Lord Dattatreya

শ্ৰী গুৰুচৰিত্ৰ অধ্যায 14

(Shri Gurucharitra Adhyay 14 in Assamese)

Saraswati Gangadhar

Also known as Gurucharitra · Gurucharitra adhyay 14 · Shri Guru Charitra

Shri Gurucharitra Adhyay 14. Shri Gurucharitra, the central scripture of the Datta sampradaya, written by Saraswati Gangadhar in the fifteenth century. It tells the lives of Shripad Shrivallabha and Shri Nrisimha Saraswati, the first two incarnations of Dattatreya, as a dialogue between Siddha and Namdharak. Traditionally read as a saptaha — the whole book over seven days — most often in the month of Margashirsha.

॥ শ্ৰীগণেশায নমঃ ॥
শ্ৰীসৰস্ৱত্যৈ নমঃ ॥ শ্ৰীগুৰুভ্যো নমঃ ॥
নামধাৰক শিষ্য দেখা । ৱিনৱী সিদ্ধাসী কৱতুকা ।
প্ৰশ্ন কৰী অতিৱিশেখা । একচিত্তেং পৰিযেসা ॥১॥
জয জযা যোগীশ্ৱৰা । সিদ্ধমূৰ্তি জ্ঞানসাগৰা ।
পুঢীল চৰিত্ৰ ৱিস্তাৰা । জ্ঞান হোয আম্হাংসী ॥২॥
উদৰৱ্যথেচ্যা ব্ৰাহ্মণাসী । প্ৰসন্ন জাহলে কৃপেসীং ।
পুঢেং কথা ৱৰ্তলী কৈসী । ৱিস্তাৰাৱেং আম্হাংপ্ৰতি ॥৩॥
ঐকোনি শিষ্যাচেং ৱচন । সংতোষ কৰী সিদ্ধ আপণ ।
গুৰুচৰিত্ৰ কামধেনু জাণ । সাংগতা জাহলা ৱিস্তাৰেং ॥৪॥
ঐক শিষ্যা শিখামণি । ভিক্ষা কেলী জ্যাচে ভুৱনীং ।
তযাৱৰী সংতোষোনি । প্ৰসন্ন জাহলে পৰিযেসা ॥৫॥
গুৰুভক্তীচা প্ৰকাৰু । পূৰ্ণ জাণে তো দ্ৱিজৱৰু ।
পূজা কেলী ৱিচিত্ৰু । ম্হণোনি আনংদ পৰিযেসা ॥৬॥
তযা সাযংদেৱ দ্ৱিজাসী । শ্ৰীগুৰু বোলতী সংতোষীং ।
ভক্ত হো ৰে ৱংশোৱংশীং । মাঝী প্ৰীতি তুজৱৰী ॥৭॥
ঐকোনি শ্ৰীগুৰুচেং ৱচন । সাযংদেৱ ৱিপ্ৰ কৰী নমন ।
মাথা ঠেৱূন চৰণীং । ন্যাসিতা ঝালা পুনঃপুন্হা ॥৮॥
জয জযা জগদ্গুৰু । ত্ৰযমূৰ্তীচা অৱতাৰূ ।
অৱিদ্যামাযা দিসসী নৰু । ৱেদাং অগোচৰ তুঝী মহিমা ॥৯॥
ৱিশ্ৱৱ্যাপক তূংচি হোসী । ব্ৰহ্মা-ৱিষ্ণু-ৱ্যোমকেশী ।
ধৰিলা ৱেষ তূং মানুষী । ভক্তজন তাৰাৱযা ॥১০॥
তুঝী মহিমা ৱৰ্ণাৱযাসী । শক্তি কৈংচী আম্হাংসী ।
মাগেন এক আতাং তুম্হাংসী । তেং কৃপা কৰণেং গুৰুমূৰ্তি ॥১১॥
মাঝে ৱংশপাৰংপৰীং । ভক্তি দ্যাৱী নিৰ্ধাৰীং ।
ইহ সৌখ্য পুত্ৰপৌত্ৰীং । উপৰী দ্যাৱী সদ্গতি ॥১২॥
ঐসী ৱিনংতি কৰুনী । পুনৰপি ৱিনৱী কৰুণাৱচনীং ।
সেৱা কৰিতো দ্ৱাৰযৱনীং । মহাশূৰক্ৰূৰ অসে ॥১৩॥
প্ৰতিসংৱত্সৰীং ব্ৰাহ্মণাসী । ঘাত কৰিতো জীৱেসীং ।
যাচি কাৰণেং আম্হাংসী । বোলাৱীতসে মজ আজি ॥১৪॥
জাতাং তযা জৱল়ী আপণ । নিশ্চযেং ঘেঈল মাঝা প্ৰাণ ।
ভেটী জাহলী তুমচে চৰণ । মৰণ কৈংচেং আপণাসী ॥১৫॥
সংতোষোনি শ্ৰীগুৰুমূৰ্তি । অভযংকৰ আপুলে হাতীং ।
ৱিপ্ৰমস্তকীং ঠেৱিতী । চিংতা ন কৰীং ম্হণোনিযাং ॥১৬॥
ভয সাংডূনি তুৱাং জাৱেং । ক্ৰূৰ যৱনা ভেটাৱেং ।
সংতোষোনি প্ৰিযভাৱেং । পুনৰপি পাঠৱীল আম্হাংপাশীং ॥১৭॥
জংৱৱৰী তূং পৰতোনি যেসী । অসোং আম্হী ভৰংৱসীং ।
তুৱাং আলিযা সংতোষীং । জাঊং আম্হী যেথোনি ॥১৮॥
নিজভক্ত আমুচা তূং হোসী । পাৰংপৰ-ৱংশোৱংশীং ।
অখিলাভীষ্ট তূং পাৱসী । ৱাঢেল সংততি তুঝী বহুত ॥১৯॥
তুঝে ৱংশপাৰংপৰীং । সুখেং নাংদতী পুত্ৰপৌত্ৰীং ।
অখংড লক্ষ্মী তযাং ঘৰীং । নিৰোগী হোতী শতাযুষী ॥২০॥
ঐসা ৱৰ লাধোন । নিঘে সাযংদেৱ ব্ৰাহ্মণ ।
জেথেং হোতা তো যৱন । গেলা ত্ৱৰিত তযাজৱল়ী ॥২১॥
কালাংতক যম জৈসা । যৱন দুষ্ট পৰিযেসা ।
ব্ৰাহ্মণাতেং পাহতাং কৈসা । জ্ৱালাৰুপ হোতা জাহলা ॥২২॥
ৱিমুখ হোঊনি গৃহাংত । গেলা যৱন কোপত ।
ৱিপ্ৰ জাহলা ভযচকিত । মনীং শ্ৰীগুৰুসী ধ্যাতসে ॥২৩॥।
কোপ আলিযা ওল়ংবযাসী । কেৱীং স্পৰ্শে অগ্নীসী ।
শ্ৰীগুৰুকৃপা হোয জ্যাসী । কায কৰীল ক্ৰূৰ দুষ্ট ॥২৪॥
গৰুডাচিযা পিলিযাংসী । সৰ্প তো কৱণেপৰী গ্ৰাসী ।
তৈসেং তযা ব্ৰাহ্মণাসী । অসে কৃপা শ্ৰীগুৰুচী ॥২৫॥
কাং এখাদে সিংহাসী । ঐৰাৱত কেৱীং গ্ৰাসী ।
শ্ৰীগুৰুকৃপা হোয জ্যাসী । কলিকাল়াচেং ভয নাহীং ॥২৬॥
জ্যাচে হ্ৰুদযীং শ্ৰীগুৰুস্মৰণ । ত্যাসী কৈংচেং ভয দাৰুণ ।
কাল়মৃত্যু ন বাধে জাণ । অপমৃত্যু কায কৰী ॥২৭॥
জ্যাসি নাহীং মৃত্যূচেং ভয । ত্যাসী যৱন অসে তো কায ।
শ্ৰীগুৰুকৃপা জ্যাসী হোয । যমাচেং মুখ্য ভয নাহীং ॥২৮॥
ঐসেপৰী তো যৱন । অংতঃপুৰাংত জাঊন ।
সুষুপ্তি কেলী ভ্ৰমিত হোঊন । শৰীৰস্মৰণ ত্যাসী নাহীং ॥২৯॥
হ্ৰুদযজ্ৱাল়া হোয ত্যাসী । জাগৃত হোৱোনি পৰিযেসীং ।
প্ৰাণাংতক ৱ্যথেসীং । কষ্টতসে তযে ৱেল়ীং ॥৩০॥
স্মৰণ অসেং নসে কাংহীং । ম্হণে শস্ত্ৰেং মাৰিতো ঘাঈ ।
ছেদন কৰিতো অৱেৱ পাহীং । ৱিপ্ৰ এক আপণাসী ॥৩১॥
স্মৰণ জাহলেং তযে ৱেল়ীং । ধাংৱত গেলা ব্ৰাহ্মণাজৱল়ী ।
লোল়তসে চৰণকমল়ীং । ম্হণে স্ৱামী তূংচি মাঝা ॥৩২॥
যেথেং পাচাৰিলেং কৱণীং । জাৱেং ত্ৱৰিত পৰতোনি ।
ৱস্ত্ৰেং ভূষণেং দেৱোনি । নিৰোপ দেতো তযে ৱেল়ীং ॥৩৩॥
সংতোষোনি দ্ৱিজৱৰ । আলা গ্ৰামা ৱেগৱক্ত্ৰ ।
গংগাতীৰীং অসে ৱাসৰ । শ্ৰীগুৰুচে চৰণদৰ্শনা ॥৩৪॥
দেখোনিযাং শ্ৰীগুৰুসী । নমন কৰী তো ভাৱেসীং ।
স্তোত্ৰ কৰী বহুৱসীং । সাংগে ৱৃত্তাংত আদ্যংত ॥৩৫॥
সংতোষোনি শ্ৰীগুৰুমূৰ্তি । তযা দ্ৱিজা আশ্ৱাসিতী ।
দক্ষিণ দেশা জাঊং ম্হণতী । স্থান-স্থান তীৰ্থযাত্ৰে ॥৩৬॥
ঐকোনি শ্ৰীগুৰূচেং ৱচন । ৱিনৱীতসে কৰ জোডূন ।
ন ৱিসংবেং আতাং তুমচে চৰণ । আপণ যেঈন সমাগমেং ॥৩৭॥
তুমচে চৰণাৱিণেং দেখা । ৰাহোং ন শকে ক্ষণ একা ।
সংসাৰসাগৰতাৰকা । তূংচি দেখা কৃপাসিংধু ॥৩৮॥
উদ্ধৰাৱযা সগৰাংসী । গংগা আণিলী ভূমীসী ।
তৈসেং স্ৱামীং আম্হাংসী । দৰ্শন দিধলেং আপুলেং ॥৩৯॥
ভক্তৱত্সল তুঝী খ্যাতি । আম্হাং সোডণেং কায নিতি ।
সৱেং যেঊং নিশ্চিতীং । ম্হণোনি চৰণীং লাগলা ॥৪০॥
যেণেংপৰী শ্ৰীগুৰুসী । ৱিনৱী ৱিপ্ৰ ভাৱেসীং ।
সংতোষোনি ৱিনযেসীং । শ্ৰীগুৰু ম্হণতী তযে ৱেল়ীং ॥৪১॥
কাৰণ অসে আম্হাং জাণেং । তীৰ্থে অসতী দক্ষিণে ।
পুনৰপি তুম্হাং দৰ্শন দেণেং । সংৱত্সৰীং পংচদশীং ॥৪২॥
আম্হী তুমচে গাংৱাসমীপত । ৱাস কৰুং হেং নিশ্চিত ।
কলত্ৰ পুত্ৰ ইষ্ট ভ্ৰাত । মিল়োনি ভেটা তুম্হী আম্হাং ॥৪৩॥
ন কৰা চিংতা অসাল সুখেং । সকল় অৰিষ্টেং গেলীং দুঃখেং ।
ম্হণোনি হস্ত ঠেৱিতী মস্তকেং । ভাক দেতী তযে ৱেল়ীং ॥৪৪॥
ঐসেপৰী সংতোষোনি । শ্ৰীগুৰু নিঘালে তেথোনি ।
জেথেং অসে আৰোগ্যভৱানী । ৱৈজনাথ মহাক্ষেত্ৰ ॥৪৫॥
সমস্ত শিষ্যাংসমৱেত । শ্ৰীগুৰু আলে তীৰ্থে পহাত ।
প্ৰখ্যাত অসে ৱৈজনাথ । তেথেং ৰাহিলে গুপ্তৰুপেং ॥৪৬॥
নামধাৰক ৱিনৱী সিদ্ধাসী । কায কাৰণ গুপ্ত ৱ্হাৱযাসী।
হোতে শিষ্য বহুৱসী । ত্যাংসী কোঠেং ঠেৱিলেং ॥৪৭॥
গংগাধৰাচা নংদনু । সাংগে গুৰুচৰিত্ৰ কামধেনু ।
সিদ্ধমুনি ৱিস্তাৰুন । সাংগে নামকৰণীস ॥৪৮॥
পুঢীল কথেচা ৱিস্তাৰু । সাংগতাং ৱিচিত্ৰ অপাৰু ।
মন কৰুনি একাগ্ৰু । ঐকা শ্ৰোতে সকল়িক হো ॥৪৯॥
ইতি শ্ৰীগুৰুচৰিত্ৰামৃতে পৰমকথাকল্পতৰৌ শ্ৰীনৃসিংহসৰস্ৱত্যুপাখ্যানে
সিদ্ধ-নামধাৰকসংৱাদে ক্ৰূৰযৱনশাসনং-সাযংদেৱৱৰপ্ৰদানং নাম চতুৰ্দশোঽধ্যাযঃ ॥১৪॥
॥ শ্ৰীগুৰুদেৱ দত্ত ॥
॥ ওংৱীসংখ্যা ৪৯ ॥
॥শ্ৰীগুৰুদত্তাত্ৰেযাৰ্পণমস্তু॥

Explore More