श्री गणेशाय नमः ।
ऊँ दत्त परब्रह्माय स्वाहा ॥
ऊँ दत्त परब्रह्माय स्वाहा ॥
संतती संपत्ती आरोग्य । विद्या ज्ञान वैराग्य ।
आत्मज्ञान आणि योग । सर्वही मिळे भक्तांना ॥१॥
आत्मज्ञान आणि योग । सर्वही मिळे भक्तांना ॥१॥
अंधाशी नेत्र मिळत । दरिद्री होई श्रीमंत ।
व्याधी निवारण होत । समर्थकृपे करोनिया ॥२॥
व्याधी निवारण होत । समर्थकृपे करोनिया ॥२॥
असो प्रज्ञापुरात । स्वामी समर्थ होते राहत ।
नित्य लीला करीत । उध्दाराया भक्तांसी ॥३॥
नित्य लीला करीत । उध्दाराया भक्तांसी ॥३॥
नास्तिका आस्तिक करीत । अभक्ता मार्गा लावीत ।
दृष्टा सज्जन बनवीत । ऐसा महिमा तयांचा ॥४॥
दृष्टा सज्जन बनवीत । ऐसा महिमा तयांचा ॥४॥
गर्विष्ठासी तडाखे देत । आणि मार्गावरी आणीत ।
अहंकार दवडूनी देवत्व । दिले कीत्येक भक्तांना ॥५॥
अहंकार दवडूनी देवत्व । दिले कीत्येक भक्तांना ॥५॥
एक साधू किमयागार । नित्य सुवर्ण करी तयार ।
दर्शना लोक थोर थोर । नित्य जाती तयाच्या ॥६॥
दर्शना लोक थोर थोर । नित्य जाती तयाच्या ॥६॥
आढयतेने बोले नित्य । म्हणे मी रसायन सिध्द ।
जो तांब्याचे सुवर्ण करीत । खरा सिध्द म्हणा त्यासी ॥७॥
जो तांब्याचे सुवर्ण करीत । खरा सिध्द म्हणा त्यासी ॥७॥
जो किमया करु शकत । त्यासीच म्हणावे खरा नाथ ।
इतर भोंदू असत । म्हणोनी लोका सांगतसे ॥८॥
इतर भोंदू असत । म्हणोनी लोका सांगतसे ॥८॥
मच्छिंद्र आणि गोरक्ष । जालंदर आणि दत्त ।
सारे किमया करीत ।म्हणोनी मोठे होते ते ॥९॥
सारे किमया करीत ।म्हणोनी मोठे होते ते ॥९॥
मीच एक सांप्रत । सोने निर्माण करीत ।
नाथांनंतर सिध्द । एकची पाहा मी असे ॥१०॥
नाथांनंतर सिध्द । एकची पाहा मी असे ॥१०॥
ऐसे लोका सांगत । चिमलीतून सोने काढीत ।
लोक जयजयकार करीत । होते पाहा तयाचा ॥११॥
लोक जयजयकार करीत । होते पाहा तयाचा ॥११॥
पक्कान्नांच्या पंगती उठत । अनेक त्याते मानीत ।
म्हणोनी गर्व होत । सिध्द स्वतः सी म्हणत असे ॥१२॥
म्हणोनी गर्व होत । सिध्द स्वतः सी म्हणत असे ॥१२॥
घोडा गाडी वैभव । संपत्ती विपुल वैभव ।
सुखोपभोग सर्व । जवळी असती तयाच्या ॥१३॥
सुखोपभोग सर्व । जवळी असती तयाच्या ॥१३॥
म्हणोनिया माजत । म्हणे मीच एक सिध्द ।
मजविण या जगात । सिध्द कोणी असेना ॥१४॥
मजविण या जगात । सिध्द कोणी असेना ॥१४॥
रात्रीच्या अंधारात । गर्वाने तारे चमकत ।
सूर्योदय जव होत । पळोनिया जाती ते ॥१५॥
सूर्योदय जव होत । पळोनिया जाती ते ॥१५॥
सिंह न दिसे जोवरी । जंबुक गर्जती अपारी ।
पाहता सिंहाते सत्वरी । पळोनिया जाती ते ॥१६॥
पाहता सिंहाते सत्वरी । पळोनिया जाती ते ॥१६॥
कोणी न भेटे सव्वाशेर । म्हणोनी गर्जे किमयागार ।
परी स्वामी ईश्वर । सारे काही जाणतसे ॥१७॥
परी स्वामी ईश्वर । सारे काही जाणतसे ॥१७॥
किमयागार नाशिकात । होता पाहा तेव्हा राहत ।
लोकांसमोर वल्गना करीत । मोठा सिध्द म्हणोनिया ॥१८॥
लोकांसमोर वल्गना करीत । मोठा सिध्द म्हणोनिया ॥१८॥
नाशिकात बाबा घोलप । होते कपालेश्वर मंदिरात ।
वामनबुवा ब्रह्मनिष्ठा । येती दर्शना तयांच्या ॥१९॥
वामनबुवा ब्रह्मनिष्ठा । येती दर्शना तयांच्या ॥१९॥
बाबा घोलप वामन ब्रह्मनिष्ठा । उभयता असती बोलत ।
विषय किमयागाराचा निघत । कैसा गर्विष्ठ तो असे ॥२०॥
विषय किमयागाराचा निघत । कैसा गर्विष्ठ तो असे ॥२०॥
जावे पाहावे तयास । ऐसे वाटे मनास ।
म्हणूनी निघाले दर्शनास । त्याच वेळी तेधवा ॥२१॥
म्हणूनी निघाले दर्शनास । त्याच वेळी तेधवा ॥२१॥
बाबा आणि वामन । तैसेची काही भक्तजन ।
जावोनी घेती दर्शन । किमयागार साधूचे ॥२२॥
जावोनी घेती दर्शन । किमयागार साधूचे ॥२२॥
साधू म्हणे तयालागोन । आम्ही तयार करितो सोने ।
आम्हासम बलवान । नाही पाहा कोणीही ॥२३॥
आम्हासम बलवान । नाही पाहा कोणीही ॥२३॥
मच्छिंद्र गोरक्ष आणि दत्त । हेही होते किमया करीत ।
ज्यासी किमया न येत । साधू त्यासी म्हणो नये ॥२४॥
ज्यासी किमया न येत । साधू त्यासी म्हणो नये ॥२४॥
तव वामन ब्रह्मनिष्ठ । तया किमयागारासी म्हणत ।
तुमचे बोलणे समजत । नाही पाहा आम्हासी ॥२५॥
तुमचे बोलणे समजत । नाही पाहा आम्हासी ॥२५॥
वैराग्य आणि ज्ञान । शांती आणि समाधान ।
हे साधूचे लक्षण । ऐसे आम्हा वाटते ॥२६॥
हे साधूचे लक्षण । ऐसे आम्हा वाटते ॥२६॥
ऐसे ऐकता वचन । साधू जाई खवळोन ।
म्हणे तुमचा गुरु कोण । काय नाव तयाचे हो॥२७॥
म्हणे तुमचा गुरु कोण । काय नाव तयाचे हो॥२७॥
वामन ब्रह्मनिष्ठ म्हणत । अक्कलकोटचे स्वामी समर्थ ।
तेची आमुची गुरु असत । ऐसे म्हणती तयांना ॥२८॥
तेची आमुची गुरु असत । ऐसे म्हणती तयांना ॥२८॥
समर्थ नाव ऐकोन । साधू जाई खवळोन ।
समर्थांसी दूषण । देवोनी भक्ता पुसत असे ॥२९॥
समर्थांसी दूषण । देवोनी भक्ता पुसत असे ॥२९॥
हे कैसे स्वामी समर्थ । ते का नाही किमया करत ।
जरी ते सोने निर्मित । तरीच आम्ही मानू तया ॥३०॥
जरी ते सोने निर्मित । तरीच आम्ही मानू तया ॥३०॥
तव म्हणती समर्थ भक्त । ते नाही किमया करत ।
परी त्यांची कृपा होत । जग सुवर्ण दिसत असे ॥३१॥
परी त्यांची कृपा होत । जग सुवर्ण दिसत असे ॥३१॥
ते सर्पाचे सोने करीत । हाडांचेही सोने करीत ।
मातीचे सोने करीत । ऐसा महिमा तयांचा ॥३२॥
मातीचे सोने करीत । ऐसा महिमा तयांचा ॥३२॥
ऐकोनी ऐसे वचन । साधू विस्मित होवोन ।
म्हणे तुमचे भाषण । सत्य का मी मानावे ॥३३॥
म्हणे तुमचे भाषण । सत्य का मी मानावे ॥३३॥
जरी ते समर्थ असत । मज चमत्कार दावीत ।
तेव्हाच तुमचे सत्य । मानेन जाणा निर्धार ॥३४॥
तेव्हाच तुमचे सत्य । मानेन जाणा निर्धार ॥३४॥
ना तरी या दुनियेत । किती तरी ढोंगी असत ।
आणि त्यांचेही भक्त । प्रचार करिती तयांचा ॥३५॥
आणि त्यांचेही भक्त । प्रचार करिती तयांचा ॥३५॥
ऐसे म्हणोनी किमयागार । देई समर्थ भक्ता उत्तर ।
असो तेथूनी सर्व । परतले आपुल्या स्थानासी ॥३६॥
असो तेथूनी सर्व । परतले आपुल्या स्थानासी ॥३६॥
आपुले स्थानी परतोन । सर्व एकत्र बैसोन ।
स्वामी समर्था लागोन । प्रार्थना करिती सर्वही ॥३७॥
स्वामी समर्था लागोन । प्रार्थना करिती सर्वही ॥३७॥
हे अवधूता दत्ता । सच्चिदानंद स्वामी समर्था ।
दावी आपुली सत्ता । तया किमयागारासी ॥३८॥
दावी आपुली सत्ता । तया किमयागारासी ॥३८॥
ऐसे सर्वही प्रार्थून । झाले पाहा निद्राधीन ।
इकडे काय वर्तमान । घडले पाहा काय ते ॥३९॥
इकडे काय वर्तमान । घडले पाहा काय ते ॥३९॥
प्रभातकाळी उठोन । चारी बाजूस पडदे लावून ।
किमया करण्या लागोन । साधू पाहा तो बैसला ॥४०॥
किमया करण्या लागोन । साधू पाहा तो बैसला ॥४०॥
सोने न होता झाले कोळसे । पाहोनी साधूस लागले पिसे ।
म्हणे हे ऐसे कैसे । झाले मजला कळेना ॥४१॥
म्हणे हे ऐसे कैसे । झाले मजला कळेना ॥४१॥
विचार करी मनात । निंदिले स्वामी समर्थ ।
जरी असती सिध्द । चमत्कार दावा म्हटले मी ॥४२॥
जरी असती सिध्द । चमत्कार दावा म्हटले मी ॥४२॥
तात्काळ माणसे पाठवीत । समर्थ भक्ता पाचारीत ।
म्हणे मी अपराधी असत । सच्चा स्वामी तुमचा हो ॥४३॥
म्हणे मी अपराधी असत । सच्चा स्वामी तुमचा हो ॥४३॥
तेणे केली मज शिक्षा । गेली माझी सर्व विद्या ।
किमया न ये मज आता । सोने काही होईना ॥४४॥
किमया न ये मज आता । सोने काही होईना ॥४४॥
ऐसे पश्चात्तापे म्हणेन । धरी वामनाचे चरण ।
म्हणे मज गुरुदर्शन । सांगा केव्हा होईल ते ॥४५॥
म्हणे मज गुरुदर्शन । सांगा केव्हा होईल ते ॥४५॥
आता होईल जव दर्शन । तेव्हा अन्नग्रहण करेन ।
ऐसे म्हणोनी प्रयाण । अक्कलकोटासी तो करे ॥४६॥
ऐसे म्हणोनी प्रयाण । अक्कलकोटासी तो करे ॥४६॥
प्रज्ञापुरी येऊन । घेई स्वामी दर्शन ।
‘माजलास का रे ’म्हणोन । स्वामी पुसती तयालागी ॥४७॥
‘माजलास का रे ’म्हणोन । स्वामी पुसती तयालागी ॥४७॥
काय झाले किमयेचे । कोळसे झाले सोन्याचे ।
चमत्कार कसले पाहायचे । ऐसे म्हणती तयाला ॥४८॥
चमत्कार कसले पाहायचे । ऐसे म्हणती तयाला ॥४८॥
‘ क्या देखता है इधर ’ । ‘ देख रे देख उधर ’ ।
ऐसे ऐकोनी उद्‍गार । साधू पाहो लागला ॥४९॥
ऐसे ऐकोनी उद्‍गार । साधू पाहो लागला ॥४९॥
कडुनिंबाच्या वृक्षातून । पाणी वाहे सुवर्णवर्ण ।
तैसेची वृक्ष संपूर्ण । सुवर्णाचा दिसत असे ॥५०॥
तैसेची वृक्ष संपूर्ण । सुवर्णाचा दिसत असे ॥५०॥
पाणी पडे जमिनीवर । ती भूमी होई सुवर्ण ।
साधू होई कंपायमान । पाहोनी लीला स्वामींची ॥५१॥
साधू होई कंपायमान । पाहोनी लीला स्वामींची ॥५१॥
ऐसे होता अकस्मात । समाधी त्यासी लागत ।
समाधी माजी पाहत । हिरण्यगर्भ श्री स्वामी ॥५२॥
समाधी माजी पाहत । हिरण्यगर्भ श्री स्वामी ॥५२॥
संपूर्ण विश्व हिरण्यमय । स्वामी समर्थ हिरण्यमय ।
हे विश्व सर्व चिन्मय । ऐसे ज्ञान होत असे ॥५३॥
हे विश्व सर्व चिन्मय । ऐसे ज्ञान होत असे ॥५३॥
चार तासांनंतर । पुन्हा येई भानावर ।
करी साष्टांग नमस्कार । समर्थांसी तेधवा ॥५४॥
करी साष्टांग नमस्कार । समर्थांसी तेधवा ॥५४॥
म्हणे मी अज्ञान । पडलो मायेत गुंतोन ।
परी तू गुरु दयाळ पूर्ण । ओढोनी माते काढिले ॥५५॥
परी तू गुरु दयाळ पूर्ण । ओढोनी माते काढिले ॥५५॥
काही सेवा न करता । उध्दार केला माझा आता ।
ऐसे करुणाकर्ता । समर्थ एकची आपण हो ॥५६॥
ऐसे करुणाकर्ता । समर्थ एकची आपण हो ॥५६॥
काही सेवा नाही केली । निंदा परी बहु केली ।
दूषणे आपणा दिली । तरी माते उध्दरिले ॥५७॥
दूषणे आपणा दिली । तरी माते उध्दरिले ॥५७॥
न कळे ही काय करुणा । कैसे आपण दयाघना ।
ऐसे म्हणोनी चरणा । घट्ट साधू धरीतसे ॥५८॥
ऐसे म्हणोनी चरणा । घट्ट साधू धरीतसे ॥५८॥
दत्तगुरु स्वामी समर्था । पूर्ण परब्रह्म अवधूता ।
काय वर्णू तुझी सत्ता । धन्य माते उध्दरिले ॥५९॥
काय वर्णू तुझी सत्ता । धन्य माते उध्दरिले ॥५९॥
ऐसे पुन्हा पुन्हा म्हणत । परमानंदे डोले चित्त ।
निंदकासीही उध्दरीत । समर्थ स्वामी सद्‍गुरु ॥६०॥
निंदकासीही उध्दरीत । समर्थ स्वामी सद्‍गुरु ॥६०॥
सद्यः सिध्द समागमा । ऐसा वेद वर्णे महिमा ।
दत्तगुरु तू निष्कामा । उध्दरीले आज मजलागी ॥६१॥
दत्तगुरु तू निष्कामा । उध्दरीले आज मजलागी ॥६१॥
नाही काही सेवा केली । निंदा मात्र बहू केली ।
परी तू दयाळ माऊली । उध्दार माझा केला तू ॥६२॥
परी तू दयाळ माऊली । उध्दार माझा केला तू ॥६२॥
हे दत्तगुरु स्वामी समर्था । सांगा आज्ञा काय आता ।
यापुढे प्रतिक्षण चित्ता । राहो ध्यान चरणांचे ॥६३॥
यापुढे प्रतिक्षण चित्ता । राहो ध्यान चरणांचे ॥६३॥
ऐसे ऐकोनी नम्र वचन । स्वामी समर्थ दयाघन ।
बोलले जे गंभीर वचन । श्रोते तुम्ही अवधारा ॥६४॥
बोलले जे गंभीर वचन । श्रोते तुम्ही अवधारा ॥६४॥
माहूरगडी जावोनी । राहा म्हणती दत्तमुनी ।
मृगचर्म आणि कफनी । देती तया साधूला ॥६५॥
मृगचर्म आणि कफनी । देती तया साधूला ॥६५॥
साधू माहूरगडा जात । तेथे दर्शन देती समर्थ ।
साधूचा उध्दार होत । स्वामी क्रृपे करोनिया ॥६६॥
साधूचा उध्दार होत । स्वामी क्रृपे करोनिया ॥६६॥
निंदकाही करिती सिध्द । ऐसी कधी न ऐकली मात ।
परी स्वामी समर्थ । अगाध लीला त्यांची हो ॥६७॥
परी स्वामी समर्थ । अगाध लीला त्यांची हो ॥६७॥
जो त्यांसी शरण गेला । त्यासी सिध्दपदी बैसविला ।
ऐसा महिमा आगळा । श्री स्वामी समर्थांचा हो ॥६८॥
ऐसा महिमा आगळा । श्री स्वामी समर्थांचा हो ॥६८॥
निंदकासीही उध्दरीत । सद्‍भक्ता ज्ञान देत ।
मूढा विव्दान करीत । समर्थ स्वामी सद्‍गुरु ॥६९॥
मूढा विव्दान करीत । समर्थ स्वामी सद्‍गुरु ॥६९॥
ऐसा स्वामी समर्थ । भक्ताजना उध्दरीत ।
ते सर्व जन भाग्यवंत । पाहिले ज्यांनी डोळ्याने ॥७०॥
ते सर्व जन भाग्यवंत । पाहिले ज्यांनी डोळ्याने ॥७०॥
॥ अध्याय सातवा ॥ ॥ ओवी संख्या ७०॥