দোহা
জয গিৰী তনযে দক্ষজে শম্ভূ প্ৰিযে গুণখানি।
গণপতি জননী পাৰ্ৱতী অম্বে ! শক্তি ! ভৱানি॥
গণপতি জননী পাৰ্ৱতী অম্বে ! শক্তি ! ভৱানি॥
চৌপাঈ
ব্ৰহ্মা ভেদ ন তুম্হৰে পাৱে, পংচ বদন নিত তুমকো ধ্যাৱে ।
ষড্মুখ কহি ন সকত যশ তেৰো, সহসবদন শ্ৰম কৰত ঘনেৰো ।।
তেৰো পাৰ ন পাৱত মাতা, স্থিত ৰক্ষা লয হিত সজাতা।
অধৰ প্ৰৱাল সদৃশ অৰুণাৰে, অতি কমনীয নযন কজৰাৰে ।।
ললিত লালট ৱিলেপিত কেশৰ কুংকুংম অক্ষত শোভা মনোহৰ।
কনক বসন কঞ্চুকি সজাযে, কটী মেখলা দিৱ্য লহৰাএ ।।
কংঠ মদাৰ হাৰ কী শোভা, জাহি দেখি সহজহি মন লোভ।
বালাৰুণ অনংত ছৱি ধাৰী, আভূষণ কী শোভা প্যাৰী ।।
নানা ৰত্ন জডিত সিংহাসন, তাপৰ ৰাজিত হৰী চতুৰানন।
ইন্দ্ৰাদিক পৰিৱাৰ পূজিত, জগ মৃগ নাগ যক্ষ ৰৱ কূজিত ।।
গিৰ কৈলাশ নিৱাসিনী জয জয, কোটিকপ্ৰভা ৱিকাসিনী জয জয ।
ত্ৰিভুৱন সকল , কুটুংব তিহাৰী, অণু -অণু মহং তুম্হাৰী উজিযাৰী।।
হৈং মহেশ প্ৰাণেশ ! তুম্হাৰে, ত্ৰিভুৱন কে জো নিত ৰখৱাৰে ।
উনসো পতি তুম প্ৰাপ্ত কীন্হ জব, সুকৃত পুৰাতন উদিত ভএ তব।।
বুঢা বৈল সৱাৰী জিনকী, মহিমা কা গাৱে কোউ তিনকী।
সদা শ্মশান ৱিহৰী শংকৰ, আভূষণ হৈং ভুজংগ ভযংকৰ।।
কংঠ হলাহল কো ছৱি ছাযী, নীলকংঠ কী পদৱী পাযী ।
দেৱ মগন কে হিত অস কিন্হোং, ৱিষ লৈ আপু তিনহি অমি দিন্হো।।
তাকী, তুম পত্নী ছৱি ধাৰিণী, দুৰিত ৱিদাৰিণী মংগল কাৰিণী ।
দেখি পৰম সৌংদৰ্য তিহাৰো, ত্ৰিভুৱন চকিত বনাৱন হাৰো।।
ভয ভীতা সো মাতা গংগা, লজ্জা ময হৈ সলিল তৰংগা ।
সৌত সামান শম্ভূ পহআযী, ৱিষ্ণু পদাব্জ ছোডি সো ধাযী ।।
তেহিকোং কমল বদন মুৰ্ঝাযো, লখী সত্ৱৰ শিৱ শীশ চঢাযো ।
নিত্যানংদ কৰী ৱৰদাযিনী, অভয ভক্ত কৰ নিত অনপাযিনী।।
অখিল পাপ ত্ৰয্তাপ নিকন্দনী , মাহেশ্ৱৰী ,হিমালয নন্দিনী।
কাশী পূৰী সদা মন ভাযী, সিদ্ধ পীঠ তেহি আপু বনাযীং।।
ভগৱতী প্ৰতিদিন ভিক্ষা দাত্ৰী, কৃপা প্ৰমোদ সনেহ ৱিধাত্ৰী ।
ৰিপুক্ষয কাৰিণী জয জয অম্বে, ৱাচা সিদ্ধ কৰী অৱলম্বে।।
গৌৰী উমা শংকৰী কালী, অন্নপূৰ্ণা জগ প্ৰতিপালী ।
সব জন কী ঈশ্ৱৰী ভগৱতী, পতপ্ৰাণা পৰমেশ্ৱৰী সতী।।
তুমনে কঠিন তপস্যা কিণী, নাৰদ সো জব শিক্ষা লীনী।
অন্ন ন নীৰ ন ৱাযু অহাৰা, অস্থি মাত্ৰতন ভযউ তুম্হাৰা।।
পত্ৰ ঘাস কো খাদ্যা ন ভাযউ, উমা নাম তব তুমনে পাযউ ।
তপ বিলোকী ঋষি সাত পধাৰে, লগে ডিগাৱন ডিগী ন হাৰে।।
তৱ তৱ জয জয জযউচ্চাৰেউ, সপ্তঋষি , নিজ গেহ সিদ্ধাৰেউ ।
সুৰ ৱিধি ৱিষ্ণু পাস তব আএ, ৱৰ দেনে কে ৱচন সুনাএ।।
মাংগে উমা ৱৰ পতি তুম তিনসো, চাহত জগ ত্ৰিভুৱন নিধি, জিনসোং ।
এৱমস্তু কহী তে দোঊ গএ, সুফল মনোৰথ তুমনে লএ।।
কৰি ৱিৱাহ শিৱ সোং হে ভামা, পুনঃ কহাঈ হৰ কী বামা।
জো পঢিহৈ জন যহ চালীসা, ধন জনসুখ দেইহৈ তেহি ঈসা।।
দোহা
কূট চন্দ্ৰিকা সুভগ শিৰ জযতি সুখ খানী
পাৰ্ৱতী নিজ ভক্ত হিত ৰহহু সদা ৱৰদানী।
পাৰ্ৱতী নিজ ভক্ত হিত ৰহহু সদা ৱৰদানী।