നാരായണീയം ദശക 41 - പൂതനാദഹനം തഥാ കൃഷ്ണലാലനാഹ്ലാദമ്

വ്രജേശ്വരൈഃ ശൌരിവചോ നിശമ്യ സമാവ്രജന്നധ്വനി ഭീതചേതാഃ ।
നിഷ്പിഷ്ടനിശ്ശേഷതരും നിരീക്ഷ്യ കഞ്ചിത്പദാര്ഥം ശരണം ഗതസ്വാമ് ॥1॥

നിശമ്യ ഗോപീവചനാദുദന്തം സര്വേഽപി ഗോപാ ഭയവിസ്മയാന്ധാഃ ।
ത്വത്പാതിതം ഘോരപിശാചദേഹം ദേഹുര്വിദൂരേഽഥ കുഠാരകൃത്തമ് ॥2॥

ത്വത്പീതപൂതസ്തനതച്ഛരീരാത് സമുച്ചലന്നുച്ചതരോ ഹി ധൂമഃ ।
ശങ്കാമധാദാഗരവഃ കിമേഷ കിം ചാന്ദനോ ഗൌല്ഗുലവോഽഥവേതി ॥3॥

മദങ്ഗസങ്ഗസ്യ ഫലം ന ദൂരേ ക്ഷണേന താവത് ഭവതാമപി സ്യാത് ।
ഇത്യുല്ലപന് വല്ലവതല്ലജേഭ്യഃ ത്വം പൂതനാമാതനുഥാഃ സുഗന്ധിമ് ॥4॥

ചിത്രം പിശാച്യാ ന ഹതഃ കുമാരഃ ചിത്രം പുരൈവാകഥി ശൌരിണേദമ് ।
ഇതി പ്രശംസന് കില ഗോപലോകോ ഭവന്മുഖാലോകരസേ ന്യമാങ്ക്ഷീത് ॥5॥

ദിനേദിനേഽഥ പ്രതിവൃദ്ധലക്ഷ്മീരക്ഷീണമാങ്ഗല്യശതോ വ്രജോഽയമ് ।
ഭവന്നിവാസാദയി വാസുദേവ പ്രമോദസാന്ദ്രഃ പരിതോ വിരേജേ ॥6॥

ഗൃഹേഷു തേ കോമലരൂപഹാസമിഥഃകഥാസങ്കുലിതാഃ കമന്യഃ ।
വൃത്തേഷു കൃത്യേഷു ഭവന്നിരീക്ഷാസമാഗതാഃ പ്രത്യഹമത്യനന്ദന് ॥7॥

അഹോ കുമാരോ മയി ദത്തദൃഷ്ടിഃ സ്മിതം കൃതം മാം പ്രതി വത്സകേന ।
ഏഹ്യേഹി മാമിത്യുപസാര്യ പാണീ ത്വയീശ കിം കിം ന കൃതം വധൂഭിഃ ॥8॥

ഭവദ്വപുഃസ്പര്ശനകൌതുകേന കരാത്കരം ഗോപവധൂജനേന ।
നീതസ്ത്വമാതാമ്രസരോജമാലാവ്യാലമ്ബിലോലമ്ബതുലാമലാസീഃ ॥9॥

നിപായയന്തീ സ്തനമങ്കഗം ത്വാം വിലോകയന്തീ വദനം ഹസന്തീ ।
ദശാം യശോദാ കതമാം ന ഭേജേ സ താദൃശഃ പാഹി ഹരേ ഗദാന്മാമ് ॥10॥