The Guru

શ્રી દાસબોધ અધ્યાય 6

(Dasbodh Dashak 6 in Gujarati)

Samartha Ramdas

Also known as Dasbodh · Dasbodh adhyay 6 · Shri Dasbodh

Dasbodh Dashak 6. The Dasbodh of Samartha Ramdas, spoken in the caves at Shivthar Ghal and set down by his disciple Kalyan Swami. Cast as a dialogue between guru and disciple across twenty dashaks, each of ten samasas, it moves from the discipline of listening through discrimination between the real and the unreal to the nature of the Self — practical throughout, and addressed to people living in the world. This dashak is named in its colophon for अनिर्वाच्यनिरूपणं.

#of 451
દેવશોધનાચા
સમાસ પહિલા : દેવશોધન ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ દુસરા : બ્રહ્મપાવનનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ તીસરા : માયોદ્ભવનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ ચવથા : બ્રહ્મનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ પાંચવા : માયાબ્રહ્મનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ સહાવા : સૃષ્ટીકથન ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ સાતવા : સગુણભજન ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ આઠવા : દૃશ્યનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ નવવા : સારશોધન ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ દહાવા : અનુર્વાચ્યનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
સમાસ પહિલા : દેવશોધન ॥ શ્રીરામ ॥
ચિત્ત સુચિત કરાવેં । બોલિલેં તેં જીવીં ધરાવેં ।
સાવધ હોઊન બૈસાવેં । નિમિષ એક ॥ ૧॥
કોણી એકે ગ્રામીં અથવા દેશીં । રાહણેં આહે આપણાસી ।
ન ભેટતાં તેથિલ્યા પ્રભૂસી । સૌખ્ય કૈંચેં ॥ ૨॥
મ્હણૌનિ જ્યાસ જેથેં રાહણેં । તેણેં ત્યા પ્રભૂચી ભેટી ઘેણેં ।
મ્હણિજે હોય શ્લાઘ્યવાણેં । સર્વ કાંહીં ॥ ૩॥
પ્રભૂચી ભેટી ન ઘેતાં । તેથેં કૈંચી માન્યતા ।
આપુલેં મહત્વ જાતાં । વેળ નાહીં ॥ ૪॥
મ્હણૌનિ રાયાપાસૂનિ રંક । કોણી એક તરી નાયક ।
ત્યાસ ભેટણેં હા વિવેક । વિવેકી જાણતી ॥ ૫॥
ત્યાસ ન ભેટતાં ત્યાચે નગરીં । રાહતાં ધરિતીલ બેગારી ।
તેથેં ન કરિતાં ચોરી । અંગીં લાગે ॥ ૬॥
યાકારણેં જો શહાણા । તેણેં પ્રભૂસી ભેટાવેં જાણા ।
ઐસેં ન કરિતાં દૈન્યવાણા । સંસાર ત્યાચા ॥ ૭॥
ગ્રામીં થોર ગ્રામાધિપતી । ત્યાહૂનિ થોર દેશાધિપતી ।
દેશાધિપતીહૂનિ નૃપતી । થોર જાણાવા ॥ ૮॥
રાષ્ટ્રાચા પ્રભુ તો રાજા । બહુરાષ્ટ્ર તો મહારાજા ।
મહારાજાંચાહી રાજા । તો ચક્રવર્તી ॥ ૯॥
એક નરપતી એક ગજપતી । એક હયપતી એક ભૂપતી ।
સકળાંમધ્યે ચક્રવર્તી । થોર રાજા ॥ ૧૦॥
અસો ઐશિયા સમસ્તાં । એક બ્રહ્મા નિર્માણકર્તા ।
ત્યા બ્રહ્મ્યાસહી નિર્મિતા । કોણ આહે ॥ ૧૧॥
બ્રહ્મા વિષ્ણુ આણિ હર । ત્યાંસી નિર્મિતા તોચિ થોર ।
તો ઓળખાવા પરમેશ્વર । નાના યત્નેં ॥ ૧૨॥
તો દેવ ઠાયીં પડેના । તરી યમયાતના ચુકેના ।
બ્રહ્માણ્ડનાયકા ચોજવેના । હેં બરેં નવ્હે ॥ ૧૩॥
જેણેં સંસારીં ઘાતલેં । અવઘેં બ્રહ્માણ્ડ નિર્માણ કેલેં ।
ત્યાસી નાહીં ઓળખિલેં । તોચિ પતિત ॥ ૧૪॥
મ્હણોનિ દેવ ઓળખાવા । જન્મ સાર્થકચિ કરાવા ।
ન કળે તરી સત્સંગ ધરાવા । મ્હણજે કળે ॥ ૧૫॥
જો જાણેલ ભગવંત । તયા નાંવ બોલિજે સંત ।
જો શાશ્વત આણિ અશાશ્વત । નિવાડા કરી ॥ ૧૬॥
ચળેના ઢળેના દેવ । ઐસા જ્યાચા અંતર્ભાવ ।
તોચિ જાણિજે મહાનુભાવ । તોચિ સાધૂ ॥ ૧૭॥
જો જનાંમધ્યે વાગે । પરી જનાંવેગળી ગોષ્ટી સાંગે ।
જ્યાચે અંતરીં જ્ઞાન જાગે । તોચિ સાધૂ ॥ ૧૮॥
જાણિજે પરમાત્મા નિર્ગુણ । ત્યાસીંચ મ્હણાવેં જ્ઞાન ।
ત્યાવેગળેં તેં અજ્ઞાન । સર્વ કાંહીં ॥ ૧૯॥
પોટ ભરાવયાકારણેં । નાના વિદ્યા અભ્યાસ કરણેં ।
ત્યાસ જ્ઞાન મ્હણતી પરી તેણેં । સાર્થક નવ્હે ॥ ૨૦॥
દેવ ઓળખાવા એક । તેંચિ જ્ઞાન તેં સાર્થક ।
યેર અવઘેંચિ નિરર્થક । પોટવિદ્યા ॥ ૨૧॥
જન્મવરી પોટ ભરિલેં । દેહાચેં સંરક્ષણ કેલેં ।
પુઢેં અવઘેંચિ વ્યર્થ ગેલેં । અંતકાળીં ॥ ૨૨॥
એવં પોટ ભરાવયાચી વિદ્યા । તિયેસી મ્હણોં નયે સદ્વિદ્યા ।
સર્વવ્યાપક વસ્તુ સદ્યા । પાવિજે તેં જ્ઞાન ॥ ૨૩॥
ઐસેં જયાપાશીં જ્ઞાન । તોચિ જાણાવા સજ્જન ।
તયાપાસીં સમાધાન । પુશિલેં પાહિજે ॥ ૨૪॥
અજ્ઞાનાસ ભેટતાં અજ્ઞાન । તેથેં કૈંચેં સાંપડેલ જ્ઞાન ।
કરંટ્યાસ કરંટ્યાચેં દર્શન । હોતાં ભાગ્ય કૈંચેં ॥ ૨૫॥
રોગ્યાપાશીં રોગી ગેલા । તેથેં કૈંચેં આરોગ્ય ત્યાલા ।
નિર્બળાપાશીં નિર્બળાલા । પાઠી કૈંચી ॥ ૨૬॥
પિશાચ્યાપાશીં પિશાચ ગેલેં । તેથેં કોણ સાર્થક ઝાલેં ।
ઉન્મત્તાસ ઉન્મત્ત ભેટલેં । ત્યાસ ઉમજવી કવણૂ ॥ ૨૭॥
ભિકાર્યાપાશીં માગતાં ભિક્ષા । દીક્ષાહીનાપાશીં માગતાં દીક્ષા ।
ઉજેડ પાહતાં કૃષ્ણપક્ષા । પાવિજે કૈંચા ॥ ૨૮॥
અબદ્ધાપાશીં ગેલા અબદ્ધ । તો કૈસેનિ હોઈલ સુબદ્ધ ।
બદ્ધાસ ભેટતાં બદ્ધ । સિદ્ધ નવ્હે ॥ ૨૯॥
દેહ્યાપાશીં ગેલા દેહી । તો કૈસેનિ હોઈલ વિદેહી ।
મ્હણોનિ જ્ઞાત્યાવાંચૂનિ નાહીં । જ્ઞાનમાર્ગ ॥ ૩૦॥
યાકારણેં જ્ઞાતા પહાવા । ત્યાચા અનુગ્રહ ઘ્યાવા ।
સારાસારવિચારેં જીવા । મોક્ષ પ્રાપ્ત ॥ ૩૧॥
હરિ ૐ તત્સત્ । ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે ષષ્ઠદશકે દેવશોધનનિરૂપણં નામ પ્રથમઃ સમાસઃ ॥ ૧॥
જય જય રઘુવીર સમર્થ ॥
સમાસ દુસરા : બ્રહ્મપાવનનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
ઐકા ઉપદેશાચીં લક્ષણેં । સાયુજ્યપ્રાપ્તિ હોય જેણેં ।
નાના મતાંચેં પેખણેં । કામા નયે સર્વથા ॥ ૧॥
બ્રહ્મજ્ઞાનાવીણ ઉપદેશ । તો મ્હણોં નયે વિશેષ ।
ધાન્યેવિણ જૈસેં ભૂસ । ખાતાં નયે ॥ ૨॥
નાના કાબાડ બડવિલેં । નાતરી તક્રચિ ઘુસળિલેં ।
અથવા ધુવણચિ સેવિલેં । સાવકાશ ॥ ૩॥
નાના સાલી ભક્ષિલ્યા । અથવા ચોઇટ્યા ચોખિલ્યા ।
ખોબરેં સાંડૂન ખાદલ્યા । નરોટ્યા જૈશા ॥ ૪॥
તૈસેં બ્રહ્મજ્ઞાનાવિણ । નાના ઉપદેશાંચા શીણ ।
સાર સાંડૂન અસાર કોણ । શહાણા સેવી ॥ ૫॥
આતાં બ્રહ્મ જેં કાં નિર્ગુણ । તેંચિ કેલેં નિરૂપણ ।
સુચિત કરાવેં અંતઃકરણ । શ્રોતેજનીં ॥ ૬॥
સકળ સૃષ્ટીચી રચના । તેં હેં પંચભૌતિક જાણા ।
પરંતુ હેં તગેના । સર્વકાળ ॥ ૭॥
આદિ અંતીં બ્રહ્મ નિર્ગુણ । તેચિ શાશ્વતાચી ખૂણ ।
યેર પંચભૌતિક સગુણ । નાશવંત ॥ ૮॥
યેરવીં હીં પાહતાં ભૂતેં । દેવ કૈસેં મ્હણાવેં ત્યાંતેં ।
ભૂત મ્હણતાં મનુષ્યાંતેં । વિષાદ વાટે ॥ ૯॥
મા તો જગન્નાથ પરમાત્મા । ત્યાસિ આણિ ભૂતઉપમા ।
જ્યાચા કળેના મહિમા । બ્રહ્માદિકાંસી ॥ ૧૦॥
ભૂતાં ઐસા જગદીશ । મ્હણતાં ઉત્પન્ન હોતો દોષ ।
યાકારણેં મહાપુરુષ । સર્વ જાણતી ॥ ૧૧॥
પૃથ્વી આપ તેજ વાયુ આકાશ । યાં સબાહ્ય જગદીશ ।
પંચભૂતાંસ આહે નાશ । આત્મા અવિનાશરૂપી ॥ ૧૨॥
જેં જેં રૂપ આણિ નામ । તો તો અવઘાચ ભ્રમ ।
નામરૂપાતીત વર્મ । અનુભવેં જાણાવેં ॥ ૧૩॥
પંચભૂતેં આણિ ત્રિગુણ । ઐશી અષ્ટધા પ્રકૃતિ જાણ ।
અષ્ટધા પ્રકૃતીસ નામાભિધાન । દૃશ્ય ઐસેં ॥ ૧૪॥
તેં હેં દૃશ્ય નાશિવંત । ઐસેં વેદ શ્રુતિ બોલત ।
નિર્ગુણ બ્રહ્મ શાશ્વત । જાણતી જ્ઞાની ॥ ૧૫॥
જેં શસ્ત્રેં તોડિતાં તુટેના । જેં પાવકેં જાળિતાં જળેના ।
જેં કાલવિતાં કાલવેના । આપેંકરૂની ॥ ૧૬॥
જેં વાયૂચેનિ ઉડેના । જેં પડેના ના ઝડેના ।
જેં ઘડેના ના દડેના । પરબ્રહ્મ તેં ॥ ૧૭॥
જ્યાસિ વર્ણચિ નસે । જેં સર્વાંહૂનિ અનારિસેં ।
પરંતુ અસતચિ અસે । સર્વકાળ ॥ ૧૮॥
દિસેના તરી કાય ઝાલેં । પરંતુ સર્વત્ર સંચલેં ।
સૂક્ષ્મચિ કોંદાટલેં । જેથેં તેથેં ॥ ૧૯॥
દૃષ્ટીસ લાગલી સવે । જેં દિસેલ તેંચિ પહાવેં ।
પરંતુ ગુજ તેં જાણાવેં । ગૌપ્ય આહે ॥ ૨૦॥
પ્રગટ તેં જાણાવેં અસાર । આણિ ગુપ્ત તેં જાણાવેં સાર ।
સદ્ગુરુમુખેં હા વિચાર । ઉમજોં લાગે ॥ ૨૧॥
ઉમજેના તેં ઉમજાવેં । દિસેના તેં પહાવેં ।
જેં કળેના તેં જાણાવેં । વિવેકબળેં ॥ ૨૨॥
ગુપ્ત તેંચિ પ્રગટવાવેં । અસાધ્ય તેંચિ સાધાવેં ।
કાનડેંચિ અભ્યાસાવેં । સાવકાશ ॥ ૨૩॥
વેદ વિરંચિ આણિ શેષ । જેથેં શિણલે નિઃશેષ ।
તેંચિ સાધાવેં વિશેષ । પરબ્રહ્મ તેં ॥ ૨૪॥
તરી તેં કવણેં પરી સાધાવેં । તેંચિ બોલિલેં સ્વભાવેં ।
અધ્યાત્મશ્રવણેં પાવાવેં । પરબ્રહ્મ તેં ॥ ૨૫॥
પૃથ્વી નવ્હે આપ નવ્હે । તેજ નવ્હે વાયુ નવ્હે ।
વર્ણવ્યક્તિ ઐસેં નવ્હે । અવ્યક્ત તેં ॥ ૨૬॥
તયાસ મ્હણાવેં દેવ । વરકડ લોકાંચા સ્વભાવ ।
જિતુકે ગાંવ તિતુકે દેવ । જનાંકારણેં ॥ ૨૭॥
ઐસા દેવાચા નિશ્ચયો ઝાલા । દેવ નિર્ગુણ પ્રત્યયા આલા ।
આતાં આપણચિ આપલા । શોધ ઘ્યાવા ॥ ૨૮॥
માઝેં શરીર ઐસેં મ્હણતો । તરી તો જાણ દેહાવેગળાચિ તો ।
મન માઝેં ઐસેં જાણતો । તરી તો મનહી નવ્હે ॥ ૨૯॥
પાહતાં દેહાચા વિચાર । અવઘા તત્ત્વાંચા વિસ્તાર ।
તત્ત્વેં તત્ત્વ ઝાડિતાં સાર । આત્માચિ ઉરે ॥ ૩૦॥
આપણાસિ ઠાવચિ નાહીં । તેથેં પાહણેં નલગે કાંહીં ।
તત્ત્વેં ઠાયીંચ્યા ઠાયીં । વિભાગૂનિ ગેલીં ॥ ૩૧॥
બાંધલી આહે તોં ગાંઠોડી । જો કોણી વિચારેં સોડી ।
વિચાર પાહતાં ગાંઠોડી । આઢળેના ॥ ૩૨॥
તત્ત્વાંચેં ગાંઠોડેં શરીર । યાચા પાહતાં વિચાર ।
એક આત્મા નિરંતર । આપણ નાહીં ॥ ૩૩॥
આપણાસિ ઠાવચિ નાહીં । જન્મ મૃત્યુ કૈંચે કાઈ ।
પાહતાં વસ્તૂચ્યા ઠાયીં । પાપ પુણ્ય નસે ॥ ૩૪॥
પાપ પુણ્ય યમયાતના । હેં નિર્ગુણીં તોં અસેના ।
આપણ તોચિ તરી જન્મમરણા । ઠાવો કૈંચા ॥ ૩૫॥
દેહબુદ્ધીનેં બાંધલા । તો વિવેકેં મોકળા કેલા ।
દેહાતીત હોતાં પાવલા । મોક્ષપદ ॥ ૩૬॥
ઝાલેં જન્માચેં સાર્થક । નિર્ગુણ આત્મા આપણ એક ।
પરંતુ હા વિવેક । પાહિલાચિ પહાવા ॥ ૩૭॥
જાગેં હોતાં સ્વપ્ન સરે । વિવેક પાહતાં દૃશ્ય ઓસરે ।
સ્વરૂપાનુસંધાનેં તરે । પ્રાણિમાત્ર ॥ ૩૮॥
આપણાસ નિવેદાવેં । આપણ વિવેકેં નુરાવેં ।
આત્મનિવેદન જાણાવેં । યાચેં નાંવ ॥ ૩૯॥
આધીં અધ્યાત્મશ્રવણ । મગ સદ્ગુરુપાદસેવન ।
પુઢેં આત્મનિવેદન । સદ્ગુરુપ્રસાદેં ॥ ૪૦॥
આત્મનિવેદનાઉપરી । નિખળ વસ્તુ નિરંતરી ।
આપણ આત્મા હા અંતરીં । બોધ જાહલા ॥ ૪૧॥
ત્યા બ્રહ્મબોધેં બ્રહ્મચિ ઝાલા । સંસારખેદ તો ઉડાલા ।
દેહ પ્રારબ્ધીં ટાકિલા । સાવકાશ ॥ ૪૨॥
યાસિ મ્હણિજે આત્મજ્ઞાન । યેણેં પાવિજે સમાધાન ।
પરબ્રહ્મીં અભિન્ન । ભક્તચિ જાહલા ॥ ૪૩॥
આતાં હોણાર તેં હોઈના કાં । આણિ જાણાર તેં જાઈના કાં ।
તુટલી મનાંતીલ આશંકા । જન્મમૃત્યૂચી ॥ ૪૪॥
સંસારીં પુંડાવેં ચુકલેં । દેવાં ભક્તાં ઐક્ય ઝાલેં ।
મુખ્ય દેવાસિ ઓળખિલેં । સત્સંગેંકરૂની ॥ ૪૫॥
હરિઃ ઓં તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે ષષ્ઠદશકે
બ્રહ્મપ્રતિપાદનનિરૂપણં નામ દ્વિતીયઃ સમાસઃ ॥ ૨॥
સમાસ તીસરા : માયોદ્ભવનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
નિર્ગુણ આત્મા તો નિશ્ચળ । જૈસેં આકાશ અંતરાળ ।
ઘન દાટ નિર્મળ નિશ્ચળ । સદોદિત ॥ ૧॥
જેં ખંડલેંચિ નાહીં અખંડ । જેં ઉદંડાહૂનિ ઉદંડ ।
જેં ગગનાહૂનિ વાડ । અતિ સૂક્ષ્મ ॥ ૨॥
જેં દિસેના ના ભાસેના । જેં ઉપજેના ના નાસેના ।
જેં યેઈના ના જાઈના । પરબ્રહ્મ તેં ॥ ૩॥
જેં ચળેના ના ઢળેના । જેં તુટેના ના ફુટેના ।
જેં રચેના ના ખચેના । પરબ્રહ્મ તેં ॥ ૪॥
જેં સન્મુખચિ સર્વકાળ । જેં નિષ્કલંક આણિ નિખળ ।
સર્વાંતર આકાશ પાતાળ । વ્યાપૂનિ અસે ॥ ૫॥
અવિનાશ તેં બ્રહ્મ નિર્ગુણ । નાસે તેં માયા સગુણ ।
સગુણ આણિ નિર્ગુણ । કાલવલેં ॥ ૬॥
યા કર્દમાચા વિચાર । કરૂં જાણતી યોગીશ્વર ।
જૈસેં ક્ષીર આણિ નીર । રાજહંસ નિવડિતી ॥ ૭॥
જડ સકળ પંચભૌતિક । ત્યામધ્યેં આત્મા વ્યાપક ।
તો નિત્યાનિત્યવિવેક । પાહતાં કળે ॥ ૮॥
ઉંસામધીલ ઘેઈજે રસ । યેર તેં સાંડિજે બાકસ ।
તૈસા જગામધ્યેં જગદીશ । વિવેકેં ઓળખાવા ॥ ૯॥
રસ નાશવંત પાતળ । આત્મા શાશ્વત નિશ્ચળ ।
રસ અપૂર્ણ આત્મા કેવળ । પરિપૂર્ણ જાણાવા ॥ ૧૦॥
આત્મ્યાસારિખેં એક અસાવેં । મગ તેં દૃષ્ટાંતાસિ દ્યાવેં ।
દૃષ્ટાંતમિસે સમજાવેં । કૈસેં તરી ॥ ૧૧॥
ઐશી આત્મસ્થિતિ સંચલી । તેથેં માયા કૈશી ઝાલી ।
જૈશી આકાશીં વાહિલી । ઝુળૂક વાયૂચી ॥ ૧૨॥
વાયૂપાસૂન તેજ ઝાલેં । તેજાપાસૂન આપ નિપજલેં ।
આપાપાસૂન આકારલેં । ભૂમંડળ ॥ ૧૩॥
ભૂમંડળાપાસૂન ઉત્પત્તી । જીવ નેણોં ઝાલે કિતી ।
પરંતુ બ્રહ્મ આદિ અંતીં । વ્યાપૂન આહે ॥ ૧૪॥
જેં જેં કાંહીં નિર્માણ ઝાલેં । તેં તેં અવઘેંચિ નાસલેં ।
પરી મુળીં બ્રહ્મ તેં સંચલેં । જૈસેં તૈસેં ॥ ૧૫॥
ઘટાપૂર્વીં આકાશ અસે । ઘટામધ્યેંહી આકાશ ભાસે ।
ઘટ ફુટતાં ન નાસે । આકાશ જૈસેં ॥ ૧૬॥
તૈસેં પરબ્રહ્મ કેવળ । અચળ આણિ અઢળ ।
મધ્યેં હોત જાત સકળ । સચરાચર ॥ ૧૭॥
જેં જેં કાંહીં નિર્માણ ઝાલેં । તેં તેં આધીં બ્રહ્મેં વ્યાપિલેં ।
સર્વ નાસતાં ઉરલેં । અવિનાશ બ્રહ્મ ॥ ૧૮॥
ઐસેં બ્રહ્મ અવિનાશ । તેં સેવિતી જ્ઞાતે પુરુષ ।
તત્ત્વનિરસનેં આપણાસ । આપણ લાભે ॥ ૧૯॥
તત્ત્વેં તત્ત્વ મેળવિલેં । ત્યાસિ દેહ ઐસેં નામ ઠેવિલેં ।
તેં જાણતે પુરુષીં શોધિલેં । તત્ત્વેં તત્ત્વ ॥ ૨૦॥
તત્ત્વઝાડા નિઃશેષ હોતાં । તેથેં નિમાલી દેહાહંતા ।
નિર્ગુણ બ્રહ્મીં ઐક્યતા । વિવેકેં જાહલી ॥ ૨૧॥
વિવેકેં દેહાકડે પાહિલેં । તોં તત્ત્વેં તત્ત્વ ઓસરલેં ।
આપણ કાંહીં નાહીં આલેં । પ્રત્યયાસી ॥ ૨૨॥
આપલા આપણ શોધ ઘેતાં । આપુલી તોં માયિક વાર્તા ।
તત્ત્વાંતીં ઉરલેં તત્ત્વતા । નિર્ગુણ બ્રહ્મ ॥ ૨૩॥
આપણાવિણ નિર્ગુણ બ્રહ્મ । હેંચિ નિવેદનાચેં વર્મ ।
તત્ત્વાસરિસા ગેલા ભ્રમ । મીતૂંપણાચા ॥ ૨૪॥
મીપણ પાહતાં આઢળેના । નિર્ગુણ બ્રહ્મ તેં ચળેના ।
આપણ તેંચિ પરી કળેના । સદ્ગુરૂવિણ ॥ ૨૫॥
સારાસાર અવઘેં શોધિલેં । તોં અસાર તેં નિઘૂન ગેલેં ।
પુઢેં સાર તેં ઉરલેં । નિર્ગુણ બ્રહ્મ ॥ ૨૬॥
આધીં બ્રહ્મ નિરૂપિલેં । તેંચિ સકળામધ્યેં વ્યાપિલેં ।
સકળ અવઘેંચિ નાસલેં । ઉરલેં તેં કેવળ બ્રહ્મ ॥ ૨૭॥
હોતાં વિવેકેં સંહાર । તેથેં નિવડે સારાસાર ।
આપલા આપણાસિ વિચાર । ઠાયીં પડે ॥ ૨૮॥
આપણ કલ્પિલેં મીપણ । મીપણ શોધિતાં નુરે જાણ ।
મીપણ ગેલિયા નિર્ગુણ । આત્માચિ સ્વયેં ॥ ૨૯॥
ઝાલિયા તત્ત્વાંચેં નિરસન । નિર્ગુણ આત્માચિ આપણ ।
કાં દાખવાવેં મીપણ । તત્ત્વનિરસનાઉપરી ॥ ૩૦॥
તત્ત્વાંમધ્યેં મીપણ ગેલેં । તરી નિર્ગુણ સહજચિ ઉરલેં ।
સોહંભાવેં પ્રત્યયા આલેં । આત્મનિવેદન ॥ ૩૧॥
આત્મનિવેદન હોતાં । દેવભક્તાંસ ઐક્યતા ।
સાચાર ભક્ત વિભક્તતા । સાંડૂનિ જાહલા ॥ ૩૨॥
નિર્ગુણાસિ નાહીં જન્મમરણ । નિર્ગુણાસિ નાહીં પાપ પુણ્ય ।
નિર્ગુણીં અનન્ય હોતાં આપણ । મુક્ત જાહલા ॥ ૩૩॥
તત્ત્વીં વેંટાળૂનિ ઘેતલા । પ્રાણી સંશયેં ગુંડાળલા ।
આપણાસ આપણ ભુલલા । કોહં મ્હણે ॥ ૩૪॥
તત્ત્વીં ગુંતલા મ્હણે કોહં । વિવેકેં પાહતાં મ્હણે સોહં ।
અનન્ય હોતાં અહં સોહં । માવળલીં ॥ ૩૫॥
યાઉપરિ ઉર્વરિત । તેંચિ સ્વરૂપ સંત ।
દેહીં અસોનિ દેહાતીત । જાણિજે ઐસા ॥ ૩૬॥
સંદેહવૃત્તિ તે ન ભંગે । મ્હણોનિ બોલિલેંચ બોલાવેં લાગે ॥
આમ્હાંસિ હેં ઘડલેં પ્રસંગેં । શ્રોતીં ક્ષમા કેલી પાહિજે ॥ ૩૭॥
હરિૐતત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે ષષ્ઠદશકે માયોદ્ભવનિરૂપણં નામ તૃતીયઃ સમાસઃ ॥ ૩॥
સમાસ ચવથા : બ્રહ્મનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
કૃતયુગ સત્રા લક્ષ અઠ્ઠાવીસ સહસ્ર । ત્રેતાયુગ બારા લક્ષ શાણ્ણવ સહસ્ર ।
દ્વાપરયુગ આઠ લક્ષ ચૌસષ્ટ સહસ્ર । આતાં કલિયુગ ઐકા ॥ ૧॥
કલિયુગ ચાર લક્ષ બત્તીસ સહસ્ર । ચતુર્યુગેં ત્રેચાળીસ લક્ષ વીસ સહસ્ર ।
ઐશીં ચતુર્યુગેં સહસ્ર । તો બ્રહ્મયાચા એક દિવસ ॥ ૨॥
ઐસે બ્રહ્મે સહસ્ર દેખા । તેવ્હાં વિષ્ણૂચી એક ઘટિકા ।
વિષ્ણૂ સહસ્ર હોતાં ઐકા । પળ એક ઈશ્વરાચેં ॥ ૩॥
ઈશ્વર જાય સહસ્ર વેળ । તૈં શક્તીચેં અર્ધ પળ ।
ઐશી સંખ્યા બોલિલી સકળ । શાસ્ત્રાંતરીં ॥ ૪॥
ચતુર્યુગસહસ્રાણિ દિનમેકંપિતામહમ્ । પિતામહસહસ્રાણિ વિષ્ણોર્ઘટિકમેવ ચ ॥
વિષ્ણોરેકઃ સહસ્રાણિ પલમેકં મહેશ્વરમ્ । મહેશ્વરસહસ્રાણિ શક્તેરર્ધં પલં ભવેત્ ॥
ઐશા અનન્ત શક્તી હોતી । અનંત રચના હોતી જાતી ।
તરી અખંડ ખંડેના સ્થિતિ । પરબ્રહ્માચી ॥ ૫॥
પરબ્રહ્માસિ કૈંચી સ્થિતી । પરી હી બોલાવયાચી રીતી ।
વેદશ્રુતી નેતિ નેતિ મ્હણતી । પરબ્રહ્મીં ॥ ૬॥
ચાર સહસ્ર સાતશેં સાઠી । ઇતુકી કલિયુગાચી રાહાટી ।
ઉરલ્યા કલિયુગાચી ગોષ્ટી । ઐસી અસે ॥ ૭॥
ચાર લક્ષ સત્તાવીસ સહસ્ર । દોનશેં ચાળીસ સંવત્સર ।
પુઢેં અન્યોન્ય વર્ણસંકર । હોણાર આહે ॥ ૮॥
ઐસેં રચલેં ચરાચર । યેથેં એકાહૂનિ એક થોર ।
પાહતાં યેથીંચા વિચાર । અંત ન લગે ॥ ૯॥
એક મ્હણતી વિષ્ણુ થોર । એક મ્હણતી રુદ્ર થોર ।
એક મ્હણતી શક્તિ થોર । સકળાંમધ્યેં ॥ ૧૦॥
ઐસે આપુલાલેપરી બોલતી । પરંતુ અવઘેંચિ નાસેલ કલ્પાંતીં ।
યદ્દૃષ્ટં તન્નષ્ટં હેં શ્રુતિ । બોલતસે ॥ ૧૧॥
આપુલાલી ઉપાસના । અભિમાન લાગલા જનાં ।
યાચા નિશ્ચયો નિવડેના । સાધુવિણ ॥ ૧૨॥
સાધુ નિશ્ચયો કરિતી એક । આત્મા સર્વત્ર વ્યાપક ।
યેર હેં અવઘેંચિ માયિક । ચરાચર ॥ ૧૩॥
ચિત્રીં લિહિલી સેના । ત્યાંત કોણ થોર કોણ સાના ।
હેં કાં તુમ્હી વિચારાના । આપુલેં ઠાયીં ॥ ૧૪॥
સ્વપ્નીં ઉદંડ દેખિલેં । લહાન થોરહી કલ્પિલેં ।
પરંતુ જાગેં ઝાલિયા ઝાલેં । કૈસેં પહા ॥ ૧૫॥
પાહતાં જાગૃતીચા વિચાર । કૈંચેં લહાન કૈંચેં થોર ।
ઝાલા અવઘાચિ વિચાર । સ્વપ્નરચનેચા ॥ ૧૬॥
અવઘાચિ માયિક વિચાર । કૈંચેં લહાન કૈંચેં થોર ।
લહાનથોરાચા હા નિર્ધાર । જાણતી જ્ઞાની ॥ ૧૭॥
જો જન્માસ પ્રાણી આલા । તો મી થોર મ્હણતચિ મેલા ।
પરી યાચા વિચાર પાહિલા । પાહિજે શ્રેષ્ઠીં ॥ ૧૮॥
જયાં ઝાલેં આત્મજ્ઞાન । તેચિ થોર મહાજન ।
વેદ શાસ્ત્રેં પુરાણ । સાધુ સંત બોલિલે ॥ ૧૯॥
એવં સકળાંમધ્યેં થોર । તો એકચિ પરમેશ્વર ।
તયામધ્યેં હરિહર । હોતી જાતી ॥ ૨૦॥
તો નિર્ગુણ નિરાકાર । તેથેં નાહીં ઉત્પત્તિ સ્થિતિ સંહાર ।
સ્થાનમાનાંચા વિચાર । ઐલિકડે ॥ ૨૧॥
નાંવ રૂપ સ્થાન માન । હા તોં અવઘાચિ અનુમાન ।
તથાપિ હોઈલ નિદાન । બ્રહ્મપ્રળયીં ॥ ૨૨॥
બ્રહ્મ પ્રળયાવેગળેં । બ્રહ્મ નામરૂપાવેગળેં ।
બ્રહ્મ કોણા એક્યા કાળેં । જૈસેં તૈસેં ॥ ૨૩॥
કરિતી બ્રહ્મનિરૂપણ । જાણતી બ્રહ્મ સંપૂર્ણ ।
તેચિ જાણાવે બ્રાહ્મણ । બ્રહ્મવિદ ॥ ૨૪॥
હરિઃ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે ષષ્ઠદશકે બ્રહ્મનિરૂપણં નામ ચતુર્થઃ સમાસઃ ॥ ૪॥
સમાસ પાંચવા : માયાબ્રહ્મનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
શ્રોતે પુસતી ઐસેં । માયાબ્રહ્મ તેં કૈસેં ।
શ્રોત્યા વક્ત્યાચે મિષેં । નિરૂપણ ઐકા ॥ ૧॥
બ્રહ્મ નિર્ગુણ નિરાકાર । માયા સગુણ સાકાર ।
બ્રહ્માસિ નાહીં પારાવાર । માયેસિ આહે ॥ ૨॥
બ્રહ્મ નિર્મળ નિશ્ચળ । માયા ચંચળ ચપળ ।
બ્રહ્મ નિરુપાધિ કેવળ । માયા ઉપાધિરૂપ ॥ ૩॥
માયા દિસે બ્રહ્મ દિસેના । માયા ભાસે બ્રહ્મ ભાસેના ।
માયા નાસે બ્રહ્મ નાસેના । કલ્પાંતકાળીં ॥ ૪॥
માયા રચે બ્રહ્મ રચેના । માયા ખચે બ્રહ્મ ખચેના ।
માયા રુચે બ્રહ્મ રુચેના । અજ્ઞાનાસી ॥ ૫॥
માયા ઉપજે બ્રહ્મ ઉપજેના । માયા મરે બ્રહ્મ મરેના ।
માયા ધરે બ્રહ્મ ધરેના । ધારણેસી ॥ ૬॥
માયા ફુટે બ્રહ્મ ફુટેના । માયા તુટે બ્રહ્મ તુટેના ।
માયા વિટે બ્રહ્મ વિટેના । અવિટ તેં ॥ ૭॥
માયા વિકારી બ્રહ્મ નિર્વિકારી । માયા સર્વ કરી બ્રહ્મ કાંહીંચ ન કરી ।
માયા નાના રૂપેં ધરી । બ્રહ્મ તેં અરૂપ ॥ ૮॥
માયા પંચભૌતિક અનેક । બ્રહ્મ તેં શાશ્વત એક ।
માયાબ્રહ્માચા વિવેક । વિવેકી જાણતી ॥ ૯॥
માયા લહાન બ્રહ્મ થોર । માયા અસાર બ્રહ્મ સાર ।
માયા અર્તિ પારાવાર । બ્રહ્માસિ નાહીં ॥ ૧૦॥
સકળ માયા વિસ્તારલી । બ્રહ્મસ્થિતિ આચ્છાદિલી ।
પરી તે નિવડૂન ઘેતલી । સાધુજનીં ॥ ૧૧॥
ગોંડાળ સાંડૂન નીર ઘેઇજે । નીર સાંડૂન ક્ષીર સેવિજે ।
માયા સાંડૂન અનુભવિજે । પરબ્રહ્મ તૈસેં ॥ ૧૨॥
બ્રહ્મ આકાશા ઐસેં નિવળ । માયા વસુંધરા ડહુળ ।
બ્રહ્મ સૂક્ષ્મ કેવળ । માયા સ્થૂળરૂપ ॥ ૧૩॥
બ્રહ્મ તેં અપ્રત્યક્ષ અસે । માયા તે પ્રત્યક્ષ દિસે ।
બ્રહ્મ તેં સમચિ અસે । માયા તે વિષમરૂપ ॥ ૧૪॥
માયા લક્ષ્ય બ્રહ્મ અલક્ષ્ય । માયા સાક્ષ બ્રહ્મ અસાક્ષ ।
માયેમધ્યેં દોન્હી પક્ષ । બ્રહ્મીં પક્ષચિ નાહીં ॥ ૧૫॥
માયા પૂર્વપક્ષ બ્રહ્મ સિદ્ધાંત । માયા અસત્ બ્રહ્મ સત્ ।
બ્રહ્માસિ નાહીં કરણેં હિત । માયેસિ આહે ॥ ૧૬॥
બ્રહ્મ અખંડ ઘનદાટ । માયા પંચભૌતિક પોંચટ ।
બ્રહ્મ તેં નિરંતર નિઘોટ । માયા તે જુની જર્જરી ॥ ૧૭॥
માયા ઘડે બ્રહ્મ ઘડેના । માયા પડે બ્રહ્મ પડેના ।
માયા વિઘડે બ્રહ્મ વિઘડેના । જૈસેં તૈસેં ॥ ૧૮॥
બ્રહ્મ અસતચિ અસે । માયા નિરસિતાંચ નિરસે ।
બ્રહ્માસ કલ્પાંત નસે । માયેસિ અસે ॥ ૧૯॥
માયા કઠિણ બ્રહ્મ કોમળ । માયા અલ્પ બ્રહ્મ વિશાળ ।
માયા નસે સર્વકાળ । બ્રહ્મચિ અસે ॥ ૨૦॥
વસ્તુ નવ્હે બોલિજે ઐશી । માયા જૈશી બોલિજે તૈશી ।
કાળ પાવેના વસ્તૂસી । માયેસી ઝડપી ॥ ૨૧॥
નાના રૂપ નાના રંગ । તિતુકા માયેચા પ્રસંગ ।
માયા ભંગે બ્રહ્મ અભંગ । જૈસેં તૈસેં ॥ ૨૨॥
આતાં અસો હા વિસ્તાર । ચાલત જાતેં સચરાચર ।
તિતુકી માયા પરમેશ્વર । સબાહ્ય અભ્યંતરીં ॥ ૨૩॥
સકળ ઉપાધીંવેગળા । તો પરમાત્મા નિરાળા ।
જળીં અસોન નાતળે જળા । આકાશ જૈસેં ॥ ૨૪॥
માયાબ્રહ્માંચેં વિવરણ । કરિતાં ચુકે જન્મમરણ ।
સંતાંસિ ગેલિયા શરણ । મોક્ષ લાભે ॥ ૨૫॥
અરે યા સંતાંચા મહિમા । બોલાવયા નાહીં સીમા ।
જયાંચેનિ જગદાત્મા । અંતરીંચ હોય ॥ ૨૬॥
હરિૐતત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે ષષ્ઠદશકે માયાબ્રહ્મનિરૂપણં નામ પંચમઃ સમાસઃ ॥ ૫॥
સમાસ સહાવા : સૃષ્ટીકથન ॥ શ્રીરામ ॥
સૃષ્ટીપૂર્વીંચ બ્રહ્મ અસે । તેથેં સૃષ્ટિ મુળીંચ નસે ।
આતાં સૃષ્ટિ દિસત અસે । તે સત્ય કીં મિથ્યા ॥ ૧॥
તુમ્હી સર્વજ્ઞ ગોસાવી । માઝી આશંકા ફેડાવી ।
ઐસા શ્રોતા વિનવી । વક્તયાસી ॥ ૨॥
આતાં ઐકા પ્રત્યુત્તર । કથેસિ વ્હાવેં તત્પર ।
વક્તા સર્વજ્ઞ ઉદાર । બોલતા જાહલા ॥ ૩॥
જીવભૂતઃ સનાતનઃ । ઐસેં ગીતેચેં વચન ।
યેણેં વાક્યેં સત્યપણ । સૃષ્ટીસ આલેં ॥ ૪॥
યદ્દૃષ્ટં તન્નષ્ટં યેણેં- । વાક્યેં સૃષ્ટિ મિથ્યાપણેં ।
સત્ય મિથ્યા ઐસેં કોણેં । નિવડાવેં ॥ ૫॥
સત્ય મ્હણોં તરી નાસે । મિથ્યા મ્હણોં તરી દિસે ।
આતાં જૈસેં આહે તૈસેં । બોલિજેલ ॥ ૬॥
સૃષ્ટીમધ્યેં બહુ જન । અજ્ઞાન આણિ સજ્ઞાન ।
મ્હણોનિયાં સમાધાન । હોત નાહીં ॥ ૭॥
ઐકા અજ્ઞાનાચેં મત । સૃષ્ટિ આહે તે શાશ્વત ।
દેવ ધર્મ તીર્થ વ્રત । સત્યચિ આહે ॥ ૮॥
બોલે સર્વજ્ઞાંચા રાજા । મૂર્ખસ્ય પ્રતિમાપૂજા ।
બ્રહ્મપ્રળયાચ્યા પૈજા । ઘાલૂં પાહે ॥ ૯॥
તંવ બોલે તો અજ્ઞાન । તરી કાં કરિસી સંધ્યા સ્નાન ।
ગુરુભજન તીર્થાટન । કાસયા કરાવેં ॥ ૧૦॥
તીર્થે તીર્થે નિર્મલં બ્રહ્મવૃન્દમ્ । વૃન્દે વૃન્દે તત્ત્વચિન્તાનુવાદઃ ।
વાદે વાદે જાયતે તત્ત્વબોધઃ । બોધે બોધે ભાસતે ચન્દ્રચૂડઃ ॥ ૧॥
ઐસેં ચન્દ્રચૂડાચેં વચન । સદ્ગુરૂચેં ઉપાસન ।
ગુરુગીતાનિરૂપણ । બોલિલેં હરેં ॥ ૧૧॥
ગુરૂસિ કૈસેં ભજાવેં । આધીં તયાસિ ઓળખાવેં ।
ત્યાચેં સમાધાન ઘ્યાવેં । વિવેકેં સ્વયેં ॥ ૧૨॥
બ્રહ્માનન્દં પરમસુખદં કેવલં જ્ઞાનમૂર્તિમ્ દ્વન્દ્વાતીતં ગગનસદૃશં તત્ત્વમસ્યાદિલક્ષ્યમ્ ।
એકં નિત્યં વિમલમચલં સર્વધીસાક્ષિભૂતમ્ ભાવાતીતં ત્રિગુણરહિતં સદ્ગુરું તં નમામિ ॥ ૧॥
ગુરુગીતેચેં વચન । ઐસેં સદ્ગુરૂચેં ધ્યાન ।
તેથેં સૃષ્ટિ મિથ્યા ભાન । ઉરેલ કૈંચેં ॥ ૧૩॥
ઐસેં સજ્ઞાન બોલિલા । સદ્ગુરુ તો ઓળખિલા ।
સૃષ્ટિ મિથ્યા ઐસા કેલા । નિશ્ચિતાર્થ ॥ ૧૪॥
શ્રોતા ઐસેં ન માની કદા । અધિક ઉઠિલા વિવાદા ।
મ્હણે કૈસા રે ગોવિંદા । અજ્ઞાન મ્હણતોસી ॥ ૧૫॥
જીવભૂતઃ સનાતનઃ । ઐસેં ગીતેચેં વચન ।
તયાસિ તૂં અજ્ઞાન । મ્હણતોસિ કૈસા ॥ ૧૬॥
ઐસા શ્રોતા આક્ષેપ કરી । વિષાદ માનિલા અંતરીં ।
યાચેં પ્રત્યુત્તર ચતુરીં । સાવધ પરિસાવેં ॥ ૧૭॥
ગીતેંત બોલિલા ગોવિંદ । ત્યાચા ન કળે તુજ ભેદ ।
મ્હણોનિયાં વ્યર્થ ખેદ । વાહતોસિ ॥ ૧૮॥
અશ્વત્થઃ સર્વવૃક્ષાણાં । માઝી વિભૂતી પિંપળ ।
મ્હણોનિ બોલિલા ગોપાળ । વૃક્ષ તોડિતાં તત્કાળ । તુટત આહે ॥ ૧૯॥
નૈનં છિંદંતિ શસ્ત્રાણિ નૈનં દહતિ પાવકઃ ।
ન ચૈનં ક્લેદયન્ત્યાપો ન શોષયતિ મારુતઃ ॥ ૧॥
શસ્ત્રાંચેનિ તુટેના । અગ્નીચેનિ જળેના ।
ઉદકામધ્યેં કાલવેના । સ્વરૂપ માઝેં ॥ ૨૦॥
પિંપળ તુટે શસ્ત્રાનેં । પિંપળ જળે પાવકાનેં ।
પિંપળ કાલવે ઉદકાનેં । નાશવંત ॥ ૨૧॥
તુટે જળે બુડે ઉડે । આતાં ઐક્ય કૈસેં ઘડે ।
મ્હણોનિ હેં ઉજેડે । સદ્ગુરુમુખેં ॥ ૨૨॥
ઇન્દ્રિયાણાં મનશ્ચાસ્મિ’ । કૃષ્ણ મ્હણે મન તો મી ।
તરી કાં આવરાવી ઊર્મી । ચંચળ મનાચી ॥ ૨૩॥
ઐસેં કૃષ્ણ કાં બોલિલા । સાધનમાર્ગ દાખવિલા ।
ખડે માંડૂનિ શિકવિલા । ઓનામા જેવીં ॥ ૨૪॥
ઐસા આહે વાક્યભેદ । સર્વ જાણે તો ગોવિંદ ।
દેહબુદ્ધીચા વિવાદ । કામા નયે ॥ ૨૫॥
વેદ શાસ્ત્ર શ્રુતિ સ્મૃતી । તેથેં વાક્યભેદ પડતી ।
તે સર્વહી નિવડતી । સદ્ગુરૂચેનિ વચનેં ॥ ૨૬॥
વેદશાસ્ત્રાંચેં ભાંડણ । શસ્ત્રેં તોડી ઐસા કોણ ।
હેં નિવડેના સાધુવિણ । કદા કલ્પાંતીં ॥ ૨૭॥
પૂર્વપક્ષ આણિ સિદ્ધાંત । શાસ્ત્રીં બોલિલા સંકેત ।
યાચા હોય નિશ્ચિતાર્થ । સાધુમુખેં ॥ ૨૮॥
યેર઼્હવીં વાદાચીં ઉત્તરેં । એકાહૂનિ એક થોરેં ।
બોલૂં જાતાં અપારેં । વેદશાસ્ત્રેં ॥ ૨૯॥
મ્હણોનિ વાદવિવાદ । સાંડૂનિ કીજે સંવાદ ।
તેણેં હોય બ્રહ્માનંદ । સ્વાનુભવેં ॥ ૩૦॥
એકે કલ્પનેચે પોટીં । હોતી જાતી અનંત સૃષ્ટી ।
તયા સૃષ્ટીચી ગોષ્ટી । સાચ કેવીં ॥ ૩૧॥
કલ્પનેચા કેલા દેવ । તેથેં ઝાલા દૃઢ ભાવ ।
દેવાલાગીં યેતાં ખેવ । ભક્ત દુઃખેં દુખવલા ॥ ૩૨॥
પાષાણાચા દેવ કેલા । એકે દિવશીં ભંગોનિ ગેલા ।
તેણેં ભક્ત દુખવલા । રડે પડે આક્રંદે ॥ ૩૩॥
દેવ હારપલા ઘરીં । એક દેવ નેલા ચોરીં ।
એક દેવ દુરાચારીં । ફોડિલા બળેં ॥ ૩૪॥
એક દેવ જાપાણિલા । એક દેવ ઉદકીં ટાકિલા ।
એક દેવ નેઊન ઘાતલા । પાયાંતળીં ॥ ૩૫॥
કાય સાંગોં તીર્થમહિમા । મોડોનિ ગેલા દુરાત્મા ।
થોર સત્વ હોતેં તેં મા । કાય જાહલેં કળેના ॥ ૩૬॥
દેવ ઘડિલા સોનારીં । દેવ ઓતિલા ઓતારીં ।
એક દેવ ઘડિલા પાથરીં । પાષાણાચા ॥ ૩૭॥
નર્મદા ગંડિકાતીરીં । દેવ પડિલે લક્ષવરી ।
ત્યાંચી સંખ્યા કોણ કરી । અસંખ્યાત ગોટે ॥ ૩૮॥
ચક્રતીર્થીં ચક્રાંકિત । દેવ અસતી અસંખ્યાત ।
નાહીં મનીં નિશ્ચિતાર્થ । એક દેવ ॥ ૩૯॥
બાણ તાંદળે તામ્રનાણેં । સ્ફટિક દેવ્હારાં પૂજણેં ।
ઐસે દેવ કોણ જાણે । ખરે કીં ખોટે ॥ ૪૦॥
દેવ રેશિમાચા કેલા । તોહી તુટોનિયાં ગેલા ।
આતાં નવા નેમ ધરિલા । મૃત્તિકેચ્યા લિંગાચા ॥ ૪૧॥
આમચા દેવ બહુ સત્ય । આમ્હાંસ આકાંતીં પાવત ।
પૂર્ણ કરી મનોરથ । સર્વકાળ ॥ ૪૨॥
આતાં યાચેં સત્ત્વ ગેલેં । પ્રાપ્ત હોતેં તેં ઝાલેં ।
પ્રાક્તન નવચે પાલટિલેં । ઈશ્વરાચેનિ ॥ ૪૩॥
ધાતુ પાષાણ મૃત્તિકા । ચિત્રલેપ કાષ્ઠ દેખા ।
તેથેં દેવ કૈંચા મૂર્ખા । ભ્રાંતિ પડિલી ॥ ૪૪॥
હે આપુલાલી કલ્પના । પ્રાક્તના-ઐશીં ફળેં જાણા ।
પરી ત્યા દેવાચિયા ખુણા । વેગળ્યાચિ ॥ ૪૫॥
નાનાશાસ્ત્રવિદો લોકા નાનાદૈવતપૂજકાઃ ।
આત્મજ્ઞાનં વિના પાર્થ સર્વકર્મ નિરર્થકમ્ ॥ ૧॥
મ્હણોનિ હેં માયા ભ્રમણેં । સૃષ્ટિ મિથ્યા કોટિગુણેં ।
વેદ શાસ્ત્રેં પુરાણેં । ઐશીંચ બોલતી ॥ ૪૬॥
સાધુ સંત મહાનુભાવ । ત્યાંચા ઐસાચિ અનુભવ ।
પંચભૂતાતીત દેવ । સૃષ્ટિ મિથ્યા ॥ ૪૭॥
સૃષ્ટીપૂર્વીં સૃષ્ટિ ચાલતાં । સૃષ્ટિ અવઘી સંહારતાં ।
શાશ્વત દેવ તત્ત્વતાં । આદિ અંતીં ॥ ૪૮॥
ઐસા સર્વાંચા નિશ્ચયો । યદર્થીં નાહીં સંશયો ।
વ્યતિરેક આણિ અન્વયો । કલ્પનારૂપ ॥ ૪૯॥
એકે કલ્પનેચે પોટીં । બોલિજેતી અષ્ટ સૃષ્ટિ ।
તયે સૃષ્ટીચી ગોષ્ટી । સાવધ ઐકા ॥ ૫૦॥
એક કલ્પનેચી સૃષ્ટી । દુસરી શાબ્દિક સૃષ્ટી ।
તિસરી પ્રત્યક્ષ સૃષ્ટી । જાણતી સર્વ ॥ ૫૧॥
ચૌથી ચિત્રલેપ સૃષ્ટી । પાંચવી સ્વપ્નસૃષ્ટી ।
સાહાવી ગંધર્વસૃષ્ટી । જ્વરસૃષ્ટી સાતવી ॥ ૫૨॥
આઠવી દૃષ્ટિબંધન । ઐશા અષ્ટ સૃષ્ટિ જાણ ।
યાંમધ્યે શ્રેષ્ઠ કોણ । સત્ય માનાવી ॥ ૫૩॥
મ્હણોન સૃષ્ટી નાશવંત । જાણતી સંત મહંત ।
સગુણ ભજાવા નિશ્ચિત । નિશ્ચયાલાગીં ॥ ૫૪॥
સગુણાચેનિ આધારેં । નિર્ગુણ પાવિજે નિર્ધારેં ।
સારાસારવિચારેં । સંતસંગેં ॥ ૫૫॥
આતાં અસો હેં બહુત । સંતસંગેં કેલેં નેમસ્ત ।
યેરવીં ચિત્ત દુશ્ચિત । સંશયીં પડે ॥ ૫૬॥
તંવ શિષ્યેં આક્ષેપિલેં । સૃષ્ટી મિથ્યા ઐસેં કળલેં ।
પરી હેં દૃશ્ય અવઘેં નાથિલેં । તરી દિસતેં કાં ॥ ૫૭॥
દૃશ્ય પ્રત્યક્ષ દિસતેં । મ્હણોનિ સત્યચિ વાટતેં ।
યાસિ કાય કરાવેં તેં । સાંગા સ્વામી ॥ ૫૮॥
યાચેં પ્રત્યુત્તર ભલેં । પુઢિલે સમાસીં બોલિલેં ।
શ્રોતીં શ્રવણ કેલેં । પાહિજે પુઢેં ॥ ૫૯॥
એવં સૃષ્ટિ મિથ્યા જાણ । જાણોનિ રક્ષાવેં સગુણ ।
ઐશી હે અનુભવાચી ખૂણ । અનુભવી જાણતી ॥ ૬૦॥
હરિ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે ષષ્ઠદશકે સૃષ્ટિકથાનિરૂપણં નામ ષષ્ઠઃ સમાસઃ ॥ ૬॥
સમાસ સાતવા : સગુણભજન ॥ શ્રીરામ ॥
જ્ઞાનેં દૃશ્ય મિથ્યા ઝાલેં । તરી કાં પાહિજે ભજન કેલેં ।
તેણેં કાય પ્રાપ્ત ઝાલેં । હેં મજ નિરૂપાવેં ॥ ૧॥
જ્ઞાનાહૂન થોર અસેના । તરી કાં પાહિજે ઉપાસના ।
ઉપાસનેનેં જનાં । કાય પ્રાપ્ત ॥ ૨॥
મુખ્ય સાર તેં નિર્ગુણ । તેથેં દિસેચિના સગુણ ।
ભજન કેલિયાચા ગુણ । મજ નિરૂપાવા ॥ ૩॥
જેં પ્રત્યક્ષ નાશવંત । ત્યાસિ ભજાવેં કિંનિમિત્ત ।
સત્ય સાંડૂન અસત્ય । કોણેં ભજાવેં ॥ ૪॥
અસત્યાચા પ્રત્યયો આલા । તરી મગ નેમ કાં લાગલા ।
સત્ય સાંડૂન ગલબલા । કાસયા કરાવા ॥ ૫॥
નિર્ગુણાનેં મોક્ષ હોતો । પ્રત્યક્ષ પ્રત્યય યેતો ।
સગુણ કાય દેઊં પાહતો । સાંગા સ્વામી ॥ ૬॥
સગુણ નાશવંત ઐસેં સાંગતાં । પુનઃ ભજન કરાવેં મ્હણતાં ।
તરી કાસયાસાઠીં આતાં । ભજન કરૂં ॥ ૭॥
સ્વામીચે ભિડેનેં બોલવેના । યેર઼્હવીં હેં કાંહીંચ માનેના ।
સાધ્યચિ ઝાલિયા સાધના । કાં પ્રવર્તાવેં ॥ ૮॥
ઐસેં શ્રોતયાચેં બોલણેં । શબ્દ બોલે નિર્બુજલેપણેં ।
યાચેં ઉત્તર ઐકણેં । મ્હણે વક્તા ॥ ૯॥
સદ્ગુરુ વચન પ્રતિપાલન । હેંચિ મુખ્ય પરમાર્થાચેં લક્ષણ ।
વચનભંગ કરિતાં વિલક્ષણ । સહજચિ જાહલેં ॥ ૧૦॥
મ્હણોનિ આજ્ઞેસિ વંદાવેં । સગુણ ભજન માનાવેં ।
શ્રોતા મ્હણે હેં દેવેં । કાં પ્રયોજિલેં ॥ ૧૧॥
કાય માનિલા ઉપકાર । કોણ ઝાલા સાક્ષાત્કાર ।
કિંવા પ્રારબ્ધાચેં અક્ષર । પુસિલેં દેવેં ॥ ૧૨॥
હોણાર હેં તોં પાલટેના । ભજનેં કાય કરાવેં જના ।
હેં તોં પાહતાં અનુમાના । કાંહીંચ ન યે ॥ ૧૩॥
સ્વામીચી આજ્ઞા પ્રમાણ । કોણ કરીલ અપ્રમાણ ।
પરંતુ યાચા કાય ગુણ । મજ નિરૂપાવા ॥ ૧૪॥
વક્તા મ્હણે સાવધપણેં । સાંગ જ્ઞાનાચી લક્ષણેં ।
તુજ કાંહીં લાગે કરણેં । કિંવા નાહીં ॥ ૧૫॥
કરણેં લાગે ભોજન । કરણેં લાગે ઉદકપ્રાશન ।
મળમૂત્રત્યાગલક્ષણ । તેંહી સુટેના ॥ ૧૬॥
જનાચેં સમાધાન રાખાવેં । આપુલેં પારિખેં ઓળખાવેં ।
આણિ ભજનચિ મોડાવેં । હેં કોણ જ્ઞાન ॥ ૧૭॥
જ્ઞાન વિવેકેં મિથ્યા ઝાલેં । પરંતુ અવઘેં નાહીં ટાકિલેં ।
તરી મગ ભજનેંચિ કાય કેલેં । સાંગ બાપા ॥ ૧૮॥
સાહેબાસ લોટાંગણીં જાવેં । નીચાસારિખેં વ્હાવેં ।
આણિ દેવાસ ન માનાવેં । હેં કોણ જ્ઞાન ॥ ૧૯॥
હરિ હર બ્રહ્માદિક । હે જયાચે આજ્ઞાધારક ।
તૂં એક માનવી રંક । ભજસિ ના તરી કાય ગેલેં ॥ ૨૦॥
આમુચે કુળીં રઘુનાથ । રઘુનાથ આમુચા પરમાર્થ ।
જો સમર્થાચાહી સમર્થ । દેવાં સોડવિતા ॥ ૨૧॥
ત્યાચે આમ્હી સેવકજન । સેવા કરિતાં ઝાલેં જ્ઞાન ।
તેથેં અભાવ ધરિતાં પતન । પાવિજેલ કીં ॥ ૨૨॥
સદ્ગુરુ સાંગતી સારાસાર । ત્યાસ કૈસેં મ્હણાવેં અસાર ।
તુજ કાય સાંગણેં વિચાર । શાહાણે જાણતી ॥ ૨૩॥
સમર્થાચે મનીંચેં તુટે । તેંચિ જાણાવેં અદૃષ્ટ ખોટેં ।
રાજ્યપદાપાસૂન કરંટેં । ચેવલેં જૈસેં ॥ ૨૪॥
મી થોર વાટે મનીં । તો નવ્હે બ્રહ્મજ્ઞાની ।
વિચાર પાહતાં દેહાભિમાની । પ્રત્યક્ષ દિસે ॥ ૨૫॥
વસ્તુ ભજન કરીના । ન કરીં ઐસેંહી મ્હણેના ।
તરી જાણાવી તી કલ્પના । દડોન રાહિલી ॥ ૨૬॥
ના તેં જ્ઞાન ના તેં ભજન । ઉગાચિ આલા દેહાભિમાન ।
તેથેં નાહીં કીં અનુમાન । પ્રત્યયો તુઝા ॥ ૨૭॥
તરી આતાં ઐસેં ન કરાવેં । રઘુનાથભજનીં લાગાવેં ।
તેણેંચિ જ્ઞાન બોલાવેં । ચળેના ઐસેં ॥ ૨૮॥
કરી દુર્જનાંચા સંહાર । ભક્તજનાંચા આધાર ।
ઐસા હા ચમત્કાર । રોકડા ચાલે ॥ ૨૯॥
મનીં ધરાવેં તેં હોતેં । વિઘ્ન અવઘેંચિ નાસોનિ જાતેં ।
કૃપા કેલિયા રઘુનાથેં । પ્રચીતિ યેતે ॥ ૩૦॥
રઘુનાથભજનેં જ્ઞાન ઝાલેં । રઘુનાથભજનેં મહત્વ વાઢલેં ।
મ્હણોનિ તુવાં કેલેં । પાહિજે આધીં ॥ ૩૧॥
હેં તોં આહે સપ્રચીત । આણિ તુજ વાટેના પ્રચિત ।
સાક્ષાત્કારેં નેમસ્ત । પ્રત્યયો કરાવા ॥ ૩૨॥
રઘુનાથ સ્મરોન કાર્ય કરાવેં । તેં તત્કાળચિ સિદ્ધિ પાવે ।
કર્તા રામ હેં અસાવેં । અભ્યંતરીં ॥ ૩૩॥
કર્તા રામ મી નવ્હે આપણ । ઐસેં સગુણ નિવેદન ।
નિર્ગુણીં તેં અનન્ય । નિર્ગુણચિ હોઇજે ॥ ૩૪॥
મી કર્તા ઐસેં મ્હણતાં । કાંહીંચ ઘડેના સર્વથા ।
પ્રતીત પાહસી તરી આતાં । શીઘ્રચિ આહે ॥ ૩૫॥
મી કર્તા ઐસેં મ્હણસી । તેણેં તૂં કષ્ટી હોસી ।
રામ કર્તા મ્હણતાં પાવસી । યશ કીર્તિ પ્રતાપ ॥ ૩૬॥
એકે ભાવનેસાઠીં । દેવાસિ પડે તુટી ।
કાં તે હોય કૃપાદૃષ્ટી । દેવ કર્તાભાવિતાં ॥ ૩૭॥
આપણ આહે દોં દિવસાંચા । આણિ દેવ બહુતાં કાળાંચા ।
આપણ થોડે ઓળખીચા । દેવાસ ત્રૈલોક્ય જાણે ॥ ૩૮॥
યાકારણેં રઘુનાથ ભજન । ત્યાસિ માનિતી બહુત જન ।
બ્રહ્માદિક આદિકરૂન । રામભજનીં તત્પર ॥ ૩૯॥
જ્ઞાનબળેં ઉપાસના । અમ્હી ભક્ત જરી માનૂં ના ।
તરી યા દોષાચિયા પતના । પાવોં અભક્તપણેં ॥ ૪૦॥
દેવ ઉપેક્ષી થોરપણેં । તરી મગ ત્યાચેં તોચિ જાણે ।
અપ્રમાણ તેં શ્લાઘ્યવાણેં । નવ્હેચિ કીં શ્રેષ્ઠા ॥ ૪૧॥
દેહાસ લાગલી ઉપાસના । આપણ વિવેકેં ઉરેના ।
ઐશી સ્થિતિ સજ્જના । અંતરીંચી ॥ ૪૨॥
સકળ મિથ્યા હોઊન જાતેં । હેં રામભજનેં કળોં યેતેં ।
દૃશ્ય જ્ઞાનિયાંચેં મતેં । સ્વપ્ન જૈસેં ॥ ૪૩॥
મિથ્યા સ્વપ્નવિવંચના । તૈશી હે સૃષ્ટિરચના ।
દૃશ્ય મિથ્યા સાધુજનાં । કળોં આલેં ॥ ૪૪॥
આક્ષેપ ઝાલા શ્રોતયાંસી । મિથ્યા તરી દિસતેં કાં આમ્હાસીં ।
યાચેં ઉત્તર પુઢિલેં સમાસીં । બોલિલેં અસે ॥ ૪૫॥
હરિ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે ષષ્ઠદશકે
સગુણભજનનિરૂપણં નામ સપ્તમઃ સમાસઃ ॥ ૭॥
સમાસ આઠવા : દૃશ્યનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
માગાં શ્રોતીં પુસિલેં હોતેં । દૃશ્ય મિથ્યા તરી કાં દિસતેં ।
ત્યાચેં ઉત્તર બોલિજેલ તેં । સાવધાન ઐકા ॥ ૧॥
દેખિલેં તેં સત્યચિ માનાવેં । હેં જ્ઞાત્યાચેં દેખણેં નવ્હે ।
જડ મૂઢ અજ્ઞાન જીવેં । હેં સત્ય માનિજે ॥ ૨॥
એકા દેખિલ્યાસાઠીં । લટિક્યા કરાવ્યા ગ્રંથકોટી ।
સંતમહંતાંચ્યા ગોષ્ટી । ત્યાહી મિથ્યા માનાવ્યા ॥ ૩॥
માઝેં દિસતેં હેંચિ ખરેં । તેથેં ચાલેના દુસરેં ।
ઐશિયા સંશયાચ્યા ભરેં । ભરોંચિ નયે ॥ ૪॥
મૃગેં દેખિલેં મૃગજળ । તેથેં ધાંવે તેં બરળ ।
જળ નવ્હે મિથ્યા સકળ । ત્યા પશૂસિ કોણેં મ્હણાવેં ॥ ૫॥
રાત્રૌ સ્વપ્ન દેખિલેં । બહુત દ્રવ્ય સાંપડલેં ।
બહુત જનાંસિ વેવ્હારિલેં । તેં ખરેં કૈસેનિ માનાવેં ॥ ૬॥
કુશળ ચિતારી વિચિત્ર । તેણેં નિર્માણ કેલેં ચિત્ર ।
દેખતાં ઉઠે પ્રીતિ માત્ર । પરંતુ તેથેં મૃત્તિકા ॥ ૭॥
નાના વનિતા હસ્તી ઘોડે । રાત્રૌ દેખતાં મન બુડે ।
દિવસા પાહતાં કાતડેં । કંટાળવાણેં ॥ ૮॥
કાષ્ઠી પાષાણી પુતળ્યા । નાના પ્રકારેં નિર્મિલ્યા ।
પરમ સુંદર વાટલ્યા । પરંતુ તેથેં પાષાણ ॥ ૯॥
નાના ગોપુરીં પુતળ્યા અસતી । વક્રાંગેં વક્રદૃષ્ટીં પાહતી ।
લાઘવ દેખતા ભરે વૃત્તી । પરંતુ તેથેં ત્રિભાગ ॥ ૧૦॥
ખેળતાં નેટકે દશાવતારી । તેથેં યેતી સુંદર નારી ।
નેત્ર મોડિતી કળાકુસરીં । પરી તે અવઘે ધટિંગણ ॥ ૧૧॥
સૃષ્ટિ બહુરંગી અસત્ય । બહુરૂપાચેં હેં કૃત્ય ।
તુજ વાટે દૃશ્ય સત્ય । પરી હે જાણ અવિદ્યા ॥ ૧૨॥
મિથ્યા સાચાસારિખેં દેખિલેં । પરી તેં પાહિજે વિચારિલેં ।
દૃષ્ટિ તરળતાં ભાસલેં । તેં સાચ કૈસેં માનાવેં ॥ ૧૩॥
વરી પાહતાં પાલથેં આકાશ । ઉદકીં પાહતાં ઉતાણેં આકાશ ।
મધ્યેં ચાંદણ્યાચાહી પ્રકાશ । પરી તેં અવઘેં મિથ્યા ॥ ૧૪॥
નૃપતીનેં ચિતારી આણિલે । જ્યાચે ત્યા ઐસે પુતળે કેલે ।
પાહતાં તેચિ ઐસે ગમલે । પરી તે અવઘે માયિક ॥ ૧૫॥
નેત્રીં કાંહીં બાહુલી નસે । જેવ્હાં જેં પહાવેં તેવ્હાં તેં ભાસે ।
ડોળાં પ્રતિબિંબ દિસે । તેં સાચ કૈસેની ॥ ૧૬॥
જિતુકે બુડબુડે ઉઠતી । તિતુક્યાંમધ્યેં રૂપેં દિસતી ।
ક્ષણામધ્યેં ફુટોનિ જાતી । રૂપેં મિથ્યા ॥ ૧૭॥
લઘુદર્પણેં દોની ચારી હોતીં । તિતુકીં મુખેં પ્રતિબિંબતી ।
પરી તીં મિથ્યા આદિઅંતીં । એકચિ મુખ ॥ ૧૮॥
નદીતીરીં ભાર જાતાં । દુસરા ભાર દિસે પાલથા ।
કાં પડસાદાચા અવચિતાં । ગજર ઉઠે ॥ ૧૯॥
વાપી સરોવરાંચેં નીર । તેથેં પશુ પક્ષી નર વાનર ।
નાના પત્રેં વૃક્ષ વિસ્તાર । દિસે દોહીં સવાં ॥ ૨૦॥
એક શસ્ત્ર ઝાડૂં જાતાં । દોન દિસતી તત્ત્વતાં ।
નાના તંતુ ટણત્કારિતાં । દ્વિધા ભાસતી ॥ ૨૧॥
કાં તે દર્પણાચે મંદિરીં । બૈસલી સભા દિસે દુસરી ।
બહુત દીપાંચિયે હારીં । બહુત છાયા દિસતી ॥ ૨૨॥
ઐસેં હેં બહુવિધ ભાસે । સાચાસારિખેં દિસે ।
પરી હેં સત્ય મ્હણોન કૈસેં । વિશ્વાસાવેં ॥ ૨૩॥
માયા મિથ્યા બાજીગિરી । દિસે સાચાચિયે પરી ।
પરી હે જાણત્યાનેં ખરી । માનૂંચિ નયે ॥ ૨૪॥
લટિકેં સાચા ઐસે ભાવાવેં । તરી મગ પારખી કાસયા અસાવેં ।
એવં યે અવિદ્યેચે ગોવેં । ઐસેચિ અસતી ॥ ૨૫॥
મનુષ્યાંચી બાજીગિરી । બહુત જનાં વાટે ખરી ।
શેવટ પાહતાં નિર્ધારીં । મિથ્યા હોય ॥ ૨૬॥
તૈશીચ માવ રાક્ષસાંચી । દેવાંસહી વાટે સાચી ।
પંચવટિકેસિ મૃગાચી । પાઠી ઘેતલી રામેં ॥ ૨૭॥
પૂર્વકાયા પાલટિતી । એકાચેચિ બહુત હોતી ।
રક્તબિંદીં જન્મતી । રજનીચર ॥ ૨૮॥
નાના પદાર્થ ફળેંચિ ઝાલે । દ્વારકેમધ્યેં પ્રવેશલે ।
કૃષ્ણેં દૈત્ય કિતી વધિલે । કપટરૂપી ॥ ૨૯॥
કૈસેં કપટ રાવણાચેં । શિર કેલેં માવેચેં ।
કાળનેમીચ્યા આશ્રમાચેં । અપૂર્વ કૈસેં ॥ ૩૦॥
નાના દૈત્ય કપટમતી । જે દેવાંસહી નાટોપતી ।
મગ નિર્માણ હોઊન શક્તી । સંહાર કેલા ॥ ૩૧॥
ઐસી રાક્ષસાંચી માવ । જાણોં ન શકતી દેવ ।
કપટવિદ્યેચેં લાઘવ । અઘટિત જ્યાંચેં ॥ ૩૨॥
મનુષ્યાંચી બાજીગિરી । રાક્ષસાંચી વોડંબરી ।
ભગવંતાચી નાનાપરી । વિચિત્ર માયા ॥ ૩૩॥
હે સાચાસારિખીચ દેઇસે । વિચારિતાંચિ નિરસે ।
મિથ્યાચ પરી આભાસે । નિરંતર ॥ ૩૪॥
સાચ મ્હણાવી તરી હે નાસે । મિથ્યા મ્હણાવી તરી હે દિસે ।
દોહીં પદાર્થીં અવિશ્વાસે । સાંગતાં મન ॥ ૩૫॥
પરંતુ હેં નવ્હે સાચાર । માયેચા મિથ્યા વિચાર ।
દિસતેં હેં સ્વપ્નાકાર । જાણ બાપા ॥ ૩૬॥
તથાપિ અસો તુજલા । ભાસચિ સત્ય વાટલા ।
તરી તેથેં ચુકા પડિલા । ઐક બાપા ॥ ૩૭॥
દૃશ્યભાસ અવિદ્યાત્મક । તુઝાહી દેહ તદાત્મક ।
મ્હણોનિ હા વિવેક । તેથેં સંચરલા ॥ ૩૮॥
દૃષ્ટીનેં દૃશ્ય દેખિલેં । મન ભાસાવરી બૈસલેં ।
પરી તેં લિંગદેહ ઝાલેં । અવિદ્યાત્મક ॥ ૩૯॥
અવિદ્યેનેં અવિદ્યા દેખિલી । મ્હણોન ગોષ્ટી વિશ્વાસલી ।
તુઝી કાયા અવઘી સંચલી । અવિદ્યેચી ॥ ૪૦॥
તેચિ કાયા મી આપણ । હેં દેહબુદ્ધીચેં લક્ષણ ।
યેણેંકરિતાં ઝાલેં પ્રમાણ । દૃશ્ય અવઘેં ॥ ૪૧॥
ઇકડે સત્ય માનિલા દેહ । તિકડે દૃશ્ય સત્ય હા નિર્વાહ ।
દોંહીંમધ્યેં હા સંદેહ । પૈસાવલા બળેં ॥ ૪૨॥
દેહબુદ્ધી કેલી બળકટ । આણિ બ્રહ્મ પાહોં ગેલા ધીટ ।
તોં દૃશ્યાનેં રોધિલી વાટ । પરબ્રહ્માચી ॥ ૪૩॥
તેથેં સાચ માનિલેં દૃશ્યાલા । નિશ્ચયચિ બાણોનિ ગેલા ।
પહા હો કેવઢા ચુકા પડિલા । અકસ્માત ॥ ૪૪॥
આતાં અસો હેં બોલણેં । બ્રહ્મ ન પાવિજે મીપણેં ।
દેહબુદ્ધીચી લક્ષણેં । દૃશ્ય ભાવિતી ॥ ૪૫॥
અસ્થીંચ્યા દેહીં માંસાચા ગોળા । પાહેન મ્હણે બ્રહ્મીંચા સોહળા ।
તો જ્ઞાતા નવ્હે આંધળા । કેવળ મૂર્ખ ॥ ૪૬॥
દૃષ્ટીસ દિસે મનાસ ભાસે । તિતુકેં કાળાંતરીં નાસે ।
મ્હણોનિ દૃશ્યાતીત અસે । પરબ્રહ્મ તેં ॥ ૪૭॥
પરબ્રહ્મ તેં શાશ્વત । માયા તેચિ અશાશ્વત ।
ઐસા બોલિલા નિશ્ચિતાર્થ । નાનાશાસ્ત્રીં ॥ ૪૮॥
આતાં પુઢેં નિરૂપણ । દેહબુદ્ધીચેં લક્ષણ ।
ચુકા પડિલા તો કોણ । બોલિલેં અસે ॥ ૪૯॥
મી કોણ હેં જાણાવેં । મીપણ ત્યાગૂન અનન્ય વ્હાવેં ।
મગ સમાધાન તેં સ્વભાવેં । અંગીં બાણે ॥ ૫૦॥
હરિઃ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે ષષ્ઠદશકે દૃશ્યનિરસનં નામ અષ્ટમઃ સમાસઃ ॥ ૮॥
સમાસ નવવા : સારશોધન ॥ શ્રીરામ ॥
ગુપ્ત આહે ઉદંડ ધન । કાય જાણતી સેવકજન ।
તયાંસ આહે તેં જ્ઞાન । બાહ્યાકારાચેં ॥ ૧॥
ગુપ્ત ઠેવિલે ઉદંડ અર્થ । આણિ પ્રગટ દિસતી પદાર્થ ।
શહાણે શોધિતિ સ્વાર્થ । અંતરીં અસે ॥ ૨॥
તૈસેં દૃશ્ય હેં માયિક । પાહત અસતી સકળ લોક ।
પરી જયાંસ ઠાઉકા વિવેક । તે અંતર જાણતી ॥ ૩॥
દ્રવ્ય ઠેઊન જળ સોડિલેં । લોક મ્હણતી સરોવર ભરલેં ।
તયાચેં અભ્યંતર કળલેં । સમર્થ જનાંસી ॥ ૪॥
તૈસે જ્ઞાતે જે સમર્થ । તિહીં ઓળખિલા પરમાર્થ ।
ઇતર તે કરિતી સ્વાર્થ । દૃશ્ય પદાર્થાંચા ॥ ૫॥
કાબાડી વાહતી કાબાડ । શ્રેષ્ઠ ભોગિતી રત્નેં જાડ ।
હેં જયાંચેં ત્યાંસ ગોડ । કર્મયોગેં ॥ ૬॥
એક કાષ્ઠસ્વાર્થ કરિતી । એક શુભા એકવટિતી ।
તૈસે નવ્હેત કીં નૃપતી । સારભોક્તે ॥ ૭॥
જયાંસ આહે વિચાર । તે સુખાસનીં ઝાલે સ્વાર ।
ઇતર તે જવળીલ ભાર । વાહતચિ મેલે ॥ ૮॥
એક દિવ્યાન્નેં ભક્ષિતી । એક વિષ્ઠા સાવડિતી ।
આપણ વર્તલ્યાચા ઘેતી । સાભિમાન ॥ ૯॥
સાર સેવિજે શ્રેષ્ઠીં । અસાર ઘેઇજે વૃથાપુષ્ટીં ।
સારાસારાચી ગોષ્ટી । સજ્ઞાન જાણતી ॥ ૧૦॥
ગુપ્ત પરિસ ચિંતામણી । પ્રગટ ખડે કાચમણી ।
ગુપ્ત હેમ રત્નખાણી । પ્રગટ પાષાણ મૃત્તિકા ॥ ૧૧॥
અવ્હાશંખ અવ્હાવેલ । ગુપ્ત વનસ્પતી અમૂલ્ય ।
એરંડ ધોત્રે બહુસાલ । પ્રગટ શિંપી ॥ ૧૨॥
કોઠેં દિસેના કલ્પતરૂ । ઉદંડ શેરાંચા વિસ્તારૂ ।
પાહતાં નાહીં મૈલાગરૂ । બોરી બાભળી ઉદંડ ॥ ૧૩॥
કામધેનુ જાણિજે ઇંદ્રેં । સૃષ્ટીંત ઉદંડ ખિલ્લારેં ।
મહદ્ભાગ્ય ભોગિજે નૃપવરેં । ઇતરાં કર્માનુસાર ॥ ૧૪॥
નાના વ્યાપાર કરિતી જન । અવઘેચ મ્હણતી સકાંચન ।
પરંતુ કુબેરાચેં મહિમાન । કોણાસીચ ન યે ॥ ૧૫॥
તૈસા જ્ઞાની યોગીશ્વર । ગુપ્તાર્થલાભાચા ઈશ્વર ।
ઇતર તે પોટાચે કિંકર । નાના મતેં ધુંડિતી ॥ ૧૬॥
તસ્માત્ સાર તેં દિસેના । આણિ અસાર તેં દિસે જનાં ।
સારાસારવિવંચના । સાધુ જાણતી ॥ ૧૭॥
દિસેના જેં ગુપ્ત ધન । તયાસ કરણેં લાગે અંજન ।
ગુપ્ત પરમાત્મા સજ્જન । સંગતીં શોધાવા ॥ ૧૯॥
રાયાચેં સાન્નિધ્ય હોતાં । સહજચિ લાભે શ્રીમંતતા ।
તૈસા હા સત્સંગ ધરિતાં । સદ્વસ્તુ લાભે ॥ ૨૦॥
સદ્વસ્તૂસ લાભે સદ્વસ્તુ । અવ્યવસ્થાસિ અવ્યવસ્થુ ।
પાહતાં પ્રશસ્તાસિ પ્રશસ્તુ । વિચાર લાભે ॥ ૨૧॥
મ્હણોનિ હેં દૃશ્યજાત । અવઘેં આહે અશાશ્વત ।
પરમાત્મા અચ્યુત અનંત । તો યા દૃષ્યાવેગળા ॥ ૨૨॥
દૃશ્યાવેગળા દૃશ્યાઅન્તરીં । સર્વાત્મા તો ચરાચરીં ।
વિચાર પાહતાં અંતરીં । નિશ્ચયો બાણે ॥ ૨૩॥
સંસારત્યાગ ન કરિતાં । પ્રપંચૌપાધિ ન સાંડિતાં ।
જનાંમધ્યે સાર્થકતા । વિચારેંચિ હોય ॥ ૨૪॥
હેં પ્રચીતીચેં બોલણેં । વિવેકેં પ્રચીત બાણે ।
પ્રચીત પાહતીલ તે શહાણે । અન્યથા નવ્હે ॥ ૨૫॥
પ્રચીત આણિ અનુમાન । ઉધાર આણિ રોકડેં ધન ।
માનસપૂજા પ્રત્યક્ષ દર્શન । યાસ મહદંતર ॥ ૨૬॥
પુઢેં જન્માંતરીં હોણાર । હા તો અવઘાચ ઉધાર ।
તૈસેં નવ્હે સારાસાર । તત્કાળ લભે ॥ ૨૭॥
તત્કાળચિ લાભ હોતો । પ્રાણી સંસારીં સુટતો ।
સંશય અવઘાચિ તુટતો । જન્મમરણાંચા ॥ ૨૮॥
યાચિ જન્મેં યેણેંચિ કાળેં । સંસારીં હોઇજે નિરાળેં ।
મોક્ષ પાવિજે નિશ્ચળેં । સ્વરૂપાકારેં ॥ ૨૯॥
યે ગોષ્ટીસ કરી અનુમાન । તો શીઘ્રચિ પાવેલ પતન ।
મિથ્યા વદેલ ત્યાસ આણ । ઉપાસનેચી ॥ ૩૦॥
હેં યથાર્થચિ આહે બોલણેં । વિવેકેં શીઘ્રચિ મુક્ત હોણેં ।
અસોનિ કાંહીંચ નસણેં । જનાંમધ્યેં ॥ ૩૧॥
દેવપદ આહે નિર્ગુણ । દેવપદીં અનન્યપણ ।
હાચિ અર્થ પાહતાં પૂર્ણ । સમાધાન બાણે ॥ ૩૨॥
દેહીંચ વિદેહ હોણેં । કરૂન કાંહીંચ ન કરણેં ।
જીવન્મુક્તાંચીં લક્ષણેં । જીવન્મુક્ત જાણતી ॥ ૩૩॥
યેરવીં હેં ખરેં ન વાટે । અનુમાનેંચિ સંદેહ વાટે ।
સંદેહાચેં મૂળ તુટે । સદ્ગુરુવચનેં ॥ ૩૪॥
હરિ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે ષષ્ઠદશકે સારશોધનનિરૂપણં નામ નવમઃ સમાસઃ ॥ ૯॥
સમાસ દહાવા : અનુર્વાચ્યનિરૂપણ ॥ શ્રીરામ ॥
સમાધાન પુસતાં કાંહીં । મ્હણતી બોલિજે ઐસેં નાહીં ।
તરી તેં કૈસેં આહે સર્વહી । મજ નિરૂપાવેં ॥ ૧॥
મુક્યાનેં ગૂળ ખાદલા । ગોડી ન યે સાંગાયાલા ।
યાચા અભિપ્રાયો મજલા । નિરૂપણ કીજે ॥ ૨॥
અનુભવહી પુસોં જાતાં । મ્હણતી ન યે કીં સાંગતાં ।
તરી કોણાપાશીં પુસોં આતાં । સમાધાન ॥ ૩॥
જે તે અગમ્ય સાંગતી । ન યે માઝિયા પ્રચીતી ।
વિચાર બૈસે માઝે ચિત્તીં । ઐસેં કરાવેં ॥ ૪॥
ઐસેં શ્રોતયાચેં ઉત્તર । યાચેં કૈસેં પ્રત્યુત્તર ।
નિરૂપિજેલ તત્પર । હોઊન ઐકા ॥ ૫॥
જેં સમાધાનાચેં સ્થળ । કીં તો અનુભવચિ કેવળ ।
તેંચિ સ્વરૂપ પ્રાંજળ । બોલૂન દાઊં ॥ ૬॥
જેં બોલાસ આકળેના । બોલિલ્યાવિણહી કળેના ।
જયાસ કલ્પિતાં કલ્પના । હિંપુટી હોય ॥ ૭॥
તેં જાણાવેં પરબ્રહ્મ । જેં વેદાંચેં ગુહ્ય પરમ ।
ધરિતાં સંત સમાગમ । સર્વહી કળે ॥ ૮॥
તેંચિ આતાં સાંગિજેલ । જેં સમાધાન સખોલ ।
ઐક અનુભવાચે બોલ । અનિર્વાચ્ય વસ્તુ ॥ ૯॥
સાંગતાં ન યે તેં સાંગણેં । ગોડી કળાવયા ગૂળ દેણેં ।
ઐસેં હેં સદ્ગુરુવિણેં । હોણાર નાહીં ॥ ૧૦॥
સદ્ગુરુકૃપા કળે ત્યાસી । જો શોધીલ આપણાસી ।
પુઢેં કળેલ અનુભવાસી । આપેંઆપ વસ્તુ ॥ ૧૧॥
દૃઢ કરૂનિયાં બુદ્ધિ । આધીં ઘ્યાવી આપુલી શુદ્ધી ।
તેણેં લાગે સમાધી । અકસ્માત ॥ ૧૨॥
આપુલેં મૂળ બરેં શોધિતાં । આપુલી તોં માયિક વાર્તા ।
પુઢેં વસ્તૂચ તત્ત્વતાં । સમાધાન ॥ ૧૩॥
આત્મા આહે સર્વસાક્ષી । હેં બોલિજે પૂર્વપક્ષીં ।
જો કોણી સિદ્ધાંત લક્ષી । તોચિ સાધુ ॥ ૧૪॥
સિદ્ધાંત વસ્તુ લક્ષૂં જાતાં । સર્વસાક્ષિણી તે અવસ્થા ।
આત્મા ત્યાહૂન પરતા । અવસ્થાતીત ॥ ૧૫॥
પદાર્થજ્ઞાન જેવ્હાં સરે । દ્રષ્ટા દ્રષ્ટેપણેં નુરે ।
તે સમયીં ફુંજ ઉતરે । મીપણાચા ॥ ૧૬॥
જેથેં મુરાલેં મીપણ । તેચિ અનુભવાચી ખૂણ ।
અનિર્વાચ્ય સમાધાન । યાકારણેં બોલિજે ॥ ૧૭॥
અત્યંત વિચારાચે બોલ । તરી તે માયિકચિ ફોલ ।
શબ્દ સબાહ્ય સખોલ । અર્થચિ અવઘા ॥ ૧૮॥
શબ્દાકરિતાં કળે અર્થ । અર્થ પાહતાં શબ્દ વ્યર્થ ।
શબ્દ સાંગેં તેં યથાર્થ । પરી આપણ મિથ્યા ॥ ૧૯॥
શબ્દાકરિતાં વસ્તુ ભાસે । વસ્તુ પાહતાં શબ્દ નાસે ।
શબ્દ ફોલ અર્થ અસે । ઘનદાટપણેં ॥ ૨૦॥
ભૂસાકરિતાં ધાન્ય નિપજે । ધાન્ય ઘેઊન ભૂસ ટાકિજે ।
તૈસા ભૂસ શબ્દ જાણિજે । અર્થ ધાન્ય ॥ ૨૧॥
પોંચટામધ્યેં ઘનવટ । ઘનવટીં ઉડે પોંચટ ।
તૈસા શબ્દ હા ફલકટ । પરબ્રહ્મીં ॥ ૨૨॥
શબ્દ બોલૂનિ રાહે । અર્થ શબ્દાપૂર્વીંચ આહે ।
યાકારણેં ન સાહે । ઉપમા તયા અર્થાસી ॥ ૨૩॥
ભૂસ સાંડૂન કણ ઘ્યાવા । તૈસા વાચ્યાંશ ત્યજાવા ।
કણ લક્ષ્યાંશ લક્ષાવા । શુદ્ધ સ્વાનુભવેં ॥ ૨૪॥
દૃશ્યાવેગળેં બોલિજે । ત્યાસ વાચ્યાંશ મ્હણિજે ।
ત્યાચા અર્થ તો જાણિજે । શુદ્ધ લક્ષ્યાંશ ॥ ૨૫॥
ઐસા જો શુદ્ધ લક્ષ્યાંશ । તોચિ જાણાવા પૂર્વપક્ષ ।
સ્વાનુભવ તો અલક્ષ્ય । લક્ષિલા ન વચે ॥ ૨૬॥
જેથેં ગાળૂન સાંડિલેં નભા । જો અનુભવાચા ગાભા ।
ઐસા તોહી ઉભા । કલ્પિત કેલા ॥ ૨૭॥
મિથ્યા કલ્પનેપાસૂન ઝાલા । ખરેંપણ કૈસેં અસેલ ત્યાલા ।
મ્હણોનિ તેથેં અનુભવાલા । ઠાવચિ નાહીં ॥ ૨૮॥
દુજેવિણ અનુભવ । હેં બોલણેંચિ તોં વાવ ।
યાકારણેં નાહીં ઠાવ । અનુભવાસી ॥ ૨૯॥
અનુભવેં ત્રિપુટી ઉપજે । અદ્વૈતીં દ્વૈતચિ લાજે ।
મ્હણોનિયાં બોલણેં સાજે । અનિર્વાચ્ય ॥ ૩૦॥
દિવસરજનીચેં પરિમિત । કરાવયા મૂળ આદિત્ય ।
તો આદિત્ય ગેલિયા ઉર્વરિત । ત્યાસિ કાય મ્હણાવેં ॥ ૩૧॥
શબ્દ મૌનાચા વિચાર । વ્હાવયા મૂળ ઓંકાર ।
તો ઓંકાર ગેલિયા ઉચ્ચાર । કૈસા કરાવા ॥ ૩૨॥
અનુભવ આણિ અનુભવિતા । સકળ યે માયેચિ કરિતાં ।
તે માયા મુળીંચ નસતાં । ત્યાસ કાય મ્હણાવેં ॥ ૩૩॥
વસ્તુ એક આપણ એક । ઐશી અસતી વેગળીક ।
તરી અનુભવાચા વિવેક । બોલોં યેતા મુખેં ॥ ૩૪॥
વેગળેપણાચી માતા । તે લટિકી વંધ્યેચી સુતા ।
મ્હણૂનિયાં અભિન્નતા । મુળીંચ આહે ॥ ૩૫॥
અજન્મા હોતા નિજલા । તેણેં સ્વપ્નીં સ્વપ્ન દેખિલા ।
સદ્ગુરૂસી શરણ ગેલા । સંસારદુઃખેં ॥ ૩૬॥
સદ્ગુરુકૃપેસ્તવ । ઝાલા સંસાર વાવ ।
જ્ઞાન ઝાલિયા ઠાવ । પુસે અજ્ઞાનાચા ॥ ૩૭॥
આહે તિતુકેં નાહીં ઝાલેં । નાહીં નાહીંપણેં નિમાલેં ।
આહે નાહીં જાઊન ઉરલેં । નસોન કાંહીં ॥ ૩૮॥
શૂન્યત્વાતીત શુદ્ધ જ્ઞાન । તેણેં ઝાલેં સમાધાન ।
ઐક્યરૂપેં અભિન્ન । સહજસ્થિતિ ॥ ૩૯॥
અદ્વૈતનિરૂપણ હોતાં । નિમાલી દ્વૈતાચી વાર્તા ।
જ્ઞાનચર્ચા બોલોં જાતાં । જાગૃતિ આલી ॥ ૪૦॥
શ્રોતીં વ્હાવેં સાવધાન । અર્થીં ઘાલાવેં મન ।
ખુણે પાવતાં સમાધાન । અંતરીં કળે ॥ ૪૧॥
તેણેં જિતુકેં જ્ઞાન કથિલેં । તિતુકેં સ્વપ્નાવારીં ગેલેં ।
અનિર્વાચ્ય સુખ ઉરલેં । શબ્દાતીત ॥ ૪૨॥
તેથેં શબ્દેંવિણ ઐક્યતા । અનુભવ ના અનુભવિતા ।
ઐસા નિવાંત તો માગુતા । જાગૃતી આલા ॥ ૪૩॥
તેણેં સ્વપ્નીં સ્વપ્ન દેખિલા । જાગા હોઊન જાગૃતીસ આલા ।
તેથેં તર્ક કુંઠિત જાહલા । અંત ન લગે ॥ ૪૪॥
યા નિરૂપણાચેં મૂળ । કેલેંચ કરૂં પ્રાંજળ ।
તેણેં અંતરીં નિવળ । સમાધાન કળે ॥ ૪૫॥
તંવ શિષ્યેં વિનવિલેં । જી હેં આતાં નિરૂપિલેં ।
તરી પાહિજે બોલિલેં । માગુતેં સ્વામી ॥ ૪૬॥
મજ કળાયા કારણ । કેલેંચ કરાવેં નિરૂપણ ।
તેથીલ જે કા નિજખૂણ । તે મજ અનુભવાવી ॥ ૪૭॥
અજન્મા તો સાંગા કવણ । તેણેં દેખિલા કૈસા સ્વપ્ન ।
યેથેં કૈસેં નિરૂપણ । બોલિલેં આહે ॥ ૪૮॥
જાણોનિ શિષ્યાચા આદર । સ્વામી દેતી પ્રત્યુત્તર ।
તેંચિ આતાં અતિ તત્પર । શ્રોતીં યેથેં પરિસાવેં ॥ ૪૯॥
ઐક શિષ્યા સાવધાન । અજન્મા તો તૂંચિ જણ ।
તુવાં દેખિલા સ્વપ્નીં સ્વપ્ન । તોહી આતાં સાંગતોં ॥ ૫૦॥
સ્વપ્નીં સ્વપ્નાચા વિચાર । તો તૂં જાણ હા સંસાર ।
તેથેં તુવાં સારાસાર । વિચાર કેલા ॥ ૫૧॥
રિઘોનિ સદ્ગુરૂસી શરણ । કાઢૂન શુદ્ધ નિરૂપણ ।
યાચી કરિસી ઉણખૂણ । પ્રત્યક્ષ આતાં ॥ ૫૨॥
યાચાચિ ઘેતાં અનુભવ । બોલણેં તિતુકેં હોતેં વાવ ।
નિવાંત વિશ્રાંતીચા ઠાવ । તે તૂં જાણ જાગૃતી ॥ ૫૩॥
જ્ઞાનગોષ્ટીચા ગલબલા । સરોન અર્થ પ્રગટલા ।
યાચા વિચાર ઘેતાં આલા । અંતરીં અનુભવ ॥ ૫૪॥
તુજ વાટે હે જાગૃતી । મજ ઝાલી અનુભવપ્રાપ્તી ।
યા નાંવ કેવળ ભ્રાંતી । ફિટલીચ નાહીં ॥ ૫૫॥
અનુભવ અનુભવીં વિરાલા । અનુભવેંવિણ અનુભવ આલા ।
હાહી સ્વપ્નીંચા ચેઇલા । નાહીંસ બાપા ॥ ૫૬॥
જાગા ઝાલિયા સ્વપ્નઊર્મી । સ્વપ્નીં મ્હણસી અજન્મા તો મી ।
જાગેપણીં સ્વપ્નઊર્મી । ગેલીચ નાહીં ॥ ૫૭॥
સ્વપ્નીં વાટે જાગેપણ । તૈશી અનુભવાચી ખૂણ ।
આલી પરી તેં સત્ય સ્વપ્ન । ભ્રમરૂપ ॥ ૫૮॥
જાગૃતિ યાપૈલીકડે । તેં સાંગણેં કેવીં ઘડે ।
જેથેં ધારણાચિ મોડે । વિવેકાચી ॥૫૯॥
મ્હણોનિ તેં સમાધાન । બોલતાંચિ ન યે ઐસેં જાણ ।
નિઃશબ્દાચી ઐશી ખૂણ । ઓળખાવી ॥ ૬૦॥
ઐસેં આહે સમાધાન । બોલતાંચ ન યે જાણ ।
ઇતુકેનેં બાણલી ખૂણ । નિઃશબ્દાચી ॥ ૬૧॥
હરિઃ ૐ તત્સત્ ઇતિ શ્રીદાસબોધે ગુરુશિષ્યસંવાદે ષષ્ઠદશકે
અનિર્વાચ્યનિરૂપણં નામ દશમઃ સમાસઃ ॥ ૧૦॥
॥ દશક સહાવા સમાપ્ત ॥

Explore More