Lord Dattatreya

শ্ৰী গুৰুচৰিত্ৰ অধ্যায 17

(Shri Gurucharitra Adhyay 17 in Assamese)

Saraswati Gangadhar

Also known as Gurucharitra · Gurucharitra adhyay 17 · Shri Guru Charitra

Shri Gurucharitra Adhyay 17. Shri Gurucharitra, the central scripture of the Datta sampradaya, written by Saraswati Gangadhar in the fifteenth century. It tells the lives of Shripad Shrivallabha and Shri Nrisimha Saraswati, the first two incarnations of Dattatreya, as a dialogue between Siddha and Namdharak. Traditionally read as a saptaha — the whole book over seven days — most often in the month of Margashirsha. This adhyay is named in its colophon for भिल्लवडीस्थानमहिमावर्णनं-मंदमतिब्राह्मणवरप्रदानं.

#of 67
॥ শ্ৰীগণেশায নমঃ ॥
শ্ৰীসৰস্ৱত্যৈ নমঃ ॥ শ্ৰীগুৰুভ্যো নমঃ ॥
সিদ্ধ ম্হণে নামকৰণী । গুৰুভক্তশিখামণি ।
তুঝী ভক্তি গুৰুচৰণীং । লীন জাহলী নিৰ্ধাৰীং ॥১॥
পৰ্জন্য যেতাং পুঢাৰাং । জৈসা যেতো সূচনা ৱাৰা ।
তৈসেং তুঝেং দৈন্য-হৰা । ঐকসী গুৰুচৰিত্ৰ কথনভেদ ॥২॥
ঐসেং চৰিত্ৰ কামধেনু । সাংগেন তুজ ৱিস্তাৰোন ।
একচিত্ত কৰুনি মন । ঐক শিষ্যা নামধাৰকা ॥৩॥
কৃষ্ণাৱেণীতটাকেসী । ভুৱনেশ্ৱৰী-পশ্চিমেসীং ।
ঔদুংবৰ ৱৃক্ষেসীং । ৰাহিলে শ্ৰীগুৰু পৰিযেসা ॥৪॥
গৌপ্যৰুপ অসতী গুৰু । ঠাৱ অসে অগোচৰু ।
অনুষ্ঠান ধুৰংধৰু । চাতুৰ্মাস যেণেংপৰী ॥৫॥
সিদ্ধস্থান অসে গহন । ভুৱনেশ্ৱৰীসংনিধান ।
ৱিশেষ শ্ৰীগুৰু ৰাহিলে ম্হণোন । উত্কৃষ্ট জাহলেং মহিমান ॥৬॥
ঐকোনি সিদ্ধাচেং ৱচন । নামধাৰক কৰী নমন ।
পৰমাত্মা শ্ৰীগুৰুৰাণা । কাং ৰহাৱেং গৌপ্যৰুপেং ॥৭॥
ত্যাসী কায অসে তপস । ভিক্ষা মাগণেং কায হৰ্ষ ।
সংদেহ মাঝ্যা মানসাস । নিৱাৰাৱা দাতাৰা ॥৮॥
ঐক ৱত্সা নামধাৰকা । ভিক্ষা মাগতো পিনাকা ।
আণিক সাংগেন ঐকা । দত্তাত্ৰেয তৈসাচি ॥৯॥
দত্তাত্ৰেয ত্ৰযমূৰ্তি । ভিক্ষুকৰুপী অসে দিসতী ।
ভক্তজনানুগ্ৰহাৰ্থী । তীৰ্থযাত্ৰে হিংডতসে ॥১০॥
অনুপম তীৰ্থে ভূমীৱৰী । অসতী গৌপ্য অপৰাংপৰীং ।
শ্ৰীগুৰুমূৰ্তি প্ৰীতিকৰীং । প্ৰগটলে ভক্তাংলাগীং ॥১১॥
ভক্তজনোপকাৰাৰ্থ । তীৰ্থে হিংডে শ্ৰীগুৰুনাথ ।
গৌপ্য ৱ্হাৱযা কাৰণাৰ্থ । সমস্ত যেঊনি মাগতী ৱৰ ॥১২॥
লপৱিতাং দিনকৰাসী । কেৱীং লপে তেজোৰাশী ।
কস্তূৰী ঠেৱিতাং জতনেসী । ৱাস কেৱীং গৌপ্য হোয ॥১৩॥
আণিক সাংগেন তুজ সাক্ষী । গুণ কৈসা কল্পৱৃক্ষীং ।
জেথেং ৰাহে তযা ক্ষিতীকাংক্ষী । কল্পিলেং ফল় তেথেং হোয ॥১৪॥
যাকাৰণেং তযা স্থানীং । প্ৰগটলে গুৰুমুনি ।
সাংগেন তুজ ৱিস্তাৰুনি । একচিত্তেং পৰিযেসা ॥১৫॥
কৰৱীৰক্ষেত্ৰ নগৰাংত । ব্ৰাহ্মণ এক ৱেদৰত ।
শাস্ত্ৰপুৰাণ ৱিখ্যাত । সাংগে সকল় ৱিদ্ৱজ্জনাং ॥১৬॥
অগ্ৰৱেদী অসে আপণ । জাণে তৰ্ক ৱ্যাকৰণ ।
আন্হিকপ্ৰমাণ আচৰণ । কৰ্মমাৰ্গী ৰত হোতা ॥১৭॥
ত্যাসী জাহলা এক সুত । মূৰ্খ অসে উপজত ।
দৈৱৱশেং মাতাপিতা মৃত । অসমাধান হোঊনিযাং ॥১৮॥
ৱৰ্ধতাং মাতাপিত্যাঘৰীং বাল় । ৱৰ্ষে সাত জাহলীং কেৱল় ।
ৱ্ৰতবংধ কৰিতী নিশ্চল় । তযা দ্ৱিজকুমৰকাসী ॥১৯॥
ন যে স্নানসংধ্যা ত্যাসী । গাযত্ৰীমংত্ৰ পৰিযেসীং ।
ৱেদ কৈংচা মূৰ্খাসী । পশূসমান জহালা অসে ॥২০॥
জেথেং সাংগতী অধ্যযন । জাঊনি আপণ শিকূং ম্হণে ।
তাৱন্মাত্ৰ শিকতাংচি ক্ষণ । সৱেংচি ৱিস্মৃতি হোয ত্যাসী ॥২১॥
ত্যা গ্ৰামীংচে ৱিদ্ৱজ্জন । নিংদা কৰিতী সকল়ৈ জন ।
ৱিপ্ৰকুল়ীং জন্মূন । ঐসা মূৰ্খ উপজলাসী ॥২২॥
তুঝা পিতা জ্ঞানৱংত । ৱেদশাস্ত্ৰাদি অভিজ্ঞাত ।
ত্যাচে পোটীং কৈসা কেত । উপজলাসী দগডাপৰী ॥২৩॥
জল়ো জল়ো তুঝেং জিণেং । পিত্যাচ্যা নামা আণিলেং উণেং ।
পোটীং বাংধূনি পাষাণ । তল়েং ৱিহীৰী কাং ন কৰিসী ॥২৪॥
জন্মোনিযাং সংসাৰীং । ৱৃথা জাহলাসী সূকৰাপৰী ।
তুজ গতি যমপুৰীং । অনাচাৰেং ৱৰ্তসী ॥২৫॥
জ্যাসী ৱিদ্যা অসে ঐকা । তোচি মনুষ্যাংমধ্যেং অধিকা ।
জেৱীং দ্ৰৱ্য অসে নিক্ষেপিকা । তৈসী ৱিদ্যা পৰিযেসা ॥২৬॥
জ্যাচে হ্ৰদযীং অসে ৱিদ্যা । ত্যাসী অখিল ভোগ সদা ।
যশস্ৱী হোয সুখসংপদা । সমস্তাংমধ্যেং পূজ্য তোচি ॥২৭॥
শ্ৰেষ্ঠ অসে ৱযেং থোৰ । ৱিদ্যাহীন অপূজ্য নৰ ।
অশ্ৰেষ্ঠ অসে এখাদা নৰ । ৱিদ্যা অসতাং পূজ্যমান ॥২৮॥
জ্যাসী নাহীং সহোদৰ । ত্যাসী ৱিদ্যা বংধু-ভ্ৰাতৰ ।
সকল়িকাং ৱংদ্য হোয নৰ । ৱিদ্যা অসে ঐশাগুণেং ॥২৯॥
এখাদে সমযীং ৱিদেশাসী । জায নৰ ৱিদ্যাভ্যাসী ।
সমস্ত পূজা কৰিতী ত্যাসী । ৱিদেশ হোয স্ৱদেশ ॥৩০॥
জ্যাসী ৱিদ্যা অসে বহুত । তোচি হোয জ্ঞানৱংত ।
ত্যাচে দেহীং দেৱত্ৱ । পূজা ঘেঈ সকল়াংপাশীং ॥৩১॥
এখাদ্যা ৰাজ্যাধিপতীসী । সমস্ত ৱংদিতী পৰিযেসীং ।
ঐসা ৰাজা আপণ হৰ্ষী । ৱিদ্যাৱংতাসী পূজা কৰী ॥৩২॥
জ্যাচে পদৰীং নাহীং ধন । ত্যাচেং ৱিদ্যাচ ধন জাণ ।
ৱিদ্যা শিকাৱী যাচিকাৰণ । নেণতা হোয পশূসমান ॥৩৩॥
ঐকোনি ব্ৰাহ্মণাংচেং ৱচন । ব্ৰহ্মচাৰী কৰী নমন ।
স্ৱামীংনীং নিৰোপিলেং জ্ঞান । ৱিদ্যাভ্যাস কৰাৱযা ॥৩৪॥
জন্মাংতৰীং পূৰ্ৱী আপণ । কেলেং নাহীং ৱিদ্যাদান ।
ন যে ৱিদ্যা যাচি কাৰণ । ত্যাসী কায কৰণেং ম্হণতসে ॥৩৫॥
ঐসা আপণ দোষী । উদ্ধৰাৱেং কৃপেসীং ।
জৰী অসেল উপায যাসী । নিৰোপাৱেং দাতাৰা ॥৩৬॥
পৰিহাসকেং তে ব্ৰাহ্মণ । সাংগতাতি হাংসোন ।
হোঈল পুঢেং তুজ জনন । তধীং যেঈল তুজ ৱিদ্যা ॥৩৭॥
তুজ কৈংচা ৱিদ্যাভ্যাসু । নৰ নৱ্হেসি তূং সাচ পশু ।
ভিক্ষা মাগূনি উদৰ পোস । অৰে মূৰ্খা কুল়নাশকা ॥৩৮॥
ঐসেং নানাপৰী নীচোত্তৰেসীং । বোলতী দ্ৱিজ লোক ত্যাসী ।
ৱৈৰাগ্য ধৰুনি মানসীং । নিঘালা বাল় অৰণ্যাসী ॥৩৯॥
মনীং ঝালা খেদেং খিন্ন । ম্হণে ত্যজীন আপুলা প্ৰাণ ।
সমস্ত কৰিতী দূষণ । কায উপযোগ জীৱূনিযাং ॥৪০॥
জল়ো জল়ো আপুলেং জিণেং । পশু ঝালোং ৱিদ্যাহীন ।
আতাং ৱাংচোনি কায কাৰণ । ম্হণোনি নিঘালা ৱৈৰাগ্যেং ॥৪১॥
ভিল্লৱডীগ্ৰামাসী । আলা ব্ৰহ্মচাৰী পৰিযেসীং ।
অন্নোদক নেঘে উপৱাসী । পাতলা নিশীং দৈৱৱশেং ॥৪২॥
জেথেং অসে জগন্মাতা । ভুৱনেশ্ৱৰী ৱিখ্যাতা ।
তেথেং পাতলা ত্ৱৰিতা । কৰী দৰ্শন তযে ৱেল়ীং ॥৪৩॥
ন কৰী স্নান সংধ্যা দেখা । অপাৰ কৰীতসে দুঃখা ।
দেৱদ্ৱাৰাসন্মুখা । ধৰণেং ঘেতলেং তযা ৱেল়ীং ॥৪৪॥
যেণেংপৰী দিৱস তীনী । নিৰ্ৱাণ মন কৰুনি ।
অন্নোদক ত্যজূনি । বৈসলা তো দ্ৱিজকুমৰ ॥৪৫॥
নৱ্হে কাংহীং স্ৱপ্ন ত্যালাগোনি । ম্হণোনি কোপে বহু মনীং ।
ম্হণে অংবা ভৱানী । কাং উপেক্ষিসী আম্হাংসী ॥৪৬॥
আক্ৰোশোনি তযে ৱেল়ীং । শস্ত্ৰেং ঘেঊনিযাং প্ৰবল়ী ।
আপুলী জিৱ্হা তাত্কাল়ী । ছেদূনি ৱাহে দেৱীচৰণীং ॥৪৭॥
জিৱ্হা ৱাহোনি অংবেসী । মাগুতী ম্হণে পৰিযেসীং ।
জৰী তূং মজ উপেক্ষিসী । ৱাহীন শিৰ তুঝে চৰণীং ॥৪৮॥
ঐসেং নিৰ্ৱাণ মানসীং । ক্ৰমিতা ঝালা তো নিশী ।
স্ৱপ্ন জাহলেং তযাসী । ঐকা সমস্ত শ্ৰোতে জন ॥৪৯॥
“ঐক বাল়া ব্ৰহ্মচাৰী । নকো আক্ৰোশং আম্হাংৱৰী ।
অসে কৃষ্ণাপশ্চিমতীৰীং । ত্ৱৰিত জায তযাজৱল়ী ॥৫০॥
ঔদুংবৰৱৃক্ষাতল়ীং । অসে তাপসী মহাবল়ী ।
অৱতাৰপুৰুষ চংদ্ৰমৌল়ী । তুঝী ৱাংছা পুৰৱীল” ॥৫১॥
ঐসেং স্ৱপ্ন তযাসী । জাহলেং অভিনৱ পৰিযেসীং ।
জাগৃত হোতাংচি হৰ্ষী । নিঘালা ত্ৱৰিত তেথোনি ॥৫২॥
নিঘালা ৱিপ্ৰ ত্ৱৰিত । পোহত গেলা প্ৰৱাহাংত ।
পৈলতটা জাঊনি ত্ৱৰিত । দেখতা জাহলা শ্ৰীগুৰুসী ॥৫৩॥
চৰণাংৱৰী ঠেৱূনি মাথা । কৰী স্তোত্ৰ অত্যংতা ।
শ্ৰীগুৰুমূৰ্তি সংতোষতাং । আশ্ৱাসিতী তযা ৱেল়ীং ॥৫৪॥
সংতোষোনি শ্ৰীগুৰুমূৰ্তি । মাথাং হস্ত ঠেৱিতী ।
জ্ঞান জাহলেং ত্ৱৰিতী । জিৱ্হা আলী তাত্কাল় ॥৫৫॥
ৱেদ-শাস্ত্ৰ-পুৰাণ । তৰ্ক ভাষা ৱ্যাকৰণ ।
সমস্ত ত্যাচেং অংতঃকৰণ । পূৰ্ণ জাহলেং তাত্কাল়ীং ॥৫৬॥
জৈসা মানসসৰোৱৰাস । ৱাযস জাতাং পৰিযেস ।
জৈসা হোয ৰাজহংস । তৈসেং ঝালেং ৱিপ্ৰকুমৰা ॥৫৭॥
চিংতামণি-সংপৰ্কেসীং । সুৱৰ্ণ হোয লোহ কৈসী ।
মৃত্তিকা পডতাং জাংবূনদীসী । সুৱৰ্ণ হোয জেৱীং দেখা ॥৫৮॥
তৈসেং তযা ব্ৰাহ্মণাসী । গুৰুচৰণ হোতাং স্পৰ্শী ।
আলী অখিল ৱিদ্যা ত্যাসী । ৱেদশাস্ত্ৰাদি তৰ্ক ভাষা ॥৫৯॥
সিদ্ধ ম্হণে নামধাৰকা । শ্ৰীগুৰুমহিমা ঐসী ঐকা ।
জে জে স্থানীং ৱাস দেখা । স্থানমহিমা ঐসী অসে ॥৬০॥
ম্হণোনি সৰস্ৱতী-গংগাধৰ । সাংগে শ্ৰীগুৰুচৰিত্ৰৱিস্তাৰ ।
ঐকতাং হোয মনোহৰ । সকল়াভীষ্ট সাধতী ॥৬১॥
ইতি শ্ৰীগুৰুচৰিত্ৰামৃতে পৰমকথাকল্পতৰৌ শ্ৰীনৃসিংহসৰস্ৱত্যুপাখ্যানে সিদ্ধ-নামধাৰকসংৱাদে ভিল্লৱডীস্থানমহিমাৱৰ্ণনং-মংদমতিব্ৰাহ্মণৱৰপ্ৰদানং নাম সপ্তদশোঽধ্যাযঃ ॥১৭॥
॥ শ্ৰীগুৰুদেৱ দত্ত ॥
॥ ওৱীসংখ্যা ৬১ ॥
॥শ্ৰীগুৰুদত্তাত্ৰেযাৰ্পণমস্তু॥

Explore More