The Guru

શ્રી દાસબોધ અધ્યાય 3

(Dasbodh Dashak 3 in Gujarati)

Samartha Ramdas

Also known as Dasbodh · Dasbodh adhyay 3 · Shri Dasbodh

Dasbodh Dashak 3. The Dasbodh of Samartha Ramdas, spoken in the caves at Shivthar Ghal and set down by his disciple Kalyan Swami. Cast as a dialogue between guru and disciple across twenty dashaks, each of ten samasas, it moves from the discipline of listening through discrimination between the real and the unreal to the nature of the Self — practical throughout, and addressed to people living in the world. This dashak is named in its colophon for वैराग्यनिरूपण.

#of 614
સગુણપરીક્ષા
॥ સમાસ પહિલા : જન્મદુઃખ નિરૂપણ ॥॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ દુસરા : સ્વગુણપરીક્ષા (અ) ॥ શ્રીરામ્ ॥
। સમાસ તિસરા : સ્વગુણપરીક્ષા (બ) ॥ શ્રીરામ્ ॥
સમાસ ચવથા : સ્વગુણપરીક્ષા (ક) ॥ શ્રીરામ્ ॥
સમાસ પાચવા : સ્વગુણપરીક્ષા ( ડ ) ॥ શ્રીરામ્ ॥
સમાસ સહાવા : આધ્યાત્મિક તાપ ॥ શ્રીરામ્ ॥
સમાસ સાતવા : આધિભૌતિક તાપ ॥ શ્રીરામ્ ॥
સમાસ આઠવા : આધિદૈવિક તાપ ॥ શ્રીરામ્ ॥
સમાસ નવવા : મૃત્યુનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ્ ॥
સમાસ દહાવા : વૈરાગ્ય નિરૂપણ ॥ શ્રીરામ્ ॥
॥ સમાસ પહિલા : જન્મદુઃખ નિરૂપણ ॥॥ શ્રીરામ ॥
જન્મ દુઃખાચા અંકુર । જન્મ શોકાચા સાગર ।
જન્મ ભયાચા ડોંગર । ચળેના ઐસા ॥ ૧॥
જન્મ કર્માચી આટણી । જન્મ પાતકાચી ખાણી ।
જન્મ કાળાચી જાચણી । નિચ નવી ॥ ૨॥
જન્મ કુવિદ્યેચેં ફળ । જન્મ લોભાચેં કમળ ।
જન્મ ભ્રાંતીચેં પડળ । જ્ઞાનહીન ॥ ૩॥
જન્મ જિવાસી બંધન । જન્મ મૃત્યાસી કારણ ।
જન્મ હેંચિ અકારણ । ગથાગોવી ॥ ૪॥
જન્મ સુખાચા વિસર । જન્મ ચિંતેચા આગર ।
જન્મ વાસનાવિસ્તાર । વિસ્તારલા ॥ ૫॥
જન્મ જીવાચી આવદસા । જન્મ કલ્પનેચા ઠસા ।
જન્મ લાંવેચા વળસા । મમતારૂપ ॥ ૬॥
જન્મ માયેચે મૈંદાવેં । જન્મ ક્રોધાચેં વિરાવેં ।
જન્મ મોક્ષાસ આડવેં । વિઘ્ન આહે ॥ ૭॥
જન્મ જિવાચેં મીપણ । જન્મ અહંતેચા ગુણ ।
જન્મ હેંચિ વિસ્મરણ । ઈશ્વરાચેં ॥ ૮॥
જન્મ વિષયાંચી આવડી । જન્મ દુરાશેચી બેડી ।
જન્મ કાળાચી કાંકડી । ભક્ષિતાહે ॥ ૯॥
જન્મ હાચિ વિષમકાળ । જન્મ હેંચિ વોખટી વેળ ।
જન્મ હા અતિ કુશ્ચીળ । નર્કપતન ॥ ૧૦॥
પાહાતાં શરીરાચેં મૂળ । યા ઐસેં નાહીં અમંગળ ।
રજસ્વલેચા જો વિટાળ । ત્યામધ્યેં જન્મ યાસી ॥ ૧૧॥
અત્યંત દોષ જ્યા વિટાળા । ત્યા વિટાળાચાચિ પુતળા ।
તેથેં નિર્મળપણાચા સોહળા । કેવી ઘડે ॥ ૧૨॥
રજસ્વલેચા જો વિટાળ । ત્યાચા આળોન જાલા ગાળ ।
ત્યા ગળાચેંચ કેવળ । શરીર હેં ॥ ૧૩॥
વરી વરી દિસે વૈભવાચેં । અંતરીં પોતડેં નર્કાચેં ।
જૈસેં ઝાંકણેં ચર્મકુંડાચેં । ઉઘડિતાંચ નયે ॥ ૧૪॥
કુંડ ધુતાં શુદ્ધ હોતેં । યાસ પ્રત્યઈં ધુઈજેતેં ।
તરી દુર્ગંધી દેહાતેં । શુદ્ધતા ન યે ॥ ૧૫॥
અસ્તીપંજર ઉભવિલા । સીરાનાડીં ગુંડાળિલા ।
મેદમાંસેં સરસાવિલા । સાંદોસાઅંદીં ભરૂની ॥ ૧૬॥
અશુદ્ધ શબ્દેં શુદ્ધ નાહીં । તેંહિ ભરલેં અસે દેહીં ।
નાના વ્યાધી દુઃખેં તેંહિ । અભ્યાંતરી વસતી ॥ ૧૭॥
નર્કાચેં કોઠાર ભરલેં । આંતબાહેરી લિડીબિડિલેં ।
મૂત્રપોતડેં જમલેં । દુર્ગંધીચેં ॥ ૧૮॥
જંત કિડે આણી આંતડી । નાના દુર્ગંધીચી પોતડી ।
અમુપ લવથવિતી કાતડી । કાંટાળવાણી ॥ ૧૯॥
સર્વાંગાસ સિર પ્રમાણ । તેથેં બળસેં વાહે ઘ્રાણ ।
ઉઠે ઘાણી ફુટતાં શ્રવણ । તે દુર્ગંધી નેઘવે ॥ ૨૦॥
ડોળાં નિઘતી ચિપડેં । નાકીં દાટતીં મેકડેં ।
પ્રાતઃકાળીં ઘાણી પડે । મુખીં મળાસારિખી ॥૨૧॥
લાળ થુંકા આણી મળ । પીત શ્લેષ્મા પ્રબળ ।
તયાસ મ્હણતી મુખકમળ । ચંદ્રાસારિખેં ॥ ૨૨॥
મુખ ઐસેં કુશ્ચીળ દિસે । પોટીં વિષ્ઠા ભરલી અસે ।
પ્રત્યક્ષાસ પ્રમાણ નસે । ભૂમંડળીં ॥ ૨૩॥
પોટીં ઘાલિતાં દિવ્યાન્ન । કાંહીં વિષ્ઠા કાંહીં વમન ।
ભાગીરથીચેં ઘેતાં જીવન । ત્યાચી કોયે લઘુશંકા ॥ ૨૪॥
એવં મળ મૂત્ર આણી વમન । હેંચિ દેહાચેં જીવન ।
યેણેંચિ દેહ વાઢે જાણ । યદર્થીં સંશય નાહીં ॥ ૨૫॥
પોટીં નસ્તાં મળ મૂત્ર વોક । મરોન જાતી સકળ લોક ।
જાલા રાવ અથવા રંક । પોટીં વિષ્ઠા ચુકેના ॥ ૨૬॥
નિર્મળપણેં કાઢૂં જાતાં । તરી દેહ પડેલ તત્વતાં ।
એવં દેહાચી વેવસ્થા । ઐસી અસે ॥ ૨૭॥
ઐસા હા ધડ અસતાં । યેથાભૂત પાહોં જાતાં ।
મગ તે દુર્દશા સાંગતાં । શંકા બાધી ॥ ૨૮॥
ઐસિયે કારાગૃહીં વસ્તી । નવમાસ બહુ વિપત્તી ।
નવહિ દ્વારેં નિરોધતી । વાયો કૈંચા તેથેં ॥ ૨૯॥
વોકા નરકાચે રસ ઝિરપતી । તે જઠરાગ્નીસ્તવ તાપતી ।
તેણેં સર્વહિ ઉકડતી । અસ્તિમાંસ ॥ ૩૦॥
ત્વચેવિણ ગર્ભ ખોળે । તંવ માતેસી હોતી ડોહળે ।
કટવતિક્ષણેં સર્વાંગ પોળે । તયા બાળકાચેં ॥ ૩૧॥
બાંધલેં ચર્માચેં મોટાળેં । તેથેં વિષ્ઠેચેં પેટાળેં ।
રસૌપાય વંકનાળેં । હોત અસે ॥ ૩૨॥
વિષ્ઠા મૂત્ર વાંતી પીત । નાકીં તોંડીં નિઘતી જંત ।
તેણેં નિર્બુજલેં ચિત્ત । આતિશયેંસીં ॥ ૩૩॥
ઐસિયે કારાગૃહીં પ્રાણી । પડિલા અત્યંત દાટણીં ।
કળવળોન મ્હણે ચક્રપાણી । સોડવીં યેથૂન આતાં ॥ ૩૪॥
દેવા સોડવિસી યેથૂન । તરી મી સ્વહિત કરીન ।
ગર્ભવાસ હા ચુકવીન । પુન્હાં ન યે યેથેં ॥ ૩૫॥
ઐસી દુખવોન પ્રતિજ્ઞા કેલી । તંવ જન્મવેળ પુઢેં આલી ।
માતા આક્રંદોં લાગલી । પ્રસૂતકાળીં ॥ ૩૬॥
નાકીં તોંડીં બૈસલેં માંસ । મસ્તકદ્વારેં સાંડી સ્વાસ ।
તેંહિ બુજલેં નિશેષ । જન્મકાળીં ॥ ૩૭॥
મસ્તકદ્વાર તેં બુજલેં । તેણેં ચિત્ત નિર્બુજલેં ।
પ્રાણી તળમળૂં લાગલેં । ચહૂંકડે ॥ ૩૮॥
સ્વાસ ઉસ્વાસ કોંડલા । તેણેં પ્રાણી જાજાવલા ।
માર્ગ દિસેનાસા જાલા । કાસાવીસ ॥ ૩૯॥
ચિત્ત બહુ નિર્બુજલેં । તેણેં આડભરીં ભરલેં ।
લોક મ્હણતી આડવેં આલેં । ખાંડૂન કાઢા ॥ ૪૦॥
મગ તે ખાંડૂન કાઢિતી । હસ્તપાદ છેદૂન ઘેતી ।
હાતાં પડિલેં તેંચિ કાપિતી । મુખ નાસિક ઉદર ॥ ૪૧॥
ઐસે ટવકે તોડિલે । બાળકેં પ્રાણ સોડિલે ।
માતેનેંહિ સાંડિલેં । કળિવર ॥ ૪૨॥
મૃત્ય પાવલા આપણ । મતેચા ઘેતલા પ્રાણ ।
દુઃખ ભોગિલેં દારુણ । ગર્ભવાસીં ॥ ૪૩॥
તથાપી સુકૃતેંકરૂની । માર્ગ સાંપડલા યોની ।
તર઼્હીં આડકલા જાઉની । કંઠસ્કંદીં માગુતા ॥ ૪૪॥
તયે સંકોચિત પંથીં । બળેંચિ વોઢૂન કાઢિતી ।
તેણેં ગુણેં પ્રાણ જાતી । બાળકાચે ॥ ૪૫॥
બાળકાચે જાતાં પ્રાણ । અંતીં હોયે વિસ્મરણ ।
તેણેં પૂર્વીલ સ્મરણ । વિસરોન ગેલા ॥ ૪૬॥
ગર્ભીં મ્હણે સોહં સોહં । બાહેરી પડતાં મ્હણે કોહં ।
ઐસા કષ્ટી જાલા બહુ । ગર્ભવાસીં ॥ ૪૭॥
દુઃખા વરપડા હોતા જાલા । થોરા કષ્ટીં બાહેરી આલા ।
સવેંચ કષ્ટ વિસરલા । ગર્ભવાસાચે ॥ ૪૮॥
સુંન્યાકાર જાલી વૃત્તી । કાંહીં આઠવેના ચિત્તીં ।
અજ્ઞાનેં પડિલી ભ્રાંતી । તેણેં સુખચિ માનિલેં ॥ ૪૯॥
દેહ વિકાર પાવલેં । સુખદુઃખેં ઝળંબળે ।
અસો ઐસેં ગુંડાળલેં । માયાજાળીં ॥ ૫૦॥
ઐસેં દુઃખ ગર્ભવાસીં । હોતેં પ્રાણીમાત્રાંસીં ।
મ્હણોનિયાં ભગવંતાસી । શરણ જાવેં ॥ ૫૧॥
જો ભગવંતાચા ભક્ત । તો જન્માપાસૂન મુક્ત ।
જ્ઞાનબળેં બિરક્ત । સર્વકાળ ॥ ૫૨॥
ઐશા ગર્ભવાસીં વિપત્તી । નિરોપિલ્યા યેથામતી ।
સાવધ હોઊન શ્રોતીં । પુઢેં અવધાન દ્યાવેં ॥ ૫૩॥
ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે જન્મદુઃખનિરૂપણનામ સમાસ પહિલા ॥ ૧॥
સમાસ દુસરા : સ્વગુણપરીક્ષા (અ) ॥ શ્રીરામ્ ॥
સંસાર હાચિ દુઃખમૂળ । લાગતી દુઃખાચે ઇંગળ ।
માગાં બોલિલી તળમળ । ગર્ભવાસાચી ॥ ૧॥
ગર્ભવાસીં દુઃખ જાલેં । તેં બાળક વિસરલેં ।
પુઢેં વાઢોં લાગલેં । દિવસેંદિવસ ॥ ૨॥
બાળપણીં ત્વચા કોંવળી । દુઃખ હોતાંચિ તળમળી ।
વાચા નાહીં તયે કાળીં । સુખદુઃખ સાંગાવયા ॥ ૩॥
દેહાસ કાંહીં દુઃખ જાલેં । અથવા ક્ષુધેનેં પીડલેં ।
તરી તેં પરમ આક્રંદલેં । પરી અંતર નેણવે ॥ ૪॥
માતા કુરવાળી વરી । પરી જે પીડા જાલી અંતરીં ।
તે માયેસી ન કળે અભ્યાંતરીં । દુઃખ હોયે બાળકાસીં ॥ ૫॥
માગુતેં માગુતેં ફુંજે રડે । માતા બુઝાવી ઘેઊન કડે ।
વેથા નેણતી બાપુડેં । તળમળી જીવીં ॥ ૬॥
નાનાવ્યાધીચે ઉમાળે । તેણેં દુઃખેં આંદોળે ।
રડે પડે કાં પોળે । અગ્નિસંગેં ॥ ૭॥
શરીર રક્ષિતાં નયે । ઘડતી નાના અપાયે ।
ખોડી અધાંતરીં હોયે । આવેવહીન બાળક ॥ ૮॥
અથવા અપાય ચુકલે । પૂર્ણપુણ્ય પુઢેં ઠાકલેં ।
માતેસ ઓળખોં લાગલેં । દિવસેંદિવસ ॥ ૯॥
ક્ષણભરી માતેસ ન દેખે । તરી આક્રંદેં રુદન કરી દુઃખેં ।
તે સમઈં માતેસારિખેં । આણીક કાંહિંચ નાહીં ॥ ૧૦॥
આસ કરૂન વાસ પાહે । માતેવિણ કદા ન રાહે ।
વિયોગ પળમાત્ર ન સાહે । સ્મરણ જાલિયાં નંતરેં ॥ ૧૧॥
જરી બ્રહ્માદિક દેવ આલે । અથવા લક્ષ્મીને અવલોકિલેં ।
તરી ન વચે બુઝાવિલેં । આપલે માતેવાંચુની ॥ ૧૨॥
કુરૂપ અથવા કુલક્ષણ । સકળાંહૂનિ કરંટેપણ ।
તરી નાહીં તીસમાન । ભૂમંડળીં કોણી ॥ ૧૩॥
ઐસેં તેં કેવિલવાણેં । માતેવિણ દિસે ઉણેં ।
રાગેં પરતેં કેલેં તિનેં । તરી આક્રંદોની મિઠી ઘાલી ॥ ૧૪॥
સુખ પાવે માતેજવળી । દુરી કરિતાંચિ તળમળી ।
અતિપ્રીતિ તયેકાળીં । માતેવરી લાગલી ॥ ૧૫॥
તંવ તે માતેસ મરણ આલેં । પ્રાણી પોરટેં જાલેં ।
દુઃખેં ઝુર્ણીં લાગલેં । આઈ આઈ મ્હણોની ॥ ૧૬॥
આઈ પાહાતાં દિસેના । દીનરૂપ પાહે જના ।
આસ લાગલિસે મના । આઈ યેઈલ મ્હણોની ॥ ૧૭॥
માતા મ્હણૌન મુખ પાહે । તંવ તે આપુલી માતા નવ્હે ।
મગ હિંવાસલેં રાહે । દૈન્યવાણેં ॥ ૧૮॥
માતાવિયોગેં કષ્ટલેં । તેણેં માનસીં દુઃખ જાલેં ।
દેહહિ ક્ષીણત્વ પાવલેં । આતિશયેંસીં ॥ ૧૯॥
અથવા માતાહિ વાંચલી । માયલેંકુરા ભેટી જાલી ।
બાળદશા તે રાહિલી । દેવસેંદિવસ ॥ ૨૦॥
બાળપણ જાલેં ઉણેં । દિવસેંદિવસ હોયે શાહાણેં ।
મગ તે માયેચેં અત્યંત પેરૂણેં । હોતેં, તેં રાહિલેં ॥ ૨૧॥
પુઢેં લો લાગલા ખેળાચા । કળપ મેળવિલા પોરાંચા ।
આલ્યગેલ્યા ડાયાચા । આનંદ શોક વાહે ॥ ૨૨॥
માયેબાપેં સિકવિતી પોટેં । તયાચેં પરમ દુઃખ વાટે ।
ચટ લાગલી ન સુટે । સંગતી લેંકુરાંચી ॥ ૨૩॥
લેંકુરાઅંમધ્યેં ખેળતાં । નાઠવે માતા પિતા ।
તંવ તેંથેહિ અવચિતાઅ । દુઃખ પાવલા ॥ ૨૪॥
પડિલે દાંત ફુટલા ડોળા । મોડલે પાય જાલા ખુળા ।
ગેલા માજ અવકળા- । ઠાકૂન આલી ॥ ૨૫॥
નિઘાલ્યા દેવી આણી ગોવર । ઉઠલેં કપાળ લાગલા જ્વર ।
પોટસુળીં નિરંતર । વાયગોળા ॥ ૨૬॥
લાગલીં ભૂતેં જાલી ઝડપણી । જળીચ્યા મેસકો માયેરાણી ।
મુંજ્યા ઝોટિંગ કરણી । મ્હૈસોબાચી ॥ ૨૭॥
વેતાળ ખંકાળ લાગલા । બ્રહ્મગિર઼્હો સંચરલા ।
નેણોં ચેડા વોલાંડિલા । કાંહીં કળેના ॥ ૨૮॥
યેક મ્હણતી બીરે દેવ । યેક મ્હણતી ખંડેરાવ ।
યેક મ્હણતી સકળ વાવ । હા બ્રાહ્મણસમંધ ॥ ૨૯॥
યેક મ્હણતી કોણેં કેલેં । આંગીં દેવત ઘાતલે ।
યેક મ્હણતી ચુકલેં । સટવાઈચેં ॥ ૩૦॥
યેક મ્હણતી કર્મભોગ । આંગીં જડલે નાના રોગ ।
વૈદ્ય પંચાક્ષરી ચાંગ । બોલાઊન આણિલે ॥ ૩૧॥
યેક મ્હણતી હા વાંચેના । યેક મ્હણતી હા મરેના ।
ભોગ ભોગિતો યાતના । પાપાસ્તવ ॥ ૩૨॥
ગર્ભદુઃખ વિસરલા । તો ત્રિવિધતાપેં પોળલા ।
પ્રાણી બહુત કષ્ટી જાલા । સંસારદુઃખેં ॥ ૩૩॥
ઇતુકેંહિ ચુકોન વાંચલા । તરી મારમારૂં શાહાણા કેલા ।
લોકિકીં નેટકા જાલા । નાંવ રાખે ઐસા ॥ ૩૪॥
પુઢેં માયબાપીં લોભાસ્તવ । સંભ્રમેં માંડિલા વિવ્હાવ ।
દાઊનિયાં સકળ વૈભવ । નોવરી પાહિલી ॥ ૩૫॥
વર઼્હાડીવૈભવ દાટલેં । દેખોન પરમસુખ વાટલે ।
મન હેં રંગોન ગેલેં । સાસુરવાડીકડે ॥ ૩૬॥
માયબાપીં ભલતૈસેં અસાવેં । પરી સાસુરવાડીસ નેટકેં જાવેં ।
દ્રવ્ય નસેલ તરી ઘ્યાવેં । રુણ કળાંતરેં ॥ ૩૭॥
આંતર્ભાવ તે સાસુરવાડીં । માયેબાપેં રાહિલીં બાપુડીં ।
હોતાતી સર્વસ્વેં કુડકુડીં । તિતુકેંચ કાર્ય ત્યાંચેં ॥ ૩૮॥
નોવરી આલિયાં ઘરા । અતી હવ્યાસ વાટે વરા ।
મ્હણે મજસારિખા દુસરા । કોણીચ નાહીં ॥ ૩૯॥
માયબાપ બંધુ બહિણી । નોવરી ન દિસતાં વાટે કાણી ।
અત્યંત લોધલા પાપિણીં । અવિદ્યેનેં ભુલવિલા ॥ ૪૦॥
સંભોગ નસ્તાં ઇતુકા પ્રેમા । યોગ્ય જાલિયા ઉલંઘી સીમા ।
પ્રીતી વાઢવિતી કામા- । કરિતાં પ્રાણી ગુંતલા ॥ ૪૧॥
જરી ન દેખે ક્ષણ યેક ડોળાં । તરી જીવ હોય ઉતાવિળા ।
પ્રીતીપાત્ર અંતર્કળા । ઘેઊન ગેલી ॥ ૪૨॥
કોવળે કોવળે શબ્દ મંજુળ । મર્યાદા લજ્યા મુખકમળ ।
વક્ત્રલોકનેં કેવળ । ગ્રામજ્યાચે મૈંદાવેં ॥ ૪૩॥
કળવળા યેતાં સાંવરેના । શરીર વિકળ આવરેના ।
અનેત્ર વેવસાઈં ક્રમેના । હુરહુર વાટે ॥ ૪૪॥
વેવસાય કરિતાં બાહેરી । મન લાગલેંસે ઘરીં ।
ક્ષણાક્ષણાં અભ્યાંતરીં । સ્મરણ હોયે કામિનીચેં ॥ ૪૫॥
તુમ્હીં માઝિયા જિવાંતીલ જીવ । મ્હણૌની અત્યંત લાઘવ ।
દાઊનિયાં ચિત્ત સર્વ । હિરોન ઘેતલેં ॥ ૪૬॥
મૈદ સોઇરીક કાઢિતી । ફાંસે ઘાલૂન પ્રાણ ઘેતી ।
તૈસેં આયુષ્ય ગેલિયાં અંતીં । પ્રાણીયાંસ હોયે ॥ ૪૭॥
પ્રીતિ કામિનીસીં લાગલી । જરી તયેસી કોણી રાગેજલી ।
તરી પરમ ક્ષિતી વાટલી । માનસીં ગુપ્તરૂપેં ॥ ૪૮॥
તયે ભાર્યેચેનિ કૈવારેં । માયેબાપાસીં નીચ ઉત્તરેં ।
બોલોનિયાં તિરસ્કારેં । વેગળા નિઘે ।
૪૯॥ સ્ત્રીકારણેં લાજ સાંડિલી । સ્ત્રીકારણેં સખીં સોડિલીં ।
સ્ત્રીકારણેં વિઘડિલીં । સકળહિ જિવલગેં ॥ ૫૦॥
સ્ત્રીકારણેં દેહ વિકિલા । સ્ત્રીકારણેં સેવક જાલા ।
સ્ત્રીકારણેં સાંડવિલા । વિવેકાસી ॥ ૫૧॥
સ્ત્રીકારણેં લોલંગતા । સ્ત્રીકારણેં અતિનમ્રતા ।
સ્ત્રીકારણેં પરાધેનતા । અંગિકારિલી ॥ ૫૨॥
સ્ત્રીકારણેં લોભી જાલા । સ્ત્રીકારણેં ધર્મ સાંડિલા ।
સ્ત્રીકારણેં અંતરલા । તીર્થયાત્રા સ્વધર્મ ॥ ૫૩॥
સ્ત્રીકારણેં સર્વથા કાંહીં । શુભાશુભ વિચારિલેં નાહીં ।
તનુ મનુ ધનુ સર્વહી । અનન્યભાવેં અર્પિલેં ॥ ૫૪॥
સ્ત્રીકારણેં પરમાર્થ બુડવિલા । પ્રાણી સ્વહિતાસ નાડલા ।
ઈશ્વરીં કાનકોંડા જાલા । સ્ત્રીકારણેં કામબુદ્ધી ॥ ૫૫॥
સ્ત્રીકારણેં સોડિલી ભક્તી । સ્ત્રીકારણેં સોડિલી વિરક્તી ।
સ્ત્રીકારણેં સાયોજ્યમુક્તી । તેહિ તુછ્ય માનિલી ॥ ૫૬॥
યેકે સ્ત્રિયેચેનિ ગુણેં । બ્રહ્માંડ માનિલેં ઠેંગણેં ।
જિવલગેં તીં પિસુણેં । ઐસીં વાટલીં ॥ ૫૭॥
ઐસી અંતરપ્રીતિ જડલી । સાર્વસ્વાચી સાંડી કેલી ।
તંવ તે મરોન ગેલી । અકસ્માત ॥ ૫૮॥
તેણેં મનીં શોક વાઢલા । મ્હણે થોર ઘાત જાલા ।
આતાં કૈંચા બુડાલા । સંસાર માઝા ॥ ૫૯॥
જિવલગાંચા સોડિલા સંગ । અવચિતા જાલા ઘરભંગ ।
આતાં કરૂં માયાત્યાગ । મ્હણે દુઃખેં ॥ ૬૦॥
સ્ત્રી ઘેઊન આડવી । ઊર બડવી પોટ બડવી ।
લાજ સાંડૂન ગૌરવી । લોકાં દેખતાં ॥ ૬૧॥
મ્હણે માઝેં બુડાલેં ઘર । આતાં ન કરી હા સંસાર ।
દુઃખેં આક્રંદલા થોર । ઘોર ઘોષેં ॥ ૬૨॥
તેણેં જીવ વારયાવેઘલા । સર્વસ્વાચા ઉબગ આલા ।
તેણેં દુઃખેં જાલા । જોગી કાં મહાત્મા ॥ ૬૩॥
કાં તેં નિઘોન જાણેં ચુકલેં । પુન્હાં માગુતેં લગ્ન કેલેં ।
તેણેં અત્યંતચિ મગ્ન જાલેં । મન દ્વિતીય સંમંધીં ॥ ૬૪॥
જાલા દ્વિતીય સંમંધ । સવેંચિ માંડિલા આનંદ ।
શ્રોતીં વ્હાવેં સાવધ । પુઢિલે સમાસીં ॥ ૬૫॥
ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સ્વગુણપરીક્ષાનામ સમાસ દુસરા ॥ ૨॥
। સમાસ તિસરા : સ્વગુણપરીક્ષા (બ) ॥ શ્રીરામ્ ॥
દ્વિતીય સંમંધ જાલા । દુઃખ માગીલ વિસરલા ।
સુખ માનૂન રાહિલા । સંસારાચેં ॥ ૧॥
જાલા અત્યંત કૃપણ । પોટેં ન ખાય અન્ન ।
રુક્યાકારણેં સાંડી પ્રાણ । યેકસરા ॥ ૨॥
કદા કલ્પાંતીં ન વેચી । સાંચિલેંચિ પુન્હા સાંચી ।
અંતરીં અસેલ કૈંચી । સદ્વાસના ॥ ૩॥
સ્વયેં ધર્મ ન કરી । ધર્મકર્ત્યાસહિ વારી ।
સર્વકાળ નિંદા કરી । સાધુજનાચી ॥ ૪॥
નેણે તીર્થ નેણે વ્રત । નેણે અતિત અભ્યાગત ।
મુંગીમુખીંચેં જેં સીત । તેંહી વેંચૂન સાંચી ॥ ૫॥
સ્વયેં પુણ્ય કરવેના । કેલેં તરી દેખવેના ।
ઉપહાસ્ય કરી મના- । નયે મ્હણૌની ॥ ૬॥
દેવાં ભક્તાંસ ઉછેદી । આંગબળેં સકળાંસ ખેદી ।
નિષ્ઠુર શબ્દેં અંતર ભેદી । પ્રાણીમાત્રાંચેં ॥ ૭॥
નીતિ સાંડૂન માગેં । અનીતીનેં વર્તોં લાગે ।
ગર્વ ધરૂન ફુગે । સર્વકાળ ॥ ૮॥
પૂર્વજાંસ સિંતરિલેં । પક્ષશ્રાદ્ધહિ નાહીં કેલેં ।
કુળદૈવત ઠકિલેં । કોણેપરી ॥ ૯॥
આક્ષત ભરિલી ભાણા । દુજા બ્રાહ્મણ મેહુણા ।
આલા હોતા પાહુણા । સ્ત્રિયેસ મૂળ ॥ ૧૦॥
કદા નાવડે હરિકથા । દેવ નલગે સર્વથા ।
સ્નાનસંધ્યા મ્હણે વૃથા । કાસયા કરાવી ॥ ૧૧॥
અભિળાષેં સાંચી વિત્ત । સ્વયેં કરી વિસ્વાસઘાત ।
મદેં માતલા ઉન્મત્ત । તારુણ્યપણેં ॥ ૧૨॥
તારુણ્ય આંગીં ભરલેં । ધારિષ્ટ ન વચે ધરિલેં ।
કરૂં નયેં તેંચિ કેલેં । માહાપાપ ॥ ૧૩॥
સ્ત્રી કેલી પરી ધાકુટી । ધીર ન ધરવેચિ પોટીં ।
વિષયલોભેં સેવટીં । વોળખી સાંડિલી ॥ ૧૪॥
માયે બહિણ ન વિચારી । જાલા પાપી પરદ્વારી ।
દંડ પાવલા રાજદ્વારીં । તર઼્હીં પાલટેના ॥ ૧૫॥
પરસ્ત્રી દેખોનિ દૃષ્ટીં । અભિળાષ ઉઠે પોટીં ।
અકર્તવ્યેં હિંપુટી । પુન્હાં હોયે ॥ ૧૬॥
ઐસેં પાપ ઉદંડ કેલેં । શુભાશુભ નાહીં ઉરલેં ।
તેણેં દોષેં દુઃખ ભરલેં । અકસ્માત આંગીં ॥ ૧૭॥
વ્યાધી ભરલી સર્વાંગીં । પ્રાણી જાલા ક્ષયરોગી ।
કેલે દોષ આપુલે ભોગી । સીઘ્ર કાળેં ॥ ૧૮॥
દુઃખેં સર્વાંગ ફુટલેં । નાસિક અવઘેંચિ બૈસલેં ।
લક્ષણ જાઊન જાલેં । કુલક્ષણ ॥ ૧૯॥
દેહાસ ક્ષીણતા આલી । નાના વેથા ઉદ્ભવલી ।
તારુણ્યશક્તી રાહિલી । ખંગલા પ્રાણી ॥ ૨૦॥
સર્વાંગીં લાગલ્યા કળા । દેહાસ આલી અવકળા ।
પ્રાણી કાંપે ચળચળાં । શક્તિ નાહીં ॥ ૨૧॥
હસ્તપાદાદિક ઝડલે । સર્વાંગીં કિડે પડિલે ।
દેખોન થુંકોં લાગલે । લાહાનથોર ॥ ૨૨॥
જાલી વિષ્ટેચી સારણી । ભોવતી ઉઠલી વર્ઢાણી ।
અત્યંત ખંગલા પ્રાણી । જીવ ન વચે ॥ ૨૩॥
આતાં મરણ દે ગા દેવા । બહુત કષ્ટ જાલે જીવા ।
જાલા નાહીં નેણોં ઠેવા । પાતકાચા ॥ ૨૪॥
દુઃખેં ઘળઘળાં રડે । જોં જોં પાહે આંગાકડે ।
તોં તોં દૈન્યવાણેં બાપુડેં । તળમળી જીવીં ॥ ૨૫॥
ઐસે કષ્ટ જાલે બહુત । સકળ જાલેં વાતાહાત ।
દરવડા ઘાલૂન વિત્ત । ચોરટીં નેલેં ॥ ૨૬॥
જાલેં આરત્ર ના પરત્ર । પ્રારબ્ધ ઠાકલેં વિચિત્ર ।
આપલા આપણ મળમૂત્ર । સેવિલા દુઃખેં ॥ ૨૭॥
પાપસામગ્રી સરલી । દેવસેંદિવસ વેથા હરલી ।
વૈદ્યેં ઔષધેં દિધલીં । ઉપચાર જાલા ॥ ૨૮॥
મરત મરત વાંચલા । યાસ પુન્હાં જન્મ જાલા ।
લોક મ્હણતી પડિલા । માણસાંમધ્યેં ॥ ૨૯॥
યેરેં સ્ત્રી આણિલી । બરવી ઘરવાત માંડિલી ।
અતિ સ્વાર્થબુદ્ધી ધરિલી । પુન્હાં માગુતી ॥ ૩૦॥
કાંહીં વૈભવ મેળવિલેં । પુન્હાં સર્વહી સંચિલેં ।
પરંતુ ગૃહ બુડાલેં । સંતાન નાહીં ॥ ૩૧॥
પુત્ર સંતાઅન નસ્તાં દુઃખી । વાંજ નાંવ પડિલેં લોકિકીં ।
તેં ન ફિટે મ્હણોની લેંકી । તરી હો આતાં ॥ ૩૨॥
મ્હણોન નાના સાયાસ । બહુત દેવાસ કેલે નવસ ।
તીર્થેં વ્રતેં ઉપવાસ । ધરણેં પારણેં માંડિલેં ॥ ૩૩॥
વિષયસુખ તેં રાહિલે । વાંજપણેં દુઃખી કેલેં ।
તંવ તેં કુળદૈવત પાવલેં । જાલી વૃદ્ધી ॥ ૩૪॥
ત્યા લેંકુરાવરી અતિપ્રીતિ । દોઘેહિ ક્ષણ યેક ન વિશંભતી ।
કાંહીં જાલ્યા આક્રંદતી । દીર્ઘસ્વરેં ॥ ૩૫॥
ઐસી તે દુઃખિસ્તે । પૂજીત હોતી નાના દૈવતેં ।
તંવ તેંહિ મેલેં અવચિતેં । પૂર્વ પાપેંકરૂની ॥ ૩૬॥
તેણેં બહુત દુઃખ જાલેં । ઘરીં આરંધેં પડિલેં ।
મ્હણતી આમ્હાંસ કાં ઠીવિલેં । દેવેં વાંજ કરૂની ॥ ૩૭॥
આમ્હાંસ દ્રવ્ય કાયે કરાવેં । તેં જાવેં પરી અપત્ય વ્હાવેં ।
અપત્યાલાગી ત્યજાવેં । લાગેલ સર્વ ॥ ૩૮॥
વાંજપણ સંદિસેં ગેલેં । તોં મરતવાંજ નાંવ પડિલેં ।
તેં ન ફિટે કાંહીં કેલેં । તેણેં દુઃખેં આક્રંદતી ॥ ૩૯॥
આમુચી વેલી કાં ખુંટિલી । હા હા દેવા વૃત્તી બુડાલી ।
કુળસ્વામીણ કાં ક્ષોભલી । વિઝાલા કુળદીપ ॥ ૪૦॥
આતાં લેંકુરાચેં મુખ દેખેન । તરી આનંદેં રાડી ચાલેન ।
આણી ગળહી ટોંચીન । કુળસ્વામિણીપાસીં ॥ ૪૧॥
આઈ ભુતા કરીન તુઝા । નાંવ ઠેવીન કેરપુંજા ।
વેસણી ઘાલીન, માઝા- । મનોરથ પુરવી ।
૪૨॥ બહુત દેવાંસ નવસ કેલે । બહુત ગોસાવી ધુંડિલે ।
ગટગટાં ગિળિલે । સગળે વિંચૂ ॥ ૪૩॥
કેલે સમંધાસ સાયાસ । રાહાણે ઘાતલેં બહુવસ ।
કેળેં નારિકેળેં બ્રાહ્મણાસ । અંબ્રદાનેં દિધલીં ॥ ૪૪॥
કેલીં નાના કવટાલેં । પુત્રલોભેં કેલીં ઢાલેં ।
તરી અદૃષ્ટ ફિરલેં । પુત્ર નાહીં ॥ ૪૫॥
વૃક્ષાઅખાલેં જાઊન નાહાતી । ફળતીં ઝાડેં કરપતી ।
ઐસે નાના દોષ કરિતી । પુત્રલોભાકારણેં ॥ ૪૬॥
સોડૂન સકળ વૈભવ । ત્યાંચા વારયાવેધલા જીવ ।
તંવ તો પાવલા ખંડેરાવ । આણી કુળસ્વામિણી ॥ ૪૭॥
આતાં મનોરથ પુરતી । સ્ત્રીપુરુષેં આનંદતી ।
સાવધ હોઊન શ્રોતીં । પુઢેં અવધાન દ્યાવેં ॥ ૪૮॥
ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સ્વગુણપરીક્ષાનામ સમાસ તિસરા ॥ ૩॥
સમાસ ચવથા : સ્વગુણપરીક્ષા (ક) ॥ શ્રીરામ્ ॥
લેંકુરેં ઉદંડ જાલીં । તોં તે લક્ષ્મી નિઘોન ગેલી ।
બાપડીં ભિકેસી લાગલીં । કાંહીં ખાયા મિળેના ॥ ૧॥
લેંકુરેં ખેળતી ધાકુટીં । યેકેં રાંગતી યેકેં પોટીં ।
ઐસી ઘરભરી જાલી દાટી । કન્યા આણી પુત્રાંચી ॥ ૨॥
દેવસેંદિવસા ખર્ચ વાઢલા । યાવા હોતા તો ખુંટોન ગેલા ।
કન્યા ઉપવરી જાલ્યા, ત્યાંલા- । ઉજવાવયા દ્રવ્ય નાહીં ॥ ૩॥
માયેબાપેં હોતીં સંપન્ન । ત્યાંચેં ઉદંડ હોતેં ધન ।
તેણેં કરિતાં પ્રતિષ્ઠા માન । જનીં જાલા હોતા ॥ ૪॥
ભરમ આહે લોકાચારીં । પહિલી નાંદણૂક નાહીં ઘરીં ।
દેવસેંદિવસ અભ્યાંતરીં । દરિદ્ર આલેં ॥ ૫॥
ઐસી ઘરવાત વાઢલી । ખાતીં તોંડેં મિળાલીં ।
તેણેં પ્રાણીયાંસ લાગલી । કાળજી ઉદ્વેગાચી ॥ ૬॥
કન્યા ઉપવરી જાલ્યા । પુત્રાસ નોવર્યા આલ્યા ।
આતાં ઉજવણા કેલ્યા । પહિજેત કીં ॥ ૭॥
જરી મુલેં તૈસીંચ રાહિલીં । તરી પુન્હાં લોકલાજ જાલી ।
મ્હણતી કાસયા વ્યાલીં । જન્મદારિદ્ર્યેં ॥ ૮॥
ઐસી લોકલાજ હોઈલ । વડિલાંચેં નાંવ જાઈલ ।
આતાં રુણ કોણ દેઈલ । લગ્નાપુરતેં ॥ ૯॥
માગેં રુણ જ્યાચેં ઘેતલેં । ત્યાચેં પરતોન નાહીં દિલ્હેં ।
ઐસેં આભાળ કોંસળલેં । ઉદ્વેગાચેં ॥ ૧૦॥
આપણ ખાતોં અન્નાસી । અન્ન ખાતેં આપણાસીં ।
સર્વકાળ માનસીં । ચિંતાતુર ॥ ૧૧॥
પતી અવઘીચ મોડલી । વસ્તભાવ ગાહાણ પડિલી ।
અહા દેવા વેળ આલી । આતાં ડિવાળ્યાચી ॥ ૧૨॥
કાંહીં કેલા તાડામોડા । વિકિલા ઘરીંચા પાડારેડા ।
કાંહીં પૈકા રોકડા । કળાંતરેં કાઢિલા ॥ ૧૩॥
ઐસેં રુણ ઘેતલેં । લોકિકીં દંભ કેલેં ।
સકળ મ્હણતી નાંવ રાખિલેં । વડિલાંચેં ॥ ૧૪॥
ઐસેં રુણ ઉદંડ જાલેં । રિણાઇતીં વેઢૂન ઘેતલેં ।
મગ પ્રયાણ આરંભિલેં । વિદેશાપ્રતી ॥ ૧૫॥
દોની વરુષેં બુડી મારિલી । નીચ સેવા અંગીકારિલી ।
શરીરેં આપદા ભોગિલી । આતિશયેંસીં ॥ ૧૬॥
કાંહીં મેળવિલેં વિદેશીં । જીવ લાગલા મનુષ્યાંપાસીં ।
મગ પુસોનિયાં સ્વામીસી । મુરડતા જાલા ॥ ૧૭॥
તંવ તેં અત્યંત પીડાવલીં । વાટ પાહાત બૈસલીં ।
મ્હણતી દિવસગતી કાં લાગલી । કાયે કારણેં દેવા ॥ ૧૮॥
આતાં આમ્હી કાયે ખાવેં । કિતી ઉપવાસીં મરાવેં ।
ઐસિયાચે સંગતીસ દેવેં । કાં પાં ઘાતલેં આમ્હાંસી ॥ ૧૯॥
ઐસેં આપુલેં સુખ પાહાતી । પરી ત્યાચેં દુઃખ નેણતી ।
આણી શક્તી ગેલિયાં અંતીં । કોણીચ કામા ન યેતી ॥ ૨૦॥
અસો ઐસી વાટ પાહતાં । દૃષ્ટીં દેખિલા અવચિતા ।
મુલેં ધાવતી, તાતા । ભાગલાસ મ્હણૌની ॥ ૨૧॥
સ્ત્રી દેખોન આનંદલી । મ્હણે આમુચી દૈન્યેં ફિટલી ।
તંવ યેરેં દિધલી । ગાંઠોડી હાતીં ॥ ૨૨॥
સકળાંસ આનંદ જાલા । મ્હણતી આમુચા વડીલ આલા ।
તેણેં તરી આમ્હાંલા । આંગ્યા ટોપ્યા આણિલ્યા ॥ ૨૩॥
ઐસા આનંદ ચ્યારી દેવસ । સવેંચ માંડિલી કુસમુસ ।
મ્હણતી હેં ગેલિયાં આમ્હાંસ । પુન્હાં આપદા લાગતી ॥ ૨૪॥
મ્હણૌની આણિલેં તેં અસાવેં । યેણેં માગુતેં વિદેશાસ જાવેં ।
આમ્હી હેં ખાઊં ન તોં યાવેં । દ્રવ્ય મેળઊન ॥ ૨૫॥
ઐસી વાસના સકળાંચી । અવઘીં સોઈરીં સુખાચીં ।
સ્ત્રી અત્યંત પ્રીતીચી । તેહિ સુખાચ લાગલી ॥ ૨૬॥
વિદેસીં બહુ દગદલા । વિશ્રાંતી ઘ્યાવયા આલા ।
સ્વાસહિ નાહીં ટાકિલા । તોં જાણેં વોઢવલેં ॥ ૨૭॥
પુઢેં અપેક્ષા જોસિયાંચી । કેલી વિવંચના મુહૂર્તાચી ।
વૃત્તિ ગુંતલી તયાચી । જાતાં પ્રશસ્ત ન વટે ॥ ૨૮॥
માયા માત્રા સિદ્ધ કેલી । કાંહીં સામગ્રી બાંધલી ।
લેંકુરેં દૃષ્ટીસ પાહિલીં । માર્ગસ્ત જાલા ॥ ૨૯॥
સ્ત્રિયેસ અવલોકિલેં । વિયોગેં દુઃખ બહુત વાટલેં ।
પ્રારબ્ધસૂત્ર તુકલેં । રુણાનબંધાચેં ॥ ૩૦॥
કંઠ સદ્ગદિત જાલા । ન સંવરેચ ગહિવરલા ।
લેંકુરા આણી પિત્યાલા । તડાતોડી જાલી ॥ ૩૧॥
જરી રુણાનુબંધ અસેલ । તરી માગુતી ભેટી હોઈલ ।
નાહીં તરી સંગતી પુરેલ । યેચિ ભેટીનેં તુમચી ॥ ૩૨॥
ઐસીં બોલોન સ્વાર હોયે । માગુતા ફીરફિરોં પાહે ।
વિયોગદુઃખ ન સાહે । પરંતુ કાંહીં ન ચલે ॥ ૩૩॥
આપુલા ગાંવ રાહિલા માગેં । ચિત્ત ભ્રમલેં સંસારૌદ્વેગેં ।
દુઃખવલા પ્રપંચસંગેં । અભિમાનાસ્તવ ॥ ૩૪॥
તે સમઈં માતા આઠવલી । મ્હણે મ્હણે ધન્ય તે માઉલી ।
મજકારણેં બહુત કષ્ટલી । પરી મી નેણેંચિ મૂર્ખ ॥ ૩૫॥
આજી જરી તે અસતી । તરી મજલા કદા ન વિશંભતી ।
વિયોગ હોતાં આક્રંદતી । તે પોટાગિ વેગળીચ ॥ ૩૬॥
પુત્ર વૈભવહીન ભિકારી । માતા તૈસાચિ અંગિકારી ।
દગદલા દેખોન અંતરીં । ત્યાચ્યા દુઃખેં દુઃખવે ॥ ૩૭॥
પ્રપંચ વિચારેં પાહાતાં । હેં સકળ જોડે ન જોડે માતા ।
હેં શરીર જયે કરિતાં । નિર્માણ જાલેં ॥ ૩૮॥
લાંવ તરી તે માયા । કાય કરાવિયા સહશ્ર જાયા ।
પરી ભુલોન ગેલોં વાયાં । મકરધ્વજાચેની ॥ ૩૯॥
યા યેકા કામાકારણેં । જિવલગાંસિં દ્વંદ ઘેણેં ।
સખીં તીંચ પિસુણેં । ઐસીં વાટતીં ॥ ૪૦॥
મ્હણૌન ધન્ય ધન્ય તે પ્રપંચી જન । જે માયેબાપાચેં ભજન ।
કરિતી ન કરિતી, મન- । નિષ્ઠુર જિવલગાંસીં ॥ ૪૧॥
સંગતી સ્ત્રીબાળકાચી । આહે સાઠી જન્માચી ।
પરી માયેબાપીં કૈંચીં । મિળતીલ પુઢેં ॥ ૪૨॥
ઐસેં પૂર્વીં હોતેં ઐકિલેં । પરી તે સમઈં નાહીં કળલેં ।
મન હેં બુડોન ગેલેં । રતિસુખાચા ડોહીં ॥ ૪૩॥
હે સખીં વાટતી પરી પિસુણેં । મિળાલી વૈભવાકારણેં ।
રિતેં જાતાં લાજિરવાણેં । અત્યંત વાટે ॥ ૪૪॥
આતા ભલતૈસેં કરાવેં । પરિ દ્રવ્ય મેળઊન ન્યાવેં ।
રિતેં જાતાં સ્વભાવેં । દુઃખ આહે ॥ ૪૫॥
ઐસી વેવર્ધના કરી । દુઃખ વાટલેં અંતરીં ।
ચિંતેચિયે માહાપુરીં । બુડોન ગેલા ॥ ૪૬॥
ઐસા હા દેહ આપુલા । અસતાંચ પરાધેન કેલા ।
ઈશ્વરીં કાનકોંડા જાલા । કુટુંબકાબાડી ॥ ૪૭॥
યા યેકા કામાસાઠીં । જન્મ ગેલા આટાટી ।
વય વેચલ્યાં સેવટીં । યેકલેંચિ જાવેં ॥ ૪૮॥
ઐસા મનીં પ્રસ્તાવલા । ક્ષણ યેક ઉદાસ જાલા ।
સવેંચિ પ્રાણી ઝળંબલા । માયાજાળેં ॥ ૪૯॥
કન્યાપુત્રીં આઠવલીં । મનીંહુનિ ક્ષિતી વાટલી ।
મ્હણે લેંકુરેં અંતરલીં । માઝીં મજ ॥ ૫૦॥
માગીલ દુઃખ આઠવલેં । જેં જેં હોતેં પ્રાપ્ત જાલેં ।
મગ રુદન આરંભિલેં । દીર્ઘ સ્વરેં ॥ ૫૧॥
આરુણ્યરુદન કરિતાં । કોણી નાહીં બુઝાવિતા ।
મગ હોયે વિચારિતા । આઅપુલે મનીં ॥ ૫૨॥
આતાં કાસયા રડાવેં । પ્રાપ્ત હોતેં તેં ભોગાવેં ।
ઐસે બોલોનિયા જીવેં । ધારિષ્ટ કેલેં ॥ ૫૩॥
ઐસા દુઃખેં દગદલા । મગ વિદેશાપ્રતી ગેલા ।
પુઢે પ્રસંગ વર્તલા । તો સાવધ ઐકા ॥ ૫૪॥
ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સ્વગુણપરીક્ષાનામ સમાસ ચવથા ॥ ૪॥
સમાસ પાચવા : સ્વગુણપરીક્ષા ( ડ ) ॥ શ્રીરામ્ ॥
પુઢેં ગેલા વિદેશાસી । પ્રાણી લાગલા વ્યાસંગાસી ।
આપલ્યા જિવેસીં સોસી । નાના શ્રમ ॥ ૧॥
ઐસા દુસ્તર સંસાર । કરિતાં કષ્ટલા થોર ।
પુઢેં દોની ચ્યારી સંવત્સર । દ્રવ્ય મેળવિલેં ॥ ૨॥
સવેંચિ આલા દેશાસી । તોં આવર્ષણ પડિલેં દેસીં ।
તેણેં ગુણેં મનુષ્યાંસી । બહુત કષ્ટ જાલે ॥ ૩॥
યેકાંચ્યા બૈસલ્યા અમૃતકળા । યેકાંસ ચંદ્રી લાગલી ડોળાં ।
યેકેં કાંપતી ચળચળા । દૈન્યવાણીં ॥ ૪॥
યેકેં દીનરૂપ બૈસલીં । યેકેં સુજલીં યેકેં મેલીં ।
ઐસીં કન્યાપુત્રેં દેખિલીં । અકસ્માત ડોળાં ॥ ૫॥
તેણેં બહુત દુઃખી જાલા । દેખોનિયા ઉભડ આલા ।
પ્રાણી આક્રંદોં લાગલા । દૈન્યવાણા ॥ ૬॥
તંવ તીં અવઘીં સાવધ જાલીં । મ્હણતી બાબા બાબા જેઊં ઘાલી ।
અન્નાલાગીં મિડકલીં । ઝડા ઘાલિતી ॥ ૭॥
ગાંઠોડેં સોડૂન પાહાતી । હાતાં પડિલેં તેંચિ ખાતી ।
કાંહીં તોંડીં કાંહીં હાતીં । પ્રાણ જાતી નિઘોની ॥ ૮॥
તાંતડી તાંતડી જેઊં ઘાલી । તોં તેં જેવિતાં જેવિતાં કાંહીં મેલીં ।
કાંહીં હોતીં ધાદાવલીં । તેંહિ મેલીં અજીર્ણેં ॥ ૯॥
ઐસીં બહુતેકેં મેલીં । યેક દોનીં મુલેં ઉરલીં ।
તેંહિ દૈન્યવાણીં જાલીં । આપલેં માતેવાંચુની ॥ ૧૦॥
ઐસે આવર્ષણ આલેં । તેણેં ઘરચિ બુડાલેં ।
પુઢેં દેસીં સુભિક્ષ જાલેં । આતિશયેંસી ॥ ૧૧॥
લેકુરાં નાહીં વાઢવિતેં । અન્ન કરાવેં લાગે આપુલેન હાતેં ।
બહુ ત્રાસ ઘેતલા ચિત્તેં । સ્વયંપાકાચા ॥ ૧૨॥
લોકીં ભરીસ ઘાતલેં । પુન્હાં માગુતેં લગ્ન કેલેં ।
દ્રવ્ય હોતેં તેં વેચલેં । લગ્નાકારણેં ॥ ૧૩॥
પુન્હાં વિદેશાસી ગેલા । દ્રવ્ય મેળઊન આલા ।
તવ ઘરીં કળહો લાગલા । સાવત્ર પુત્રાંસી ॥ ૧૪॥
સ્ત્રી જાલી ન્હાતીધુતી । પુત્ર દેખોં ન સકતી ।
ભ્રતારાચી ગેલી શક્તી । વૃદ્ધ જાલા ॥ ૧૫॥
સદા ભાંડણ પુત્રાંચેં । કોણી નાયકતી કોણાચેં ।
વનિતા અતિ પ્રીતીચેં । પ્રીતિપાત્ર ॥ ૧૬॥
કિંત બૈસલા મનાં । યેકે ઠાઈ પડેના ।
મ્હણોનિયાં પાંચા જણા । મેળવિલેં ॥ ૧૭॥
પાંચ જણ વાંટે કરિતી । તોં તે પુત્ર નાયેકતી ।
નિવાડા નવ્હેચિ અંતીં- । ભાંડણ લાગલેં ॥ ૧૮॥
બાપલેકાં ભાંડણ જાલેં । લેંકીં બાપાસ મારિલેં ।
તંવ તે માતેનેં ઘેતલેં । શંખતીર્થ ॥ ૧૯॥
ઐકોનિ મેળલે લોક । ઉભે પાહાતી કૌતુક ।
મ્હણતી બાપાસ લેક । કામા આલે ॥ ૨૦॥
જ્યા કારણેં કેલે નવસ । જ્યા કારણેં કેલે સાયાસ ।
તે પુત્ર પિતીયાસ । મારિતી પહા ॥ ૨૧॥
ઐસી આલી પાપકળી । આશ્ચિર્ય માનિલેં સકળીં ।
ઉભે તોડિતી કળી । નગરલોક ॥ ૨૨॥
પુઢેં બૈસોન પાંચ જણ । વાંટે કેલે તત્સમાન ।
બાપલેંકાંચેં ભાંડણ । તોડિલેં તેહીં ॥ ૨૩॥
બાપાસ વેગળેં ઘાતલેં । કોંપટ બાંધોન દિધલેં ।
મન કાંતેચેં લાગલેં । સ્વાર્થબુદ્ધી ॥ ૨૪॥
કાંતા તરુણ પુરુષ વૃદ્ધ । દોઘાંસ પડિલા સંમંધ ।
ખેદ સાંડૂન આનંદ । માનિલા તેહીં ॥ ૨૫॥
સ્ત્રી સાંપડલી સુંદર । ગુણવંત આણી ચતુર ।
મ્હણે માઝેં ભાગ્ય થોર । વૃદ્ધપણીં ॥ ૨૬॥
ઐસા આનંદ માનિલા । દુઃખ સર્વહી વિસરલા ।
તંવ તો ગલ્બલા જાલા । પરચક્ર આલેં ॥ ૨૭॥
અકસ્માત ધાડી આલી । કાંતા બંદીં ધરૂન નેલી ।
વસ્તભાવહી ગેલી । પ્રાણીયાચી ॥ ૨૮॥
તેણેં દુઃખ જાલેં ભારીં । દીર્ઘ સ્વરેં રુદન કરી ।
મનીં આઠવે સુંદરી । ગુણવંત ॥ ૨૯॥
તંવ તિચી વાર્તા આલી । તુમચી કાંતા ભ્રષ્ટલી ।
ઐકોનિયાં આંગ ઘાલી । પૃથ્વીવરી ॥ ૩૦॥
સવ્ય અપસવ્ય લોળે । જળેં પાઝરતી ડોળે ।
આઠવિતાં ચિત્ત પોળે । દુઃખાનળેં ॥ ૩૧॥
દ્રવ્ય હોતેં મેળવિલેં । તેંહી લગ્નાસ વેચલેં ।
કાંતેસિહી ધરૂન નેલેં । દુરાચારી ॥ ૩૨॥
મજહી વૃદ્ધાપ્ય આલેં । લેંકીં વેગળેં ઘાતલેં ।
અહા દેવા વોઢવલેં । અદૃષ્ટ માઝેં ॥ ૩૩॥
દ્રવ્ય નાહીં કાંતા નાહીં । ઠાવ નાહીં શક્તિ નાહીં ।
દેવા મજ કોણીચ નાહીં । તુજવેગળેં ॥ ૩૪॥
પૂર્વીં દેવ નાહીં પુજિલા । વૈભવ દેખોન ભુલલા ।
સેખીં પ્રાણી પ્રસ્તાવલા । વૃદ્ધપણીં ॥ ૩૫॥
દેહ અત્યંત ખંગલેં । સર્વાંગ વાળોન ગેલેં ।
વાતપીત ઉસળલેં । કંઠ દાટલા કફેં ॥ ૩૬॥
વળે જિવ્હેચી બોબડી । કફેં કંઠ ઘડઘડી ।
દુર્ગંધી સુટલી તોંડીં । નાકીં સ્લેષ્મા વાહે ।
૩૭॥ માન કાંપે ચળચળાં । ડોળે ગળતી ભળભળાં ।
વૃદ્ધપણીં અવકળા । ઠાકૂન આલી ॥ ૩૮॥
દંતપાટી ઉખળલી । તેણેં બોચરખિંડી પડિલી ।
મુખીં લાળ ગળોં લાગલી । દુર્ગંધીચી ॥ ૩૯॥
ડોળાં પાહાતાં દિસેના । કાનીં શબ્દ ઐકેના ।
દીર્ઘ સ્વરેં બોલવેના । દમા દાટે ॥ ૪૦॥
શક્તી પાયાંચી રાહિલી । બૈસવેના મુરુકુંડી ઘાલી ।
બૃહતી વાજોં લાગલી । તોંડાચ ઐસી ॥ ૪૧॥
ક્ષુધા લાગતાં આવરેના । અન્ન સમઈં મિળેના ।
મિળાલેં તરી ચાવેના । દાંત ગેલે ॥ ૪૨॥
પિત્તેં જિરેના અન્ન । ભક્ષીતાંચ હોયે વમન ।
તૈશેંચિ જાયે નિઘોન । અપાનદ્વારેં ॥ ૪૩॥
વિષ્ટા મૂત્ર આણિ બળસ । ભોવતા વમનેં કેલા નાસ ।
દુરૂન જાતાં કોંડે સ્વાસ । વિશ્વજનાચા ॥ ૪૪॥
નાના દુઃખેં નાના વ્યાધી । વૃદ્ધપણીં ચળે બુદ્ધી ।
તર઼્હીં પુરેના આવધી । આયુષ્યાચી ॥ ૪૫॥
પાપણ્યા ભવયાચે કેંશ । પિકોન ઝડલે નિઃશેષ ।
સર્વાંગીં લોંબલેં માંસ । ચિરકુટાસારિખેં ॥ ૪૬॥
દેહ સર્વ પાઅરિખેં જાલેં । સવંગડે નિઃશેષ રાહિલે ।
સકળ પ્રાણીમાત્ર બોલે । મરેના કાં ॥ ૪૭॥
જેં જન્મૂન પોસલીં । તેંચિ ફિરોન પડિલીં ।
અંતીં વિષમ વેળ આલી । પ્રાણીયાસી ॥ ૪૮॥
ગેલેં તારુણ્ય ગેલેં બળ । ગેલેં સંસારીચેં સળ ।
વાતાહાત જાલેં સકળ । શરીર આણી સંપત્તી ॥ ૪૯॥
જન્મવરી સ્વાર્થ કેલા । તિતુકાહિ વેર્થ ગેલા ।
કૈસા વિષમ કાળ આલા । અંતકાળીં ॥ ૫૦॥
સુખાકારણેં ઝુરલા । સેખીં દુઃખેં કષ્ટી જાલા ।
પુઢેં માગુતા ધોકા આલા । યેમયાતનેચા ॥ ૫૧॥
જન્મ અવઘા દુઃખમૂળ । લાગતી દુઃખાચે ઇંગળ ।
મ્હણોનિયાં તત્કાળ । સ્વહિત કરાવેં ॥ ૫૨॥
અસો ઐસેં વૃદ્ધપણ । સકળાંસ આહે દારુણ ।
મ્હણોનિયાં શરણ । ભગવંતાસ જાવેં ॥ ૫૩॥
પુઢેં વૃદ્ધીસ તત્વતાં । ગર્ભીં પ્રસ્તાવા હોતા ।
તોચિ આલા માગુતા । અંતકાળીં ॥ ૫૪॥
મ્હણૌનિ માગુતેં જન્માંતર । પ્રાપ્ત માતેચેં ઉદર ।
સંસાર હા અતિ દુસ્તર । તોચિ ઠાકૂન આલા ॥ ૫૫॥
ભગવદ્ભજનાવાંચુની । ચુકેના હે જન્મયોનિ ।
તાપત્રયાંચી જાચણી । સાંગિજેલ પુઢે ॥ ૫૬॥
ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે સ્વગુણપરીક્ષાનામ સમાસ પાચવા ॥ ૫॥
સમાસ સહાવા : આધ્યાત્મિક તાપ ॥ શ્રીરામ્ ॥
તાપત્રયાચેં લક્ષણ । આતાં સાંગિજેલ નિરૂપણ ।
શ્રોતીં કરાવેં શ્રવણ । યકાગ્ર હોઊની ॥ ૧॥
જો તાપત્રૈં પોળલા । તો સંતસંગેં નિવાલા ।
આર્તભૂત તોષલા । પદાર્થ જેવી ॥ ૨॥
ક્ષુધાક્રાંતાસ મિળે અન્ન । તૃષાક્રાંતાસ જીવન ।
બંદીં પડિલ્યાચેં બંધન- । તોડિનાં, સુખ ॥ ૩॥
માહાપુરેં જાજાવલા । તો પૈલતીરાસ નેલા ।
કાં તો સ્વપ્નીંચા ચેઇલા । સ્વપ્નદુઃખી ॥ ૪॥
કોણી યેકાસી મરણ- । યેતાં, દિલેં જીવદાન ।
સંકટાસ નિવારણ । તોડિતાં સુખ ॥ ૫॥
રોગિયાસ ઔષધ । સપ્રચિત આણી શુદ્ધ ।
તયાસી હોયે આનંદ । આરોગ્ય હોતાં ॥ ૬॥
તૈસા સંસારેં દુઃખવલા । ત્રિવિધતાપેં પોળલા ।
તોચિ યેક અધિકારી જાલા । પરમાર્થાસી ॥ ૭॥
તે ત્રિવિધ તાપ તે કૈસે । આતાં બોલિજેત તૈસે ।
યેવિષઈં યેક અસે । વાક્યાધાર ॥ ૮॥
શ્લોક ॥ દેહેંદ્રિયપ્રાણેન સુખં દુઃખં ચ પ્રાપ્યતે ।
ઇમમાધ્યાત્મિકં તાપં જાયતે દુઃક દેહિનામ્ ॥ ૧ ॥
સર્વભૂતેન સંયોગાત્ સુખં દુઃખં ચ જાયતે ।
દ્વિતીયતાપસંતાપઃ સત્યં ચૈવાધિભૌતિકઃ ॥ ૨ ॥
શુભાશુભેન કર્મણા દેહાંતે યમયાતના ।
સ્વર્ગનરકાદિં ભોક્તવ્યમિદં ચૈવાધિદૈવિકમ્ ॥ ૩ ॥
યેક તાપ આધ્યાત્મિક । દુજા તો આદિભૂતિક ।
તિસરા આદિદૈવિક । તાપ જાણાવા ॥ ૯॥
આધ્યાત્મિક તો કોણ । કૈસી ત્યાચી વોળખણ ।
આદિભૂતિકાંચેં લક્ષણ । જાણિજે કૈસેં ॥ ૧૦॥
આદિદૈવિક તો કૈસા । કવણ તયાચી દશા ।
હેંહિ વિશદ કળે ઐસા । વિસ્તાર કીજે ॥ ૧૧॥
હાં જી મ્હણોનિ વક્તા । જાલા કથા વિસ્તારિતા ।
આધ્યાત્મિક તાપ આતાં । સાવધ ઐકા ॥ ૧૨॥
દેહ ઇંદ્રિય આણી પ્રાણ । યાંચેનિ યોગેં આપણ ।
સુખદુઃખેં સિણે જાણ । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૧૩॥
દેહામધૂન જેં આલેં । ઇંદ્રિયેં પ્રાણેં દુઃખ જાલેં ।
તેં આધ્યાત્મિક બોલિલેં । તાપત્રઈં ॥ ૧૪॥
દેહામધૂન કાયે આલેં । પ્રાણેં કોણ દુઃખ જાલેં ।
આતાં હેં વિશદ કેલેં । પાહિજે કીં ॥ ૧૫॥
ખરુજ ખવડે પુળિયા નારુ । નખરુડેં માંજર્યા દેવિ ગોવરુ ।
દેહામધીલ વિકારુ । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૧૬॥
કાખમાંજરી કેશતોડ । વોખટેં વર્ણ કાળફોડ ।
વ્યાધી મૂળવ્યાધી માહાજડ । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૧૭॥
અંગુળવેડે ગાલફુગી । કંડ લાગે વાઉગી ।
હિરડી સુજે ભરે બલંગી । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૧૮॥
વાઉગે ફોડ ઉઠતી । કાં તે સુજે આંગકાંતી ।
વાત આણી તિડકા લાગતી । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૧૯॥
નાઇટે અંદુ ગજકર્ણ । પેહાચે પોટ વિસ્તીર્ણ ।
બૈસલેં ટાળેં ફુટતી કર્ણ । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૨૦॥
કુષ્ટ આણિ વોલા કુષ્ટ । પંડ્યારોગ અતિશ્રેષ્ઠ ।
ક્ષયરોગાચે કષ્ટ । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૨૧॥
વાટી વટક વાયેગોળા । હાતીં પાઈં લાગતી કળા ।
ભોવંડી લાગે વેળોવેળાં । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૨૨॥
વોલાંડા આણી વળ । પોટસુળાચી તળમળ ।
આર્ધશિસી ઉઠે કપાળ । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૨૩॥
દુઃખે માજ આણિ માન । પુષ્ઠી ગ્રીવા આણિ વદન ।
અસ્તિસાંદે દુઃખતી જાણ । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૨૪॥
કુળિક તરળ કામિણી । મુરમા સુંઠરેં માળિણી ।
વિદેસીં લાગલેં પાણી । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૨૫॥
જળસોસ આણી હિવારેં । ગિરીવિરી આણી અંધારેં ।
જ્વર પાચાવ આણી શારેં । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૨૬॥
શૈત્ય ઉષ્ણ આણી તૃષા । ક્ષુધા નિદ્રા આણી દિશા ।
વિષયતૃષ્ણેચી દુર્દશા । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૨૭॥
આળસી મૂર્ખ આણી અપેસી । ભય ઉદ્ભવે માનસીં ।
વિસરાળુ દુશ્ચિત્ત આહિર્નિશી । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૨૮॥
મૂત્રકોડ આણી પરમેં । રક્તપિતી રક્તપરમેં ।
ખડાચઢાચેનિ શ્રમે । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૨૯॥
મુરડા હાગવણ ઉન્હાળે । દિશા કોંડતાં આંદોળે ।
યેક વેથા અસોન ન કળે । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૩૦॥
ગાંઠી ઢળલી જાલે જંત । પડે આંવ આણી રક્ત ।
અન્ન તૈસેચિ પડત । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૩૧॥
પોટફુગી આણી તડસ । ભરલા હિર લાગલા ઘાંસ ।
ફોડી લાગતાં કાસાવીસ । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૩૨॥
ઉચકી લાગલી ઉસિત ગેલા । પીત ઉસળલેં ઉલાટ ઝાલા ।
ખરે પડસા આણી ખોંકલા । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૩૩॥
ઉસળલા દમા આણી ધાપ । પડજિભ ઢાસિ આણી કફ ।
મોવાજ્વર આણી સંતાપ । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૩૪॥
કોણી સેંદૂર ઘાતલાઅ । તેણેં પ્રાણી નિર્બુજલા ।
ઘશામધ્યે ફોડ જાલા । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૩૫॥
ગળસોટ્યા આણી જીભ ઝડે । સદા મુખીં દુર્ગંધી પડે ।
દંતહીન લાગતી કિડે । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૩૬॥
જરંડી ઘોલાણા ગંડમાળા । અવચિતા સ્વયેં ફુટે ડોળા ।
આપણચિ કાપી અંગુળા । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૩૭॥
કળા તિડકી લાગતી । કાં તે દંત ઉન્મળતી ।
અધર જિવ્હા રગડતી । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૩૮॥
કર્ણદુઃખ નેત્ર દુઃખ । નાના દુઃખેં ઘડે શોક ।
ગર્ભાંધ આણી નપુશ્યક । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૩૯॥
ફુલેં વડસ આણી પડળેં । કીડ ગર્તા રાતાંધળેં ।
દુશ્ચિત્ત ભ્રમિષ્ટ આણી ખુળેં । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૪૦॥
મુકેં બધીર રાખોંડેં । થોટેં ચળલેં આણી વેડેં ।
પાંગુળ કુર઼ેં આણી પાવડે । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૪૧॥
તારસેં ઘુલેં કાણેં કૈરેં । ગારોળેં જામુન ટાફરેં ।
શડાંગુળેં ગેંગાણેં વિદરેં । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૪૨॥
દાંતિરેં બોચિરેં ઘાનાળ । ઘ્રાણહીન શ્રોત્રહીન બરળ ।
અતિ કૃશ અતિ સ્થૂળ । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૪૩॥
તોંતરેં બોંબડેં નિર્બળ । રોગી કુરૂપ કુટીળ ।
મત્સરી ખાદાડ તપીળ । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૪૪॥
સંતાપી અનુતાપી મત્સરી । કામિક હેવા તિરસ્કારી ।
પાપી અવગુણી વિકારી । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૪૫॥
ઉઠવણેં તાઠા કરક । આવટળે આણી લચક ।
સુજી આણી ચાલક । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૪૬॥
સલ આડવેં ગર્ભપાત । સ્તનગુંતે સનપાત ।
સંસારકોંડે આપમૃત્ય । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૪૭॥
નખવિખ આણી હિંગુર્ડેં । બાષ્ટ આણી વાવડેં ।
ઉગીચ દાંતખીળ પડે । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૪૮॥
ઝડતી પાતીં સુજતી ભવયા । નેત્રીં હોતી રાઝણવડીયા ।
ચાળસી લાગે પ્રાણિયાં । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૪૯॥
વાંગ તિળ સુરમેં લાંસેં । ચામખિળ ગલંડે મસેં ।
ચુકુર હોઇજે માનસેં । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૫૦॥
નાના ફુગ આણી આવાળેં । આંગીં દુર્ગંધી પ્રબળે ।
ચાઈચાટી લાળ ગળે । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૫૧॥
નાના ચિંતેચી કાજળી । નાના દુઃખેં ચિત્ત પોળી ।
વ્યાધીવાંચૂન તળમળી । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૫૨॥
વૃદ્ધપણીચ્યા આપદા । નાના રોગ હોતી સદા ।
દેહ ક્ષીણ સર્વદા । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૫૩॥
નાના વ્યાધી નાના દુઃખેં । નાના ભોગ નાના ખાંડકેં ।
પ્રાણી તળમળી શોકેં । યા નાંવ આધ્યાત્મિક ॥ ૫૪॥
ઐસા આધ્યાત્મિક તાપ । પૂર્વપાપાચા સંતાપ ।
સાંગતાં સરેના અમૂપ । દુઃખસાગર ॥ ૫૫॥
બહુત કાય બોલાવેં । શ્રોતીં સંકેતેં જાણાવેં ।
પુઢેં બોલિજે સ્વભાવેં । આદિભૂતિક ॥ ૫૬॥
ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે આધ્યાત્મિકતાપનિરૂપણનામ સમાસ સહાવા ॥ ૬॥
સમાસ સાતવા : આધિભૌતિક તાપ ॥ શ્રીરામ્ ॥
માગાં જાલેં નિરૂપણ । આધ્યાત્મિકાચેં લક્ષણ ।
આતાં આદિભૂતિક તો કોણ । સાંગિજેલ ॥ ૧॥
શ્લોક ॥
સર્વભૂતેન સંયોગાત્ સુખં દુઃખં ચ જાયતે ।
દ્વિતીયતાપસંતાપઃ સત્યં ચૈવાધિભૌતિકઃ ॥
સર્વ ભૂતાંચેનિ સંયોગેં । સુખદુઃખ ઉપજોં લાગે ।
તાપ હોતાં મન ભંગે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૨॥
તરી યા આદિભૂતિકાચેં લક્ષણ । પ્રાંજળ કરૂં નિરૂપણ ।
જેણેં અનુભવાસ યે પૂર્ણ । વોળખી તાપત્રયાચી ॥ ૩॥
ઠેંચા લાગતી મોડતી કાંટે । વિઝતી શસ્ત્રાંચે ધાયટે ।
સલા સિલકા આણી સરાંટે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૪॥
અંગ્યા આણી કાચકુહિરી । આવચટા લાગે શરીરીં ।
ગાંધીલ યેઊન દંશ કરી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૫॥
માસી ગોમાસી મોહળમાસી । મુંગી તેલમુંગી ડાંસ દસી ।
સોટ જળૂ લાગે યાસી । આદિભૂતિક બોલિજે ॥ ૬॥
પિસા પિસોળે ચાંચણ । કુસળેં મુંગળે ઢેંકુણ ।
વિસીફ ભોવર ગોંચિડ જાણ । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૭॥
ગોંબી વિંચુ આણી વિખાર । વ્યાઘ્ર લાઅંડિગે આણી શૂકર ।
ગૌસાયળ સામર । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૮॥
રાનગાઈ રાનમ્હૈસે । રાનશકટ્ટ આણી રીસેં ।
રાનહાતી લાંવપિસેં । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૯॥
સુસરીનેં વોઢૂન નેલેં । કાં તેં આવચિતેં બુડાલેં ।
આથવા ખળાળીં પડિલેં । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૧૦॥
નાના વિખારેં આજગર । નાના મગરેં જળચર ।
નાના વનચરેં અપાર । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૧૧॥
અશ્વ વૃષભ આણી ખર । સ્વાન શૂકર જંબુક માર્જર ।
ઐસીં બહુવિધ ક્રૂર । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૧૨॥
ઐસીં કર્કશેં ભયાનકેં । બહુવિધ દુઃખદાયકેં ।
દુઃખેં દારુણેં અનેકેં । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૧૩॥
ભિંતી માળવંદે પડતી । કડે ભુયેરીં કોંસળતી ।
વૃક્ષ આંગાવરી મોડતી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૧૪॥
કોણી યેકાચા શ્રાપ જડે । કોણી યેકેં કેલે ચેડે ।
આધાંતરી હોતી વેડે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૧૫॥
કોણી યેકેં ચાળવિલેં । કોણી યેકેં ભ્રષ્ટવિલે ।
કોણી યેકેં ધરૂન નેલેં । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૧૬॥
કોણી યેકેં દિલેં વીષ । કોણી યેકેં લાવિલે દોષ ।
કોણી યેકેં ઘાતલેં પાશ । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૧૭॥
અવચિતા સેર લાગલા । નેણો બિબવા ચિડલા ।
પ્રાણી ધુરેં જાજાવલા । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૧૮॥
ઇંગળાવરી પાય પડે । શિળેખાલેં હાત સાંપડે ।
ધાવતાં આડખુળે પડે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૧૯॥
વાપી કૂપ સરોવર । ગર્તા કડા નદીતીર ।
આવચિતેં પડે શરીર । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૨૦॥
દુર્ગાખાલેં કોંસળતી । ઝાડાવરૂન પડતી ।
તેણેં દુહ્ખેં આક્રંદતી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૨૧॥
સીતેં વોઠ તરકતી । હાત પાવ ટાંકા ફુટતી ।
ચિખલ્યા જિવ્હાળ્યા લાગતી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૨૨॥
અશનપાનાચિયે વેળે । ઉષ્ણ રસેં જિવ્હા પોળે ।
દાંત કસ્કરે આણી હરળે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૨૩॥
પરાધેન બાળપણીં । કુશબ્દમારજાચણી ।
અન્નવસ્ત્રેંવીણ આળણી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૨૪॥
સાસુરવાસ ગાલોરે । ઠુણકે લાસણેં ચિમોરે ।
આલેં રુદન ન ધરે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૨૫॥
ચુકતાં કાન પિળિતી । કાં તો ડોળા હિંગ ઘાલિતી ।
સર્વકાળ ધારકીં ધરિતી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૨૬॥
નાના પ્રકારીચે માર । દુર્જન મારિતી અપાર ।
દુરી અંતરે માહેર । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૨૭॥
કર્ણનાસિક વિંધિલેં । બળેંચિ ધરૂન ગોંધિલેં ।
ખોડી જાલિયા પોળવિલેં । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૨૮॥
પરચક્રીં ધરૂન નેલેં । નીચ યાતીસ દિધલેં ।
દુર્દશા હોઊન મેલેં । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૨૯॥
નાના રોગ ઉદ્ભવલે । જે આધ્યાત્મિકીં બોલિલે ।
વૈદ્ય પંચાક્ષરી આણિલે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૩૦॥
નાના વેથેચેં નિર્શન । વ્હાવયા ઔષધ દારુણ ।
બળાત્કારેં દેતી જાણ । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૩૧॥
નાના વલ્લીચે રસ । કાડે ગર્ગોડ કર્કશ ।
ઘેતાં હોયે કાસાવીસ । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૩૨॥
ઢાળ આણી ઉખાળ દેતી । પથ્ય કઠીણ સાંગતી ।
અનુપાન ચુકતાં વિપત્તી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૩૩॥
ફાડ રક્ત ફાંસણી । ગુલ્લડાગાંચી જાચણી ।
તેણેં દુઃખેં દુઃખવે પ્રાણી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૩૪॥
રુચિક બિબવે ઘાલિતી । નાના દુઃખેં દડપે દેતી ।
સિરા તોડિતી જળા લાવિતી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૩૫॥
બહુ રોગ બહુ ઔષધેં । સાંગતાં અપારેં અગાધેં ।
પ્રાણી દુખવે તેણેં ખેદેં । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૩૬॥
બોલાવિલા પંચાક્ષરી । ધૂરમાર પીડા કરી ।
નાના યાતના ચતુરીં । આદિભૂતિક જાણિજે ॥ ૩૭॥
દરવડે ઘાલૂનિયાં જના । તશ્કર કરિતી યાતના ।
તેણેં દુઃખ હોયે મના । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૩૮॥
અગ્નીચેનિ જ્વાળેં પોળે । તેણેં દુઃખેં પ્રાણી હરંબળે ।
હાની જાલિયાં વિવળે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૩૯॥
નાના મંદિરેં સુંદરેં । નાના રત્નાંચીં ભાંડારેં ।
દિવ્યાંબરેં મનોહરેં । દગ્ધ હોતી ॥ ૪૦॥
નાના ધાન્યેં નાના પદાર્થ । નાના પશુ નાના સ્વાર્થ ।
નાના પાત્રેં નાના અર્થ । મનુષ્યેં ભસ્મ હોતી ॥ ૪૧॥
આગ્ન લાગલા સેતી । ધાન્યેં બણવ્યા આણી ખડકુતી ।
યુક્ષદંડ જળોન જાતી । અકસ્માત ॥ ૪૨॥
ઐસા આગ્ન લાગલા । અથવા કોણી લાવિલા ।
હાની જાલી કાં પોળલા । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૪૩॥
ઐસેં સાંગતાં બહુત । હોતી વન્હીચે આઘાત ।
તેણે દુઃખેં દુઃખવે ચિત્ત । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૪૪॥
હારપે વિસરે આણી સાંડે । નાસે ગાહાળ ફુટે પડે ।
અસાધ્ય હોયે કોણીકડે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૪૫॥
પ્રાણી સ્થાનભ્રષ્ટ જાલેં । નાના પશૂતેં ચુકલેં ।
કન્યાપુત્ર ગાહાળલે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૪૬॥
તશ્કર અથવા દાવેદાર । આવચિતાં કરિતી સંવ્હાર ।
લુટિતી ઘરેં નેતી ખિલ્લાર । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૪૭॥
નાના ધાન્યેં કેળી કાપિતી । પાનમળાં મીઠ ઘાલિતી ।
ઐસે નાના આઘાત કરિતી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૪૮॥
મૈંદ ઉચલે ખાણોરી । સુવર્ણપંથી ભુરરેકરી ।
ઠકુ સિંતરુ વરપેકરી । વરપા ઘાલિતી ॥ ૪૯॥
ગઠીછોડે દ્રવ્ય સોડિતી । નાના આળંકાર કાઢિતી ।
નાના વસ્તુ મૂષક નેતી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૫૦॥
વીજ પડે હિંવ પડે । પ્રાણી પ્રજંની સાંપડે ।
કાં તો માહાપુરીં બુડે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૫૧॥
ભોવરેં વળણેં આણી ધાર । વોસાણેં લાટા અપાર ।
વૃશ્ચિક ગોંબી આજગર । વાહોન જાતી ॥ ૫૨॥
તયામધેં પ્રાણી સાંપડલા । ખડકી બેટીં આડકલા ।
બુડત બુડત વાંચલા । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૫૩॥
મનાસારિખા નસે સંસાર । કુરૂપ કર્કશ સ્ત્રી ક્રૂર ।
વિધવા કન્યા મૂર્ખ પુત્ર । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૫૪॥
ભૂત પિશાચ્ચ લાગલેં । આંગાવરૂન વારેં ગેલેં ।
અબદ્ધમંત્રે પ્રાણી ચળલેં । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૫૫॥
બ્રાહ્મણસમંધ શરીરીં । બહુસાલ પીડા કરી ।
શનેશ્વરાચા ધોકા ધરી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૫૬॥
નાના ગ્રહે કાળવાર । કાળતિથી ઘાતચંદ્ર ।
કાળવેળ ઘાતનક્ષત્ર । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૫૭॥
સિંક પિંગળા આણી પાલી । વોખટેં હોલા કાક કલાલી ।
ચિંતા કાજળી લાગલી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૫૮॥
દિવટા સરવદા ભાકૂન ગેલા । અંતરીં ધોકા લાગલા ।
દુઃસ્વપ્નેં જાજાવલા । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૫૯॥
ભાલુ ભુંકે સ્વાન રડે । પાલી અંગાવરી પડે ।
નાના ચિન્હેં ચિંતા પવાડે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૬૦॥
બાહેરી નિઘતાં અપશકૂન । નાના પ્રકારેં વિછિન્ન ।
તેણેં ગુણેં ભંગે મન । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૬૧॥
પ્રાણી બંદી સાંપડલા । યાતને વરપડા જાલા ।
નાના દુઃખેં દુઃખવલા । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૬૨॥
પ્રાણી રાજદંડ પાવત । જેરબંદ ચાબુક વેત ।
દરેમાર તળવેમાર હોત । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૬૩॥
કોરડે પારંબ્યા ફોક । બહુપ્રકારેં અનેક ।
બહુતાડિતી આદિભૂતિક । યા નાંવ બોલિજે ॥ ૬૪॥
મોઘરીમાર બુધલેમાર । ચૌખુરૂન ડંગારણેમાર ।
બુક્યા ગચાંડ્યા ગુઢઘેમાર । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૬૫॥
લાતા તપરાખા સેણમાર । કાનખડે દગડમાર ।
નાના પ્રકારીંચે માર । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૬૬॥
ટાંગણેં ટિપર્યા પિછોડે । બેડી બુધનાલ કોલદંડે ।
રક્ષણનિગ્રહ ચહૂંકડે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૬૭॥
નાકવણી ચુનવણી । મીઠવણી રાયવણી ।
ગુળવણ્યાચી જાચણી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૬૮॥
જળામધ્યેં બુચકળિતી । હસ્તીપુઢેં બાંધોન ટાકિતી ।
હાકિતી છળિતી યાતાયાતી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૬૯॥
કર્ણછેદ ઘ્રાણછેદ । હસ્તછેદ પાદછેદ ।
જિવ્હાછેદ અધરછેદ । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૭૦॥
તીરમાર સુળીં દેતી । નેત્ર વૃષણ કાઢિતી ।
નખોનખીં સુયા મારિતી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૭૧
પારડ્યામધ્યેં ઘાલણેં । કાં કડેલોટ કરણેં ।
કાં ભાંડ્યામુખેં ઉડવણેં । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૭૨॥
કાનીં ખુંટા આદળિતી । અપાનીં મેખા મારિતી ।
ખાલ કાઢૂન ટાકિતી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૭૩॥
ભોત આણી બોટબોટી । અથવા ગળ ઘાલણેં કંઠીં ।
સાંડસ લાવૂન આટાટી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૭૪॥
સિસેં પાજણેં વીષ દેણેં । અથવા સિરછેદ કરણેં ।
કાં પાયાતળીં ઘાલણેં । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૭૫॥
સરડ માંજરેં ભરિતી । અથવા ફાંસીં નેઊન દેતી ।
નાનાપરી પીડા કરિતી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૭૬॥
સ્વાનપ્રળયે વ્યાઘ્રપ્રળયે । ભૂતપ્રળયે સુસરીપ્રળયે ।
શસ્ત્રપ્રળયે વિઝપ્રળયે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૭૭॥
સીરા વોઢૂન ઘેતી । ટેંભેં લાઉન ભાજિતી ।
ઐશા નાના વિપત્તી । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૭૮॥
મનુષ્યહાની વિત્તહાની । વૈભવહાની મહત્વહાની ।
પશુહાની પદાર્થહાની । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૭૯॥
બાળપણીં મરે માતા । તારુણ્યપણીં મરે કાંતા ।
વૃદ્ધપણીં મૃત્ય સુતા । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૮૦॥
દુઃખ દારિદ્ર આણી રુણ । વિદેશપળણી નાગવણ ।
આપદા અનુપત્તિ કદાન્ન । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૮૧॥
આકાંત વાખાપ્રળયે । યુદ્ધ્ય હોતાં પરાજયે ।
જિવલગાંચા હોયે ક્ષયે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૮૨॥
કઠીણ કાળ આણી દુષ્કાળ । સાશંક આણી વોખટી વેળ ।
ઉદ્વેગ ચિંતેચે હળાળ । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૮૩॥
ઘાણા ચરખીં સિરકલા । ચાકાખાલેં સાંપડલા ।
નાના વન્હીંત પડિલા । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૮૪॥
નાના શસ્ત્રેં ભેદિલા । નાના સ્વાપદીં ભક્ષિલા ।
નાના બંદીં પડિલા । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૮૫॥
નાના કુવાસેં નિર્બુજે । નાના અપમાનેં લાજે ।
નાના શોકેં પ્રાણી ઝિજે । યા નાંવ આદિભૂતિક ॥ ૮૬॥
ઐસેં સાંગતાં અપાર । આહેત દુઃખાચે ડોંગર ।
શ્રોતીં જાણાવા વિચાર । આદિભૂતિકાચા ॥ ૮૭॥
ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે આદિભૌતિકતાપનિરૂપણનામ સમાસ સાતવા ॥ ૭॥
સમાસ આઠવા : આધિદૈવિક તાપ ॥ શ્રીરામ્ ॥
માગાં બોલિલા આધ્યાત્મિક । ત્યાઉપરીં આદિભૂતિક ।
આતાં બોલિજેલ આદિદૈવિક । તો સાવધ ઐકા ॥ ૧॥
શ્લોક ॥
શુભાશુભેન કર્મણા દેહાંતે યમયાતના ।
સ્વર્ગનરકાદિભોક્તવ્યમિદં ચૈવાધિદૈવિકમ્ ॥
શુભાશુભ કર્માનેં જના । દેહાંતીં યેમયાતના ।
સ્વર્ગ નર્ક ભોગ નાના । યા નાંવ આધિદૈવિક ॥ ૨॥
નાના દોષ નાના પાતકેં । મદાંધપણેં અવિવેકેં ।
કેલીં, પરી તેં દુઃખદાયકેં । યેમયાતના ભોગવિતી ॥ ૩॥
આંગબળેં દ્રવ્યબળેં । મનુષ્યબળેં રાજબળેં ।
નાના સામર્થ્યાચેનિ બળેં । અકૃત્ય કરિતી ॥ ૪॥
નીતી સાંડૂનિયાં તત્વતાં । કરૂં નયે તેંચિ કરિતાં ।
યેમયાતના ભોગિતાં । જીવ જાયે ॥ ૫॥
ડોળે ઝાંકૂન સ્વાર્થબુદ્ધીં । નાના અભિળાશ કુબુદ્ધીં ।
વૃત્તિ ભૂમિસિમા સાંધી । દ્રવ્ય દારા પદાર્થ ॥ ૬॥
માતલેપણેં ઉન્મત્ત । જીવઘાત કુટુંબઘાત ।
અપ્રમાણ ક્રિયા કરીત । મ્હણૌન યેમયાતના ॥ ૭॥
મર્યાદા સાંડૂનિ ચાલતી । ગ્રામા દંડી ગ્રામાધિપતી ।
દેશા દંડી દેશાધિપતી । નીતિન્યાય સાંડિતાં ॥ ૮॥
દેશાધિપતીસ દંડિતા રાવો । રાયાસ દંડિતા દેવો ।
રાજા ન કરિતાં નીતિન્યાવો । મ્હણૌન યમયાતના ॥ ૯॥
અનીતીનેં સ્વાર્થ પાહે । રાજા પાપી હોઊન રાહે ।
રાજ્યાઅંતીં નર્ક આહે । મ્હણૌનિયાં ॥ ૧૦॥
રાજા સાંડિતાં રાજનીતિ । તયાસ યેમ ગાંજિતી ।
યેમ નીતિ સાંડિતાં ધાવતી । દેવગણ ॥ ૧૧॥
ઐસી મર્યાદા લાવિલી દેવેં । મ્હણૌનિ નીતીનેં વર્તાવેં ।
નીતિ ન્યાય સાંડિતાં ભોગાવેં । યેમયાતનેસી ॥ ૧૨॥
દેવેં પ્રેરિલે યેમ । મ્હણૌનિ આદિદૈવિક નામ ।
તૃતીય તાપ દુર્ગમ । યેમયાતનેચા ॥ ૧૩॥
યેમદંડ યેમયાતના । શાસ્ત્રીં બોલિલે પ્રકાર નાના ।
તો ભોગ કદાપિ ચુકેના । યા નાંવ આદિદૈવિક ॥ ૧૪॥
યેમયાતનેચે ખેદ । શાસ્ત્રીં બોલિલે વિશદ ।
શેરીરીં ઘાલૂન, અપ્રમાદ- । નાના પ્રકારેં ॥ ૧૫॥
પાપપુણ્યાચીં શરીરે । સ્વર્ગીં અસતી કળિવરેં ।
ત્યાંત ઘાલૂન નાના પ્રકારેં । પાપપુણ્ય ભોગવિતી ॥ ૧૬॥
નાના પુણ્યેં વિળાસ । નાના દોષેં યાતના કર્કશ ।
શાસ્ત્રીં બોલિલેં અવિશ્વાસ- । માનૂંચ નયે ॥ ૧૭॥
વેદાજ્ઞેનેં ન ચાલતી । હરિભક્તી ન કરિતી ।
ત્યાસ યેમયાતના કરિતી । યા નાંવ આદિદૈવિક ॥ ૧૮॥
અક્ષોભ નર્કીં ઉદંડ જીવ । જુનાટ કિડે કરિતી રવરવ ।
બાંધોન ટાકિતી હાતપાવ । યા નાંવ આદિદૈવિક ॥ ૧૯॥
ઉદંડ પૈસ લાહાન મુખ । કુંભાકાર કુંડ યેક ।
દુર્ગંધી ઉકાડા કુંભપાક । ।
યા નાંવ આદિદૈવિક ॥ ૨૦॥
તપ્તભૂમિકા તાવિતી । જળત સ્થંભ પોટાળવિતી ।
નાના સાંડસ લાવિતી । યા નાંવ આદિદૈવિક ॥ ૨૧॥
યેમદંડાચે ઉદંડ માર । યાતનેચી સામગ્રી અપાર ।
ભોગ ભોગિતી પાઅપી નર । યા નાંવ આદિદૈવિક ॥ ૨૨॥
પૃથ્વીમધ્યેં માર નાના । ત્યાહૂન કઠીણ યેમયાતના ।
મરિતાં ઉસંતચિ અસેના । યા નાંવ આદિદૈવિક ॥ ૨૩॥
ચૌઘે ચૌંકડે વોઢિતી । યેક તે ઝોંકૂન પાડિતી ।
તાણિતી મારિતી વોઢૂનિ નેતી । યા નાંવ આદિદૈવિક ॥ ૨૪॥
ઉઠવેના બસવેના । રડવેના પડવેના ।
યાતનેવરી યાતના । યા નાંવ આદિદૈવિક ॥ ૨૫॥
આક્રંદે રડે આણિ ફુંજે । ધકાધકીનેં નિર્બુજે ।
ઝુર્ઝરોં પંજર હોઊન ઝિજે । યા નાંવ આદિદૈવિક ॥ ૨૬॥
કર્કશ વચનેં કર્કશ માર । યાતનેચે નાના પ્રકાર ।
ત્રાસ પાવતી દોષી નર । યા નાંવ આદિદૈવિક ॥ ૨૭॥
માગાં બોલિલાં રાજદંડ । ત્યાહૂન યેમદંડ ઉદંડ ।
તેથીલ યાતના પ્રચંડ । ભીમરૂપ દારુણ ॥ ૨૮॥
આધ્યાત્મિક આદિભૂતિક । ત્યાહૂનિ વિશેષ આદિદૈવિક ।
અલ્પ સંકેતેં કાંહીંયેક । કળાવયા બોલિલેં ॥૨૯॥
ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે આદિદૈવિકતાપનિરૂપણનામ સમાસ આઠવા ॥ ૮॥
સમાસ નવવા : મૃત્યુનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ્ ॥
સંસાર મ્હણિજે સવેંચ સ્વાર । નાહીં મરણાસ ઉધાર ।
માપીં લાગલેં શરીર । ઘડીનેં ઘડી ॥ ૧॥
નિત્ય કાળાચી સંગતી । ન કળે હોણારાચી ગતી ।
કર્માસારિખે પ્રાણી પડતી । નાના દેસીં વિદેસીં ॥ ૨॥
સરતાં સંચિતાચેં શેષ । નાહીં ક્ષણાચા અવકાશ ।
ભરતાં ન ભરતાં નિમિષ્ય । જાણેં લાગે ॥ ૩॥
અવચિતેં કાળાચે મ્હણિયારે । મારિત સુટતી યેકસરેં ।
નેઊન ઘાલિતી પુઢારેં । મૃત્યુપંથે ॥ ૪॥
હોતાં મૃત્યાચી આટાટી । કોણી ઘાલૂં ન સકતી પાઠીં ।
સર્વત્રાંસ કુટાકુટી । માગેંપુઢેં હોતસે ॥ ૫॥
મૃત્યુકાળ કાઠી નિકી । બૈસે બળિયાચે મસ્તકીં ।
માહારાજે બળિયે લોકીં । રાહોં ન સકતી ॥ ૬॥
મૃત્ય ન મ્હણે કિં હા ક્રૂર । મૃત્ય ન મ્હણે હા જુંઝાર ।
મૃત્ય ન મ્હણે સંગ્રામશૂર । સમરાંગણીં ॥ ૭॥
મૃત્ય ન મ્હણે કિં હા કોપી । મૃત્ય ન મ્હણે હા પ્રતાપી ।
મૃત્ય ન મ્હણે ઉગ્રરૂપી । માહાંખળ ॥ ૮॥
મૃત્ય ન મ્હણે બલાઢ્ય । મૃત્ય ન મ્હણે ધનાઢ્ય ।
મૃત્ય ન મ્હણે આઢ્ય । સર્વ ગુણેં ॥ ૯॥
મૃત્ય ન મ્હણે હા વિખ્યાત । મૃત્ય ન મ્હણે હા શ્રીમંત ।
મૃત્ય ન મ્હણે હા અદ્ભુત । પરાક્રમી ॥ ૧૦॥
મૃત્ય ન મ્હણે હા ભૂપતી । મૃત્ય ન મ્હણે હા ચક્રવતી ।
મૃત્ય ન મ્હણે હા કરામતી । કૈવાડ જાણે ॥ ૧૧॥
મૃત્ય ન મ્હણે હા હયપતી । મૃત્ય ન મ્હણે ગજપતી ।
મૃત્ય ન મ્હણે નરપતી । વિખ્યાત રાજા ॥ ૧૨॥
મૃત્ય ન મ્હણે વરિષ્ઠ જનીં । મૃત્ય ન મ્હણે રાજકારણી ।
મૃત્ય ન મ્હણે વેતની । વેતનધર્તા ॥ ૧૩॥
મૃત્ય ન મ્હણે દેસાઈ । મૃત્ય ન મ્હણે વેવસાઈ ।
મૃત્ય ન મ્હણે ઠાઈ ઠાઈ । પુંડ રાજે ॥ ૧૪॥
મૃત્ય ન મ્હણે મુદ્રાધારી । મૃત્ય ન મ્હણે વ્યાપારી ।
મૃત્ય ન મ્હણે પરનારી । રાજકન્યા ॥ ૧૫॥
મૃત્ય ન મ્હણે કાર્યાકારણ । મૃત્ય ન મ્હણે વર્ણાવર્ણ ।
મૃત્ય ન મ્હણે હા બ્રાહ્મણ । કર્મનિષ્ઠ ॥ ૧૬॥
મૃત્ય ન મ્હણે વિત્પન્ન । મૃત્ય ન મ્હણે સંપન્ન ।
મૃત્ય ન મ્હણે વિદ્વજ્જન । સમુદાઈ ॥ ૧૭॥
મૃત્ય ન મ્હણે હા ધૂર્ત । મૃત્ય ન મ્હણે બહુશ્રુત ।
મૃત્ય ન મ્હણે હા પંડિત । માહાભલા ॥ ૧૮॥
મૃત્ય ન મ્હણે પુરાણિક । મૃત્ય ન મ્હણે હા વૈદિક ।
મૃત્ય ન મ્હણે હા યાજ્ઞિક । અથવા જોસી ॥ ૧૯॥
મૃત્ય ન મ્હણે અગ્નિહોત્રી । મૃત્ય ન મ્હણે હા શ્રોત્રી ।
મૃત્ય ન મ્હણે મંત્રયંત્રી । પૂર્ણાગમી ॥ ૨૦॥
મૃત્ય ન મ્હણે શાસ્ત્રજ્ઞ । મૃત્ય ન મ્હણે વેદજ્ઞ ।
મૃત્ય ન મ્હણે સર્વજ્ઞ । સર્વ જાણે ॥ ૨૧॥
મૃત્ય ન મ્હણે બ્રહ્મત્યા । મૃત્ય ન મ્હણે ગોહત્યા ।
મૃત્ય ન મ્હણે નાના હત્યા । સ્ત્રીબાળકાદિક ॥ ૨૨॥
મૃત્ય ન મ્હણે રાગજ્ઞાની । મૃત્ય ન મ્હણે તાળજ્ઞાની ।
મૃત્ય ન મ્હણે તત્વજ્ઞાની । તત્વવેત્તા ॥ ૨૩॥
મૃત્ય ન મ્હણે યોગ્યાભ્યાસી । મૃત્ય ન મ્હણે સંન્યાસી ।
મૃત્ય ન મ્હણે કાળાસી । વંચૂં જાણે ॥ ૨૪॥
મૃત્ય ન મ્હણે હા સાવધ । મૃત્ય ન મ્હણે હા સિદ્ધ ।
મૃત્ય ન મ્હણે વૈદ્ય પ્રસિદ્ધ । પંચાક્ષરી ॥ ૨૫॥
મૃત્ય ન મ્હણે હા ગોસાવી । મૃત્ય ન મ્હણે હા તપસ્વી ।
મૃત્ય ન મ્હણે હા મનસ્વી । ઉદાસીન ॥ ૨૬॥
મૃત્ય ન મ્હણે ઋષેશ્વર । મૃત્ય ન મ્હણે કવેશ્વર ।
મૃત્ય ન મ્હણે દિગંબર । સમાધિસ્થ ॥ ૨૭॥
મૃત્ય ન મ્હણે હઠયોગી । મૃત્ય ન મ્હણે રાજયોગી ।
મૃત્ય ન મ્હણે વીતરાગી । નિરંતર ॥ ૨૮॥
મૃત્ય ન મ્હણે બ્રહ્મચ્યારી । મૃત્ય ન મ્હણે જટાધારી ।
મૃત્ય ન મ્હણે નિરાહારી । યોગેશ્વર ॥ ૨૯॥
મૃત્ય ન મ્હણે હા સંત । મૃત્ય ન મ્હણે હા મહંત ।
મૃત્ય ન મ્હણે હા ગુપ્ત । હોત અસે ॥ ૩૦॥
મૃત્ય ન મ્હણે હા સ્વાધેન । મૃત્ય ન મ્હણે હા પરાધેન ।
સકળ જીવાંસ પ્રાશન । મૃત્યુચિ કરી ॥ ૩૧॥
યેક મૃત્યુમાર્ગી લાગલે । યેકીં આર્ધપંથ ક્રમિલે ।
યેક તે સેવટાસ ગેલે । વૃદ્ધપણીં ॥ ૩૨॥
મૃત્ય ન મ્હણે બાળ તારુણ્ય । મૃત્ય ન મ્હણે સુલક્ષણ ।
મૃત્ય ન મ્હણે વિચક્ષણ । બહુ બોલિકા ॥ ૩૩॥
મૃત્ય ન મ્હણે હા આધારુ । મૃત્ય ન મ્હણે ઉદાર ।
મૃત્ય ન મ્હણે હા સુંદર । ચતુરાંગ જાણે ॥ ૩૪॥
મૃત્ય ન મ્હણે પુણ્યપુરુષ । મૃત્ય ન મ્હણે હરિદાસ ।
મૃત્ય ન મ્હણે વિશેષ । સુકૃતી નર ॥ ૩૫॥
આતાં અસો હેં બોલણેં । મૃત્યાપાસૂન સુટિજે કોણેં ।
માગેંપુઢેં વિશ્વાસ જાણેં । મૃત્યુપંથેં ॥ ૩૬॥
ચ્યારી ખાણી ચ્યારી વાણી । ચૌર્યાસી લક્ષ જીવયોની ।
જન્મા આલે તિતુકે પ્રાણી । મૃત્ય પાવતી ॥ ૩૭॥
મૃત્યાભેણેં પળોં જાતાં । તરી મૃત્ય સોડિના સર્વથા ।
મૃત્યાસ ન યે ચુકવિતાં । કાંહીં કેલ્યા ॥ ૩૮॥
મૃત્ય ન મ્હણે હા સ્વદેસી । મૃત્ય ન મ્હણે હા વિદેસી ।
મૃત્ય ન મ્હણે હા ઉપવાસી । નિરંતર ॥ ૩૯॥
મૃત્ય ન મ્હણે થોર થોર । મૃત્ય ન મ્હણે હરિહર ।
મૃત્ય ન મ્હણે અવતાર । ભગવંતાચે ॥ ૪૦॥
શ્રોતીં કોપ ન કરાવા । હા મૃત્યલોક સકળાંસ ઠાવા ।
ઉપજલા પ્રાણી જાઈલ બરવા । મૃત્યપંથેં ॥ ૪૧॥
યેથેં ન મનાવા કિંત । હા મૃત્યલોક વિખ્યાત ।
પ્રગટ જાણતી સમસ્ત । લહાન થોર ॥ ૪૨॥
તથાપી કિંત માનિજેલ । તરી હા મૃત્યલોક નવ્હેલ ।
યાકારણેં નાસેલ । ઉપજલા પ્રાણી ॥ ૪૩॥
ઐસેં જાણોનિયાં જીવેં । યાચેં સાર્થકચિ કરાવેં ।
જનીં મરોન ઉરવાવેં । કીર્તિરૂપેં ॥ ૪૪॥
યેરવીં પ્રાણી લહાન થોર । મૃત્ય પાવતી હા નિર્ધાર ।
બોલિલેં હેં અન્યથા ઉત્તર । માનૂંચી નયે ॥ ૪૫॥
ગેલે વહુત વૈભવાચે । ગેલે બહુત આયુષ્યાચે ।
ગેલે અગાધ મહિમેચે । મૃત્યપંથેં ॥ ૪૬॥
ગેલે બહુત પરાક્રમી । ગેલે બહુત કપટકર્મી ।
ગેલે બહુત સંગ્રામી । સંગ્રામસૌરે ॥ ૪૭॥
ગેલે બહુતાં બળાંચે । ગેલે બહુતાં કાળાંચે ।
ગેલે બહુતાં કુળાંચે । કુળવંત રાજે ॥ ૪૮॥
ગેલે બહુતાંચે પાળક । ગેલે બુદ્ધીચે ચાળક ।
ગેલે યુક્તીચે તાર્કિક । તર્કવાદી ॥ ૪૯॥
ગેલે વિદ્યેચે સાગર । ગેલે બળાચે ડોંઘર ।
ગેલે ધનાચે કુબેર । મૃત્યપંથે ॥ ૫૦॥
ગેલે બહુત પુરુષાર્થાચે । ગેલે બહુત વિક્રમાચે ।
ગેલે બહુત આટોપાચે । કાર્યકર્તે ॥ ૫૧॥
ગેલે બહુત શસ્ત્રધારી । ગેલે બહુત પરોપકારી ।
ગેલે બહુત નાઅનાપરી । ધર્મરક્ષક ॥ ૫૨॥
ગેલે બહુત પ્રતાપાચે । ગેલે બહુત સત્કીર્તીચે ।
ગેલે બહુત નીતીચે । નીતિવંત રાજે ॥ ૫૩॥
ગેલે બહુત મતવાદી । ગેલે બહુત કાર્યવાદી ।
ગેલે બહુત વેવાદી । બહુતાંપરીચે ॥ ૫૪॥
ગેલીં પંડિતાંચી થાટેં । ગેલીં શબ્દાંચીં કચાટેં ।
ગેલીં વાદકેં અચાટેં । નાના મતેં ॥ ૫૫॥
ગેલે તાપષાંચે ભાર । ગેલે સંન્યાસી અપાર ।
ગેલે વિચારકર્તે સાર । મૃત્યપંથે ॥ ૫૬॥
ગેલે બહુત સંસારી । ગેલે બહુત વેષધારી ।
ગેલે બહુત નાનાપરી । નાના છંદ કરૂની ॥ ૫૭॥
ગેલે બ્રાહ્મણસમુદાયે । ગેલે બહુત આચ્યાર્ય ।
ગેલે બહુત સાંગોં કાયે । કિતી મ્હણૌનિ ॥ ૫૮॥
અસો ઐસે સકળહિ ગેલે । પરંતુ યેકચિ રાહિલે ।
જે સ્વરુપાકાર જાલે । આત્મજ્ઞાની ॥ ૫૯॥
ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે મૃત્યનિરૂપણનામ સમાસ નવવા ॥ ૯॥
સમાસ દહાવા : વૈરાગ્ય નિરૂપણ ॥ શ્રીરામ્ ॥
સંસાર મ્હણિજે માહાપૂર । માજીં જળચરેં અપાર ।
ડંખૂં ધાવતી વિખાર । કાળસર્પ ॥ ૧॥
આશા મમતા દેહીં બેડી । સુસરી કરિતાતી તડાતોડી ।
નેઊન દુઃખાચે સાંકડી- । માજીં ઘાલિતી ॥ ૨॥
અહંકારનક્રેં ઉડવિલેં । નેઊનિ પાતાળીં બુડવિલેં ।
તેથુનિયાં સોડવિલેં । ન વચે પ્રાણી ॥ ૩॥
કામ =મગરમિઠી સુટેના । તિરસ્કાર લાગલા તુટેના ।
મદ મત્સર વોહટેના । ભૂલિ પડિલી ॥ ૪॥
વાસનાધામિણી પડિલી ગળાં । ઘાલૂન વેંટાળેં વમી ગરળા ।
જિવ્હા લાળી વેળોવેળાં । ભયાનક ॥ ૫॥
માથાં પ્રપંચાચેં વોઝેં । ઘેઊન મ્હણે માઝેં માઝેં ।
બુડતાંહી ન સોડી, ફુંજે । કુળાભિમાનેં ॥ ૬॥
પડિલેં ભ્રાંતીચેં અંધારેં । નાગવિલેં અભિમાનચોરેં ।
આલેં અહંતેચેં કાવિરેં । ભૂતબાધા ॥ ૭॥
બહુતેક આવર્તીં પડિલે । પ્રાણી વાહાતચિ ગેલે ।
જેંહિં ભગવંતાસી બોભાઈલેં । ભાવાર્થબળેં ॥ ૮॥
દેવ આપણ ઘાલૂનિ ઉડી । તયાંસી નેલેં પૈલથડી ।
યેર તેં અભાવિકેં બાપુડીં । વાહાતચિ ગેલીં ॥ ૯॥
ભગવંત ભાવાચા ભુકેલા । ભાવાર્થ દેખોન ભુલલા ।
સંકટીં પાવે ભાવિકાલા । રક્ષિતસે ॥ ૧૦॥
જયાસ ભગવંત આવડે । તયાચેં દેવાસીં સાંકડેં ।
સંસારદુઃખ સકળ ઉડે । નિજદાસાચેં ॥ ૧૧॥
જે અંકિત ઈશ્વરાચે । તયાંસ સોહળે નિજસુખાચે ।
ધન્ય તેચિ દૈવાચે । ભાવિક જન ॥ ૧૨॥
જૈસા ભાવ જયાપાસીં । તૈસા દૈવ તયાસી ।
જાણે ભાવ અંતરસાક્ષી । પ્રાણીમાત્રાંચા ॥ ૧૩॥
જરી ભાવ અસિલા માઈક । તરી દેવ હોયે માહા ઠક ।
નવલ તયાચેં કૌતુક । જૈશાસ તૈસા ॥ ૧૪॥
જૈસેં જયાચેં ભજન । તૈસેંચી દે સમાધાન ।
ભાવ હોતાં કિંચિત ન્યૂન । આપણહિ દુરાવે ॥ ૧૫॥
દર્પણીં પ્રતિબિંબ દિસે । જૈસ્યાસ તૈસેં ભાસે ।
તયાચેં સૂત્ર અસે । આપણાચ પાસીં ॥ ૧૬॥
જૈસેં આપણ કરાવેં । તૈસેંચિ તેણેં વ્હાવેં ।
જરી ડોળે પસરૂનિ પાહાવેં । તરી તેંહી ટવકારે ॥ ૧૭॥
ભૃકુટીસ ઘાલૂન મિઠી । પાહાતાં ક્રોધેં તેંહિ ઉઠી ।
આપણ હાસ્ય કરિતાં પોટીં । તેંહિ આનંદે ॥ ૧૮॥
જૈસા ભાવ પ્રતિબિંબલા । તયાચાચિ દેવ જાલા ।
જો જૈસેં ભજે ત્યાલા । તૈસાચિ વોળે ॥ ૧૯॥
ભાવેં પરામાર્થાચિયા વાટા । વાહાતી ભક્તીચિયા પેંઠા ।
ભરલા મોક્ષાચા ચોહાટા । સજ્જનસંગેં ॥ ૨૦॥
ભાવેં ભજનીં જે લાગલે । તે ઈશ્વરી પાવન જાલે ।
ભાવાર્થબળેં ઉદ્ધરિલે । પૂર્વજ તેહીં ॥ ૨૧॥
આપણ સ્વયેં તરલે । જનાસહિ ઉપેગા આલે ।
કીર્તિશ્રવણેં જાલે । અભક્ત, ભાવાર્થી ॥ ૨૨॥
ધન્ય તયાંચી જનની । જે લાગલે હરિભજનીં ।
તેહિંચ યેક જન્મ જનીં । સાર્થક કેલા ॥ ૨૩॥
તયાંચી વર્ણૂં કાય થોરી । જયાંચા ભગવંત કૈવારી ।
કાસે લાઊન ઉતરી । પાર દુઃખાચા ॥ ૨૪॥
બહુતાં જન્માંચે સેવટીં । જેણેં ચુકે અટાટી ।
તો હા નરદેહ ભેટી । કરી ભગવંતીં ॥ ૨૫॥
મ્હણૌન ધન્ય તે ભાવિક જન । જેંહિં જોડિલેં હરિનિધાન ।
અનંત જન્માંતરીંચેં પુણ્ય । ફળાસિ આલેં ॥ ૨૬॥
આયુષ્ય હેચિ રત્નપેટી । માજીં ભજનરત્નેં ગોમટીં ।
ઈશ્વરીં અર્પૂનિયા લુટી । આનંદાચી કરાવી ॥ ૨૭॥
હરિભક્ત વૈભવેં કનિષ્ઠ । પરી તો બ્રહ્માદિકાં વરિષ્ઠ ।
સદા સર્વદા સંતુષ્ટ । નૈરાશબોધેં ॥ ૨૮॥
ધરૂન ઈશ્વરાચી કાસ । કેલી સંસારાચી નૈરાશ ।
તયાં ભાવિકાં જગદીશ । સબાહ્ય સાંભાળી ॥ ૨૯॥
જયા સંસારાચેં દુઃખ । વિવેકેં વાટે પરમસુખ ।
સંસારસુખાચેનિ પઢતમૂર્ખ । લોધોન પડતી ॥ ૩૦॥
જયાંચા ઈશ્વરીં જિવ્હાળા । તે ભોગિતી સ્વાનંદસોહળા ।
જયાંચા જનાવેગળા । ઠેવા આક્ષૈ ॥ ૩૧॥
તે આક્ષૈ સુખેં સુખાવલે । સંસારદુઃખેં વિસરલે ।
વિષયેરંગી વોરંગલે । શ્રીરંગરંગીં ॥ ૩૨॥
તયાંસ ફાવલી નરદેહ પેટી । કેલી ઈશ્વરેંસિં સાટી ।
યેરેં અભાવિકેં કરંટીં । નરદેહ ગેલા ॥ ૩૩॥
આવચટેં નિધાન જોડલેં । તેં કવડિચ્યા બદલ નેલેં ।
તૈસેં આયુષ્ય નિઘોનિ ગેલેં । અભાવિકાચેં ॥ ૩૪॥
બહુતા તપાચા સાંઠા । તીણેં લાધલા પરીસ ગોટા ।
પરી તો ઠાઈંચા કરંટા । ભોગૂંચ નેણે ॥ ૩૫॥
તૈસા સંસારાસ આલા । માયાજાળીં ગુંડાળલા ।
અંતીં યેકલાચિ ગેલા । હાત ઝાડુની ॥ ૩૬॥
યા નરદેહાચેનિ સંગતીં । બહુત પાવલે ઉત્તમ ગતી ।
યેકેં બાપુડી યાતાયાતી । વરપડી જાલીં ॥ ૩૭ ॥
યા નરદેહાચેનિ લાગવેગેં । સાર્થક કરાવે સંતસંગેં ।
નીચયોનીં દુઃખ માગેં । બહુત ભોગિલેં ॥ ૩૮॥
કોણ સમયો યેઈલ કૈસા । યાચા ન કળે કિં ભર્વસા ।
જૈસે પક્ષી દાહી દિશા । ઉડોન જાતી ॥ ૩૯॥
તૈસેં વૈભવ હેં સકળ । કોણ જાણે કૈસી વેળ ।
પુત્રકળત્રાદિ સકળ । વિઘડોન જાતી ॥ ૪૦॥
પાહિલી ઘડી નવ્હે આપુલી । વયસા તરી નિઘોન ગેલી ।
દેહ પડતાંચ ઠેવિલી- । આહે નીંચ યોની ॥ ૪૧॥
સ્વાન શુકરાદિક નીચ યાતી । ભોગણેં ઘડે વિપત્તી ।
તેથે કાંહીં ઉત્તમ ગતી । પાવિજેત નાહીં ॥ ૪૨॥
માગા ગર્ભવાસીં આટાટી । ભોગિતાં જાલાસિ રે હિંપુટી ।
તેથુનિયાં થોરા કષ્ટીં । સુટલાસિ દૈવેં ॥ ૪૩॥
દુઃખ ભોગિલેં આપુલ્યા જીવેં । તેથેં કૈચિં હોતીં સર્વેં ।
તૈચેંચિ પુઢેં યેકલેં જાવેં । લાગેલ બાપા ॥ ૪૪॥
કૈંચિ માતા કૈંચા પિતા । કૈંચિ બહિણ કૈંચા ભ્રાતા ।
કૈંચીં સુહૃદેં કૈંચી વનિતા । પુત્રકળત્રાદિક ॥ ૪૫॥
હે તૂં જાણ માવેચીં । આવઘીં સોઇરીં સુખાચીં ।
હે તુઝ્યા સુખદુઃખાચીં । સાંગાતી નવ્હેતી ॥ ૪૬॥
કૈંચા પ્રપંચ કૈંચે કુળ । કાસયા હોતોસી વ્યાકુળ ।
ધન કણ લક્ષ્મી સકળ । જાઇજણેં ॥ ૪૭॥
કૈંચેં ઘર કૈંચા સંસાર । કાસયા કરિસી જોજાર ।
જન્મવરી વાહોન ભાર । સેખીં સાંડૂન જાસી ॥ ૪૮॥
કૈંચેં તારુણ્ય કૈંચે વૈભવ । કૈંચેં સોહળે હાવભાવ ।
હેં સકળહિ જાણ માવ । માઈક માયા ॥ ૪૯॥
યેચ ક્ષણીં મરોન જાસી । તરી રઘુનાથીં અંતરલાસી ।
માઝેં માઝેં મ્હણતોસી । મ્હણૌનિયાં ॥ ૫૦॥
તુવાં ભોગિલ્યા પુનરાવૃત્તી । ઐસીં માયબાપેં કિતી ।
સ્ત્રી કન્યા પુત્ર હોતી । લક્ષાનલક્ષ ॥ ૫૧॥
કર્મયોગેં સકળ મિળાલીં । યેકે સ્થળીં જન્માસ આલીં ।
તેં તુવાં આપુલીં માનિલીં । કૈસીં રે પઢતમૂર્ખા ॥ ૫૨॥
તુઝેં તુજ નવ્હે શરીર । તેથેં ઇતરાંચા કોણ વિચાર ।
આતાં યેક ભગવંત સાચાર । ધરીં ભાવાર્થબળેં ॥ ૫૩॥
યેકા દુર્ભરાકારણેં । નાના નીચાંચી સેવા કરણેં ।
નાના સ્તુતી આણી સ્તવનેં । મર્યાદા ધરાવી ॥ ૫૪॥
જો અન્ન દેતો ઉદરાસી । શેરીર વિકાવેં લાગે ત્યાસી ।
માં જેણેં ઘાતલેં જન્માસી । ત્યાસી કૈસેં વિસરાવેં ॥ ૫૫॥
અહિર્નિશીં જ્યા ભગવંતા । સકળ જિવાંચી લાગલી ચિંતા ।
મેઘ વરુષે જયાચી સત્તા । સિંધુ મર્યાદા ધરી ॥ ૫૬॥
ભૂમિ ધરિલી ધરાધરેં । પ્રગટ હોઈજે દિનકરેં ।
ઐસી સૃષ્ટી સત્તામાત્રેં । ચાલવી જો કાં ॥ ૫૭॥
ઐસા કૃપાળુ દેવાધિદેવ । નેણવે જયાચેં લાઘવ ।
જો સાંભાળી સકળ જીવ । કૃપાળુપણેં ॥ ૫૮॥
ઐસા સર્વાત્મા શ્રીરામ- । સાંડૂન, ધરિતી વિષયકામ ।
તે પ્રાણી દુરાત્મે અદ્ધમ । કેલેં પાવતી ॥ ૫૯॥
રામેવિણ જે જે આસ । તિતુકી જાણાવી નૈરાશ ।
માઝેં માઝેં સાવકાશ । સીણચિ ઉરે ॥ ૬૦॥
જયાસ વાટે સીણ વ્હાવા । તેણેં વિષયો ચિંતીત જાવા ।
વિષયો ન મિળતાં જીવા । તગબગ સુટે ॥ ૬૧॥
સાંડૂન રામ આનંદઘન । જ્યાચે મનીં વિષયચિંતન ।
ત્યાસી કૈંચેં સમાધાન । લોલંગતાસી ॥ ૬૨॥
જયાસ વાટે સુખચિ અસાવેં । તેણેં રઘુનાથભજનીં લાગાવેં ।
સ્વજન સકળહી ત્યાગાવે । દુઃખમૂળ જે ॥ ૬૩॥
જેથેં વાસના ઝોંબોન પડે । તેણેંચિ અપાયેં દુઃખ જડે ।
મ્હણૌનિ વિષયવાસના મોડે । તો યેક સુખી ॥ ૬૪॥
વિષયજનિત જેં જેં સુખ । તેથેંચિ હોતેં પરમ દુઃખ ।
પૂર્વીં ગોડ અંતીં શોક । નેમસ્ત આહે ॥ ૬૫॥
ગળ ગિળિતાં સુખ વાટે । વોઢૂન ઘેતાં ઘસા ફાટે ।
કાં તેં બાપુડેં મૃગ આપટે । ચારા ઘેઊન પળતાં ॥ ૬૬॥
તૈસી વિષયસુખાચી ગોડી । ગોડ વાટે પરી તે કુડી ।
મ્હણૌનિયાં આવડી । રઘુનાથીં ધરાવી ।
૬૭॥ ઐકોનિ બોલે ભાવિક । કૈસેનિ ઘડે જી સાર્થક ।
સાંગા સ્વામી યેમલોક । ચુકે જેણેં ॥ ૬૮॥
દેવાસી વાસ્તવ્ય કોઠેં । તો મજ કૈસેંનિ ભેટે ।
દુઃખમૂળ સંસાર તુટે । કોણેપરી સ્વામી ॥ ૬૯॥
ધડપુડી ભગવત્પ્રાપ્તી- । હોઊન, ચુકે અધિગતી ।
ઐસા ઉપાયે કૃપામૂર્તી । મજ દીનાસ કરાવા ॥ ૭૦॥
વક્તા મ્હણે હો યેકભાવેં । ભગવદ્ભજન કરાવેં ।
તેણેં હોઈલ સ્વભાવેં । સમાધાન ॥ ૭૧॥
કૈસેં કરાવેં ભગવદ્ભજન । કોઠેં ઠેવાવેં હેં મન ।
ભગવદ્ભજનાચેં લક્ષણ । મજ નિરોપાવેં ॥ ૭૨॥
ઐસા મ્લાનવદનેં બોલે । ધરિલે સદૃઢ પાઊલેં ।
કંઠ સદ્ગદિત, ગળાલે । અશ્રુપાત દુઃખેં ॥ ૭૩॥
દેખોન શિષ્યાચી અનન્યતા । ભાવેં વોળલા સદ્ગુરુ દાતા ।
સ્વાનંદ તુંબળેલ આતાં । પુઢિલે સમાસીં ॥ ૭૪॥
ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે વૈરાગ્યનિરૂપણનામ સમાસ દહાવા ॥ ૧૦॥
॥ દશક તિસરા સમાપ્ત ॥

Explore More