Goddess Saraswati

শ্ৰী সৰস্ৱতী চালীসা

(Saraswati Chalisa in Assamese)

Also known as janaka janani padmaraja nija mastaka para

The forty-verse chalisa to Saraswati, framed by dohas at either end. It bows to the mother who holds the veena and rides the swan, recounts her presence in speech, learning and every art, and asks the goddess of wisdom for intelligence, strength and the removal of ignorance. Recited before study and at Vasant Panchami.

দোহা

জনক জননি পদ্মৰজ, নিজ মস্তক পৰ ধৰি।
বন্দৌং মাতু সৰস্ৱতী, বুদ্ধি বল দে দাতাৰি॥
পূৰ্ণ জগত মেং ৱ্যাপ্ত তৱ, মহিমা অমিত অনংতু।
দুষ্জনোং কে পাপ কো, মাতু তু হী অব হন্তু॥

চৌপাঈ

জয শ্ৰী সকল বুদ্ধি বলৰাসী।
জয সৰ্ৱজ্ঞ অমৰ অৱিনাসী॥
জয জয জয ৱীণাকৰ ধাৰী।
কৰতী সদা সুহংস সৱাৰী॥
ৰূপ চতুৰ্ভুজধাৰী মাতা।
সকল ৱিশ্ৱ অংদৰ ৱিখ্যাতা॥
জগ মেং পাপ বুদ্ধি জব হোতী।
জবহি ধৰ্ম কী ফীকী জ্যোতী॥
তবহি মাতু লে নিজ অৱতাৰা।
পাপ হীন কৰতী মহি তাৰা॥
ৱাল্মীকিজী থে হত্যাৰা।
তৱ প্ৰসাদ জানৈ সংসাৰা॥
ৰামাযণ জো ৰচে বনাঈ।
আদি কৱী কী পদৱী পাঈ॥
কালিদাস জো ভযে ৱিখ্যাতা।
তেৰী কৃপা দৃষ্টি সে মাতা॥
তুলসী সূৰ আদি ৱিদ্ধানা।
ভযে ঔৰ জো জ্ঞানী নানা॥
তিন্হহিং ন ঔৰ ৰহেউ অৱলম্বা।
কেৱল কৃপা আপকী অম্বা॥
কৰহু কৃপা সোই মাতু ভৱানী।
দুখিত দীন নিজ দাসহি জানী॥
পুত্ৰ কৰৈ অপৰাধ বহুতা।
তেহি ন ধৰই চিত্ত সুংদৰ মাতা॥
ৰাখু লাজ জননী অব মেৰী।
ৱিনয কৰূং বহু ভাংতি ঘনেৰী॥
মৈং অনাথ তেৰী অৱলংবা।
কৃপা কৰউ জয জয জগদংবা॥
মধু কৈটভ জো অতি বলৱানা।
বাহুযুদ্ধ ৱিষ্ণূ তে ঠানা॥
সমৰ হজাৰ পাংচ মেং ঘোৰা।
ফিৰ ভী মুখ উনসে নহিং মোৰা॥
মাতু সহায ভঈ তেহি কালা।
বুদ্ধি ৱিপৰীত কৰী খলহালা॥
তেহি তে মৃত্যু ভঈ খল কেৰী।
পুৰৱহু মাতু মনোৰথ মেৰী॥
চংড মুণ্ড জো থে ৱিখ্যাতা।
ছণ মহুং সংহাৰেউ তেহি মাতা॥
ৰক্তবীজ সে সমৰথ পাপী।
সুৰ-মুনি হৃদয ধৰা সব কাংপী॥
কাটেউ সিৰ জিম কদলী খম্বা।
বাৰ বাৰ বিনৱউং জগদংবা॥
জগ প্ৰসিদ্ধ জো শুংভ নিশুংভা।
ছিন মেং বধে তাহি তূ অম্বা॥
ভৰত-মাতু বুধি ফেৰেউ জাঈ।
ৰামচন্দ্ৰ বনৱাস কৰাঈ॥
এহি ৱিধি ৰাৱন ৱধ তুম কীন্হা।
সুৰ নৰ মুনি সব কহুং সুখ দীন্হা॥
কো সমৰথ তৱ যশ গুন গানা।
নিগম অনাদি অনংত বখানা॥
ৱিষ্ণু ৰূদ্ৰ অজ সকহিং ন মাৰী।
জিনকী হো তুম ৰক্ষাকাৰী॥
ৰক্ত দন্তিকা ঔৰ শতাক্ষী।
নাম অপাৰ হৈ দানৱ ভক্ষী॥
দুৰ্গম কাজ ধৰা পৰ কীন্হা।
দুৰ্গা নাম সকল জগ লীন্হা॥
দুৰ্গ আদি হৰনী তূ মাতা।
কৃপা কৰহু জব জব সুখদাতা॥
নৃপ কোপিত জো মাৰন চাহৈ।
কানন মেং ঘেৰে মৃগ নাহৈ॥
সাগৰ মধ্য পোত কে ভংগে।
অতি তূফান নহিং কোঊ সংগে॥
ভূত প্ৰেত বাধা যা দুঃখ মেং।
হো দৰিদ্ৰ অথৱা সংকট মেং॥
নাম জপে মংগল সব হোঈ।
সংশয ইসমেং কৰই ন কোঈ॥
পুত্ৰহীন জো আতুৰ ভাঈ।
সবৈ ছাংডি পূজেং এহি মাঈ॥
কৰৈ পাঠ নিত যহ চালীসা।
হোয পুত্ৰ সুন্দৰ গুণ ঈসা॥
ধূপাদিক নৈৱেদ্য চঢাৱৈ।
সংকট ৰহিত অৱশ্য হো জাৱৈ॥
ভক্তি মাতু কী কৰৈ হমেশা।
নিকট ন আৱৈ তাহি কলেশা॥
বংদী পাঠ কৰেং শত বাৰা।
বংদী পাশ দূৰ হো সাৰা॥
মোহে জান অজ্ঞনী ভৱানী।
কীজৈ কৃপা দাস নিজ জানী॥

দোহা

মাতা সূৰজ কাংতি তৱ, অংধকাৰ মম ৰূপ।
ডূবন তে ৰক্ষা কৰহু, পৰূং ন মৈং ভৱ-কূপ॥
বল বুদ্ধি ৱিদ্যা দেহুং মোহি, সুনহু সৰস্ৱতি মাতু।
মুঝ অজ্ঞানী অধম কো, আশ্ৰয তূ হী দে দাতু॥

Explore More