हो हा संन्यासी म्हणून । भिक्षा मागे शिव आपण ।
हिरण्यकशिपु दारण । करितां नखें तापलीं ॥१॥
हिरण्यकशिपु दारण । करितां नखें तापलीं ॥१॥
जो विज्ञैकगम्य हरि । तो श्रीदत्त औदुंबरीं ।
शांत होतां तयावरी । वास करी श्रीसहित ॥२॥
शांत होतां तयावरी । वास करी श्रीसहित ॥२॥
दे मार्ग कृष्णा तया । द्वीपीं राहे योगिनी तया ।
भिक्षा देती पूजूनियां । नेणूनिया विप्र म्हणती ॥३॥
भिक्षा देती पूजूनियां । नेणूनिया विप्र म्हणती ॥३॥
न स्वछंदी गांवीं जायीं । पाहूं येथें काय खायी ।
ऐसें म्हणुनि ते ठायीं । राहता येयी भय त्याला ॥४॥
ऐसें म्हणुनि ते ठायीं । राहता येयी भय त्याला ॥४॥
तत्रत्य नर गंगानुज । भावें आला त्या गुरुराज ।
दाखवूनी तेथील गुज । देती निजप्रीती वर ॥५॥
दाखवूनी तेथील गुज । देती निजप्रीती वर ॥५॥
तो नमूनी त्रिस्थली पुसे । क्षणें गुरु दावितसे ।
गुरु जाऊं म्हणतसे । दुःख होतसे योगिनीसी ॥६॥
गुरु जाऊं म्हणतसे । दुःख होतसे योगिनीसी ॥६॥
न गूढाः केपि में चेष्टा । विदुरित्येष पादुके ।
विन्यस्याश्र्वास्य ताः प्राप । श्रीगुरुर्गाणगापुरुम् ॥७॥
विन्यस्याश्र्वास्य ताः प्राप । श्रीगुरुर्गाणगापुरुम् ॥७॥