कं चापि कालमनुचिन्त्य हृदाब्जमध्ये ।
कामं प्रहर्षभरितेन मया तवाद्य
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ १॥
यत्त्वामहं प्रतिदिनं मनसा भजामि ।
साक्षात्कृतेन तव रूपमनेन चाद्य
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ २॥
दीनं त्विमं भवभयेन परिस्फुरन्तम् ।
दीनार्तिहर्त्रि दयया परिपालयाशु
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ ३॥
सम्पूजिता जडधिया नतु कोऽपि दृष्टः ।
लब्धं तवैव रमणीयवपुर्दृशा मे
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ ४॥
मग्नः परं तु न कदापि गतोऽस्मि पारम् ।
तत्तारणे निपुणयोस्त्रिपुरे मयाद्य
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ ५॥
पुष्पास्त्रमङ्कुशवरं ललितं दधाने ।
हेमाद्रितुङ्गतरशृङ्गनिवासशीले
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ ६॥
नान्यं कदापि मनसा समनुस्मरामि ।
सर्वत्र रूपमतुलं तव पश्यताद्य
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ ७॥
शक्तः समस्तपरिवर्हयुतोऽपि धीमान् ।
हृत्पङ्कजेन भवतीं भजता मयाद्य
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ ८॥
कुत्राप्यलब्धशरणेन सरोजवक्त्रे ।
अन्ते मयात्रभवतीं शरणं गतेन
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ ९॥
लक्ष्मीशधातृपरिपूज्यपदास्तुजाते ।
आलक्ष्य रूपमरुणं तव विस्मितेन
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ १०॥
ह्रीङ्कारमेव परमं भुवने रहस्यम् ।
ह्रीङ्कारमेव सततं स्मरता मयाद्य
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ ११॥
त्वय्येव सर्वमनघे विलयं गतं स्यात् ।
सञ्चिन्त्य चैतदधुना त्रिपुरे मया ते
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरमम्ब कीर्णः ॥ १२॥
दीनं तदैव हि कटाक्षयसे दृशा त्वम् ।
एवं विचिन्त्य भवतीं स्मरता मयाद्य
युष्पाञ्जलिश्चरणयोरमम्ब कीर्णः ॥ १३॥
जन्तुर्नावर्तते पुनरपि प्रभवाय लोके ।
वेदोक्तिमेवमसकृत्स्मरता मयाद्य
पुष्पालिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ १४॥
ह्रीङ्कारमेव भजतां सकलेष्टसिद्ध्यै ।
ह्रीङ्कारमेव परमं शरणं गतेन
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमप्य कीर्णः ॥ १५॥
श्रीरूपधारिणि शिवो श्रितकल्पवल्लि ।
श्रीमद्गुहस्तुतमहाविभवे पुरेशि
पुष्पाञ्जलिश्चरणयोरयमम्ब कीर्णः ॥ १६॥
