തസ്യാപി ശാസ്താ യോ ദേവസ്തം സദാ സമുപാശ്രയേ ॥ 1 ॥
ധര്മപ്രചാരായ സമസ്തകാലേ ।
സുസ്ഥാപിതം ശൃങ്ഗമഹീധ്രവര്യേ
പീഠം യതീന്ദ്രാഃ പരിഭൂഷയന്തി ॥ 2 ॥
-തപോധനേഷു പ്രഥിതാനുഭാവഃ ।
വിദ്യാസുതീര്ഥോഽഭിനവോഽദ്യ യോഗീ
ശാസ്താരമാലോകയിതും പ്രതസ്ഥേ ॥ 3 ॥
ധര്മസ്യ ശാസ്താരമവൈക്ഷതേതി ।
യുക്തം തദേതദ്യുഭയോസ്തയോര്ഹി
സമ്മേലനം ലോകഹിതായ നൂനമ് ॥ 4 ॥
ശ്രൌതോഽയം ന ഖലു വിലോപമാപ തത്ര ।
ഹേതുഃ ഖല്വയമിഹ നൂനമേവ നാന്യഃ
ശാസ്താഽസ്തേ സകലജനൈകവന്ദ്യപാദഃ ॥ 5 ॥
മോക്ഷസ്തു താര്ക്ഷ്യവരവാഹദയൈകലഭ്യഃ ।
ജ്ഞാനം ച മോക്ഷ ഉഭയം തു വിനാ ശ്രമേണ
പ്രാപ്യം ജനൈഃ ഹരിഹരാത്മജസത്പ്രസാദാത് ॥ 6 ॥
ശാസ്താരം ഹൃദി കലയേ ധാതാരം സര്വലോകസ്യ ॥ 7 ॥
നതജനസുഖകാരീ നമ്രഹൃത്താപഹാരീ ।
ത്രിദശദിതിജസേവ്യഃ സ്വര്ഗമോക്ഷപ്രദാതാ
ഹരിഹരസുതദേവഃ സന്തതം ശം തനോതു ॥ 8 ॥
