প্ৰথমহিং গুৰুকো শীশ নৱাঊঁ | হৰিচৰণোং মেং ধ্যান লগাঊঁ ||১||
গীত সুনাঊঁ অদ্ভুত যাৰ | ধাৰণ সে হো বেডা পাৰ ||২||
অৰ্জুন কহৈ সুনো ভগৱানা | অপনে ৰূপ বতাযে নানা ||৩||
উনকা মৈং কছু ভেদ ন জানা | কিৰপা কৰ ফিৰ কহো সুজানা ||৪||
জো কোঈ তুমকো নিত ধ্যাৱে | ভক্তিভাৱ সে চিত্ত লগাৱে ||৫||
ৰাত দিৱস তুমৰে গুণ গাৱে | তুমসে দূজা মন নহীং ভাৱে ||৬||
তুমৰা নাম জপে দিন ৰাত | ঔৰ কৰে নহীং দূজী বাত ||৭||
দূজা নিৰাকাৰ কো ধ্যাৱে | অক্ষৰ অলখ অনাদি বতাৱে ||৮||
দোনোং ধ্যান লগানে ৱালা | উনমেং কুণ উত্তম নন্দলালা ||৯||
অৰ্জুন সে বোলে ভগৱান্ | সুন প্যাৰে কছু দেকৰ ধ্যান ||১০||
মেৰা নাম জপৈ জপৱাৱে | নেত্ৰোং মেং প্ৰেমাশ্ৰু ছাৱে ||১১||
মুঝ বিনু ঔৰ কছু নহীং চাৱে | ৰাত দিৱস মেৰা গুণ গাৱে ||১২||
সুনকৰ মেৰা নামোচ্চাৰ | উঠৈ ৰোম তন বাৰম্বাৰ ||১৩||
জিনকা ক্ষণ টূটৈ নহিং তাৰ | উনকী শ্ৰদ্ঘা অটল অপাৰ ||১৪||
মুঝ মেং জুডকৰ ধ্যান লগাৱে | ধ্যান সময ৱিহ্ৱল হো জাৱে ||১৫||
কংঠ ৰুকে বোলা নহিং জাৱে | মন বুধি মেৰে মাঁহী সমাৱে ||১৬||
লজ্জা ভয ৰু বিসাৰে মান | অপনা ৰহে না তন কা জ্ঞান ||১৭||
ঐসে জো মন ধ্যান লগাৱে | সো যোগিন মেং শ্ৰেষ্ঠ কহাৱে ||১৮||
জো কোঈ ধ্যাৱে নিৰ্গুণ ৰূপ | পূৰ্ণ ব্ৰহ্ম অৰু অচল অনূপ ||১৯||
নিৰাকাৰ সব ৱেদ বতাৱে | মন বুদ্ধী জহঁ থাহ ন পাৱে ||২০||
জিসকা কবহুঁ ন হোৱে নাশ | ব্যাপক সবমেং জ্যোং আকাশ ||২১||
অটল অনাদি আনন্দঘন | জানে বিৰলা জোগীজন ||২২||
ঐসা কৰে নিৰন্তৰ ধ্যান | সবকো সমঝে এক সমান ||২৩||
মন ইন্দ্ৰিয অপনে ৱশ ৰাখে | ৱিষযন কে সুখ কবহুঁ ন চাখে ||২৪||
সব জীৱোং কে হিত মেং ৰত | ঐসা উনকা সচ্চা মত ||২৫||
ৱহ ভী মেৰে হী কো পাতে | নিশ্চয পৰমা গতি কো জাতে ||২৬||
ফল দোনোং কা এক সমান | কিন্তু কঠিন হৈ নিৰ্গুণ ধ্যান ||২৭||
জবতক হৈ মন মেং অভিমান | তবতক হোনা মুশ্কিল জ্ঞান ||২৮||
জিনকা হৈ নিৰ্গুণ মেং প্ৰেম | উনকা দুৰ্ঘট সাধন নেম ||২৯||
মন টিকনে কো নহীং অধাৰ | ইসসে সাধন কঠিন অপাৰ ||৩০||
সগুন ব্ৰহ্ম কা সুগম উপায | সো মৈং তুঝকো দিযা বতায ||৩১||
যজ্ঞ দানাদি কৰ্ম অপাৰা | মেৰে অৰ্পণ কৰ কৰ সাৰা ||৩২||
অটল লগাৱে মেৰা ধ্যান | সমঝে মুঝকো প্ৰাণ সমান ||৩৩||
সব দুনিযা সে তোডে প্ৰীত | মুঝকো সমঝে অপনা মীত ||৩৪||
প্ৰেম মগ্ন হো অতি অপাৰ | সমঝে যহ সংসাৰ অসাৰ ||৩৫||
জিসকা মন নিত মুঝমেং যাৰ | উনসে কৰতা মৈং অতি প্যাৰ ||৩৬||
কেৱট বনকৰ নাৱ চলাঊঁ | ভৱ সাগৰ কে পাৰ লগাঊঁ ||৩৭||
যহ হৈ সবসে উত্তম জ্ঞান | ইসসে তূ কৰ মেৰা ধ্যান ||৩৮||
ফিৰ হোৱেগা মোহিং সামান | যহ কহনা মম সচ্চা জান ||৩৯||
জো চালে ইসকে অনুসাৰ | ৱহ ভী হো ভৱসাগৰ পাৰ ||৪০||
গীত সুনাঊঁ অদ্ভুত যাৰ | ধাৰণ সে হো বেডা পাৰ ||২||
অৰ্জুন কহৈ সুনো ভগৱানা | অপনে ৰূপ বতাযে নানা ||৩||
উনকা মৈং কছু ভেদ ন জানা | কিৰপা কৰ ফিৰ কহো সুজানা ||৪||
জো কোঈ তুমকো নিত ধ্যাৱে | ভক্তিভাৱ সে চিত্ত লগাৱে ||৫||
ৰাত দিৱস তুমৰে গুণ গাৱে | তুমসে দূজা মন নহীং ভাৱে ||৬||
তুমৰা নাম জপে দিন ৰাত | ঔৰ কৰে নহীং দূজী বাত ||৭||
দূজা নিৰাকাৰ কো ধ্যাৱে | অক্ষৰ অলখ অনাদি বতাৱে ||৮||
দোনোং ধ্যান লগানে ৱালা | উনমেং কুণ উত্তম নন্দলালা ||৯||
অৰ্জুন সে বোলে ভগৱান্ | সুন প্যাৰে কছু দেকৰ ধ্যান ||১০||
মেৰা নাম জপৈ জপৱাৱে | নেত্ৰোং মেং প্ৰেমাশ্ৰু ছাৱে ||১১||
মুঝ বিনু ঔৰ কছু নহীং চাৱে | ৰাত দিৱস মেৰা গুণ গাৱে ||১২||
সুনকৰ মেৰা নামোচ্চাৰ | উঠৈ ৰোম তন বাৰম্বাৰ ||১৩||
জিনকা ক্ষণ টূটৈ নহিং তাৰ | উনকী শ্ৰদ্ঘা অটল অপাৰ ||১৪||
মুঝ মেং জুডকৰ ধ্যান লগাৱে | ধ্যান সময ৱিহ্ৱল হো জাৱে ||১৫||
কংঠ ৰুকে বোলা নহিং জাৱে | মন বুধি মেৰে মাঁহী সমাৱে ||১৬||
লজ্জা ভয ৰু বিসাৰে মান | অপনা ৰহে না তন কা জ্ঞান ||১৭||
ঐসে জো মন ধ্যান লগাৱে | সো যোগিন মেং শ্ৰেষ্ঠ কহাৱে ||১৮||
জো কোঈ ধ্যাৱে নিৰ্গুণ ৰূপ | পূৰ্ণ ব্ৰহ্ম অৰু অচল অনূপ ||১৯||
নিৰাকাৰ সব ৱেদ বতাৱে | মন বুদ্ধী জহঁ থাহ ন পাৱে ||২০||
জিসকা কবহুঁ ন হোৱে নাশ | ব্যাপক সবমেং জ্যোং আকাশ ||২১||
অটল অনাদি আনন্দঘন | জানে বিৰলা জোগীজন ||২২||
ঐসা কৰে নিৰন্তৰ ধ্যান | সবকো সমঝে এক সমান ||২৩||
মন ইন্দ্ৰিয অপনে ৱশ ৰাখে | ৱিষযন কে সুখ কবহুঁ ন চাখে ||২৪||
সব জীৱোং কে হিত মেং ৰত | ঐসা উনকা সচ্চা মত ||২৫||
ৱহ ভী মেৰে হী কো পাতে | নিশ্চয পৰমা গতি কো জাতে ||২৬||
ফল দোনোং কা এক সমান | কিন্তু কঠিন হৈ নিৰ্গুণ ধ্যান ||২৭||
জবতক হৈ মন মেং অভিমান | তবতক হোনা মুশ্কিল জ্ঞান ||২৮||
জিনকা হৈ নিৰ্গুণ মেং প্ৰেম | উনকা দুৰ্ঘট সাধন নেম ||২৯||
মন টিকনে কো নহীং অধাৰ | ইসসে সাধন কঠিন অপাৰ ||৩০||
সগুন ব্ৰহ্ম কা সুগম উপায | সো মৈং তুঝকো দিযা বতায ||৩১||
যজ্ঞ দানাদি কৰ্ম অপাৰা | মেৰে অৰ্পণ কৰ কৰ সাৰা ||৩২||
অটল লগাৱে মেৰা ধ্যান | সমঝে মুঝকো প্ৰাণ সমান ||৩৩||
সব দুনিযা সে তোডে প্ৰীত | মুঝকো সমঝে অপনা মীত ||৩৪||
প্ৰেম মগ্ন হো অতি অপাৰ | সমঝে যহ সংসাৰ অসাৰ ||৩৫||
জিসকা মন নিত মুঝমেং যাৰ | উনসে কৰতা মৈং অতি প্যাৰ ||৩৬||
কেৱট বনকৰ নাৱ চলাঊঁ | ভৱ সাগৰ কে পাৰ লগাঊঁ ||৩৭||
যহ হৈ সবসে উত্তম জ্ঞান | ইসসে তূ কৰ মেৰা ধ্যান ||৩৮||
ফিৰ হোৱেগা মোহিং সামান | যহ কহনা মম সচ্চা জান ||৩৯||
জো চালে ইসকে অনুসাৰ | ৱহ ভী হো ভৱসাগৰ পাৰ ||৪০||