॥ श्री ॥
जनक उवाच॥
वैराग्यं च कथं प्राप्तमेतद् ब्रूहि मम प्रभो ॥ 1-1॥
मुक्तिमिच्छसि चेत्तात विषयान् विषवत्त्यज ।
न पृथ्वी न जलं नाग्निर्न वायुर्द्यौर्न वा भवान् ।
यदि देहं पृथक् कृत्य चिति विश्राम्य तिष्ठसि ।
न त्वं विप्रादिको वर्णो नाश्रमी नाक्षगोचरः ।
धर्माधर्मौ सुखं दुःखं मानसानि न ते विभो ।
एको द्रष्टासि सर्वस्य मुक्तप्रायोऽसि सर्वदा ।
अहं कर्तेत्यहम्मानमहाकृष्णाहिदंशितः ।
एको विशुद्धबोधोऽहमिति निश्चयवह्निना ।
यत्र विश्वमिदं भाति कल्पितं रज्जुसर्पवत् ।
मुक्ताभिमानी मुक्तो हि बद्धो बद्धाभिमान्यपि ।
आत्मा साक्षी विभुः पूर्ण एको मुक्तश्चिदक्रियः ।
कूटस्थं बोधमद्वैतमात्मानं परिभावय ।
देहाभिमानपाशेन चिरं बद्धोऽसि पुत्रक ।
निःसङ्गो निष्क्रियोऽसि त्वं स्वप्रकाशो निरञ्जनः ।
त्वया व्याप्तमिदं विश्वं त्वयि प्रोतं यथार्थतः ।
निरपेक्षो निर्विकारो निर्भरः शीतलाशयः ।
साकारमनृतं विद्धि निराकारं तु निश्चलम् ।
यथैवादर्शमध्यस्थे रूपेऽन्तः परितस्तु सः ।
एकं सर्वगतं व्योम बहिरन्तर्यथा घटे ।
