Shree Swami Samarth

শ্ৰী স্ৱামী সমৰ্থ চৰিত্ৰ সাৰামৃত অধ্যায 15

(Swami Samarth Charitra Saramrut Adhyay 15 in Assamese)

Vishnubuva Brahmachari

Also known as Swami Samarth Charitra Saramrut · Shri Swami Charitra Saramrut · Shri Swami Charitra Saramrut adhyay 15

Swami Samarth Charitra Saramrut Adhyay 15. Shri Swami Charitra Saramrut, the life of Shri Swami Samarth of Akkalkot in Marathi ovi. It gathers the leelas of the Swami — the people he healed, the pride he broke, the devotees he claimed — in the form in which they are read aloud at his mathas and in homes that keep his worship.

॥ শ্ৰী গণেশায নমঃ ॥
নলগে কৰণে তীৰ্থাটন । হঠযোগাদিক সাধন ।
ৱেদাভ্যাস শাস্ত্ৰজ্ঞান । মোক্ষসাধনকাৰণে ॥১॥
অংতৰী স্ৱামীভক্তী জডতা । চাৰী পুৰুষাৰ্থ যেতী হাতা ।
পাপ তাপ দৈন্য ৱাৰ্তা । তেথে কাহী নুৰেচী ॥২॥
ৱৰ্তত অসতা সংসাৰী । স্ৱামীপদ আঠৱী অংতৰী ।
তযাতে যা ভৱসাগৰী । নিশ্চযে তাৰিতী সমৰ্থ ॥৩॥
সৰ্ৱ কামনা পুৰৱোন । অংতী দাৱিতী সুৰভুৱন ।
জে নৰ কৰিতী নামস্মৰণ । তে মুক্ত যাচ দেহী ॥৪॥
মংগল়ৱেঢে গ্ৰামাত । ৰাহত অসতা শ্ৰীসমৰ্থ ।
গ্ৰামৱাসী জন সমস্ত । ৱেডা ম্হণতী তযাংসী ॥৫॥
আপুলী ৱ্হাৱী প্ৰখ্যাতী । হে নসেচি জযাচ্যা চিত্তী ।
স্ৱেচ্ছে ৱৰ্তন কৰিতী । কাহী ন জাণতী জনৱাৰ্তা ॥৬॥
কোণাসী ভাষণ ন কৰিতী । কৱণাচে গৃহা ন জাতী ।
দুষ্টোত্তৰে জন তাডিতী । তৰী ক্ৰোধ নযেচী ॥৭॥
শীতোষ্ণাচী ভীতী । নসেচী জ্যাংচিযা চিত্তী ।
সদা অৰণ্যাত ৱসতী । একান্তস্থল়ী সমৰ্থ ॥৮॥
সুখদুঃখ সমান । সদা তৃপ্ত অসে মন ।
লোকৱস্তী আণি ৱন । দোন্হী জযা সাৰখী ॥৯॥
পৰমেশ্ৱৰৰুপ যতী । ঐসে জ্যাংচ্যা ৱাটে চিত্তী ।
তে কৰিতা স্ৱামীভক্তী । জন হাসতী তযাতে ॥১০॥
যা ৱেল়ী মংগল়ৱেঢ্যাত । বসপ্পা তেলী ৰাহাত ।
দাৰিদ্ৰযে পীডিলা বহুত । দীন স্থিতী তযাচী ॥১১॥
বসপ্পা ৱ্যৱসায কৰী । পুৰে ন পডে ত্যামাঝাৰী ।
অঠৰাৱিশ্ৱে দাৰিদ্ৰয ঘৰী । পোটা ভাকৰী মিল়েনা ॥১২॥
তো একে দিনী ফিৰত ফিৰত । সহজ ৱনামাজী জাত ।
তো দেখিলে শ্ৰীসমৰ্থ । দিগংবৰ যতিৰাজ ॥১৩॥
কংটকশয্যা কৰোন । তিযেৱৰী কেলে শযন ।
ঐসে নৱল দেখোন । লোটাংগণ ঘালিতসে ॥১৪॥
অংতৰী পটলী খূণ । যতি ঈশ্ৱৰাংশ পূৰ্ণ ।
ম্হণুনী সুখে শযন । কংটকশয্যেৱৰী কেলে ॥১৫॥
অষ্টভাৱে দাটোনী । মাথা ঠেৱী শ্ৰীচৰণী ।
ম্হণে কৃপাকটাক্ষে কৰোনী । দাসাকডে পহাৱে ॥১৬॥
স্ৱামীচৰণাংচা স্পৰ্শ হোতা । জ্ঞানী ঝালা তো তত্ত্ৱতা ।
কৰ জোডোনিযা স্তৱিতা । ঝালা বহুত প্ৰকাৰে ॥১৭॥
সকল ব্ৰহ্মাংডনাযকা । কৃপাঘনা ভক্তপালকা ।
পাপ, তাপ আণি দৈন্য হাৰকা । ৱিশ্ৱপতে জগদ্গুৰু ॥১৮॥
পাহুনিযা প্ৰেমল় ভক্তী । অংতৰী সংতোষলে যতি ।
ৱৰদস্ত ঠেৱিতী । তত্কাল় মস্তকী তযাচে ॥১৯॥
বসপ্পাচে চৰণী । মন জডলে তৈপাসোনী ।
ৰাহূ লাগলা নিশিদিনী । স্ৱামীসন্নিধ আনংদে ॥২০॥
জিকডে জাতীল সমৰ্থ । তিকডে আপণহী জাত ।
ঐসে পাহুনী হাসত । কুটিল জন তযাতে ॥২১॥
ৱেড্যাচ্যা নাদী লাগলা । সংসাৰ যানে সোডিলা ।
ঘৰদাৰ ৱিসৰলা । ৱেডা ঝালা নিশ্চযে ॥২২॥
মগ বসাপ্পাচী কাংতা । ঐকূনিযা ঐশী ৱাৰ্তা ।
কৰীতসে আকাংতা । ম্হণে ঘৰ বুডালে ॥২৩॥
আধীচ আম্হী নিৰ্ধন । পৰী মোলমজুৰী কৰোন ।
কৰীত হোতো উপজীৱন । আতা কায কৰাৱে ॥২৪॥
বসপ্পা যেতা গৃহাসী । দুষ্টোত্তৰে বোলে ত্যাসী ।
ম্হণে সোডিলে সংসাৰাসী । ৱেড কায লাগলে ॥২৫॥
পৰী বসপ্পাচে চিত্ত । স্ৱামীংচৰণী আসক্ত ।
জনাপৱাদা ন ভীত । নসে চাড কোণাচী ॥২৬॥
ঐসে লোটলে কাহী দিন । কায ঝালে ৱৰ্তমান ।
তে হোৱোনী সাৱধান । চিত্ত দেঊনী ঐকাৱে ॥২৭॥
একে দিৱশী অৰণ্যাত । বসপ্পা স্ৱামীসেৱা কৰীত ।
তৱ ঝালী অসে ৰাত । ঘোৰ তম দাটলে ॥২৮॥
চিত্ত জডলে শ্ৰীংচৰণী । ভীতী নসে কাহী মনী ।
দোন প্ৰহৰ হোতা ৰজনী । সমৰ্থ উঠোনী চাললে ॥২৯॥
পুঢে জাতা সমৰ্থ । বসপ্পা মাগে চালত ।
প্ৰৱেশলে ঘোৰ অৰণ্যাত । ক্ৰূৰ শ্ৱাপদে ওৰডতী ॥৩০॥
আধীচ ৰাত্ৰ অংধাৰী । ৱৃক্ষ দাটলে নানা পৰী ।
মাৰ্গ ন দিসে ত্যা মাঝাৰী । চৰণী ৰুততী কংটক ॥৩১॥
পৰী বসপ্পাচে চিত্তী । ন ৱাটে কাহী ভীতী ।
স্ৱামীচৰণী জডলী ৱৃত্তী । দেহভান নসেচী ॥৩২॥
তো সমৰ্থে কেলে নৱল । প্ৰগট ঝালে অসংখ্য ৱ্যাল ।
ভূভাগ ৱ্যাপিলা সকল় । তেজে অগ্নীসমান ॥৩৩॥
পাদস্পৰ্শ সৰ্পা ঝালা । বসপ্পা ভানাৱৰী আলা ।
অপৰিমিত দেখিলা । সৰ্পসমূহ চোহীকডে ॥৩৪॥
ৱৃক্ষশাখা অৱলোকিত । তো সৰ্পময দিসত ।
মাগে পুঢে পহাত । তো দিসত সৰ্পময ॥৩৫॥
পাহোনিযা ঐশী পৰী । ভযভীত ঝালা অংতৰী ।
তো তযাসী মধুৰোত্তৰী । সমৰ্থ কায বোললে ॥৩৬॥
ভিঊ নকো যা সমযী । জিতুকে পাহিজে তিতুকে ঘেঈ ।
ন কৰী অনুমান কাহী । দৈৱ তুঝে উদেলে ॥৩৭॥
ঐসে বোলতা সমৰ্থ । বসপ্পা ভয সোডূনি ত্ৱৰীত ।
কৰী ঘেৱোনী অংগৱস্ত্ৰ । টাকীত একা সৰ্পাৱৰী ॥৩৮॥
গুংডাল়োনী সৰ্পা ত্ৱৰিত । সত্ৱৰ উচলোনী ঘেত ।
তৱ সৰ্প ঝালে গুপ্ত । তেজহী নষ্ট জাহলে ॥৩৯॥
তেথোনিযা নিঘালে । সত্ৱৰ গ্ৰামামাজী আলে ।
বসপ্পাসহিত বৈসলে । সমৰ্থ একা দেঊল়ী ॥৪০॥
তেথে আপুলে অংগৱস্ত্ৰ । বসপ্পা সোডোনী পহাত ।
তৱ ত্যাত সুৱৰ্ণ দিসত । সৰ্প গুপ্ত ঝালা ॥৪১॥
ঐসে নৱল দেখোনী । চকিত ঝালা অংতঃকৰণী ।
মাথা ঠেৱী স্ৱামীংচৰণী । প্ৰেমাশ্ৰূ নযনী ৱহাতী ॥৪২॥
ত্যাসী বোলতী যতীশ্ৱৰ । ঘৰী জাৱ ত্যা সত্ৱৰ ।
সুখে কৰাৱা সংসাৰ । দাৰা পুত্ৰা পোশিজে ॥৪৩॥
আনংদোনী মানসী । বসপ্পা গেলা গৃহাসী ।
ৱৰ্তমান সাংগতা কাংতেসী । তেহি অংতৰী সুখাৱে ॥৪৪॥
কৃপা হোতা সমৰ্থাংচী । ৱাৰ্তা নুৰেচী দৈন্যাচী ।
যাৱিষযী হী বসাপ্পাচী । গোষ্ট সাক্ষ দেতসে ॥৪৫॥
অসা তো বসাপ্পা ভক্ত । সংসাৰসুখ উপভোগীত ।
ৰাত্ৰংদিন ‘শ্ৰী স্ৱামী সমৰ্থ’ । মংত্ৰ জপে অত্যাদৰে ॥৪৬॥
পাপ, তাপ আণি দৈন্য । জ্যাংচে দৰ্শনে নিৰসোন ।
জায তে পদ ৰাত্ৰংদিন । প্ৰেমে ৱিষ্ণূ শংকৰ ধ্যাতী ॥৪৭॥
পুঢে কথা সুংদৰ । স্ৱামীসুতাচে চৰিত্ৰ ।
মন কৰোনিযা স্থিৰ । সাদৰ হোঊনী ঐকাৱে ॥৪৮॥
ইতি শ্ৰী স্ৱামী চৰিত্ৰামৃত । নানা প্ৰাকৃত কথা সংমত ।
সদা ভাৱিক পৰিসোত । পংচদশোঽধ্যায গোড হা ॥৪৯॥
॥ শ্ৰীস্ৱামীচৰণাৰ্পণমস্তু ॥ শ্ৰীমস্তু শুভংভৱতী ॥

Explore More