ଜଯ ଜଯ ଜଯ ବୁଧ ଦେଵ ଜୀ, ଶରଣ ତୁମ୍ହାରୀ ଆତା॥
ବୁଧ ଗ୍ରହ ଦୋଷ ନିଵାରଣା, ଵିଘ୍ନ ହରଣ ସୁଖକାର।
ଚନ୍ଦ୍ର ସୁତ ରୋହିଣୀ-ନନ୍ଦନ, କରହୁଂ ଭକ୍ତ ଉଦ୍ଧାର॥
ଜଯ ଜଯ ଜଯ ବୁଧ ଦେଵ ଵିଧାତା॥
ତୁମ ହୋ ପ୍ରଭୁ ଚନ୍ଦ୍ର କେ ନନ୍ଦନ।
ରୋହିଣୀ ସୁତ ହୋ ଦେଵ ନିରଂଜନ॥
ରୂପ ଦେଖି ସୁର ନର ମୁନି ମୋହେ॥
ଜ୍ଯୋତିଷ ଶାସ୍ତ୍ର କେ ତୁମ ହୋ ସ୍ଵାମୀ।
ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ ହୋ ଗୁଣଧାମୀ॥
ଗଲେ ସୁଶୋଭିତ ମୁକ୍ତା-ମାଲା॥
ମସ୍ତକ ତିଲକ ସୋହେ ସୁହାଵନ।
ଦର୍ଶନ କର ହୋତେ ହୈଂ ପାଵନ॥
ହରିତ ଵସ୍ତ୍ର ମନ ମୋହନ ଦର୍ଶନ॥
ହରୀ ମୂଂଗ ଦୂର୍ଵା ପ୍ରିଯ ତୁମକୋ।
ଚଂଦନ ଅକ୍ଷତ ଅର୍ପଣ ହମକୋ॥
ମନଵାଂଛିତ ଫଲ ପାତେ ହୈଂ॥
ବୁଦ୍ଧିହୀନ କୋ ବୁଦ୍ଧି ଦେତେ।
ନିର୍ଧନ କୋ ତୁମ ଧନ ଦେ ଦେତେ॥
ଵ୍ଯାପାର ମେଂ ଵହ ଲାଭ ପାଵେ॥
ଵିଦ୍ଯାର୍ଥୀ ଜୋ ପାଠ କରେ।
ପରୀକ୍ଷା ମେଂ ଵହ ପାର ତରେ॥
ତେରା ଧ୍ଯାନ ଧରେ ସୁଧ ଜାଵେ॥
ବୁଧଵାର ଜୋ ଵ୍ରତ ହୈ କରତା।
ଉସକେ ଦୁଃଖ ପ୍ରଭୁ ତୁମ ହୋ ହରତା॥
ବୁଧ ଦେଵ କା ଆଶୀଷ ଲେଵେ॥
ସୋମ ପୁତ୍ର ସୌମ୍ଯ ଗୁଣ ଖାନୀ।
ବୋଧ ଵିଚାର ପଟୁ ବୁଧ ଵାଣୀ॥
କରତେ ଦୂର ସଭୀ ଦୁଃଖ କାଲୀ॥
ଜନ୍ମ କୁଣ୍ଡଲୀ ଜହାଁ ଵିରାଜେ।
ଉସ ଭାଵ କା ଶୁଭ ଫଲ ବାଜେ॥
ଜୋ ଭକ୍ତ ଧ୍ଯାନ ଧର ପାଠ କରାଯେ॥
ସଂକଟ ଟଲେଂ ଦୋଷ ସବ ହାରେଂ।
ବୁଧ ଦେଵ ଭକ୍ତନ କୋ ଉବାରେଂ॥
ଭକ୍ତୋଂ କେ ହୋ ଭାଗ୍ଯ ସିତାରେ॥
ଶିକ୍ଷା ଜ୍ଞାନ ବୁଦ୍ଧି କେ ଦାତା।
ଗ୍ରହ ଦୋଷ ହରୋ ହୋ ଜଗତ-ତ୍ରାତା॥
ବୁଧ ଦେଵ କୀ ମହିମା ଗାଵେଂ॥
ଜୋ ଯହ ଚାଲୀସା ନିତ ଗାଯେ।
ବୁଧ ଦେଵ କୀ କୃପା ଵହ ପାଯେ॥
କରହୁଂ ଭକ୍ତ କୋ ମାଲାମାଲା॥
ବୁଧ ଚାଲୀସା ଜୋ ନିତ ପଢେ।
ଜ୍ଞାନ-ବୁଦ୍ଧି-ଧନ ସଦା ବଢେ॥
ଉସକୀ ବୁଦ୍ଧି ବଢେ ସଦା, ସବ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋ ଜାଯ॥
ସୋମ-ନନ୍ଦନ ବୁଧ ଦେଵ ଜୀ, କରହୁଂ କୃପା ଅପାର।
ଵିଦ୍ଯା ବୁଦ୍ଧି ଧନ-ଯଶ ଦୋ, ଉତରେ ଭଵ ସେ ପାର॥
