জো মম হো সংকট ৱিকট, দীজৈ মাত নশায॥
মহিমা অমিত ন জায বখানী॥
দিযো ৱিষ্ণু তুমকো সনমানা,
জগ মেং ছাযো সুযশ মহানা॥
তিহূঁ লোক কী হো সুখখানী॥
ভগৱত পূজা কৰ জো কোঈ,
বিনা তুম্হাৰে সফল ন হোঈ॥
উস পৰ কৰহিং ৱিষ্ণু নহিং বাসা॥
কৰে সদা জো তৱ নিত সুমিৰন,
তেহিকে কাজ হোয সব পূৰন॥
তাকো জানত সব সংসাৰা॥
তৱ পূজন জো কৰৈং কুংৱাৰী,
পাৱৈ সুন্দৰ ৱৰ সুকুমাৰী॥
সুখ সম্পত্তি সে হোয সুখাৰী॥
ৱৃদ্ধা নাৰী কৰৈ জো পূজন,
মিলে ভক্তি হোৱৈ পুলকিত মন॥
ভৱনিধি সে তৰ জাৱৈ সোঈ॥
কথা ভাগৱত যজ্ঞ কৰাৱৈ,
তুম বিন নহীং সফলতা পাৱৈ॥
ধ্যাৱত তুমহিং সকল চিতধাৰী॥
তুম্হীং মাত যংত্ৰন তংত্ৰন,
সকল কাজ সিধি হোৱৈ ক্ষণ মেং॥
সব জগ মেং তৱ যশ ৱিখ্যাতা॥
দেৱ ৰিষী মুনি ঔ তপধাৰী,
কৰত সদা তৱ জয জযকাৰী॥
মহিমা অগম পাৰ নহিং পাযা॥
নমো নমো জৈ জৈ সুখকাৰনি,
নমো নমো জৈ দুখনিৱাৰনি॥
নমো নমো অঘ কাটন ছেনী॥
নমো নমো ভক্তন দুঃখ হৰনী,
নমো নমো দুষ্টন মদ ছেনী॥
নমো নমো পৰলোক সুধাৰনি॥
নমো নমো নিজ ভক্ত উবাৰনি,
নমো নমো জনকাজ সংৱাৰনি॥
নমো নমো সুখ উপজাৱনি॥
জযতি জযতি জয তুলসীমাঈ,
ধ্যাঊঁ তুমকো শীশ নৱাঈ॥
বিগডে কাৰজ আপ বনাও॥
কৰূঁ ৱিনয মৈং মাত তুম্হাৰী,
পূৰণ আশা কৰহু হমাৰী॥
নিশদিন তেৰে হী গুণ গাঊং॥
ক্ৰহু মাত যহ অব মোপৰ দাযা,
নিৰ্মল হোয সকল মমকাযা॥
সকল মনোৰথ পূৰ্ণ কীজৈ॥
জনূং নহিং কুছ নেম অচাৰা,
ছমহু মাত অপৰাধ হমাৰা॥
তা সম জগ মেং ঔৰ ন দূজা॥
প্ৰথমহি গংগাজল মংগৱাৱে,
ফিৰ সুন্দৰ স্নান কৰাৱে॥
ধূপ দীপ নৈৱেদ্য লগাৱে॥
কৰে আচমন গংগা জল সে,
ধ্যান কৰে হৃদয নিৰ্মল সে॥
অস্তুতি কৰে মাত তুলসা কী॥
যহ ৱিধি পূজা কৰে হমেশা,
তাকে তন নহিং ৰহৈ ক্লেশা॥
সোৱে নিত পৱিত্ৰ সিধ হুঈ জাহীং॥
হৈ যহ কথা মহা সুখদাঈ,
পঢে সুনে সো ভৱ তৰ জাঈ॥
তুম্হৰী মহিমা সব জগ জানী॥
ভাৱ না তুঝে মাঁ নিত নিত ধ্যাৱে,
গা গাকৰ মাং তুঝে ৰিঝাৱে॥
গোৱিন্দ সো ফল পাৱহী, জো মন ইচ্ছা হোয॥
