॥ चन्द्रस्तोत्रम् (द्वितीय) ॥
ध्यानं
श्वेताम्बरान्वितवपुर्वरशुभ्रवर्णं श्वेताश्वयुक्तरथगं सुरसेविताङ्घ्रिम् ।
दोर्भ्यां वृताभयगदं वरदं सुधांशुं श्रीवत्समौक्तिकधरं प्रणमामि चन्द्रम् ॥ १॥
दोर्भ्यां वृताभयगदं वरदं सुधांशुं श्रीवत्समौक्तिकधरं प्रणमामि चन्द्रम् ॥ १॥
आग्नेयभागे सरथो दशाश्वश्चात्रेयजो यामुनदेशजश्च ।
प्रत्यङ्मुखस्थश्चतुरस्रपीठे गदाधराङ्गो वररोहिणीशः ॥ २॥
प्रत्यङ्मुखस्थश्चतुरस्रपीठे गदाधराङ्गो वररोहिणीशः ॥ २॥
चन्द्रं चतुर्भुजं देवं केयूरमकुटोज्ज्वलम् ।
वासुदेवस्य नयनं शङ्करस्य च भूषणम् ॥ ३॥
वासुदेवस्य नयनं शङ्करस्य च भूषणम् ॥ ३॥
चन्द्रं च द्विभुजं ज्ञेयं श्वेतवस्त्रधरं विभुम् ।
श्वेतमाल्याम्बरधरं श्वेतगन्धानुलेपनम् ॥ ४॥
श्वेतमाल्याम्बरधरं श्वेतगन्धानुलेपनम् ॥ ४॥
श्वेतछत्रधरं देवं सर्वाभरणभूषणम् ।
एतत्स्तोत्रं तु पठतां सर्वसम्पत्करं शुभम् ॥ ५॥
एतत्स्तोत्रं तु पठतां सर्वसम्पत्करं शुभम् ॥ ५॥
फलश्रुतिः
क्षयापस्मारकुष्ठादि तापज्वरनिवारणम् ।
इदं निशाकरस्तोत्रं यः पठेत् सततं नरः ।
सोपद्रवादविमुच्येत नात्र कार्या विचारणा ॥ ६॥
इदं निशाकरस्तोत्रं यः पठेत् सततं नरः ।
सोपद्रवादविमुच्येत नात्र कार्या विचारणा ॥ ६॥
इति चन्द्रस्तोत्रं सम्पूर्णम् ।