ত্ৰিভুৱন জননী অম্বিকে, কাটহু ভৱ ভয ফন্দ॥
সকল ভুৱন কী হো ৱিখ্যাতা॥
চন্দ্ৰৱদন পৰ শোভিত টীকা,
মুখ পৰ তেজ অমিত অমিকা॥
ভাল ৱিশাল মুকুট ছৱি ছাজৈ,
কৰ মেং কমল সুশোভিত ৰাজৈ॥
তন পৰ সুন্দৰ পীত ৱসন মাঁ,
ৰাজহংস ৱাহন আসন মাঁ॥
তুম হী ব্ৰহ্মাণী মহাৰানী॥
তুম হী আদিশক্তি জগ-জননী,
ভক্ত-জনোং কী হো দুঃখ-হৰণী॥
তীন লোক কা তুম্হীং ৰচৈযা,
সবকে প্ৰাণোং কী তুম ৰখৱৈযা॥
বীজ মন্ত্ৰ হৈ হ্ৰীং তুম্হাৰা,
জপত হৈ জো নৰ ভৱ পাৰা॥
তুমনে হী মহিষাসুৰ সংহাৰে॥
শুম্ভ-নিশুম্ভ কো তুমনে পছাডা,
ৰক্তবীজ কা ৰক্ত নিকাৰা॥
চৌদহ ভুৱন কা তুম ৱিস্তাৰ,
তুম হী হো সবকা আধাৰ॥
সকল সৃষ্টি তুম্হাৰী মাযা,
তুম বিন কোঈ পাৰ ন পাযা॥
তুম হী হো সবকে ৰখৱাৰে॥
অন্নপূৰ্ণা বন অন্ন দেতী হো,
মাত লক্ষ্মী বন ধন দেতী হো॥
মহাসৰস্ৱতী ৱিদ্যা-দানী,
ৱিদ্যা-বুদ্ধি দো মহাৰানী॥
তুমনে হী ৰচনা কী সাৰী,
যহ সব হৈ লীলা তুম্হাৰী॥
নাৰদ-শাৰদ শীশ নৱাৱেং॥
যোগী-গণ সব যোগ সাধতে,
তুম বিন সিদ্ধি কভী ন পাতে॥
জো ভী তুম্হাৰী শৰণ মেং আযা,
তুমনে উসকা মান বঢাযা॥
জিস পৰ হুঈ তুম্হাৰী দাযা,
উস পৰ দুঃখ কী পডী ন ছাযা॥
তুম হো সদা উসী কে সহাৰে॥
মৈং হূঁ মাঁ তুম্হাৰা হী বালক,
তুম হী হো মেৰী প্ৰতিপালক॥
মুঝকো শক্তি দো মহাৰানী,
জিসসে কৰূঁ তুম্হাৰা গুণগানী॥
মৈং হূঁ দীন, হীন, অজ্ঞানী,
ক্ষমা কৰো মেৰী হৰ নাদানী॥
উস পৰ কৃপা কৰেং গৌৰীসা॥
প্ৰতিদিন ইসে জো মন লাএ পঢেগা,
উসকা সব দুঃখ-শোক মিটেগা॥
ঘৰ মেং সুখ-সমৃদ্ধি আৱেগী,
মন মেং ভক্তি-শক্তি জাগেগী॥
বাল-বুদ্ধি ৱিদ্যা বঢ জাৱে,
মান-যশ জগ মেং ৱহ পাৱে॥
সুখ-সৌভাগ্য সে গোদ ভৰতী॥
মৈং হূঁ শৰণ তুম্হাৰী মাতা,
তুম বিন কোঈ নহীং ত্ৰাতা॥
কৃপা-দৃষ্টি মুঝ পৰ ভী কৰনা,
ভৱ-বংধন মেৰে সব হৰনা॥
হে ত্ৰিভুৱন-জননী! হে জগদম্বে! নমো নমো হে মাতু অৱলম্বে॥
সুখ-সম্পতি সব জগ ভোগি, পৰম পদ পাৱৈ॥
