संसारसिन्धुतरणे तरणिर्नवीना ।
सर्वाघपुञ्जहरणाय च धूमकेतुः
पायादनन्यशरणं स्वयमेव लोकम् ॥ १ ॥
आभूमिनाकमभितस्सकलान्पुनानः ।
मत्कर्णयुग्मविवरे परिगम्य सम्य-
-क्कुर्यादशेषमनिशं खलुतापभङ्गम् ॥ २ ॥
नीतोऽपमानसरणिं त्वयि विश्वसित्रा ।
तस्मादयं न समयः परिहासवाचां
इष्टं प्रपूर्य कुरु मां कृतकृत्यसङ्घम् ॥ ३ ॥
क्षोणीपतीं कतिचिदत्र च राजलोकान् ।
आराधयन्तु मलशून्यमहं भवन्तं
कल्याणलाभजननायसमर्थमेकम् ॥ ४ ॥
-मत्र प्रसिद्धमवनौमदकिञ्चनत्वम् ।
तस्योपयोगकरणाय मया त्वया च
कार्यः समागमैदं मनसि स्थितं मे ॥ ५ ॥
सत्यं वदामि भगवंस्त्वमनाथ एव ।
तस्मात्कुरुष्वमदभीप्सित कृत्यजाल-
-मेवत्वदीप्सित कृतौ तु भवान्समर्थः ॥ ६ ॥
रङ्कायते त्वमसि चेत्खलु तोषयुक्तः ।
भूपायतेऽथनिखिलश्रुतिवेद्य रङ्क
इच्छाम्यतस्तव दयाजलवृष्टिपातम् ॥ ७ ॥
मद्भक्तपोषणमहं सततं करोमि ।
आविष्कुरुष्व मयि सत्सततं प्रदीने
चिन्ताप्रहारमयमेव हि योग्यकालः ॥ ८ ॥
निश्चीयते तव विभो करुणाप्रवाहात् ।
प्रह्लादपाण्डुसुत बल्लव गृध्रकादौ
नीचो न भाति मम कोऽप्यत एव हेतोः ॥ ९ ॥
धूर्ताजपं हि कपटैकपरा जगत्याम् ।
प्राप्ते तु वेङ्कटविभो परिणामकाले
स्याद्वैपरीत्यमिव कौरवपाण्डवानाम् ॥ १० ॥
संसारदुःखशमनाय समर्पयामि ।
भास्वत्सदष्टकमिदं रचितं
प्रभाकरोऽहमनिशं विनयेन युक्तः ॥ ११ ॥
सङ्ख्यामितेऽथविजयाभिधवत्सरेऽयम् ।
श्रीकेशवात्मजैदं व्यतनोत्समल्पं
स्तोत्रम् प्रभाकर इति प्रथिताभिधाना ॥ १२ ॥
भ्रातुस्तथाऽन्यायकृतश्चदुर्गतः ।
तेषु त्वयाऽथापि कृपा विधीयतां
सौहार्दवश्येन मया तु याच्यते ॥
