Goddess Sita

শ্ৰী সীতা চালীসা

(Shree Sita Chalisa in Assamese)

Also known as sita chalisa · bandau carana saroja nija janaka lali

An Awadhi chalisa that is almost entirely narrative: instead of praising Sita by epithet it tells her life through. Janaka's despair when no king can lift the bow, Vishvamitra's smile, Rama breaking it in the space of a blink, the garland going round his neck; the return to Ayodhya and the welcome from the three mothers, Kaikeyi giving her the golden house. Then Manthara, the fourteen years, and Sita walking out with Rama and Lakshmana; the deer, the mendicant at the door, Lanka, Hanuman arriving with the ring and given the crest-jewel to carry back, the bridge, the return by air. It does not stop there. The washerman's remark, the second exile, Valmiki's hermitage, Lava and Kusha born there and singing Rama's story back to Rama, and the earth opening. Its closing doha asks only that she be remembered at dawn.

॥ দোহা ॥
বন্দৌ চৰণ সৰোজ নিজ জনক ললী সুখ ধাম।
ৰাম প্ৰিয কিৰপা কৰেং সুমিৰৌং আঠোং ধাম॥
কীৰতি গাথা জো পঢেং সুধৰৈং সগৰে কাম।
মন মন্দিৰ বাসা কৰেং দুঃখ ভংজন সিযা ৰাম॥
॥ চৌপাঈ ॥
ৰাম প্ৰিযা ৰঘুপতি ৰঘুৰাঈ।
বৈদেহী কী কীৰত গাঈ॥
চৰণ কমল বন্দোং সিৰ নাঈ।
সিয সুৰসৰি সব পাপ নসাঈ॥
জনক দুলাৰী ৰাঘৱ প্যাৰী।
ভৰত লখন শত্ৰুহন ৱাৰী॥
দিৱ্যা ধৰা সোং উপজী সীতা।
মিথিলেশ্ৱৰ ভযো নেহ অতীতা॥
সিযা ৰূপ ভাযো মনৱা অতি।
ৰচ্যো স্ৱযংৱৰ জনক মহীপতি॥
ভাৰী শিৱ ধনুষ খীংচৈ জোঈ।
সিয জযমাল সাজিহৈং সোঈ॥
ভূপতি নৰপতি ৰাৱণ সংগা।
নাহিং কৰি সকে শিৱ ধনু ভংগা॥
জনক নিৰাশ ভএ লখি কাৰন।
জনম্যো নাহিং অৱনিমোহি তাৰন॥
যহ সুন ৱিশ্ৱামিত্ৰ মুস্কাএ।
ৰাম লখন মুনি সীস নৱাএ॥
আজ্ঞা পাঈ উঠে ৰঘুৰাঈ।
ইষ্ট দেৱ গুৰু হিযহিং মনাঈ॥
জনক সুতা গৌৰী সিৰ নাৱা।
ৰাম ৰূপ উনকে হিয ভাৱা॥
মাৰত পলক ৰাম কৰ ধনু লৈ।
খংড খংড কৰি পটকিন ভূপৈ॥
জয জযকাৰ হুঈ অতি ভাৰী।
আনন্দিত ভএ সবৈং নৰ নাৰী॥
সিয চলী জযমাল সম্হালে।
মুদিত হোয গ্ৰীৱা মেং ডালে॥
মংগল বাজ বজে চহুঁ ওৰা।
পৰে ৰাম সংগ সিযা কে ফেৰা॥
লৌটী বাৰাত অৱধপুৰ আঈ।
তীনোং মাতু কৰৈং নোৰাঈ॥
কৈকেঈ কনক ভৱন সিয দীন্হা।
মাতু সুমিত্ৰা গোদহি লীন্হা॥
কৌশল্যা সূত ভেংট দিযো সিয।
হৰখ অপাৰ হুএ সীতা হিয॥
সব ৱিধি বাংটী বধাঈ।
ৰাজতিলক কঈ যুক্তি সুনাঈ॥
মংদ মতী মংথৰা অডাইন।
ৰাম ন ভৰত ৰাজপদ পাইন॥
কৈকেঈ কোপ ভৱন মা গইলী।
ৱচন পতি সোং অপনেঈ গহিলী॥
চৌদহ বৰস কোপ বনৱাসা।
ভৰত ৰাজপদ দেহি দিলাসা॥
আজ্ঞা মানি চলে ৰঘুৰাঈ।
সংগ জানকী লক্ষমন ভাঈ॥
সিয শ্ৰী ৰাম পথ পথ ভটকৈং।
মৃগ মাৰীচি দেখি মন অটকৈ॥
ৰাম গএ মাযা মৃগ মাৰন।
ৰাৱণ সাধু বন্যো সিয কাৰন॥
ভিক্ষা কৈ মিস লৈ সিয ভাগ্যো।
লংকা জাঈ ডৰাৱন লাগ্যো॥
ৰাম ৱিযোগ সোং সিয অকুলানী।
ৰাৱণ সোং কহী কৰ্কশ বানী॥
হনুমান প্ৰভু লাএ অংগূঠী।
সিয চূডামণি দিহিন অনূঠী॥
অষ্ঠসিদ্ধি নৱনিধি ৱৰ পাৱা।
মহাৱীৰ সিয শীশ নৱাৱা॥
সেতু বাঁধী প্ৰভু লংকা জীতী।
ভক্ত ৱিভীষণ সোং কৰি প্ৰীতী॥
চঢি ৱিমান সিয ৰঘুপতি আএ।
ভৰত ভ্ৰাত প্ৰভু চৰণ সুহাএ॥
অৱধ নৰেশ পাঈ ৰাঘৱ সে।
সিয মহাৰানী দেখি হিয হুলসে॥
ৰজক বোল সুনী সিয ৱন ভেজী।
লখনলাল প্ৰভু বাত সহেজী॥
বাল্মীক মুনি আশ্ৰয দীন্যো।
লৱ-কুশ জন্ম ৱহাঁ পৈ লীন্হো॥
ৱিৱিধ ভাঁতী গুণ শিক্ষা দীন্হীং।
দোনুহ ৰামচৰিত ৰট লীন্হী॥
লৰিকল কৈ সুনি সুমধুৰ বানী।
ৰামসিযা সুত দুঈ পহিচানী॥
ভূলমানি সিয ৱাপস লাএ।
ৰাম জানকী সবহি সুহাএ॥
সতী প্ৰমাণিকতা কেহি কাৰন।
বসুংধৰা সিয কে হিয ধাৰন॥
অৱনি সুতা অৱনী মাং সোঈ।
ৰাম জানকী যহী ৱিধি খোঈ॥
পতিৱ্ৰতা মৰ্যাদিত মাতা।
সীতা সতী নৱাৱোং মাথা॥
॥ দোহা ॥
জনকসুতা অৱনিধিযা ৰাম প্ৰিযা লৱ-কুশ মাত।
চৰণকমল জেহি উন বসৈ সীতা সুমিৰৈ প্ৰাত॥
॥ ইতি সংপূৰ্ণংম্ ॥

Explore More