হৃদয সে সিমৰন কৰূং দো ভক্তি ৱৰদান॥
সুখ ৱৈভৱ সব দীজিএ বনূং তিহাৰা দাস।
দযা দৃষ্টি কৰো ভগৱতী আপমেং হৈ ৱিশ্ৱাস॥
দীন দুখী কী ভাগ্য ৱিধাতা॥
জ্যোতি আপকী জগমগ জাগে।
দৰ্শন কৰ অংধিযাৰা ভাগে॥
চৌদহ ভুৱন মেং দো উজিযাৰা॥
ব্ৰহ্মা ৱিষ্ণু শংকৰ দ্ৱাৰে।
জৈ মাং জৈ মাং সভী উচ্চাৰে॥
মংদিৰ জগ মেং সবসে ন্যাৰা॥
কালী লক্ষ্মী সৰস্ৱতী মাং।
এক ৰূপ হো পাৰ্ৱতী মাং॥
আ গণেশ জী মংগল গাৱেং॥
গৌৰী কুংড মেং আন নহাঊং।
মন কা সাৰা মৈল হটাঊং॥
বাবা বালক নাথ মনাঊং॥
আপকী লীলা অমৰ কহানী।
ৱৰ্ণন কৈসে কৰেং যে প্ৰাণী॥
কংখল হৰিদ্ৱাৰ সজাযা॥
শংকৰ কা অপমান কৰাযা।
পাৰ্ৱতী নে ক্ৰোধ দিখাযা॥
সাৰা যজ্ঞ ৱিধ্ৱংস কৰাযা॥
কূদ গঈ মাঁ কুংড মেং জাকৰ।
শিৱ ভোলে সে ধ্যান লগাযা॥
নাথ জী বহুত ক্ৰোধ কৰ॥
ৱিষ্ণু জী সব জান কে মাযা।
চক্ৰ চলাকৰ বোঝ হটাযা॥
বন গএ মাং কে মংদিৰ উস পৰ॥
কোপ কিযা দশ কন্ধ পে ভাৰী।
কুটম্ব সংহাৰা সেনা ভাৰী॥
জিন্হেং পূজতে হৈং হম জা কে॥
জিহ্ৱা গিৰী কাংগডে ঊপৰ।
অমৰ তেজ এক প্ৰগটা আকৰ॥
অনসুইযা গৈযা ৱহাং নিকলী॥
দূধ পিযা মাং ৰূপ মেং আকে।
ঘবৰাযা গ্ৱালা ৱহাং জাকে॥
পাযা উসনে ৱহীংং ঠিকানা॥
সাৰা ভেদ ৰাজা কো বতাযা।
জ্ৱালাজী মংদিৰ বনৱাযা॥
হলৱে চনে কা ভোগ লগাযা॥
কলযুগ ৱাসী পূজন কীনা।
মুক্তি কা ফল সবকো দীনা॥
বাৱন ভৈৰোং হৈং মতৱাৰে॥
জ্যোতি কো প্ৰসাদ চঢাৱেং।
পেডে দূধ কা ভোগ লগাৱেং॥
ডমৰূ ছৈনে গাএং বধাঈ॥
তুগলক অকবৰ নে আজমাযা।
জ্যোতি কোঈ বুঝা নহীং পাযা॥
জ্যোতি পৰ পানী ভী গিৰাযা॥
লোহে কী চাদৰ থী ঠুকৱাঈ।
জোত ফৈলকৰ জগমগ আঈ॥
ছত্ৰ চঢানে দৰ পৰ আযা॥
শৰণাগত কো মাং অপনাযা।
উসকা জীৱন ধন্য বনাযা॥
মাংগূং মাং ঝোলী ফৈলাকৰ॥
মুঝকো মাং ৱিপদা নে ঘেৰা।
কাম ক্ৰোধ নে লগাযা ডেৰা॥
বাৰ-বাৰ মৈং শীশ নৱাঊং॥
জৈ জৈ জৈ জগদম্ব জ্ৱালপা।
ধ্যান ৰখেগী তূ হী বালকা॥
উসকা জীৱন ধন্য বনাযা॥
কলিকাল মেং তুম ৱৰদানী।
ক্ষমা কৰো মেৰী নাদানী॥
শৰণ পডে কো গলে লগাও।
জ্যোতি ৰূপ মেং সন্মুখ আও॥
“ওম” কো দৰ প্যাৰা লগে তুম্হাৰা হী ৱিশ্ৱাস॥
