સદ્ગુરૂચેં ॥ ૩૯॥
શરણાગતાચી વાહે ચિંતા । તો એક સદ્ગુરુ દાતા ।
જૈસેં બાળકા વાઢવી માતા । નાના યત્નેંકરૂની ॥ ૪૦॥
યસ્ય દેવે પરાભક્તિર્યથા દેવે તથા ગુરૌ ॥
મ્હણોનિ સદ્ગુરૂચેં ભજન । જયાસ ઘડે તોચિ ધન્ય ।
સદ્ગુરુવીણ સમાધાન । આણિક નાહીં ॥ ૪૧॥
સરલી શબ્દાચી ખટપટ । આલા ગ્રંથાચા શેવટ ।
યેથેં સાંગિતલેં સ્પષ્ટ । સદ્ગુરુભજન ॥ ૪૨॥
સદ્ગુરુભજનાપરતેં કાંહીં । મોક્ષદાયક દુસરેં નાહીં ।
જયાંસ ન મને તિહીં । અવલોકાવી ગુરુગીતા ॥ ૪૩॥
તેથેં નિરૂપિલેં બરવેં । પાર્વતીપ્રતિ સદાશિવેં ।
યાકારણેં સદ્ભાવેં । સદ્ગુરુચરણ સેવાવે ॥ ૪૪॥
જો યે ગ્રંથીંચા વિવેક । વિવંચૂન પાહે સાધક ।
તયાસ સાંપડે એક । નિશ્ચયો જ્ઞાનાચા ॥ ૪૫॥
જ્યા ગ્રંથીં બોલિલેં અદ્વૈત । તો મ્હણૂં નયે પ્રાકૃત ।
સત્ય જાણાવા વેદાંત । અર્થાવિષયીં ॥ ૪૬॥
પ્રાકૃતેં વેદાંત કળે । સકળ શાસ્ત્રીં પાહતાં મિળે ।
આણિ સમાધાન નિવળે । અંતર્યામીં ॥ ૪૭॥
તેં પ્રાકૃત મ્હણોં નયે । જેથેં જ્ઞાનાચા ઉપાય ।
મૂર્ખાસિ હેં કળે કાય । મર્કટા નારિકેળ જૈસેં ॥ ૪૮॥
આતાં અસો હેં બોલણેં । અધિકારપરત્વેં ઘેણેં ।
શિંપીમધીલ મુક્ત ઉણેં । મ્હણોં નયે ॥ ૪૯॥
જેથેં નેતિ નેતિ મ્હણતી શ્રુતી । તેથેં ન ચલે ભાષાવ્યુત્પત્તી ।
પરબ્રહ્મ આદિ અંતીં । અનિર્વાચ્ય ॥ ૫૦॥
હરિ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે
સપ્તમદશકે દેહાતીતનિરૂપણં નામ દશમઃ સમાસઃ ॥ ૧૦॥
॥ દશક સાતવા સમાપ્ત ॥

Explore More