দত্তাত্ৰেয প্ৰভু চৰণন মেং, কৰূঁ বাৰম্বাৰ প্ৰণাম॥
জ্ঞান ৱৈৰাগ্য কে সাগৰ, দিগম্বৰ অৱধূত।
শৰণ তুম্হাৰী আযা হূঁ, হৰো সকল ভৱ-ভূত॥
আদিগুৰু জগ কে প্ৰতিপালা॥
ব্ৰহ্মা ৱিষ্ণু শিৱ ত্ৰয অৱতাৰা।
এক দেহ মেং ৰূপ অপাৰা॥
অনুসূযা মাতা সুৱিখ্যাতা॥
তীন শীশ ষট্ ভুজ সুখকাৰী।
দিগম্বৰ ৰূপ অনুপম ধাৰী॥
ৰুদ্ৰাক্ষমাল শোভিত মংগল॥
বাম ভুজ চক্ৰ শংখ সুশোভে।
দেখত ৰূপ সুৰ নৰ মন মোহে॥
কামধেনু সংগ ৱিৰাজত মানো॥
ভস্ম ৰমাযে জটাজূট ধাৰী।
অৱধূত অনঘ মহিমা ভাৰী॥
পৃথ্ৱী জল ৱাযু সে পাযা মানা॥
সূৰ্য চংদ্ৰ আকাশ মহাসাগৰ।
মধুমক্খী অজগৰ চাতক চংচল॥
উদ্ধৱ গীতা কা জ্ঞান অৰ্পিন্হা॥
শ্ৰীমদ্ ভাগৱত মেং লীলা গাঈ।
আদিগুৰু কী মহিমা অকথনী ভাঈ॥
কাৰ্তৱীৰ্য অৰ্জুন কী সিদ্ধি লীন্হীং॥
সহস্ৰাৰ্জুন হো ভক্ত মনাযা।
দত্ত প্ৰভু নে মোক্ষ-পথ দিখাযা॥
দত্ত নাম লেত দুখ মিট জাৱে॥
কাল সৰ্প দোষ ভী হৰতে স্ৱামী।
ভক্ত জনোং কে অন্তৰ্যামী॥
দত্ত শৰণ লেং হোয শান্ত মন॥
গুৰুৱাৰ কো পাঠ জো নিত্য কৰে।
জীৱন কে সব সংকট সে উবৰে॥
জীৱন্মুক্ত স্ৱৰূপ তুম্হী হো॥
ত্ৰিপুৰা ৰহস্য জ্ঞান-ধাম।
দত্ত প্ৰভু তেৰা হী নাম॥
দত্ত দৰ্শন সে ভৱ-বাধা টলে॥
সাত ৱাৰ পৰিক্ৰমা জো কৰে।
দত্ত প্ৰসাদ সহজ উসে মিলে॥
ত্ৰিদেৱ শিশু ৰূপ মেং ঘৰ আযা॥
ব্ৰহ্মা-হৰি-হৰ এক হো গযে।
দত্ত নাম সে জগ মেং ছা গযে॥
দত্ত নাম লেত ভক্ত উবাৰে॥
জো নৰ ইস চালীসা কো গাৱে।
দত্তাত্ৰেয কী কৃপা ৱহ পাৱে॥
জয ত্ৰিমূৰ্তি জয অন্তৰ্যামী॥
দত্ত চালীসা নিত জো পঢে।
জ্ঞান-মুক্তি-ভক্তি সদা বঢে॥
পিতৃ দোষ হৰি মুক্তি দে, খুলে জ্ঞান কে ৰোজ॥
অত্ৰি-নন্দন দত্ত প্ৰভু, কৰহু কৃপা অপাৰ।
ভক্ত জনোং কো মোক্ষ দো, উতৰেং ভৱ সে পাৰ॥
