হোই প্ৰসন্ন সত কৰহু মাঁ, জো মৈং কহৌং বখানি॥
দাত্ৰী সব সুখ সিদ্ধি ভৱানী॥
কামৰুপ হৈ ৱাস তুম্হাৰো।
জহঁ তে মন নহিং টৰত হৈ টাৰো॥
পুৰৱহু সদা ভগত মন আসা॥
ঋদ্ধি সিদ্ধি তুৰতৈ মিলি জাঈ।
জো জন ধ্যান ধৰৈ মনলাঈ॥
হদয বীচ যাহী অৱগাহে॥
প্ৰেম সহিত পংডিত বুলৱাৱে।
শুভ মুহূৰ্ত নিশ্চিত ৱিচাৰৱে॥
যাত্ৰা ৱিধান কৰে নিশ্চয ধৰ॥
পূজন গৌৰি গণেশ কৰাৱে।
নান্দীমুখ ভী শ্ৰাদ্ধ জিমাৱে॥
গুৰু অৰু শুক্ৰ উচিত ৰহনে পৰ॥
জব সব গ্ৰহ হোৱেং অনুকূলা।
গুৰু পিতু মাতু আদি সব হূলা॥
আশীৰ্ৱাদ জব উনসে পাৱে॥
সবহিং প্ৰকাৰ শকুন শুভ হোঈ।
যাত্ৰা তবহিং কৰে সুখ হোঈ॥
মংত্ৰ লেই দেৱী কহঁ জাঈ॥
আদৰ পূৰ্ৱক গুৰু বুলাৱে।
মন্ত্ৰ লেন হিত দিন ঠহৰাৱে॥
প্ৰসন্ন হোঈ দক্ষিণা দেৱৈ॥
ওঁ কা নমঃ কৰে উচ্চাৰণ।
মাতৃকা ন্যাস কৰে সিৰ ধাৰণ॥
মাঁ কামাক্ষা ধৰ উৰ লাঈ॥
দেৱী মন্ত্ৰ কৰে মন সুমিৰন।
সন্মুখ মুদ্ৰা কৰে প্ৰদৰ্শন॥
মন চাহত ৱৰ দেৱে আনী॥
জবহিং ভগত দীক্ষিত হোই জাঈ।
দান দেয ঋত্ৱিজ কহঁ জাঈ॥
ৱিপ্ৰ নাৰি কন্যা জিমৱাৱে॥
দীন অনাথ দৰিদ্ৰ বুলাৱে।
ধন কী কৃপণতা নহীং দিখাৱে॥
গুৰু মন্ত্ৰ নিত জপ কৰ সোৱে॥
দেৱী চৰণ কা বনে পুজাৰী।
এহি তে ধৰম ন হৈ কোঈ ভাৰী॥
জো দেৱী কা ধ্যান লগাৱে॥
তূ হী দুৰ্গা তূ হী কালী।
মাঁগ মেং সোহে মাতু কে লালী॥
মাতু কে সোহৈং সিৰ পৰ মৌৰী॥
ক্ষুধা, দুৰত্যযা, নিদ্ৰা তৃষ্ণা।
তন কা ৰংগ হৈ মাতু কা কৃষ্ণা॥
মাতু অঁগুলিযা মেং হৈ মুংদৰী॥
কালৰাত্ৰি ৱেদগৰ্ভা ধীশ্ৱৰি।
কংঠমাল মাতা নে লে ধৰি॥
দেহ তজী জানু ৰহী নশ্ৱৰা॥
স্ৱৰা মহা শ্ৰী চণ্ডী।
মাতু ন জানা জো ৰহে পাখণ্ডী॥
শিৱজী কী ও ৰহীং ভাৰ্যা॥
পদ্মা, কমলা, লক্ষ্মী, শিৱা।
তেজ মাতু তন জৈসে দিৱা॥
পুৰ হিং ভগতন কী অভিলাষা॥
ৰজস্ৱলা জব ৰুপ দিখাৱে।
দেৱতা সকল পৰ্ৱতহিং জাৱেং॥
জব লগ হোই ন তেজ প্ৰকাশা॥
এহি তে সিদ্ধ পীঠ কহলাঈ।
জউন চহৈ জন সো হোঈ জাঈ॥
সব সুখ ভোগ দেৱি পদ পাৱে॥
হোহিং প্ৰসন্ন মহেশ ভৱানী।
কৃপা কৰহু নিজ-জন অসৱানী॥
জগ হিত মাঁ প্ৰগটত ভঈ, সকে ন কোঊ খানি॥
