Lord Venkateswara

ശ്രീ വേങ്കടേശാഷ്ടക സ്തോത്രമ്

(Sri Venkatesha Ashtaka Stotram (Prabhakara Krutam) in Malayalam)

Prabhakara

Also known as shri venkatesha ashtaka stotram (prabhakara krutam) · shree venkatesha ashtaka stotram (prabhakara krutam) · venkatesha ashtaka stotram (prabhakara krutam)

Eight verses by Prabhākara, whose colophon gives an unusually full pedigree — of the Gārgya line, born of Yaśodā, son of Keśava — and whose tone is the boldest in this group. The third verse is close to a rebuke: everyone in the ranks of the lords of wealth, even in Vaikuṇṭha, has been led into the way of humiliation by trusting you, so this is no time for joking words; fulfil what is desired. The fourth sets its own independence out plainly: let some worship rich men and some the lords of the earth and some the company of kings — I worship you alone, who are without stain. And the sixth turns the relation upside down in a way few hymns risk: lord of Śeṣādri, by you I am one who has a master; truly I tell you, lord, that you are the one who has none. Its last verse asks mercy even for those who wrong parents, teacher and brother.

॥ ശ്രീ വേങ്കടേശാഷ്ടക സ്തോത്രമ് (പ്രഭാകര കൃതമ്) ॥
ശ്രീവേങ്കടേശപദപങ്കജധൂലിപങ്ക്തിഃ
സംസാരസിന്ധുതരണേ തരണിര്നവീനാ ।
സര്വാഘപുഞ്ജഹരണായ ച ധൂമകേതുഃ
പായാദനന്യശരണം സ്വയമേവ ലോകമ് ॥ ൧ ॥
ശേഷാദ്രിഗേഹ തവ കീര്തിതരങ്ഗപുഞ്ജ
ആഭൂമിനാകമഭിതസ്സകലാന്പുനാനഃ ।
മത്കര്ണയുഗ്മവിവരേ പരിഗമ്യ സമ്യ-
-ക്കുര്യാദശേഷമനിശം ഖലുതാപഭങ്ഗമ് ॥ ൨ ॥
വൈകുണ്ഠരാജസകലോഽപി ധനേശവര്ഗോ
നീതോഽപമാനസരണിം ത്വയി വിശ്വസിത്രാ ।
തസ്മാദയം ന സമയഃ പരിഹാസവാചാം
ഇഷ്ടം പ്രപൂര്യ കുരു മാം കൃതകൃത്യസങ്ഘമ് ॥ ൩ ॥
ശ്രീമന്നരാസ്തുകതിചിദ്ധനികാംശ്ച കേചിത്
ക്ഷോണീപതീം കതിചിദത്ര ച രാജലോകാന് ।
ആരാധയന്തു മലശൂന്യമഹം ഭവന്തം
കല്യാണലാഭജനനായസമര്ഥമേകമ് ॥ ൪ ॥
ലക്ഷ്മീപതി ത്വമഖിലേശ തവ പ്രസിദ്ധ-
-മത്ര പ്രസിദ്ധമവനൌമദകിഞ്ചനത്വമ് ।
തസ്യോപയോഗകരണായ മയാ ത്വയാ ച
കാര്യഃ സമാഗമൈദം മനസി സ്ഥിതം മേ ॥ ൫ ॥
ശേഷാദ്രിനാഥഭവതാഽയമഹം സനാഥഃ
സത്യം വദാമി ഭഗവംസ്ത്വമനാഥ ഏവ ।
തസ്മാത്കുരുഷ്വമദഭീപ്സിത കൃത്യജാല-
-മേവത്വദീപ്സിത കൃതൌ തു ഭവാന്സമര്ഥഃ ॥ ൬ ॥
ക്രുദ്ധോ യദാ ഭവസി തത്ക്ഷണമേവ ഭൂപോ
രങ്കായതേ ത്വമസി ചേത്ഖലു തോഷയുക്തഃ ।
ഭൂപായതേഽഥനിഖിലശ്രുതിവേദ്യ രങ്ക
ഇച്ഛാമ്യതസ്തവ ദയാജലവൃഷ്ടിപാതമ് ॥ ൭ ॥
അങ്ഗീകൃതം സുവിരുദം ഭഗവംസ്ത്വയേതി
മദ്ഭക്തപോഷണമഹം സതതം കരോമി ।
ആവിഷ്കുരുഷ്വ മയി സത്സതതം പ്രദീനേ
ചിന്താപ്രഹാരമയമേവ ഹി യോഗ്യകാലഃ ॥ ൮ ॥
സര്വാസുജാതിഷു മയാ തു സമ ത്വമേവ
നിശ്ചീയതേ തവ വിഭോ കരുണാപ്രവാഹാത് ।
പ്രഹ്ലാദപാണ്ഡുസുത ബല്ലവ ഗൃധ്രകാദൌ
നീചോ ന ഭാതി മമ കോഽപ്യത ഏവ ഹേതോഃ ॥ ൯ ॥
സമ്ഭാവിതാസ്തു പരിഭൂതിമഥ പ്രയാന്തി
ധൂര്താജപം ഹി കപടൈകപരാ ജഗത്യാമ് ।
പ്രാപ്തേ തു വേങ്കടവിഭോ പരിണാമകാലേ
സ്യാദ്വൈപരീത്യമിവ കൌരവപാണ്ഡവാനാമ് ॥ ൧൦ ॥
ശ്രീവേങ്കടേശ തവ പാദസരോജയുഗ്മേ
സംസാരദുഃഖശമനായ സമര്പയാമി ।
ഭാസ്വത്സദഷ്ടകമിദം രചിതം
പ്രഭാകരോഽഹമനിശം വിനയേന യുക്തഃ ॥ ൧൧ ॥
॥ പുഷ്പികാ ॥
ശ്രീശാലിവാഹനശകേ ശരകാഷ്ടഭൂമി
സങ്ഖ്യാമിതേഽഥവിജയാഭിധവത്സരേഽയമ് ।
ശ്രീകേശവാത്മജൈദം വ്യതനോത്സമല്പം
സ്തോത്രമ് പ്രഭാകര ഇതി പ്രഥിതാഭിധാനാ ॥ ൧൨ ॥
പിത്രോര്ഗുരോശ്ചാപ്യപരാധകാരിണോ
ഭ്രാതുസ്തഥാഽന്യായകൃതശ്ചദുര്ഗതഃ ।
തേഷു ത്വയാഽഥാപി കൃപാ വിധീയതാം
സൌഹാര്ദവശ്യേന മയാ തു യാച്യതേ ॥
॥ ഇതി ഗാര്ഗ്യകുലോത്പന്ന യശോദാഗര്ഭജ കേശവാത്മജ പ്രഭാകര കൃതിഷു ശ്രീവേങ്കടേശാഷ്ടക സ്തോത്രമ് സമ്പൂര്ണമ് ॥

Explore More