ৰাম প্ৰিয কিৰপা কৰেং সুমিৰৌং আঠোং ধাম॥
মন মন্দিৰ বাসা কৰেং দুঃখ ভংজন সিযা ৰাম॥
বৈদেহী কী কীৰত গাঈ॥
সিয সুৰসৰি সব পাপ নসাঈ॥
ভৰত লখন শত্ৰুহন ৱাৰী॥
মিথিলেশ্ৱৰ ভযো নেহ অতীতা॥
ৰচ্যো স্ৱযংৱৰ জনক মহীপতি॥
সিয জযমাল সাজিহৈং সোঈ॥
নাহিং কৰি সকে শিৱ ধনু ভংগা॥
জনম্যো নাহিং অৱনিমোহি তাৰন॥
ৰাম লখন মুনি সীস নৱাএ॥
ইষ্ট দেৱ গুৰু হিযহিং মনাঈ॥
ৰাম ৰূপ উনকে হিয ভাৱা॥
খংড খংড কৰি পটকিন ভূপৈ॥
আনন্দিত ভএ সবৈং নৰ নাৰী॥
মুদিত হোয গ্ৰীৱা মেং ডালে॥
পৰে ৰাম সংগ সিযা কে ফেৰা॥
তীনোং মাতু কৰৈং নোৰাঈ॥
মাতু সুমিত্ৰা গোদহি লীন্হা॥
হৰখ অপাৰ হুএ সীতা হিয॥
ৰাজতিলক কঈ যুক্তি সুনাঈ॥
ৰাম ন ভৰত ৰাজপদ পাইন॥
ৱচন পতি সোং অপনেঈ গহিলী॥
ভৰত ৰাজপদ দেহি দিলাসা॥
সংগ জানকী লক্ষমন ভাঈ॥
মৃগ মাৰীচি দেখি মন অটকৈ॥
ৰাৱণ সাধু বন্যো সিয কাৰন॥
লংকা জাঈ ডৰাৱন লাগ্যো॥
ৰাৱণ সোং কহী কৰ্কশ বানী॥
সিয চূডামণি দিহিন অনূঠী॥
মহাৱীৰ সিয শীশ নৱাৱা॥
ভক্ত ৱিভীষণ সোং কৰি প্ৰীতী॥
ভৰত ভ্ৰাত প্ৰভু চৰণ সুহাএ॥
সিয মহাৰানী দেখি হিয হুলসে॥
লখনলাল প্ৰভু বাত সহেজী॥
লৱ-কুশ জন্ম ৱহাঁ পৈ লীন্হো॥
দোনুহ ৰামচৰিত ৰট লীন্হী॥
ৰামসিযা সুত দুঈ পহিচানী॥
ৰাম জানকী সবহি সুহাএ॥
বসুংধৰা সিয কে হিয ধাৰন॥
ৰাম জানকী যহী ৱিধি খোঈ॥
সীতা সতী নৱাৱোং মাথা॥
চৰণকমল জেহি উন বসৈ সীতা সুমিৰৈ প্ৰাত॥
