जगत्सुखाय भगवन्नवतीर्णोऽसि माधव ।
स्थित्यर्थं त्वं प्रयुक्तोऽसि परेशः परमेष्ठिना ॥ १७॥
स्थित्यर्थं त्वं प्रयुक्तोऽसि परेशः परमेष्ठिना ॥ १७॥
जन्तुचक्रं भगवता प्रच्छिन्नं मत्स्यरूपिणा ।
पुच्छेनैव समाबध्य भ्रमन्नेकार्णवे पुरा ॥ १८॥
पुच्छेनैव समाबध्य भ्रमन्नेकार्णवे पुरा ॥ १८॥
बिभर्षि कर्मरूपेण वाराहेणोद्धृता मही ।
अनेन हरिरूपेण हिरण्यकशिपुर्हतः ॥ १९॥
अनेन हरिरूपेण हिरण्यकशिपुर्हतः ॥ १९॥
वामनेन बलिर्बद्धस्त्वया विक्रमता पुनः ।
त्वमेव सर्वभूतानां प्रभवः प्रभुरव्ययः ॥ २०॥
त्वमेव सर्वभूतानां प्रभवः प्रभुरव्ययः ॥ २०॥
यदा यदा हि लोकस्य दुःखं किञ्चित्प्रजायते ।
तदा तदावतीर्णस्त्वं करिष्यसि निरामयम् ॥ २१॥
तदा तदावतीर्णस्त्वं करिष्यसि निरामयम् ॥ २१॥
नाधिकस्त्वत्समोऽप्यस्ति हरे शिवपरायणः ।
त्वया वेदाश्च धर्माश्च शुभमार्गे प्रतिष्ठिताः ॥ २२॥
त्वया वेदाश्च धर्माश्च शुभमार्गे प्रतिष्ठिताः ॥ २२॥
यदर्थमवतारोऽयं निहतः स हि दानवः ।
हिरण्यकशिपुश्चैव प्रह्लादोऽपि सुरक्षितः ॥ २३॥
हिरण्यकशिपुश्चैव प्रह्लादोऽपि सुरक्षितः ॥ २३॥
अतीव घोरं भगवन्नरसिंहवपुस्तव ।
उपसंहर विश्वात्मंस्त्वमेव मम सन्निधौ ॥ २४॥
उपसंहर विश्वात्मंस्त्वमेव मम सन्निधौ ॥ २४॥
॥ इति शिवपुराणे शतरुद्रसंहितायां एकादशाध्यायान्तर्गतं वीरभद्रकृतं नृसिंहस्तोत्रं समाप्तम् ॥