ঊঠকৰ ব্ৰহ্মমুহুৰ্ত শুভ কৰ লো প্ৰভাত॥
জ্ঞানহীন তনু জান কে ভজহৌংহ শিৱ কুমাৰ।
জ্ঞান ধ্যান দেহী মোহী দেহু ভক্তি সুকুমাৰ॥
জয-জয শিৱ পাৰ্ৱতী নন্দন॥
জয পাৰ্ৱতী প্ৰাণ দুলাৰে।
জয-জয ভক্তন কে দুঃখ টাৰে॥
স্ৱৰ্ণ মুকুট ৰূদ্ৰাক্ষমালা॥
তাম্ৰ তন সুন্দৰ মুখ সোহে।
সুৰ নৰ মুনি মন ছৱি লয মোহে॥
আও ৱীৰভদ্ৰ কফলী ৱালে॥
কৰি ভক্তন সঁগ হাস ৱিলাসা।
পূৰন কৰি সবকী অভিলাসা॥
ঐসে ৱীৰভদ্ৰ হিতকাৰী॥
জ্ঞান ধ্যান সে দৰ্শন দীজৈ।
বোলো শিৱ ৱীৰভদ্ৰ কী জৈ॥
ডূবত ভঁৱৰ বচাৱত শুদ্ৰা॥
ৱীৰভদ্ৰ মম কুমতি নিৱাৰো।
ক্ষমহু কৰো অপৰাধ হমাৰো॥
আঠোং সিদ্ঘি দৌডতী আৱৈ॥
জয ৱীৰভদ্ৰ তপ বল সাগৰ।
জয গণনাথ ত্ৰিলোগ উজাগৰ॥
হনুমত সমবল বুদ্ঘি ধামা॥
দক্ষপ্ৰজাপতি যজ্ঞ কী ঠানী।
সদাশিৱ বিন সফল যজ্ঞ জানী॥
যজ্ঞ সভা সতি প্ৰস্থান কীন্হী॥
সবহু দেৱন ভাগ যজ্ঞ ৰাখা।
সদাশিৱ কৰি দিযো অনদেখা॥
তত্ক্ষণ সতী সশৰীৰ ত্যাগো॥
শিৱ কা ক্ৰোধ চৰম উপজাযো।
জটা কেশ ধৰা পৰ মাৰ্যো॥
ৱীৰভদ্ৰ ৰূপ ৰৌদ্ৰ দিখাএঁ॥
কৃষ্ণ ৱৰ্ণ নিজ তন ফৈলাএ।
সদাশিৱ সঁগ ত্ৰিলোক হৰ্ষাএ॥
শত্ৰুপক্ষ পৰ দঊ চৰণ ধৰ লিন্হো॥
ৰণক্ষেত্ৰ মেং ধ্ৱঁস মচাযো।
আজ্ঞা শিৱ কী পানে আযো॥
ত্ৰিমস্তক সহস্ৰ ভুজধাৰী॥
মহাকালী প্ৰকটহু আঈ।
ভ্ৰাতা ৱীৰভদ্ৰ কী নাঈ॥
ৱীৰভদ্ৰ অৰূ কালিকা টূট পডে চহুঁ ওৰ॥
