Goddess Durga

śrī śiva kṛta durgā stotra

(Shiv Krit Durga Stotra in English (IAST))

Traditional

Also known as shiva krita durga stotram · raksha raksha mahadevi · raksa raksa mahadevi durge durgatinasini mam

Twenty-two verses in which Shiva praises the Goddess, and the first line gives the situation away: protect me, he asks, your own devotee, seized by enemies. What follows is a long identification. She is Vishnumaya and Narayani; by maya the Purusha and by maya Prakriti herself; Mahalakshmi in Vaikuntha, Rajalakshmi on earth, the household deity in houses; Sarasvati to Brahma and, in Goloka, Radha upon Krishna's breast, presiding over every grove of Vrindavana — a vocabulary that places the hymn squarely in the world of the Brahmavaivarta. She is the burning in fire, the coolness in water, the scent in earth, the sound in the sky. The close admits defeat: the thousand-mouthed one cannot praise her, nor the Vedas, nor Sarasvati, nor Brahma, nor Vishnu — what then can five mouths do?

|| śrī śiva kṛta durgā stotra ||
rakṣa rakṣa mahādevi durge durgatināśini| māṃ bhaktamanuraktaṃ ca śatrugrastaṃ kṛpāmayi||
viṣṇumāye mahābhāge nārāyaṇi sanātani| brahmasvarūpe parame nityānandasvarūpiṇī||
tvaṃ ca brahmādidevānāmambike jagadambike| tvaṃ sākāre ca guṇato nirākāre ca nirguṇāt||
māyayā puruṣastvaṃ ca māyayā prakṛtiḥ svayam| tayoḥ paraṃ brahma paraṃ tvaṃ bibharṣi sanātani||
vedānāṃ jananī tvaṃ ca sāvitrī ca parātparā| vaikuṇṭhe ca mahālakṣmīḥ sarvasampatsvarūpiṇī||
martyalakṣmīśca kṣīrode kāminī śeṣaśāyinaḥ| svargeṣu svargalakṣmīstvaṃ rājalakṣmīśca bhūtale||
nāgādilakṣmīḥ pātāle gṛheṣu gṛhadevatā| sarvaśasyasvarūpā tvaṃ sarvaiśvaryavidhāyinī||
rāgādhiṣṭhātṛdevī tvaṃ brahmaṇaśca sarasvatī| prāṇānāmadhidevī tvaṃ kṛṣṇasya paramātmanaḥ||
goloke ca svayaṃ rādhā śrīkṛṣṇasyaiva vakṣasi| golokādhiṣṭhitā devī vṛndāvanavane vane||
śrīrāsamaṇḍale ramyā vṛndāvanavinodinī| śataśṛṅgādhidevī tvaṃ nāmnā citrāvalīti ca||
dakṣakanyā kutra kalpe kutra kalpe ca śailajā| devamātāditistvaṃ ca sarvādhārā vasundharā||
tvameva gaṅgā tulasī tvaṃ ca svāhā svadhā satī| tvadaṃśāṃśāṃśakalayā sarvadevādiyoṣitaḥ||
strīrūpaṃ cāpipuruṣaṃ devi tvaṃ ca napuṃsakam| vṛkṣāṇāṃ vṛkṣarūpā tvaṃ sṛṣṭā cāṅkurarūpiṇī||
vahnau ca dāhikāśaktirjale śaityasvarūpiṇī| sūrye tejaḥ svarūpā ca prabhārūpā ca saṃtatam||
gandharūpā ca bhūmau ca ākāśe śabdarūpiṇī| śobhāsvarūpā candre ca padmasaṅghe ca niścitam||
sṛṣṭau sṛṣṭisvarūpā ca pālane paripālikā| mahāmārī ca saṃhāre jale ca jalarūpiṇī||
kṣuttvaṃ dayā tvaṃ nidrā tvaṃ tṛṣṇā tvaṃ buddhirūpiṇī| tuṣṭistvaṃ cāpi puṣṭistvaṃ śraddhā tvaṃ ca kṣamā svayam||
śāntistvaṃ ca svayaṃ bhrāntiḥ kāntistvaṃ kīrtireva ca| lajjā tvaṃ ca tathā māyā bhukti mukti svarūpiṇī||
sarvaśaktisvarūpā tvaṃ sarvasampatpradāyinī| vede'nirvacanīyā tvaṃ tvāṃ na jānāti kaścana||
sahasravaktrastvāṃ stotuṃ na ca śaktaḥ sureśvari| vedā na śaktāḥ ko vidvān na ca śaktāḥ sarasvatī||
svayaṃ vidhātā śakto na na ca viṣṇuḥ sanātanaḥ| kiṃ staumi pañcavaktreṇa raṇatrasto maheśvari||
kṛpāṃ kuru mahāmāye mama śatrukṣayaṃ kuru||

Explore More