ବଲିହାରୀ ଜାଊଁ ଗୁରୂ ଦେଵ ନେ, ଦିଯା ହରି ଭଜନ ମେଂ ସୀର॥
ଭକ୍ତି ମୁକ୍ତି ଵିଶ୍ଵ କଲ୍ଯାଣୀ॥
ଵୀଣା ପୁସ୍ତକ କର ମେଂ ସୋହେ।
ଶାରଦା ସବ ଜଗ ସୋହେ॥
ହଁସ ଵାହିନୀ ଜଯ ଜଗ ମାତା।
ଭକ୍ତ ଜନନ କୀ ହୋ ସୁଖ ଦାତା॥
ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ସେ ଆଈ।
ମାତ ଲୋକ କୀ କରୋ ସହାଈ॥
ଦେଵୋଂ ନେ ଜଯ ବୋଲୀ ତବ ହୀ॥
ଚତୁର୍ଦଶ ରତନୋଂ ମେଂ ମାନୀ।
ଅଦଭୁତ ମାଯା ଵେଦ ବଖାନୀ॥
ଚାର ଵେଦ ଷଟ ଶାସ୍ତ୍ର କି ଗାଥା।
ଶିଵ ବ୍ରହ୍ମା କୋଈ ପାର ନ ପାତା॥
ଆଦି ଶକ୍ତି ଅଵତାର ଭଵାନୀ।
ଭକ୍ତ ଜନୋଂ କୀ ମାଂ କଲ୍ଯାଣୀ॥
ମାତା ଶସ୍ତ୍ର କର ମେଂ ଧାରେ॥
ପାପ ଵିନାଶିନୀ ତୂ ଜଗଦମ୍ବା।
ଧର୍ମ ହେତୁ ନା କରୀ ଵିଲମ୍ବା॥
ନମୋ ନମୋ ବ୍ରହ୍ମୀ ସୁଖକାରୀ।
ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁ ଶିଵ ତୋହେ ମାନୀ॥
ତେରୀ ଲୀଲା ଅଜବ ନିରାଲୀ।
ସହାଯ କରୋ ମାଁ ପଲ୍ଲୂ ଵାଲୀ॥
ଅମଂଗଲ ମେଂ ମଂଗଲ କରଣୀ॥
ଅନ୍ନପୂରଣା ହୋ ଅନ୍ନ କୀ ଦାତା।
ସବ ଜଗ ପାଲନ କରତୀ ମାତା॥
ସର୍ଵ ଵ୍ଯାପିନୀ ଅସଂଖ୍ଯା ରୂପା।
ତୋ କୃପା ସେ ଟରତା ଭଵ କୂପା॥
ଚଂଦ୍ର ବିଂବ ଆନନ ସୁଖକାରୀ।
ଅକ୍ଷ ମାଲ ଯୁତ ହଂସ ସଵାରୀ॥
ଲଂକ ଜାର ଅନଲ ସିତ ଲାଈ॥
କୋପ କିଯା ଦଶ କନ୍ଧ ପେ ଭାରୀ।
କୁଟମ୍ବ ସଂହାରା ସେନା ଭାରୀ॥
ତୁ ହୀ ମାତ ଵିଧୀ ହରି ହର ଦେଵା।
ସୁର ନର ମୁନୀ ସବ କରତେ ସେଵା॥
ଦେଵ ଦାନଵ କା ହୁଆ ସମ୍ଵାଦା।
ମାରେ ପାପୀ ମେଟୀ ବାଧା॥
ମୋହନୀ ରୂପ ଧରା ତୂ ମାଈ॥
ଦେଵ ଦୈତ୍ଯୋଂ କୀ ପଂକ୍ତୀ ବନାଈ।
ଦେଵୋଂ କୋ ମାଂ ସୁଧା ପିଲାଈ॥
ଚତୁରାଈ କର କେ ମହା ମାଈ।
ଅସୁରୋଂ କୋ ତୂ ଦିଯା ମିଟାଈ॥
ନୌ ଖଣ୍ଙ ମାଂହୀ ନେଜା ଫରକେ।
ଭାଗେ ଦୁଷ୍ଟ ଅଧମ ଜନ ଡର କେ॥
ଆସ୍ଵିନ ମାସ ପଖ ଉଜିଯାଲା॥
ରଵି ସୁତ ବାର ଅଷ୍ଟମୀ ଜ୍ଵାଲା।
ହଂସ ଆରୂଢ କର ଲେକର ଭାଲା॥
ନଗର କୋଟ ସେ କିଯା ପଯାନା।
ପଲ୍ଲୂ କୋଟ ଭଯା ଅସ୍ଥାନା॥
ଚୌସଠ ଯୋଗିନୀ ବାଵନ ବୀରା।
ସଂଗ ମେଂ ଲେ ଆଈ ରଣଧୀରା॥
ଦ୍ଵାର ପାଲ ସାଦୁଲ ଅଗଵାଣୀ॥
ସାଂଝ ସଵେରେ ବଜେ ନଗାରା।
ଉଠତା ଭକ୍ତୋଂ କା ଜଯକାରା॥
ମଢ କେ ବୀଚ ଖଡୀ ମାଂ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ।
ସୁନ୍ଦର ଛଵି ହୋଂଠୋ କୀ ଲାଲୀ॥
ପାସ ମେଂ ବୈଠୀ ମାଂ ଵୀଣା ଵାଲୀ।
ଉତରୀ ମଢ ବୈଠୀ ମହାକାଲୀ॥
ମନ ହର୍ଷାତା ଦର୍ଶନ କରକେ॥
ଚୈତ ଆସୋଜ ମେଂ ଭରତା ମେଲା।
ଦୂର ଦୂର ସେ ଆତେ ଚେଲା॥
କୋଈ ସଂଗ ମେଂ, କୋଈ ଅକେଲା।
ଜଯକାରୋ କା ଦେତା ହେଲା॥
କଂଚନ କଲଶ ଶୋଭା ଦେ ଭାରୀ।
ଦିଵ୍ଯ ପତାକା ଚମକେ ନ୍ଯାରୀ॥
ଆଶୀଷ ସେ ଝୋଲୀ ଭର ଲେତେ॥
ତୀନ ଲୋକୋଂ କୀ କରତା ଭରତା।
ନାମ ଲିଏ ସବ କାରଜ ସରତା॥
ମୁଝ ବାଲକ ପେ କୃପା କୀ ଜ୍ଯୋ।
ଭୁଲ ଚୂକ ସବ ମାଫୀ ଦୀଜ୍ଯୋ॥
ମନ୍ଦ ମତି ଯହ ଦାସ ତୁମ୍ହାରା।
ଦୋ ମାଂ ଅପନୀ ଭକ୍ତୀ ଅପାରା॥
ଜବ ଲଗି ଜିଊ ଦଯା ଫଲ ପାଊଂ।
ତୁମ୍ହରୋ ଜସ ମୈଂ ସଦା ହୀ ଗାଊଂ॥
ଭଵ ସେ ପାର କରୋ ମାତେଶ୍ଵରୀ, ଅପନା ଅନୁଗତ ଜାନ॥
