Lord Krishna

শ্ৰী কৃষ্ণ চালীসা

(Krishna Chalisa in Assamese)

Also known as Shri Krishna Chalisa · Banshi Shobhit Kar Madhur · shree krishna chalisa

A forty-verse chalisa to Shri Krishna, moving through the loved episodes of his life — the birth at Mathura, the crossing of the Yamuna, the butter and the flute at Gokul, the lifting of Govardhan, the rescue of Draupadi and the counsel given to Arjuna on the field — and asking at the last for nothing but his shelter.

দোহা

বংশী শোভিত কৰ মধুৰ,
নীল জলদ তন শ্যাম,
অৰুণ অধৰ জনু বিম্বফল,
নযন কমল অভিৰাম ।
পূৰ্ণ ইন্দ্ৰ, অৰৱিন্দ মুখ,
পীতাম্বৰ শুভ সাজ,
জয মনমোহন মদন ছৱি,
কৃষ্ণচংদ্ৰ মহাৰাজ ।

চৌপাঈ

জয যদুনংদন জয জগৱংদন,
জয ৱসুদেৱ দেৱকী নন্দন,
জয যশুদা সুত নন্দ দুলাৰে,
জয প্ৰভু বহ্ক্তন কে দৃগ তাৰে ।
জয নটনাগৰ নাগ নথৈযা,
কৃষ্ণ কন্হৈযা ধেনু চৰৈযা,
পুনি নখ পৰ পৰভূ গিৰিৱৰ ধাৰো,
আও দীনন কষ্ট নিৱাৰো ।
ৱংশী মধুৰ অধৰ ধৰী টেৰৌ,
হোৱে পূৰ্ণ মনোৰথ মেৰৌ,
আও হৰী পুনি মাখন চাখো,
আজ লাজ ভক্তন কী ৰাখযো ।
গোল কপোল, চিবুক অৰুণাৰে,
মৃদু মুস্কান মোহিনী ডাৰে,
ৰংজিত ৰাজিৱ নযন ৱিশালা,
মোৰ মুকুট ৱৈজযংতী মালা ।
কুণ্ডল শ্ৰৱণ পীতপট আছে,
কটি কিংকণী কাছন কাছে,
নীল জলজ সুন্দৰ তনু সোহে,
ছৱি লখি, সুৰ নৰ মুনিমন মোহে ।
মস্তক তিলক, অলক ঘুংঘৰালে,
আও কৃষ্ণ বাংসুৰী ৱালে,
কৰী পয পান, পুতনহিং তাৰযো,
অকা বকা কাগাসুৰ মাৰযো ।
মধুৱন জলত অগ্নি জব জ্ৱালা,
ভৈ শীতল, লখিতহিং নন্দলালা,
সুৰপতি জব ব্ৰজ চঢাযো ৰিসাঈ,
মসূৰ ধাৰ ৱাৰি বৰ্ষাঈ ।
লগত লগত ব্ৰজ চহন বহাযো,
গোৱৰ্ধন নখধাৰী বচাযো,
লখি যসুদা মন ভ্ৰম অধিকাঈ,
মুখ মহং চৌদহ ভুৱন দিখাঈ ।
দুষ্ট কংস অতি অধম মচাযো,
কোটি কমল জব ফুল মংগাযো,
নাথি কালিযহিং তব তুম লীন্হেং,
চৰণচিন্হ দৈ নিৰ্ভয কীন্হেং ।
কৰি গোপিন সংগ ৰাস ৱিলাসা,
সবকী পূৰণ কৰী অভিলাষা,
কেতিক মহা অসুৰ সংহাৰযো,
কংসহি কেস পকডী দৈ মাৰযো ।
মাত – পিতা কী বন্দী ছুডাঈ,
উগ্ৰসেন কহং ৰাজ দিলাঈ,
মহি সে মৃতক ছহোং সুত লাযো,
মাতু দেৱকী শোক মিটাযো ।
ভৌমাসুৰ মুৰ দৈত্য সংহাৰী,
লাযে ষট দশ সহসকুমাৰী,
দৈ ভীমহিং তৃণ চীৰ সহাৰা,
জৰাসিংধু ৰাক্ষস কহঁ মাৰা ।
অসুৰ বকাসুৰ আদিক মাৰ্যো,
ভক্তন কে তব কষ্ট নিৱাৰ্যো,
দীন সুদামা কে দুঃখ টাৰ্যো,
তংদুল তীন মূংঠ মুখ ডাৰ্যো ।
প্ৰেম কে সাগ ৱিদুৰ ঘৰ মাঁগে,
দৰ্যোধন কে মেৱা ত্যাগে,
লখী প্ৰেম কী মহিমা ভাৰী,
ঐসে শ্যাম দীন হিতকাৰী ।
ভাৰত কে পাৰথ ৰথ হাঁকে,
লিযে চক্ৰ কৰ নহিং বল থাকে,
নিজ গীতা কে জ্ঞান সুনাএ,
ভক্তন হৃদয সুধা ৱৰ্ষাএ ।
মীৰা থী ঐসী মতৱালী,
ৱিষ পী গঈ বজাকৰ তালী,
ৰানা ভেজা সাঁপ পিটাৰী,
শালীগ্ৰাম বনে বনৱাৰী ।
নিজ মাযা তুম ৱিধিহিং দিখাযো,
উৰ তে সংশয সকল মিটাযো,
তব শত নিন্দা কৰি তত্কালা,
জীৱন মুক্ত ভযো শিশুপালা ।
জবহিং দ্ৰৌপদী টেৰ লগাঈ,
দীনানাথ লাজ অব জাঈ,
তুৰতহি ৱসন বনে নংদলালা,
বঢে চীৰ ভৈ অৰি মুঁহ কালা ।
অস অনাথ কে নাথ কন্হইযা,
ডূবত ভংৱৰ বচাৱই নইযা,
সুন্দৰদাস আ উৰ ধাৰী,
দযা দৃষ্টি কীজৈ বনৱাৰী ।
নাথ সকল মম কুমতি নিৱাৰো,
ক্ষমহু বেগি অপৰাধ হমাৰো,
খোলো পট অব দৰ্শন দীজৈ,
বোলো কৃষ্ণ কন্হইযা কী জৈ ।

দোহা

যহ চালীসা কৃষ্ণ কা,
পাঠ কৰৈ উৰ ধাৰি,
অষ্ট সিদ্ধি নৱনিধি ফল,
লহৈ পদাৰথ চাৰি ।

Explore More