काल्याः कृपाकटाक्षोर्मि किमीरितदृशोद्भवम् ॥ १॥
यस्मिन्कृते भवति श्रीकालीतनयो नरः ॥ २॥
अतः कवचिना भाव्यं साधकेन्द्रेण सिद्धये ॥ ३॥
देवता दक्षिणां ध्यात्वा कलीं प्रत्यक्षरं न्यसेत् ॥ ४॥
मुण्डं वामे दधानां करकमलतले दक्षिणे चन्द्रहासम् ।
सृक्कि द्वन्द्वसुधाधरमुखकमलां प्रेतदो वल्लिकाञ्चीं
मार्द्वीकोन्मत्तनेत्रां शवस्पदयगतां नौमि कालीं सकालाम् ॥ ५॥
नेत्रद्वन्द्वे च लज्जायुगलमपि पुनः कर्णयोर्विन्यसेच्च ।
नासाद्वन्द्वे च रक्षेद्रदनरसनयोः कालिकादन्तपङ्क्तौ
लिङ्गे भूस्यद्गुदे च त्रितयमपि पुनर्बीजमाद्यं न्यसेच्च ॥ ६॥
स्वाहा सर्वत्र देहे विषदतरमतिर्विन्यसेद्व्यापके च ।
एवं न्यासं विधाय त्रिभुवनवलयाख्यातकीर्तिः कवीन्द्रो
वज्राङ्गो जीवलोके जयति वहुधनः साधकः सिद्धमन्त्रः ॥ ७॥
दं दं दं दक्षिणे त्वां क क क क कलिते कालिके कालपत्नि ।
क्रीं क्रीं क्रीं योनि ह्रं ह्रं ह ह ह सहिते कालि ह्रीं ह्रीं हरेशे
स्वाहे स्वाहेशनेत्रे भ भ भ भ भवती भूतयो वो भवन्तु ॥ ८॥
रण्ये रण्यतरक्षु भीषु च तथा चान्यासु भीषु स्फुटम् ।
स्मृत्वैवं मनुमुत्तमं गतभयो जायेत वीरोत्तमो
वीरं चापि च साधयेदनु मनुं स्वान्ते दधत्साधकः ॥ ९॥
