Goddess Devi

କାମାଖ୍ଯା ଚାଲୀସା

(Kamakhya Chalisa in Odia)

Also known as sumirana kamakhya karu sakala siddhi ki

Forty verses in Hindi to Kamakhya, whose shrine on the Nilachala hill above the Brahmaputra is the most important of the seats of the Goddess in the east, and where what is worshipped is a cleft in the rock rather than an image. The opening doha calls her the mine of every accomplishment and asks her to be pleased and to make true what the poet is about to describe. The verses keep to her power and to the pilgrimage rather than to any story of hers. The closing doha gives the poet's name as Gopal and states the claim the shrine makes for itself: she became manifest for the good of the world, and no one can fathom her.

॥ ଦୋହା ॥
ସୁମିରନ କାମାଖ୍ଯା କରୁଁ, ସକଲ ସିଦ୍ଧି କୀ ଖାନି।
ହୋଇ ପ୍ରସନ୍ନ ସତ କରହୁ ମାଁ, ଜୋ ମୈଂ କହୌଂ ବଖାନି॥
॥ ଚୌପାଈ ॥
ଜୈ ଜୈ କାମାଖ୍ଯା ମହାରାନୀ।
ଦାତ୍ରୀ ସବ ସୁଖ ସିଦ୍ଧି ଭଵାନୀ॥
କାମରୁପ ହୈ ଵାସ ତୁମ୍ହାରୋ।
ଜହଁ ତେ ମନ ନହିଂ ଟରତ ହୈ ଟାରୋ॥
ଊଁଚେ ଗିରି ପର କରହୁଁ ନିଵାସା।
ପୁରଵହୁ ସଦା ଭଗତ ମନ ଆସା॥
ଋଦ୍ଧି ସିଦ୍ଧି ତୁରତୈ ମିଲି ଜାଈ।
ଜୋ ଜନ ଧ୍ଯାନ ଧରୈ ମନଲାଈ॥
ଜୋ ଦେଵୀ କା ଦର୍ଶନ ଚାହେ।
ହଦଯ ବୀଚ ଯାହୀ ଅଵଗାହେ॥
ପ୍ରେମ ସହିତ ପଂଡିତ ବୁଲଵାଵେ।
ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ ନିଶ୍ଚିତ ଵିଚାରଵେ॥
ଅପନେ ଗୁରୁ ସେ ଆଜ୍ଞା ଲେକର।
ଯାତ୍ରା ଵିଧାନ କରେ ନିଶ୍ଚଯ ଧର॥
ପୂଜନ ଗୌରି ଗଣେଶ କରାଵେ।
ନାନ୍ଦୀମୁଖ ଭୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଜିମାଵେ॥
ଶୁକ୍ର କୋ ବାଁଯେଂ ଵ ପାଛେ କର।
ଗୁରୁ ଅରୁ ଶୁକ୍ର ଉଚିତ ରହନେ ପର॥
ଜବ ସବ ଗ୍ରହ ହୋଵେଂ ଅନୁକୂଲା।
ଗୁରୁ ପିତୁ ମାତୁ ଆଦି ସବ ହୂଲା॥
ନୌ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୁଲଵାଯ ଜିମାଵେ।
ଆଶୀର୍ଵାଦ ଜବ ଉନସେ ପାଵେ॥
ସବହିଂ ପ୍ରକାର ଶକୁନ ଶୁଭ ହୋଈ।
ଯାତ୍ରା ତବହିଂ କରେ ସୁଖ ହୋଈ॥
ଜୋ ଚହ ସିଦ୍ଧି କରନ କଛୁ ଭାଈ।
ମଂତ୍ର ଲେଇ ଦେଵୀ କହଁ ଜାଈ॥
ଆଦର ପୂର୍ଵକ ଗୁରୁ ବୁଲାଵେ।
ମନ୍ତ୍ର ଲେନ ହିତ ଦିନ ଠହରାଵେ॥
ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ ମେଂ ଦୀକ୍ଷା ଲେଵେ।
ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଈ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଵୈ॥
ଓଁ କା ନମଃ କରେ ଉଚ୍ଚାରଣ।
ମାତୃକା ନ୍ଯାସ କରେ ସିର ଧାରଣ॥
ଷଡଙ୍ଗ ନ୍ଯାସ କରେ ସୋ ଭାଈ।
ମାଁ କାମାକ୍ଷା ଧର ଉର ଲାଈ॥
ଦେଵୀ ମନ୍ତ୍ର କରେ ମନ ସୁମିରନ।
ସନ୍ମୁଖ ମୁଦ୍ରା କରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ॥
ଜିସସେ ହୋଈ ପ୍ରସନ୍ନ ଭଵାନୀ।
ମନ ଚାହତ ଵର ଦେଵେ ଆନୀ॥
ଜବହିଂ ଭଗତ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ ଜାଈ।
ଦାନ ଦେଯ ଋତ୍ଵିଜ କହଁ ଜାଈ॥
ଵିପ୍ରବଂଧୁ ଭୋଜନ କରଵାଵେ।
ଵିପ୍ର ନାରି କନ୍ଯା ଜିମଵାଵେ॥
ଦୀନ ଅନାଥ ଦରିଦ୍ର ବୁଲାଵେ।
ଧନ କୀ କୃପଣତା ନହୀଂ ଦିଖାଵେ॥
ଏହି ଵିଧି ସମଝ କୃତାରଥ ହୋଵେ।
ଗୁରୁ ମନ୍ତ୍ର ନିତ ଜପ କର ସୋଵେ॥
ଦେଵୀ ଚରଣ କା ବନେ ପୁଜାରୀ।
ଏହି ତେ ଧରମ ନ ହୈ କୋଈ ଭାରୀ॥
ସକଲ ଋଦ୍ଧି-ସିଦ୍ଧି ମିଲ ଜାଵେ।
ଜୋ ଦେଵୀ କା ଧ୍ଯାନ ଲଗାଵେ॥
ତୂ ହୀ ଦୁର୍ଗା ତୂ ହୀ କାଲୀ।
ମାଁଗ ମେଂ ସୋହେ ମାତୁ କେ ଲାଲୀ॥
ଵାକ୍ ସରସ୍ଵତୀ ଵିଦ୍ଯା ଗୌରୀ।
ମାତୁ କେ ସୋହୈଂ ସିର ପର ମୌରୀ॥
କ୍ଷୁଧା, ଦୁରତ୍ଯଯା, ନିଦ୍ରା ତୃଷ୍ଣା।
ତନ କା ରଂଗ ହୈ ମାତୁ କା କୃଷ୍ଣା॥
କାମଧେନୁ ସୁଭଗା ଔର ସୁନ୍ଦରୀ।
ମାତୁ ଅଁଗୁଲିଯା ମେଂ ହୈ ମୁଂଦରୀ॥
କାଲରାତ୍ରି ଵେଦଗର୍ଭା ଧୀଶ୍ଵରି।
କଂଠମାଲ ମାତା ନେ ଲେ ଧରି॥
ତୃଷା ସତୀ ଏକ ଵୀରା ଅକ୍ଷରା।
ଦେହ ତଜୀ ଜାନୁ ରହୀ ନଶ୍ଵରା॥
ସ୍ଵରା ମହା ଶ୍ରୀ ଚଣ୍ଡୀ।
ମାତୁ ନ ଜାନା ଜୋ ରହେ ପାଖଣ୍ଡୀ॥
ମହାମାରୀ ଭାରତୀ ଆର୍ଯା।
ଶିଵଜୀ କୀ ଓ ରହୀଂ ଭାର୍ଯା॥
ପଦ୍ମା, କମଲା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଶିଵା।
ତେଜ ମାତୁ ତନ ଜୈସେ ଦିଵା॥
ଉମା, ଜଯୀ, ବ୍ରାହ୍ମୀ ଭାଷା।
ପୁର ହିଂ ଭଗତନ କୀ ଅଭିଲାଷା॥
ରଜସ୍ଵଲା ଜବ ରୁପ ଦିଖାଵେ।
ଦେଵତା ସକଲ ପର୍ଵତହିଂ ଜାଵେଂ॥
ରୁପ ଗୌରି ଧରି କରହିଂ ନିଵାସା।
ଜବ ଲଗ ହୋଇ ନ ତେଜ ପ୍ରକାଶା॥
ଏହି ତେ ସିଦ୍ଧ ପୀଠ କହଲାଈ।
ଜଉନ ଚହୈ ଜନ ସୋ ହୋଈ ଜାଈ॥
ଜୋ ଜନ ଯହ ଚାଲୀସା ଗାଵେ।
ସବ ସୁଖ ଭୋଗ ଦେଵି ପଦ ପାଵେ॥
ହୋହିଂ ପ୍ରସନ୍ନ ମହେଶ ଭଵାନୀ।
କୃପା କରହୁ ନିଜ-ଜନ ଅସଵାନୀ॥
॥ ଦୋହା ॥
କର୍ହେ ଗୋପାଲ ସୁମିର ମନ, କାମାଖ୍ଯା ସୁଖ ଖାନି।
ଜଗ ହିତ ମାଁ ପ୍ରଗଟତ ଭଈ, ସକେ ନ କୋଊ ଖାନି॥

Explore More