Nityananda Prabhu

নিত্যানন্দাষ্টকম্ (ৱৃন্দাৱন দাস ঠাকুৰ কৃত)

(Nityananda Ashtakam in Assamese)

Also known as nityananda ashtak · preme ghurnita nayana purnita cancala mrdugatininditam

Eight verses to Nityananda by Vrindavana Dasa Thakura, and they are not in Sanskrit but in Brajabuli, the made-up literary language the Bengali Vaishnava poets used, which is why the vocabulary keeps sliding. Every verse ends the same way, asking to be given a place near his feet and addressing him as the beloved of Vasudha and Jahnava. What it describes is a body in motion: eyes rolling and brimming with love, earrings swinging against the cheeks, bees at the malati garland, arms reaching to the knees, a deep roar splitting the ten directions, leaps that shame thunder, and the ground shaking where he runs along the river. The last verse is the finest and the strangest — lightning shows in his slight smile, he falls to the earth in a mood nobody can identify, his lips shake when he tries to speak, and he lifts his arms and weeps.

প্ৰেমে ঘূৰ্ণিত, নযন পূৰ্ণিত, চঞ্চল মৃদুগতিনিন্দিতং
ৱদনমণ্ডল, চন্দ নিৰমল, ৱচন অমৃতখণ্ডিতম্ ।
অসীম গুণগণে, তাৰিলে জগজনে, মোহে কাহে কুৰু ৱঞ্চিতং
জযতি জয, ৱসুজাহ্নৱপ্ৰিয, দেহি মে স্ৱপদান্তিকম্ ॥ ১॥
মিহিৰমণ্ডল, শ্ৰৱণেকুণ্ডল, গণ্ডমণ্ডলে দোলিতং
কিযে নিৰুপম, মালতীৰ দাম, অঙ্গে অনুপমশোভিতম্ ।
মধুৰমধুমদে, মত্ত মধুকৰ, চাৰু চৌদিকে চুম্বিতং
জযতি জয, ৱসুজাহ্নৱপ্ৰিয, দেহি মে স্ৱপদান্তিকম্ ॥ ২॥
আজানুলম্বিত, বাহুসুৱলিত, মত্তকৰিবৰনিন্দিতং
ভাযা ভাযা বকি, গভীৰ ডাকৈ, কৰু দশদিক ভেদিতম্ ।
অমৰ কিন্নৰ, নাগনৰলোক, সৰ্ৱচিত্ত সুদৰ্শিতং
জযতি জয, ৱসুজাহ্নৱপ্ৰিয, দেহি মে স্ৱপদান্তিকম্ ॥ ৩॥
ক্ষণে হুহুঙ্কৃত, লম্ফ ঝম্ফ কৃত, মেঘ নিন্দিতগৰ্জিতং
সিংহডমৰু, ক্ষীণ কটিতট, নীলপট্টৱাসশোভিতম্ ।
সো পঙ্হু ধুনীতীৰে, সঘনে ধাবৈ, চৰণ ভৰে মহী কম্পিতং
জযতি জয, ৱসুজাহ্নৱপ্ৰিয, দেহি মে স্ৱপদান্তিকম্ ॥ ৪॥
অবনীমণ্ডল, প্ৰেমে বাদল, কৰল অৱধৌত ধাবিতং
তাপী দীন হীন, তাৰ্কিক দুৰ্জ্জন, কেহ না ভেল বঞ্চিতম্ ।
শ্ৰীপদপল্লৱ, মধুৰমধুৰী, ভজত ভ্ৰমৰসুখপীতং
জযতি জয, ৱসুজাহ্নৱপ্ৰিয, দেহি মে স্ৱপদান্তিকম্ ॥ ৫॥
ও মণিমঞ্জীৰ, চাৰু তৰলিত, মধুৰ মধুৰ সুনাদিতং
অতুল ৰাতুল, যুগল পদতল, অমলকমলসুৰাজিতম্ ।
তেজিযা অমৰ, অবনী হিমকৰ, নিতাইপদনখ শোভিতং
জযতি জয, ৱসুজাহ্নৱপ্ৰিয, দেহি মে স্ৱপদান্তিকম্ ॥ ৬॥
যাঙ্হাৰ ভযে, কলিভুজগ, ভাগল ভেল সভে হৰ্ষিতং
অপনকিৰণে জনু, তিমিৰ নাশৈ, তৈছে কমলসুৰাজিতম্ ।
দুৰিতভযে ক্ষিতি, অবহি আতুৰ, ভাৰ তাৰ কৰু নাশিতং
জযতি জয, ৱসুজাহ্নৱপ্ৰিয, দেহি মে স্ৱপদান্তিকম্ ॥ ৭॥
ঈষত হসৈতে, ঝলকে দামিনী, কামিনীগণ মন মোহিতং
সো পাঙ্হু ধুনীতীৰে, না জানি কাৰ ভাৱে, আবনী উপৰে গিৰিতম্ ।
বচন বলৈতে, অধৰ কম্পৈ, বাহু তুলি ক্ষণে ৰোদিতং
জযতি জয, ৱসুজাহ্নৱপ্ৰিয, দেহি মে স্ৱপদান্তিকম্ ॥ ৮॥

Explore More