घोरास्यां शिरसां स्रजा सुरुचिरामुन्मुक्तकेशावलीम् ।
सृक्कासृत्प्रवहां श्मशाननिलयां श्रुत्योः शवालङ्कृतिं
श्यामाङ्गीं कृतमेखलां शवकरैर्देवीं भजे कालिकाम् ॥ १॥
चतुर्भुजां खड्गमुण्डवराभयकरांशिवाम् ॥ २॥
सदा सञ्चिन्तये कालीं श्मशानालयवासिनीम् ॥ ३॥
भिन्नाञ्जनचयप्रख्यां प्रवीरशवसंस्थिताम् ॥ ४॥
पीनोन्नतकुचद्वन्द्वां पीनवक्षोनितम्बिनीम् ॥ ५॥
महाकालशवाविष्टां स्मेराम्बरपरिस्थिताम् ॥ ६॥
आरक्तमुखसान्द्राभिः नेत्रालीभिर्विराजिताम् ॥ ७॥
पञ्चाशन्मुण्डघटितमालाशोणितलोहिताम् ॥ ८॥
शवास्थिकृतकेयूरशङ्खकङ्कणमण्डिताम् ॥ ९॥
शवमांसकृतग्रासां साट्टहासं मुहुर्मुहुः ॥ १०॥
दन्तुरां च महारौद्रीं चण्डनादातिभीषणाम् ॥ ११॥
माभैर्माभैः स्वभक्तेषु जल्पन्तीं घोरनिःस्वनैः ॥ १२॥
ध्यायामि तां महाकालीं सर्वोपद्रववारिणीम् ॥ १३॥
