Lord Dattatreya

શ્રી ગુરુચરિત્ર અધ્યાય 20

(Shri Gurucharitra Adhyay 20 in Gujarati)

Saraswati Gangadhar

Also known as Gurucharitra · Gurucharitra adhyay 20 · Shri Guru Charitra

Shri Gurucharitra Adhyay 20. Shri Gurucharitra, the central scripture of the Datta sampradaya, written by Saraswati Gangadhar in the fifteenth century. It tells the lives of Shripad Shrivallabha and Shri Nrisimha Saraswati, the first two incarnations of Dattatreya, as a dialogue between Siddha and Namdharak. Traditionally read as a saptaha — the whole book over seven days — most often in the month of Margashirsha.

#of 125
॥ શ્રીગણેશાય નમઃ ॥
શ્રીસરસ્વત્યૈ નમઃ ॥ શ્રી ગુરુભ્યો નમઃ ॥
નામધારક શિષ્યરાણા । લાગે સિધ્દચિયા ચરણા ।
વિનવીતસે કર જોડૂન । ભક્તિભાવેંકરૂનિ ॥૧॥
પુસતસે તયાવેળી । માથા ઠેવોનિ ચરણકમળી ।
જય જયા સિધ્દ-સ્તોમમૌળી । વિનંતિ એક અવધારા ॥૨॥
સ્વામી નિરોપિલેં આમ્હાંસી । શ્રીગુરુ આલે ગાણગાપુરાસી ।
ગૌપ્યરૂપેં અમરાપુરાસી । ઔદુંબરી અસતી મ્હણતાં ॥૩॥
વર દેઊનિ યોગિનીંસી । આપણ આલે પ્રકટેસી ।
પુઢે તયા સ્થાની કૈસી । વિસ્તાર ઝાલા તેં નિરોપાવેં ॥૪॥
વૃક્ષ સાંગસી ઔદુંબર । નિશ્ચયેં મ્હણસી કલ્પતરુ ।
પુઢે કવણા ઝાલા વરુ । નિરોપાવે દાતારા॥૫॥
શિષ્યવચન ઐકોનિ । સંતોષલા સિધ્દમુનિ ।
સાંગતસે વિસ્તારુનિ । ઔદુંબરાસ્થાનમહિમા ॥૬॥
સિધ્દ મ્હણે ઐક બાળા । કિતી સાંગૂં ગુરુચી લીળા ।
ઔદુંબરી સર્વકાળ । વાસ આપણ અસે જાણા ॥૭॥
જયા નામ કલ્પતરુ । કાય પુસસી તયાચા વરુ ।
જેથે વાસ શ્રીગુરુ॥ કલ્પિલેં ફળ તેથેં હોય ॥૮॥
અમિત ઝાલા તેથેં મહિમા । સાંગાવયા અશક્ય આમ્હાં ।
એખાદા સાંગો દૃષ્ટાંત તુમ્હાં । શિષ્યોત્તમા નામધારક ॥૯॥
‘શિરોળે’ મ્હણિજે ગ્રામેસી । વિપ્ર એક પરિયેસીં ।
‘ગંગાધર’ નામ ઐસી । વેદરત હોતા જાણા ॥૧૦॥
ત્યાચી ભાર્યા પતિવ્રતા । શાંત અસે સુશીલતા ।
તિસી પુત્ર હોતી તે સર્વેચિ મૃત્યુતા । કષ્ટતસે યેણેંપરી ॥૧૧॥
પાંચ પુત્ર તિસી ઝાલે । સર્વેચિ પંચત્વ પાવલે ।
અનેક દેવ આરાધિલે । નવ્હે કવણેપરી સ્થિર ॥૧૨॥
દુઃખ કરી તે નારી । વ્રત ઉપવાસ અપરાંપરી ।
પૂર્વકર્મ અસે થોરી । સ્થિર નોહે પુત્ર તિસી ॥૧૩॥
રહણી કર્મવિપાકેસી । વિચાર કરિતી તિચ્યા દોષાસી ।
પુત્રશોક વ્હાવયાસી । સાંગતી પાતકેં તયે વેળી ॥૧૪॥
સાંગતી વિપ્ર વિદ્વજ્જન । પુત્ર ન વાંચતી કાય કારણ ।
પૂર્વજન્મ-દોષગુણ । વિસ્તાર કરિતી તિયેસી ॥૧૫॥
ગર્ભપાત સ્ત્રિયાંસી । જે જન કરિતી તામસી ।
પાવતી વાંઝ-જન્માસી । ઝાલે પુત્ર મરતી જાણે ॥૧૬॥
અશ્વવધ ગોવધ કરી । વાંઝ હોય સદા જ્વરી ।
એકદા પરદ્રવ્ય અપહારી । અપુત્રી હોય તો જાણા ॥૧૭॥
વિપ્ર મ્હણતી તિયેસી । તુઝે પૂર્વજન્મ-દોષી ।
દિસતસે આમ્હાંસી । સાંગૂં ઐકા એકચિત્તે ॥૧૮॥
શોનેકગોત્રી દ્વિજાપાશીં । રીણ ઘેતલે દ્રવ્યાસી ।
માગતા તુવાં ન દેસી । કષ્ટલા બહુત તો બ્રાહ્મણ ॥૧૯॥
લોભી હોતા તો બ્રાહ્મણ । દ્રવ્યસંબંધે દિધલા પ્રાણ ।
આત્મહત્યા કેલિયા ગુણેં । તો પિશાચ ઝાલા અસે ॥૨૦॥
ગર્ભપાત કરી તો તુજ । જાહલ્યા મૃત્યુ કરી તો દ્વિજ ।
તુઝેં કર્મ અસે સહજ । આપલી જોડી ભોગાવી ॥૨૧॥
ઐકોની બ્રાહ્મણાચે વચન । વિપ્રવનિતા ખેદે ખિન્ન ।
અનુતપ્ત હોઊનિ અંતઃકરણ । દ્વિજચરણા લાગલી ॥૨૨॥
કર જોડોનિ તયે વેળી । વિનવીતસે કરુણાબહાળી ।
માથા ઠેવૂનિ ચરણકમળી । પુસતસે તયાવેળી ॥૨૩॥
ઐસી પાપિણી દુરાચારી । બુડાલ્યેં પાપાચે સાગરી ।
સ્વામી માતેં તારી તારી । ઉપાય સાંગણે મ્હણતસે ॥૨૪॥
ઐસી પાપેં હળાહળી । અપત્યે ભક્ષિલી ચાંડાળી ।
ઔષધી સાંગા તુમ્હી સકળી । મ્હણોની સભેસી વિનવીતસે ॥૨૫॥
વિપ્ર મ્હણતી તિયેસી । તુવાં કેલી બ્રહ્મહત્યા દોષી ।
અપહારિલેં દ્રવ્યાસી । બ્રાહ્મણ પિશાચ જાહલા અસે ॥૨૬॥
જધી મેલા દ્વિજવર । કેલી નાહીં ક્રિયાકર્મ-પર ।
ત્યાચેં દ્રવ્ય તુવાં સારેં । ભોગિલેં અસે જન્માંતરી ॥૨૭॥
ત્યાસી કરણેં ઉધ્દારગતિ । સોળાવેં કર્મ કરાવેં રીતીં ।
દ્રવ્ય દ્યાવેં એકશતી । તયા ગોત્રદ્વિજાસી ॥૨૮॥
તેણેં હોય તુજ બરવેં । એકોભાવેં આચરાવેં ।
કૃષ્ણતીરી વાસ કરાવેં । એક માસ ઉપવાસી ॥૨૯॥
પંચગંગાસંગમેસી । તીર્થે અસતી બહુવસી ।
ઔદુંબરવૃક્ષાસી । આરાધાવેં પરિયેસા ॥૩૦॥
પાપવિનાશી કરુની સ્નાન । વેળ સાત ઔદુંબરસ્નપન ।
અભિષેકોનિ શ્રીગુરુચરણ । પુન્હા સ્નાન કામ્યતીર્થી ॥૩૧॥
વિધિપૂર્વક શ્રીગુરુચરણીં ।
પૂજા કરાવી ભાવોની॥ યેણેંપરી ભક્તીને । માસ એક આચરાવેં ॥૩૨॥
સ્થાન અસે શ્રીગુરુચેં । નરસિંહસરસ્વતીચેં ।
તુઝે દોષ જાતીલ સાચે । પુત્ર હોતીલ શતાયુષી ॥૩૩॥
માસ આચરોની યેણેંપરી । મગ બ્રાહ્મણાતેં પાચારીં ।
દ્રવ્ય દ્યાવેં શૌનકગોત્રી । દ્વીજવરાસી એક શત ॥૩૪॥
ત્યાચેનિ નામેં કર્મ સકળ । આચરાવેં મન નિર્મળ ।
હોતીલ તુઝે કષ્ટ સફળ । શ્રીગુરુનાથ તારીલ ॥૩૫॥
ગુરુસ્મરણ કરૂનિ મનીં । તૂં પૂજા કરીં વો ગુરુચરણીં ।
તુઝેં પાપ હોઈલ ધુણી । બ્રાહ્મણસમંધ પરિહરેલ ॥૩૬॥
ઐસેં સાંગતાં દ્વિજવરીં । ઐકોનિ સતી ચિંતા કરી ।
શતદ્રવ્ય આમુચ્યા ઘરીં । કધીં ન મિળે પરિયેસા ॥૩૭॥
કષ્ટ કરીન આપુલે દેહીં । ઉપવાસાદિ પૂજા પાહીં ।
માસોપવાસ એકોભાવીં । કરીન આપણ ગુરુસેવા ॥૩૮॥
યેણેંપરી તયે નારી । સાંગે આપુલે નિર્ધારીં ।
ઐકોનિયાં દ્વિજવરીં । નિરોપ દેતી તયે વેળી ॥૩૯॥
વિપ્ર મ્હણતી ઐક બાળે । તૂર્તે દ્રવ્ય ઇતુકેં ન મિળે ।
સેવા કરીં વો મનનિર્મળેં । શ્રીગુરુચરણીં તૂં આતાં ॥૪૦॥
નિષ્કૃતિ તુઝિયા પાપાસી ।શ્રીગુરુ કરીલ પરિયેસીં।
ઔંદુબરસંનિધેંસી । વાસ અસે નિરંતર ॥૪૧॥
તો કૃપાળૂ ભક્તાંસી । નિવારીલ બ્રહ્મહત્યાદોષાસી ।
જિતુકેં યેઈલ તુઝ્યા શક્તીસી । દ્રવ્ય વેંચી ગુરુનિરોપેં ॥૪૨॥
પરિસોનિ દ્વિજવચન । વિપ્રવનિતા સંતોષોન ।
ગેલી ત્વરિત ઠાકોન । જેથેં સ્થાન શ્રીગુરૂચેં ॥૪૩॥
સ્નાન કરૂનિ સંગમાસી । પાપવિનાશીં વિધીસીં ।
સાત વેળ સ્નપનેસીં । કરી ઔદુંબરી પ્રદક્ષિણા ॥૪૪॥
કામ્યતીર્થી કરૂનિ સ્નાન । પૂજા કરૂનિ શ્રીગુરુચરણ ।
પ્રદક્ષિણા કરૂનિ નમન । કરીતસે ઉપવાસ ॥૪૫॥
યેણેંપરી દિવસ તીની । સેવા કરિતાં તે બ્રાહ્મણી ।
આલા વિપ્ર તિચ્યા સ્વપ્નીં । દ્રવ્ય માગે શત એક ॥૪૬॥
અદ્યાપિ જરી ન દેસી । ઘેઈન તુઝે પ્રાણાસી ।
પુઢેં તુઝ્યા વંશાસી । વાઢોં નેદીં અવધારીં ॥૪૭॥
વાયાં કરિસી તૂં સાયાસી । પુત્ર કૈંચે તુઝે વંશી ।
મ્હણોનિ કોપેં મારાવયાસી । આલા પિશાચ સ્વપ્નાંત ॥૪૮॥
ભયચકિત તે વનિતા । ઔદુંબરાઆડ રિઘતાં ।
તંવ દેખિલેં શ્રીગુરુનાથા । તયાપાઠીં રિઘાલી ॥૪૯॥
અભય દેવોનિ નારીસી । વારિતા ઝાલા બ્રાહ્મણાસી ।
પુસતી શ્રીગુરુ તયાસી । કાં મારિસી સ્ત્રિયેસી ॥૫૦॥
વિપ્ર વિનવી શ્રીગુરૂસી । “જન્માંતરી આપણાસી ।
અપહાર કેલા દ્રવ્યાસી । પ્રાણ ત્યજિલા યાસ્તવ ॥૫૧॥
સ્વામી કૃપાળૂ સર્વાંસી । આમુચે શત્રૂચા પક્ષપાત કરિસી ।
તુંહી યતીશ્વર તાપસી । પક્ષપાત કરૂં નયે ” ॥૫૨॥
ઐકોનિ તયાચેં વચન । શ્રીગુરુ મ્હણતી કોપોન ।
“ઉપદ્રવ દેસી ભક્તજના । તૂંતેં શિક્ષા કરૂં જાણ ॥૫૩॥
આમ્હી સાંગોં જેંણેં રીતી । જરી ઐકસી હિતાર્થી ।
તુજ હોઈલ સદ્ગતિ । પિશાચત્વ પરિહરેલ ॥૫૪॥
જેં કાય દેઈલ વિપ્રવનિતા । તુવાં અંગિકારાવેં સર્વથા ।
જરી ન યે તુઝ્યા ચિત્તા । જાઈં આતાં યેથોન ॥૫૫॥
રાખીવ માઝિયા ભક્તાંસી । વંશોવંશી અભિવૃધ્દીસીં ; ।
પુનરપિ જરી પાહૂં યેસી । શિક્ષા કરૂં ” મ્હણતી ગુરુ ॥૫૬॥
ઐકોનિ શ્રીગુરુચેં વચન । વિપ્ર-પિશાચ કરી નમન ।
” સ્વામી તુઝે દેખિલે ચરણ । ઉધ્દરાવેં આપણાસી ॥૫૭॥
જેણેંપરી આપણાસી । હોય ગતિ ઉધ્દરાવયાસી ।
નિરોપ દેસી કરુણેસીં । અંગિકારૂં સ્વામિયા ” ॥૫૮॥
શ્રીગુરુ મ્હણતી તયાસી । વિપ્રવનિતા ભાવેસીં ।
કરીલ કર્મ દહા દિવશી । ગતિ હોઈલ તૂતેં જાણા ॥૫૯॥
યેણેંપરી તયાસી । નિરોપ દેતી સ્ત્રિયેસી ।
જેં અસેલ તુજપાશી । આચરીં કર્મ તયા નામીં ॥૬૦॥
અષ્ટતીર્થી સ્નાન કરી । તયા નામેં અવધારીં ।
સાત દિવસ યેણેંપરી । સ્નપન કરીં ઔદુંબરા ॥૬૧॥
બ્રહ્મહત્યા તુઝે દોષી । જાતીલ ત્વરિત ભરંવસી ।
કન્યા પુત્ર પૂર્ણાયુષી । હોતીલ મ્હણતી શ્રીગુરુ ॥૬૨॥
ઐસેં દેખોનિ જાગૃતીં । વિપ્રવનિતા ભયચકિતી ।
જ્ઞાને પાહે શ્રીગુરુમૂર્તિ । ન વિસંવે મનાંત ॥૬૩॥
શ્રીગુરુનિરોપેં દહા દિવસ । કેલેં આચરણ પરિયેસ ।
બ્રહ્મહત્યા ગેલા દોષ । ગતિ ઝાલી બ્રાહ્મણાસી ॥૬૪॥
યેરે દિવશી સ્વપ્નાંત । પ્રત્યક્ષ આલે શ્રીગુરુનાથ ।
નારિકેલ દોન દેત । ભરલી ઓંટી તિયેચી ॥૬૫॥
મ્હણે પારણેં કરીં વો તૂં આતાં । પુત્ર હોતીલ વેદરતા ।
વાઢે ત્યાંચી સંતતિ બહુતા । ચિંતા ન કરીં અહો બાળે ॥૬૬॥
ગુરુનિરોપેં આરાધન । કરિતી દંપતી મનઃપૂર્ણ ।
પ્રકટ ઝાલા શ્રીગુરુરાણા । સંપર્ક લોહ-પરિસાપરી ॥૬૭॥
ગુરુનિરોપેં આરાધન । કરિતી દંપતી મનઃપૂર્ણ ।
પ્રકટ ઝાલા શ્રીગુરુરાણા । સંપર્ક લોહ પરિસાપરી ॥૬૮॥
પુઢેં તયા નારીસી। પુત્રયુગ્મ સદ્વંશી ।
ઝાલે શ્રીગુરુકૃપેસીં । એકચિત્તેં પરિયેસા ॥૬૯॥
વ્રતબંધ કરિતી જ્યેષ્ઠાસી । સમાંરંભ અનંત હર્ષી ।
ચૌલકર્મ દુજિયાસી । કરૂં પહાતી માતાપિતા ॥૭૦॥
સમારંભ કરી જનની । ચૌલકર્મ કરણેં મનીં ।
પુત્રાસી જાહલી વર્ષે તીન્હી । અત્યોલ્હાસ માનસીં ॥૭૧॥
સમારંભ અતિપ્રીતીં । કરિતી ઝાલી આયતી ।
પૂર્વ દિવસી મધ્યરાત્રીં । આલી વ્યાધિ કુમરાસી ॥૭૨॥
વ્યાધિ અસતી અષ્ટોત્તર । એકાહૂનિ એક થોર ।
તયામધ્યેં જો કા તીવ્ર । ધનુર્વાત તયાસી ॥૭૩॥
અવયવ વાંકોનિ । દિસે ભયાનક નયની ।
યેણેપરી દિવસ તીન્હી । કષ્ટાતસે તો બાળ ॥૭૪॥
તયા દિવશીં અસ્તમાનીં । પંચત્વ પાવલા તત્ક્ષણી ।
શોક કરિતી જનક જનની । ઐકા શ્રોતે એકચિત્તેં ॥૭૫॥
આક્રોશોનિ ભૂમીસી । આફળી શિર સત્રાણેસીં ।
પાષાણ ઘેવોનિ ઉરાસી । ઘાત કરી તે નારી ॥૭૬॥
દેહ ટાકી ધરણીવરી । નિર્જીવ હોવોનિ ક્ષણભરી ।
આઠવી દુઃખ અપરાંપરી । નયનીં વાહે પૂર્ણ જળ ॥૭૭॥
પ્રેતપુત્રાવરી લોળે । અલિંગોનિ પરિબળેં ।
વિષ્ટોનિયાં માયાજાળેં । પ્રલાપીતસે તે નારી ॥૭૮॥
મ્હણે તાતા પુત્રરાયા । પ્રાણરક્ષકા માઝ્યા પ્રિયા ।
માતેં કેવી સોડૂનિયાં । જાસી કઠોર મન કરૂનિ ॥૭૯॥
કોઠેં ગેલાસી ખેળાવયા । સ્તનીંચેં ક્ષીર જાતસે વાયાં ।
શીઘ્ર યેઈ ગા ઠાકોનિયાં । પુત્રરાયા પરિયેસીં ॥૮૦॥
કેવીં વિસરૂં તુઝે ગુણ । માઝા તૂંચિ નિર્ધાન ।
તુઝે ગોજિરેં બોલણેં । કેવીં વિસરૂં પુત્રરાયા ॥૮૧॥
તુઝે રૂપાસારખા સુત । કેવી દેખોં મી નિશ્ચિત ।
નિધાન દેખત્યેં સ્વપ્નાંત । તૈસેં મજ ચાળ્વિલેં ॥૮૨॥
પુત્ર વ્યાલેં પાંચ આપણ । ત્યાત તૂં એક નિધન ।
જધીં ઝાલેં ગર્ભધારણ । તૈપાસાવ સંતોષ ॥૮૩॥
ડોહળે મજ ઉત્તમ હોતી । કધી નસે મી દુશ્ચિતી ।
અત્યોલ્હાસ નવમાસાંતીં । પુત્ર હોઈલ મ્હણોનિ ॥૮૪॥
શ્રીગુરૂંની દિધલા માતેં વર । પુત્ર હોઈલ નિર્ધાર ।
ત્યાણેં મજ હર્ષ ફાર । વરદ પિંડ મ્હણોનિ॥૮૫॥
જઘીં તુજ પ્રસૂત જાહલ્યેં । અનંત સૌખ્ય મીં લાધલેં ।
પ્રાણપ્રિયા તુજ મીં પોસિલેં । આમુતેં રક્ષિસી મ્હણોનિ ॥૮૬॥
મજ ભરંવસા તુઝા બહુત । વૃધ્દાપ્યાચા પોષક મ્હણત ।
આમ્હાંસી સાંડૂનિ જાતાં ઉચિત । ધર્મ નવ્હે પુત્રરાયા ॥૮૭॥
દુઃખ ઝાલેં મજ બહુત ।વિસરલ્યેં બાળા તુજ દેખત ।
તૂં તારક આમુચા સત્ય । મ્હણોનિ વિશ્વાસ કેલા જાણ ॥૮૮॥
ઐંસેં નાનાપરી દેખા । દુઃખ કરી તે બાળિકા ।
નિવારણ કરિતી સકળ લોક । વાયા દુઃખ તૂં કાં કરિસી ॥૮૯॥
દેવદાનવઋષેશ્વરાંસી । હોણાર ન ચુકે પરિયેસીં ।
બ્રહ્મા લિહી લલાટેંસી। તેચિ અઢળ જાણ સત્ય ॥૯૦॥
અવતાર હોતાતિ હરિહર । તેહી ન રાહતી સ્થિર ।
ઉમ્હી તરી મનુષ્ય નર । કાય અઢળ તુમ્હાંસી॥૯૧॥
યેણેંપરી સાંગતી જન । આણખી દુઃખ આઠવી મન ।
મ્હણે માતેં દિધલીં જાણ । સ્થિર મ્હણોનિ દોન્હી ફળેં ॥૯૨॥
શ્રીગુરુ-નરસિંહસરસ્વતી । ભૂમંડળીં મહાખ્યાતિ ।
ઔદુંબરી સદા વસતી । ત્યાંણી દિધલે મજ સુત ॥૯૩॥
ત્યાચે બોલ કેવી મિથ્યા । માતેં દિધલા વર સત્યા ।
ત્યાસી ઘડો માઝી હત્યા। પુત્રાસવેં દેઈન પ્રાણ ॥૯૪॥
મ્હણોનિ આઠવી શ્રીગુરૂસી । દેવા માતેં ગાંજિલેંસી ।
વિશ્વાસ કેલા મી તુમ્હાંસી । સત્ય વાક્ય તુઝેં મ્હણત ॥૯૫॥
સત્યસંકલ્પ તૂંચિ હોસી । મ્હણોનિ હોત્યેં વિશ્વાસીં ।
ઘાત કેલા ગા આમ્હાંસી । વિશ્વાસઘાતકી કેવી ન મ્હણોં ॥૯૬॥
ત્રયમૂર્તીચા અવતારુ । તુંચિ નરસિંહસરસ્વતી ગુરૂ।
ધ્રુવા વિભીષણા દિધલા વરુ । કેવીં સત્ય મ્હણોં આતાં ॥૯૭॥
વિશ્વાસ કેલા તુઝે બોલેં । આતાં માતેં ઉપેક્ષિલેં ।
માઝ્યા મનીં નિશ્ચય કેલા । પ્રાણ દેઈન તુમ્હાંવરી ॥૯૮॥
લોક યેતી તુઝ્યા સ્થાનીં । સેવા કરિતી નિવસોનિ ।
ઔદુંબરી પ્રદક્ષિણા કરૂનિ । પુરશ્ચરણેં કરિતાતિ ॥૯૯॥
આપણ કેલેં પુરશ્ચરણ । ફળા આલેં મજ સાધન ।
આતાં તુજવરી દેઈન પ્રાણ । કાય વિશ્વાસ તુઝ્યા સ્થાનીં ॥૧૦૦॥
કીર્તિ હોઈલ સૃષ્ટીંત । આમ્હાં કેલા તુવાં ઘાત ।
પુઢેં તુજ ભજતી ભક્ત । કાય ભરંવસા તયાંસી ॥૧॥
બ્રહ્મસ્વદોષેં પીડોન । દૃઢ ધરિલે તુઝે ચરણ ।
અંગીકારોનિ મધ્યેં ત્યજણેં । કવણ ધર્મ ઘડતસે ॥૨॥
વ્યાઘ્રાતેં ધેનુ ભિઊન । જાય આણિકાપાશીં ઠાસૂન ।
તોચિ મારી તિચા પ્રાણ । તયાપરી ઝાલેં આપણાસી ॥૩॥
કીં એખાદા પૂજેસી । જાય દેઉળા સંધીસી ।
તેંચિ દેઊળ તયાસી । મૃત્યુ જોઊનિ વર પડે ॥૪॥
તયપરી આપણાસી । જાહલેં સ્વામી પરિયેસીં ।
માઝ્યા પ્રાણસુતાસી । ન રાખિસી દેવરાયા ॥૫॥
યેણેંપરી અહોરાત્રી । દુઃખ કરીતસે તે નારી ।
ઉદય જાહલા દિનકરીં । પ્રાતઃકાળીં પરિયેસા ॥૬॥
દ્વિજ જ્ઞાતે મિળોનિ સકળી । યેતી તયે સ્ત્રિયેજવળી ।
વાયાં દુઃખ સર્વકાળી । કરિસી મૂર્ખપણેં તૂં ॥૭॥
જે જે સમયીં હોણાર ગતિ । બ્રહ્માદિકાં ન ચુકે ખ્યાતિ ।
ચલા જાઊં ગંગેપ્રતી । પ્રેતસંસ્કાર કરૂં આતાં ॥૮॥
ઐસેં વચન ઐકોનિ । મહા આક્રોશ કરી મની ।
આપણાસહિત ઘાલા વન્હી । અથવા નેદી પ્રેતાસી ॥૯॥
આપણાસહિત બાળાસી । કરા પાં અગ્નિપ્રવેશી ।
યેરવી નેદીં પ્રેતાસી । મ્હણોનિ ઉરીં બાંધી બાળા ॥૧૧૦॥
લોક મ્હણતી તિયેસી । નવ્હસી તૂં સ્ત્રી, કર્કશી ।
પ્રેતાસવેં પ્રાણ દેસી । કવણ ધર્મ સાંગ આમ્હાં ॥૧૧॥
નાહીં દેખિલેં ન ઐકોં કાનીં । પુત્રાસવેં દેતી પ્રાણ કોણી ।
વાયાં બોલસી મૂર્ખપણીં । આત્મહત્યા મહાદોષ ॥૧૨॥
નાનાપરી તિયેસી । બોધિતી લોક પરિયેસીં ।
નિશ્ચય તિનેં કેલા ઐસી । પ્રાણ ત્યજીન પુત્રાસવેં ॥૧૩॥
દિવસ ગેલા દોન પ્રહર । પ્રેતાસી કરૂં નેદી સંસ્કાર ।
અથવા ન યે ગંગતીરા । ગ્રામીં આકાંત વર્તલા ॥૧૪॥
ઇતુકિયા અવસરીં । આલા એક બ્રહ્મચારી ।
સાંગે તિસી સવિસ્તારીં । આત્મજ્ઞાન તયે વેળીં ॥૧૫॥
સિધ્દ મ્હણે નામધારકા । પુઢેં અપૂર્વ ઝાલેં ઐકા ।
બ્રહ્મચારી આલા એકા । બોધિતા ઝાલા જ્ઞાન તિસી ॥૧૬॥
બાળ નવ્હે તોચિ ગુરુ । આલા નરવેષધારુ ।
નરસિંહસરસ્વતી અવતારુ । ભક્તવત્સલ પરિયેસા ॥૧૭॥
મ્હણોનિ સરસ્વતીગંગાધર સાંગે ગુરુચરિત્રાવિસ્તાર ।
ઐકતા હોય મનોહર । શતાયુષી પુરુષ હોય ॥૧૮॥
ભક્તિપૂર્વક ઐકતી જરી । વ્યાધિ નવ્હતી ત્યાંચે ।
પૂર્ણાયુષી તે હોતી અમરી । સત્ય માના માઝા બોલ ॥૧૧૯॥
ઇતિ શ્રીગુરુચરિત્રામૃતે પરમકથાકલ્પતરૌ શ્રીનૃસિંહસરસ્વત્યુપાખ્યાને
સિધ્દ-નામધારકસંવાદે બ્રહ્મસમંધપરિહાર-પ્રેતજનનીશોકનં નામ વિશોઽધ્યાયઃ ॥૨૦॥
॥ શ્રીગુરુદેવ દત્ત ॥
॥ ઓવીસંખ્યા ૧૧૯ ॥
॥ શ્રીગુરુદત્તાત્રેયાર્પણમસ્તુ ॥

Explore More