विशद तत्कवितारीती । नृकेसरी तो नरस्तुती ।
मानुनि निंदी, त्याचे चित्तीं । गुरुमूर्ति प्रगटली ॥१॥
मानुनि निंदी, त्याचे चित्तीं । गुरुमूर्ति प्रगटली ॥१॥
लिंग पिण्डिवर बैसोन । पंचकवित्व पूजन ।
गुरु घेती, तें पाहून । तो येऊन प्रार्थी गुरुसी ॥२॥
गुरु घेती, तें पाहून । तो येऊन प्रार्थी गुरुसी ॥२॥
तूं वांचोनी कांदेवासी । मूर्खपणे नरास्तविसी ।
असें गुरु पुसे त्यासी । प्रार्थुनि त्यांसी तो हो शिष्य ॥३॥
असें गुरु पुसे त्यासी । प्रार्थुनि त्यांसी तो हो शिष्य ॥३॥
हें उत्तम कवी दोन । गुरुसी गाती अनुदिन ।
गुरु प्रसन्न होऊन । उद्धरुन न्हेती तयां ॥४॥
गुरु प्रसन्न होऊन । उद्धरुन न्हेती तयां ॥४॥
जैं तमः शांती करी रवी । तैं हा भक्ताज्ञान नुरवी ।
येथ हो शांत दुजा रवी । कीर्ती बरवी दावी लोकीं ॥५॥
येथ हो शांत दुजा रवी । कीर्ती बरवी दावी लोकीं ॥५॥
इति श्री०प०प०वा०स०वि सारे कवीश्वरउपदेशो नाम षट्त्वारिंशो०