गुरु वसे गाणगापुरीं । तेथें काय लीला करी ।
असें विप्रें पुसतां बरीं । लीला सारी सांगे सिद्ध ॥१॥
असें विप्रें पुसतां बरीं । लीला सारी सांगे सिद्ध ॥१॥
मी तो कः पदार्थ येथ । वर्णावया सर्व चरित ।
होती ब्रह्मादि कुंठित । तेव्हां संक्षिप्त सांगतों ॥२॥
होती ब्रह्मादि कुंठित । तेव्हां संक्षिप्त सांगतों ॥२॥
अमेय कीर्ति गुरु आले । भीमामरजासंगमीं भले ।
गाणगापुरी राहिले । बैसले अश्वत्थीं तें ॥३॥
गाणगापुरी राहिले । बैसले अश्वत्थीं तें ॥३॥
हो यद्गत्या गृह पावन । तो विप्रगृहीं येऊन ।
वांझमहिषी पाहून । ब्राह्मणस्त्रीतें बोले ॥४॥
वांझमहिषी पाहून । ब्राह्मणस्त्रीतें बोले ॥४॥
सु सत्वा तूं दे क्षीरपान । ब्राह्मणी बोले वचन ।
वांझ म्हैंस हे दुभे न । गुरु दोहून दावीं म्हणे ॥५॥
वांझ म्हैंस हे दुभे न । गुरु दोहून दावीं म्हणे ॥५॥
मानून ती दोही क्षीर । दोन धडे दोहिलें क्षीर ।
गुरु पिऊनीं देती वर । हो दारिद्र दूर म्हणूनी ॥६॥
गुरु पिऊनीं देती वर । हो दारिद्र दूर म्हणूनी ॥६॥
इति श्री०प०प०वा०स०वि० सारे वंध्यामहिषीदोहनं नाम द्वाविंशो०